Voorpret

Colmar

Hoe het met u is weet ik niet maar sinds we weten dat we met onze oudste, haar echtgenoot en de kleinkinderen op vakantie gaan start bij mij al de voorpret. Het laatst waren we in 2011 op vakantie en het andere Klinkertje en ik hebben besloten dat we er aan toe zijn. Niet alleen dat we er aan toe zijn maar ook dat we het verdient hebben na alle gedoe van de laatste jaren. Niet alleen het politieke gebeuren wat langzaam achter ons komt te liggen ( er zijn dagen dat we het er niet over hebben) maar ook alle ingrijpende levensgebeurtenissen. de verliezen die we hebben geleden en de fysieke stressmomenten. Het maakt allemaal dat we nu alles aan de kant schuiven en we gaan. Dat besluit is het begin van de voorpret want nu start eigenlijk wel een hele hectische en intensieve fase. Waar gaan we heen? Nou, zegt onze schoonzoon; ik had gedacht ergens naar het zuiden van Duitsland. Daar hebben we niets tegen in te brengen want dat is voor ons prima. Er wordt tenminste Duits gesproken wat voor ons de tweede moedertaal is, zolang het maar gesproken wordt. Dan begint het zoeken waar naar toe want qua reistijd moet het ook nog een beetje te doen zijn. Om nog weer twaalf tot veertien uur achter het stuur te zitten op één dag is wel erg enthousiast, zowel voor de ouwelui als de kleinkinderen. Zo wordt het dus toch al weer een stuk dichterbij maar om toch in het zuiden van Duitsland te belanden valt in ieder geval Beieren af. Veel te ver, Beieren; het echte zuiden, tegen de Oostenrijkse of Zwitserse grens is dan al gauw tien tot twaalf uur rijden. Dat doen we dus niet en dat beperkt de zoekopgave. Het is of het zuiden van het Saarland of het noorden van de deelstaat Baden-Würtemberg, bij ons bekend als het Schwarzwald en het andere deel heet het Schwabenland.  Uiteindelijk  spelen nog wat andere overwegingen een rol; het Schwabenland grenst min of meer aan het Odenwald en de vraag is dan terecht; hoe staat het met de broodjes? Ooit waren we op vakantie in het Odenwald ( grens van Hessen en Baden- Würtemberg) en ze hebben daar geen lekkere broodjes. Allemaal zachte broodjes terwijl we juist zo uitkijken naar de lekker knapperige Kaiserbroodjes. Dat is in ieder geval een criterium geworden, door schade en schande wijs geworden wordt wel gezegd en dat klopt weer helemaal. Nu we weten waar we naar toe gaan is een andere kwestie om de goede accommodatie te vinden. Een huisje op een vakantiepark met drie slaapkamers ( vanwege het gezelschap van 4 volwassenen en twee kinderen) is nog geen sinecure om die te vinden. Niet te vinden bij de Nederlandse en Duitse touroperators ( alleen maar verhuur van huisjes met 1 of 2 slaapkamers) dus dan maar eens kijken bij de verwaltung van het beoogde park. Geen online boeking mogelijk maar wel huisjes met drie slaapkamers dus een buchungsanfrage doen en die kwam zeer snel weer terug; ze waren nog beschikbaar. 

De keus wordt uiteindelijk een gebied wat we nog een heel klein beetje kennen uit een vorig leven maar toch ook weer heel nieuw. Het Schwarzwald wordt de bestemming dat is heel mooi ook en je bent in staat om nog andere dingen te zien, qua geografie. Grofweg honderd kilometer van Schaffhausen, of een andere dwarsstraat; Colmar. Schijnt allemaal even mooi te zijn. In onze Baselse tijd zijn we er nooit geweest ondanks dat Spaanse vrienden wisten te melden dat Colmar een hele mooie stad is. Misschien gaat het er van komen, we zullen zien want het blijft natuurlijk wel vakantie, nicht pressieren zullen we maar denken. Aan de andere kant is het dit jaar zo ongeveer 26 of 27 jaar geleden dat onze oudste met haar opa en oma van Klinken naar Schaffhausen is geweest om daar de watervallen te bekijken. Het was natuurlijk een ander leven met een 45-urige werkweek die niet veel tijd liet vrij vallen om andere dingen te doen en gingen wij liever de bergen in. Richting Interlaken en de drie mooie bergen in dat gebied; de Mönch, de Jungfrau en de Eiger; als die in je leven vanuit het ook mooie Grindelwald hebt mogen aanschouwen dan blijft er niet veel te wensen over. Dus liever de bergen in dan naar Colmar of Schaffhausen moeten wij toen hebben gedacht. Of we er nu komen, geen idee maar daar gaat het ook niet om. We kunnen er nu, terecht, van dromen. We mogen de voorpret genieten en dat is al de helft van de vakantie.

 

33 jaar

33 jaar waren het andere Klinkertje en ik getrouwd. Het is maar een getal en het is maar tijd. Het is wel een apart moment in ons leven na alle sores van het laatste jaar. Dat vroeg, na al het, voor ons, goede nieuws om een beetje vieren. Dat hebben we dan ook fijn in onze eigen kring gedaan. En zo startte een lang weekend wat, doordat Koninginnedag, tegenwoordig Koningsdag geheten aansluitend aan het weekend viel. Dat betekende voor veel mensen een fijn lang weekend en door het lekkere weer van vandaag kon er, vanwege de verjaardag van Willem, feest worden gevierd. Wij hebben dat niet gedaan maar hebben, dit maal in het gezelschap van onze kleinkinderen en hun ouders, lekker gewandeld. Nog even relaxen voordat opa zich straks weer richting werk gaat begeven. Dat zal toch een raar moment weer zijn. Na 8 weken stil te hebben gestaan ( wat werk betreft) weer meelopen. Doordat het een nieuw team en een nieuwe wijk is moet ik uiteraard eerst worden ingewerkt. Dat gaat eerst gebeuren maar de week erna mag ik weer volop los, met mate. Eerst wat opbouwen maar wel weer alleen de wijk in. Dat komt toch nog weer onverwacht snel maar wel heel fijn. Ik wil me langzaam natuurlijk ook bewijzen aan het nieuwe team die mij alleen kennen van de mooie praatjes maar nu gaat het echt gebeuren. 

Dit weekend besluit zich met nog iets moois en dat is dat we misschien zelfs wel weer op vakantie gaan. Met de kleinzonen op vakantie en hun ouders gaan dan ook mee. Of het kan doorgaan hangt nog van de vakantie van opa af en of we iets geschiktst kunnen vinden. Doet er allemaal niet aan af, de voorpret en de lol er vast is.

Frisse start

Gisteren bij mijn nieuwe team geweest, erg fijn en tegelijk ook geruststellend. Nog altijd moet ik wennen aan de gewone werkomgeving. Waar je niet drie keer moet nadenken over wat je doet, zegt of uitstraalt. Waar je niet bij elk gesproken woord moet nadenken wat de tweede en derde betekenis kan zijn. Of iemand oprecht is of met een tweede en derde agenda spreekt. Dat is wel een gewoonte geworden in 14 jaar politiek, om daar aan te denken en rekening mee te houden. Denken in scenario's, wat kan er nog meer gebeuren, welke vragen kunnen ze nog meer stellen, heb ik iets over het hoofd gezien, waar liggen de belangen van de ander. Het is maar een korte opsomming maar het vormt je wel en daar moet ik rekening mee houden. Het gaat nu dus heel anders, oprechte interesse en aandacht en dat is een hele verandering.  "Je Blogt niet veel meer", werd mij gezegd door een nieuwe collega en dat verraste me dan ook weer. Er is dus iemand die de moeite heeft genomen om te zoeken naar mijn naam. En dan verder te kijken naar wat daar dan achter zit. Heeft blijkbaar Blogs van mijn hand gelezen en dat vind ik mooi. Het weinige Bloggen van de laatste tijd heeft vooral te maken met de ziekte die ik heb doorgemaakt. Geen zin om te schrijven omdat ik wel kan, maar niet wil schrijven, over het enige onderwerp wat me heeft bezig gehouden, mijn ziekte.
Dat is voor een keer aardig om daarover te lezen wellicht maar na de vierde keer denkt u, lezer, het is mooi genoeg geweest, heb het eens over iets anders. Een frisse start maken, dat is wat ik graag wil. Er valt tenslotte genoeg te schrijven, over de politiek kan ik elke dag wel schrijven. Zoals nu weer met de opvang van illegale asielzoekers, mensen die vaak geen kant meer op kunnen en waarvan een "beschaafd" land als Nederland toch tenminste voor die drie basale dingen zou moeten zorgen.  U weet dat het andere Klinkertje en ik de auto regelmatig als Praathuis misbruiken. Zo ook gisteren waar we het over het voorgaande probleem hadden. Hoe onze Partij zou moeten acteren en de verrechtsing van de VVD. We konden niet op zijn naam komen, in onze ogen in ieder geval een echte liberale VVDer, en iemand als van Aartsen in Den Haag. Die denken daar toch anders over, zo was onze gedachte; waarom horen we die niet? Het ging natuurlijk om Frans Weisglas( de onbekende) en laat die vanmorgen via o.a. Twitter en de Volkskrant melden dat hij, van Aartsen en van Zanen het standpunt van de VVD niet steunen. Dat is mooi, zo'n geluid van VVD mastodonten, ja de VVD heeft ze ook. Toch was het even een rare gewaarwording, dat een korte analyse in het Praathuis direct zoveel resultaat oplevert. Ik waarschuw Nederland; morgen gaan we weer een eind rijden.

Ziekjes

Nadat het andere Klinkertje de meeste van u al vaker een bericht heeft gestuurd over de stand van zaken m.b.t. uw schrijver doe ik nu zelf maar eens een duit in het zakje. Het leven neemt zoals altijd gewoon weer zijn loop, of ik nu ziek ben of niet. Dus hebben we een zeer rustige Pasen achter ons. Lekker rustig en toch ook een beetje leeg. Als tradities, met goede reden, even geen doorgang kunnen vinden dan is dat toch een beetje treurig. Het kon niet anders hoor en ik ben ook blij dat de traditie die wij hebben ( gourmetten met Kerst en Pasen) niet door ging. Daarvoor ben ik echt nog niet op krachten. Natuurlijk vol ik me al heel wat als ik in de ochtend opsta en beetje ontbijt maak. het stelt allemaal nog niet veel voor en ik ben nog steeds blij als ik na de lunch me achterover in mijn bed kan laten zakken om even te slapen. Dat is mijn grootste tijdverdrijf nog steeds, slapen en bijkomen van alle avonturen. Tot aanstaande donderdag want dan komt er weer een Salomonsoordeel aan; wel of geen nabehandeling. Wel of geen chemotherapie, en hoe dan. Dat heeft uiteraard ook invloed op de strijdwijze van de komende tijd. Kan ik alweer snel(ler) aan het werk of wordt dat alles vertraagd door de nabehandeling, ik weet het niet maar het spookt wel in je kop natuurlijk. Aan de andere kant gaat het toch nog redelijk snel en ben ik toch alweer in redelijke doen. En zoals we weten; wachten duurt lang. Nog twee dagen en dan weten we meer, geduld bewaren, het moet maar even.

Dat viel mee

Twee weken geleden besteedde ik een heel epistel aan de Formule 1 en dan met name over de rol die een bepaald iemand speelt in die wereld. Afgelopen weekend was de tweede race van het seizoen en gelukkig was ik net op tijd weer zo geprepareerd dat ik de race thuis kon zien.  Wat een meevaller was dat. Het is lang geleden dat ik zo'n mooie race gezien heb. Natuurlijk was de doorbraak van de hegemonie van Mercedes door, in dit geval Ferrari, een mooi gevoel. Er is in ieder geval weer strijd tussen de merken en dat is goed. Als de wedstrijd van tevoren beslist is en 1 merk wint alleen de vraag is welke coureur dan is voor mij de lol er gauw af. Nu was het echter zo dat door het racen, en niet door een toevalligheid, Ferrari er met de winst vandoor ging en ik eindelijk een beetje blij was met dhr Vettel. Blij was ik ook met Verstappen junior die een mooie race reed en de hele race zijn verstand erbij hield ( daar kan pappie wat van leren) en uitreed op de zevende plaats. Slechts in een fractie van en seconde zag ik ineens senior in de auto zitten en dat was toen er de pits ingereden moest worden en dat te enthousiast ging. Hij raakte iets buiten de baan en half in een grindbak. Na alle grapjes die daarover gemaakt zijn zal ik niet een nieuwe aan het oeuvre toevoegen want het opzoeken van een grindbak kan toch niet in het DNA van de Verstappens zitten. Gelukkig liep het avontuur met de grindbak goed af en hij werd dus, als jongste ooit, zevende en pakte punten in het nieuwe systeem. In het oude systeem kregen de nummers 1 tot en met 6 punten dus dan was het zero points geweest. Niettemin gaat hij er wel komen, deze Max want hij heeft veel meer talent dan zijn vader en is , nog belangrijker, verstandiger en wijzer dan senior. Hij gaat ver komen, goed voor hem.

PS 2015

Het is een drama geworden voor dit kabinet, voor het kader van mijn Partij en voor de Partij in het algemeen. Gehalveerd, niet meer en niet minder. Daar past op zijn minst wat deemoedigheid en is zelfreflectie op zijn plaats. Een halvering betekent niet meer dat de kiezer je niet begrijpt, dat je idealen niet meer aankomen en dat jij de wereld wel begrijpt maar de wereld jou niet meer. Het heeft zin daarbij stil te staan en niet, zoals nu gebeurd, te roepen dat je erop gerekend hebt, dat het pijnlijk en niet onverwacht is maar dat je blijft strijden voor de sociaaldemocratische idealen. Wat een gelul zeg, dat ervaar ik nu heftiger dan andere keren. Dat komt door het gevoel dat de Partij er nu fundamenteel naast zit, een fundamenteel andere koers heeft gevaren en daar dus nu de wrange vruchten van plukt zonder daar constructief mee om te gaan. Het belang van het kabinet staat voorop, dat geldt voor mijn partij en zeker voor de VVD. Nu vinden 90% van de kiezers van de laatste partij dat het kabinet moet doorgaan. Ja, dat geloof ik graag want tenminste het gevoel en de opvatting leeft, onder Partijleden maar zeker onder de kiezers dat mijn Partij VVD beleid uitvoert en daarmee een aangename partner is voor diezelfde partij.

Nu moet ik nu dan erg lachen om Jan Mulder en soms ook niet. Gisteren toch een mooie uitspraak van hem op de vraag of hij ging stemmen; “Als kiezer die altijd links heeft gestemd; Een uitslag de vorige keer dat die Partijen gescheiden moesten worden; in Nederland gaan ze samen en zijn er nog content mee ook. Zo misselijk makend.” Aldus Mulder in een vrije vertaling van mijn kant en ik kan hem goed volgen. Ervan overtuigd zijnde dat er veel mensen met mij de Partij niet meer kunnen volgen omdat de invloed van het rechtse kamp in de Partij veel te groot is geworden en de vraag is of dat nog gekeerd kan worden. Dat is de hamvraag want als er niet snel verandering komt vrees ik dat we, zodra de traditionele kiezer afhaakt, de Partij vervalt tot een kleine middenpartij. Dat is een zure constatering en of de linkse kiezer gebaat is met de SP als alternatief is maar de vraag. De keus voor de linkse kiezer is wel heel beperkt; SP of Groen Links want D66 zit voor mij toch echt aan de rechterkant van het spectrum en is vooral; in mijn beleving; een Yuppenpartij; die van de goed verdienende twee verdiener. Dat is waarschijnlijk een karikatuur maar zo kijk ik er voorlopig maar naar. Verder is er links niets te beleven waarvan ik denk dat Nederland daar beter van wordt. De sociaal economische paragraaf van GroenLinks is ook niet de mijne en reden genoeg niet met die partij rekening te houden. Zo langzaam voel ik wel een liedje opkomen die in de jaren 80 een behoorlijke hit was. Nu ben ik geen fan van het Goede Doel maar hun lied België, of waar kan ik heen, was toch lekker om mee te zingen. Hoe kom ik daar nu toch op? België ?

Teleurstellend?

Het is u misschien ontgaan maar mij zeker niet; het nieuwe Formule 1 seizoen is weer begonnen. Bijna traditiegetrouw in Melbourne , Australië en de reden dat dit belangrijk is heeft te maken met de tijd. De race begint onze tijd om 6u in de ochtend hetgeen nogal vroeg is. Geen nood want, hoewel de wekker niet gezet was ik er toch op tijd uit. De rare spanning die dat blijkbaar toch met zich mee brengt zal er oorzaak van zijn geweest dat ik op tijd voor de tv genesteld zat. In afwachting van een race die uiteindelijk met 17 man van start ging. In een veld van 20 waren er twee tevoren al afgehaakt en 1 bolide deed niet mee omdat de versnellingsbak onreparabel was en niet voor de race weer klaar zou zijn. Dat was op zich al vreemd want ze kunnen binnen 3 seconden vier wielen vervangen en een versnellingsbak is wat anders maar niet repareren? 17 auto's dus en dat is een mager gezicht, dat ziet er zelfs naar uit alsof de klasse aan het uitsterven is. Het voelde niet goed wat hier gebeurd. Vervolgens waren er twee races; 2 Mercedes coureurs waren niet met elkaar aan het racen en de rest. Daar gebeurde nu en dan wat leuks en dat leidden in de eerste bocht ertoe dat er een Lotus uitging en dat de andere met schade moest parkeren. weer twee minder. In ronde 34 viel vervolgens Neerlands Hoop in bange dagen, Verstappen jr uit met een defecte ( opgeblazen?) motor. Gelukkig geen einde in de grindbak maar dat kan ook bijna niet meer want grindbakken horen bijna bij het verleden. Max kon er dus niets aan doen en hij deed het eigenlijk geweldig goed, leeftijd of niet, hij is een veel betere coureur dan zijn vader.
Als deze sport zo doorgaat hoort ze ook binnenkort tot het verleden. Dit gaat echt niet meer goed komen zo vrees ik. Nadat vorig jaar de reglementen zo waren gewijzigd dat er een soort van hybride auto ontstond met een turbomotor die de auto's lieten klinken of ze een zware hoest hadden zo zijn er dit jaar nog meer aanvullende regels gekomen. Het maakt een race kijken er niet spectaculairder op; het was, als je voor de overwinning keek, buitengewoon saai. Nu kan je natuurlijk stellen dat Mercedes de boel goed voor elkaar heeft en de anderen niet moeten zeuren maar aan de andere kant is het wel zo dat de sport er zwaar onder te lijden heeft. Lijden met een hoofdletter L want het is bij tijden gewoon gênant. Uiteindelijk gaan mensen er niet meer voor naar het circuit komen of een betaalkanaal per maand betalen om de races te kunnen zien. Het zijn, zoals ik net al betoogde, geen races. Alle kunstgrepen ten spijt is het een sport die niet meer de grenzen van wat mogelijk is opzoekt, die daardoor niet meer spannend is en en die zijn eigen ondergang tegemoet rijdt. Oplossingen zijn er natuurlijk vele waar het belangrijkste moet worden; wat is voor de toeschouwer en de kijker thuis het mooiste. wat geeft het meeste kijkplezier. Geef het volk brood en spelen is geheel uit het oog verloren en daarvoor is maar een miezerig mannetje uit Engeland aan te wijzen. De man die altijd het credo heeft; als het goed gaat ben ik het en als het is gaat hebben de anderen het niet goed gedaan en ik moet er vooral zoveel mogelijk aan verdienen. Dat mannetje is inmiddels zo puissant rijk geworden is van de F1 dat ze hem verplicht met pensioen moeten sturen; zijn "verdiende" miljarden terug laten storten in een fonds om de Formule 1 er weer bovenop te helpen. Dat mannetje zouden ze moeten aanpakken want die heeft megalomane neigingen waarin zelfverheerlijking een grote rol lijkt te spelen, in mijn tijd werden die mensen gewoon opgenomen en kregen ze daar pilletjes voor; ach ja, die goeie ouwe tijd.

Systeem

De politiek deze week een beetje gevolgd vanwege het gedoe rondom twee bewindslieden. Het integriteitsbureau van onze vrienden van de VVD draaide op volle toeren om het allemaal op orde te krijgen en voorlopig te houden. Niet alleen in Den Haag is er gedoe maar ook in den lande. Niet alleen in Limburg was er gedoe maar ook in de provincie Utrecht was er relletje rondom de benoeming van een burgemeester. Nu volg ik de politiek altijd wel maar toch wat meer op afstand dan ik gewoon was. Ook deze soap met twee bewindslieden heeft weer een paar losse eindjes waarvan je denkt; hè, ...hè. De afgelopen jaren zijn er toch mensen niet opgestapt die daar heel wat meer reden toe hadden. Dit lijkt echt op schuiven in de coulissen om voor te bereiden op..? Ja, voor te bereiden op wat komen gaat. Dat zijn de verkiezingen van aanstaande week waarvan iedereen nu maar moet bedenken dat het daarna nooit meer anders wordt. Na deze verkiezingen is het ongeveer gebeurd met de gevestigde partijen en gaan we zien hoe het onder de nieuwkomers gaat. Dat zal nog wat noviteiten gaan geven. Of Nederland daar echt op zit te wachten is maar de vraag. Het gaat zoals met de portemonnee; iedereen denkt bij maatregelen van de overheid dat het voor het eigen inkomen wel mee zal vallen. Nou dat is meestal dus niet zo. Zo denken we ook dat allerlei ziektes vooral bij anderen voorkomen en jezelf zoiets niet kan of zal gebeuren. Het wachten is dus op nieuwe machthebbers en op de manier waarop ze dan met de macht omgaan. Daarom gebeurde van de week wat er gebeurde; er moet alvast geschoven worden met poppetjes want inhoudelijk had het weinig zin wat er gebeurde. Het is onderdeel van een geregisseerd plan, zo is in ieder geval mijn speculatie. Waarom, waartoe en waarvoor; nog geen idee maar ik denk dat het de komende weken wel duidelijk wordt.

Vertrouwen

Een achtbaan noemde het andere Klinkertje de afgelopen periode. Dat is wel een mooie titel voor een periode die een mens nog eens met de neus op de feiten drukt. Die achtbaanrit had maar zo voor een snel en voortijdig einde kunnen zorgen. Dan had er niets anders gerest dan The Endgame. Het laatste stukje naar het eind, naar de eeuwige jachtvelden. Toch heeft me dat niet zo bezig gehouden want net als bij eerdere crisis is het niet het gevoel gekomen: this is the end. Nee dat had ik niet terwijl ik het weleens gehad heb. Inmiddels 35 jaar terug heb ik wel gedacht dat het einde der tijden voor deze jongen aangebroken was. Wat was ik ziek door een niet, in een ziekenhuis liggend, herkend ziektebeeld. Nadat eindelijk herkend was welke ontsteking ik had en welk antibioticum geschikt was restte een snel herstel. Toch is die periode me, van alle keren dat het weleens bijna mis ging, het meest bij gebleven. Nu dus niet: er gloort een behandeling. En dat ondanks dat het, in principe, een levensbedreigend ding is, lijk ik weer eens langs de afgrond te gaan maar het net op tijd te redden om er langs te komen. Niet dat al het spannende er nu af is maar het geeft vertrouwen dat ze lijken te weten waar ze mee bezig zijn. Dat gevoel had ik niet. Als er geen vertrouwen is en op vertrouwen is veel op gebaseerd in het leven, als dat er niet is, komt het niet goed.

Apeldoorn

Het overlijden van Dolly Parton, een herpublicatie van een blog, geschreven 26 februari 2015:

Apeldoorn in de vroege ochtend, ik heb het al vaak gezien en eigenlijk hoef ik het niet te zien. Zo werd ik 39 jaar geleden op deze zelfde plek, alleen vier verdiepingen hoger, wakker na een operatie aan mijn enkel. Onverwacht na een ongelukje met mijn  brommer en een onbekende auto. Behoorlijk pijn en een beetje confuus van alle gebeurtenissen werd ik wakker. Eigenlijk zoals nu ook weer. 39 jaar geleden waren er nog geen tv's op de kamers en had je alleen radio. Met een grote oorschelp kon je daar naar luisteren en het waren geloof ik zes zenders. Ja, die goeie oude tijd. Wakker werd ik dus en half soezerig hoorde ik op de radio een liedje dat ik, op de een of andere manier, troost kon geven. Jolene van Dolly Parton werd gespeeld en ik vond het mooi. Nooit van haar noch het liedje gehoord. Later, uit het ziekenhuis, op zoek naar het nummer en wie het zong. Dat waren toen of andere zoektochten want nu agaan we internet op en je vind van alles maar, ter herinnering, dat was er toen nog niet. Zoeken in de weinige muziekbladen en luisteren naar de radio of het liedje weer langs kwam en dan snel de cassetterecorder aan om op te nemen. Nu, 39 jaar later in weer in datzelfde ziekenhuis en ben voorzien van een iPhone en iPad, wat een luxe toch. Vanuit mijn bed bel ik met mijn relatief nieuwe werkgever om ze kond te doen van het ziek zijn van hun employee. Met een figuurlijke pijn in het hart want het zouden de laatste dagen zijn in mijn oude wijk. Dat betekent afscheid van cliënten en van sommige had ik dat persoonlijk willen doen. Het gaat helaas niet gebeuren en dat spijt me zeer. Zo zie je maar dat de ene vroege ochtend de andere niet is. Jolene is eigenlijk een zeiklied kom ik tot de ontdekking maar wel een mijn mooie zeiklied en daarom. Nu is het zo, in een bed allemaal minder handig anders kon u er nu naar luisteren. Met een beetje geluk zet het andere Klinkertje het voor mij achter deze blog. Tot de volgende. Dolly

Eind februari

We kruipen langzaam richting eind van de winter. Het heeft nu en dan wat gevroren en er is zelfs nog even geschaatst op natuurijs. Laat onverlet dat de afdronk van deze winter voor mij vooral een is van een hele lange herfst. Veel donkere en sombere dagen, zo zal de herinnering zijn. U weet inmiddels wel dat het weerpraatje een favoriet onderdeel is en om er even over te klagen ook. Dat hoort misschien wel meer bij de " Nederlandse" natuur dan erwtensoep of boerenkool. Boerenkool overigens die aan een opmars is begonnen in de VS zo begreep ik uit berichtgeving vorige week, een groente die daar "kale" heet. Verbasteringen van Nederlandse woorden en dat ze daar goed in zijn wisten we allang.

Breukelen USA

Breukelen NL

 Zo heetten hele wijken in New York naar Nederlandse steden en dorpen. Harlem is nog wel de makkelijkste want is natuurlijk Haarlem zoals Brooklyn van Breukelen afstamt en Flushing (Flushing Meadow, tennis) van Vlissingen. Die boerenkool dus in het buitenland want hoewel we hoegenaamd geen Nederlandse keuken hebben is er een reeks aan producten die Nederlands, of in ieder geval Lage Landen gerelateerd is. Boerenkool, andijvie, spruiten, witlof en nog een aantal groenten zijn tamelijk geografisch beperkt beschikbaar. Jazeker kennen ze bijvoorbeeld in Zwitserland ook wel andijvie maar wordt het op andere schaal geconsumeerd en geproduceerd. Daar is het veel verfijndere kost en wordt het niet gebruikt voor de stamppot maar voor de Salatschüssel.
Zo hebben wij ons op vakantie in Midden Europa altijd verbaasd over de geringe hoeveelheid snackbars in de verhouding zoals wij die kennen. Geen frikadellen in Insbruck en geen kroketten aan het Gardameer. Ook geen Nederlanders die in een gat in de markt stappen en dat als land van avonturiers zou je dat verwachten. Verder dan de kaas uit Gouda, de tomaten en de bloemen komen we nog niet. Nu weet ik wel dat in Spanje het barst van de frietpaleizen met Nederlandse eigenaren maar toch, ook dat is weer beperkt. Dat is ook maar beperkt natuurlijk want het zijn vooral de vakantiegangers die er gebruik van maken. Het wordt geen traditie zal ik maar zeggen en moet dat dan? Nou voor mij niet want zoals de Engelsen Fish and Chips hebben zo hebben we hier andere dingen en dat onderscheidt is goed. Het is niets zo lekker als na een abstinentie van twee maanden, door werk of vakantie in het buitenland, de eerste frikandel speciaal in je mond te kunnen steken. Hij smaakt dan echt nog veel beter, let maar op. Het verlangen ben je je niet altijd bewust maar het gaat zo met de drop, de pindakaas en de hagelslag, eert mis je het maar het gaat over. Maar als het weer binnen handbereik s dan moet het gebeuren en ven een inhaalslag maken. Nu is de frikandel speciaal misschien wel het meest Nederlands maar wordt het meest buitenlands klaar gemaakt. Is het u ook al opgevallen dat de meeste patatzaken, snackbars zijn overgenomen door Aziatische types die wij vroeger Chinezen zouden hebben genoemd. Nu komen ze uit Hong-Kong, Vietnam en ander landen in de Zuid-Oost hoek van Azië. Dat is nog eens bijzonder en waar deze overnames vandaan komen weet ik niet maar er zal vast een goede reden voor zijn waarom de frituurcultuur van Nederland wordt overgenomen door anderen. Wie het weet mag het zeggen.

Radio

Nu ik weer veel meer in de auto zit luister ik ook meer radio. Nou ja; luisteren is een groot woord, het staat aan en ik hoor het. Dat is ook wel het lekkere van de auto; de radio staat aan en veel van wat er langs komt hoor ik niet eens. Dus luisteren, nou niet zo vaak. Zoals je de televisie aan kunt hebben als levend achtergrondbehang zo kun je de radio aan hebben als levend achtergrondgeluid. Nu en dan komt er toch iets langs dat de volumeknop omhoog gaat en er echt geluisterd wordt. Naar goede muziek bijvoorbeeld al komt die niet zoveel langs. Zo hoorde ik gisteravond dat Peter Gabriel vandaag 65 jaar is geworden (van harte gefeliciteerd daarmee). Wat draaien ze dan ter gelegenheid van die gebeurtenis; Solsbury Hill. Niet dat geen goede muziek, geen goed nummer is maar ik denk dan ( waarschijnlijk volkomen onterecht) draai eens iets anders. De man heeft zoveel gedaan, zoveel muziek gemaakt, met zoveel anderen muziek gemaakt, zoveel betekent op andere terreinen ( en nog). Draai dan eens moois uit de Genesis periode of iets van mijn favoriete, in Italië vastgelegde, concert wat ik nog steeds één van de mooiste vind. Zowel het optreden als de manier waarop het concert zich ontwikkeld en is vastgelegd. Prachtig gewoon en ik had graag Sky Blue gehoord in die live versie in samenwerking met de Amazing Blind Boys from Alabama. Dat was nog eens een verrassende keuze geweest, muziekproducent van omroep Gelderland ( want daar stond de radio op). Doe eens iets anders dan anders is so wie so mijn advies aan de muziekproducenten van deze zender, wat een oubollige muziek komt daar soms langs. Het lijkt wel of ze het saaie deel van de Top 2000 constant aan het herhalen zijn. Dat kan veel beter daar in Arnhem. Het valt me niet mee een zender te vinden die aansluit op mijn muzieksmaak en, zo heb ik u al vaker uitgelegd, muziek is emotie en wat je de ene dag mooi vind is de andere dag niet goed. Dat hangt met sfeer, stemming en andere dingen samen. Zo is de ene dag wat klassiek's mooi en de volgende dag is het weer helemaal Americana. Dat valt ook niet mee om daar een muziekzender voor uit te vinden. Muziek meenemen in de auto is eigenlijk nog het beste recept maar jammer dat dan de actualiteit weer gemist wordt. Ja lastig is het om iedereen zijn zin te geven maar dat is nog wat anders dan bijna altijd oubollige muziek te draaien, niet meer doen.

Weinig of niks

Het lijkt wel of er niets te beleven valt in de wereld van de van Klinken's. Dat is zeker niet waar, er is genoeg gedoe, sores en leuke dingen. Waar het aan ontbreekt is de zin en de tijd om er af en toe wat naar het zwart-wit toe te vertrouwen. Tijd is er af en toe wel maar dan ontbreekt de zin of omgekeerd. Wat in ieder geval wel speelt is dat de onderwerpen die ik belangrijk vond nu veel minder belangrijk lijken dan in een vorige periode. Bovendien; waar moet je je nog druk over maken in een tijd waar de panelen enorm aan het schuiven zijn. Waarin veel van wat wij voor normaal, als verworven recht beschouwden dat niet meer is. Waar hele branches ineens onder druk staan. Neem nu de warenhuizen als V&D; wat moeten de mensen die daar werken nu denken en doen. Salaris inleveren met het risico dat, als het toch mis gaat met V&D, de WW-uitkering een stuk lager uitvalt want die is gekoppeld aan het laatst verdiende loon. Of moet je als werknemer van V&D zeggen; doe dat maar want dan hoop ik toch dat mijn baan behouden blijft. Dat alles voor de gunst van de aandeelhouder en mensen die op andere manieren belangen hebben bij V&D en die straks niet zeggen; ach dat is sneu, net het salaris verlaagd en nu toch door naar een verlaagde WW. Hij/ zij is er toch zelf mee akkoord gegaan. Dus begrijp ik wel dat de bonden hun eisen kracht bij zetten en de rechtszaak hierover door laten gaan. Maar vrolijk stemt het toch niemand, dit gedoe. Een kreet die je vroeger weleens hoorde, maar nu opvallend minder is mismanagement. Die hadden het gedaan en waren er verantwoordelijk voor. Door het afschaffen van de Gouden Handdruk is de neiging om de verantwoordelijkheid te nemen een stuk minder, zo lijkt het althans. Dus ik ben voor het herinvoeren van de term; mismanagement, ook bij bijvoorbeeld V&D. Waar ondernemers het vroeger altijd een geweldig spelletje vonden; de concurrentie ( want die hield je scherp, werd je beter van etc.). Zo is dat spelletje naar een ander niveau afgedaald en is de concurrentie ineens de schuld van alle ellende. Met name de lage prijzen ketens als Action en Primark staan hoog genoteerd en daarnaast hebben de traditionelen de plank volledig mis geslagen waar het de internetverkoop aangaat. De klant wil wel kijken in de winkel wat voor artikel het precies is maar kopen doen ze online. Je artikel wordt thuis bezorgd en dus hoef je er niet mee te sjouwen in de stad, en meestal nog wat goedkoper ook als je goed oplet. Management van de traditionele warenhuizen hebben zitten slapen of hebben geen adequaat antwoord kunnen vinden op de gewijzigde omstandigheden en het personeel moet maar zien. Dat is een moeilijk persoonlijk besluit wat die mensen moeten nemen. Rechten kan je hebben maar ze uitoefenen is een stuk ingewikkelder, zoveel is zeker.
" Wie nu nog zwijgt moet alles vrezen" staat er te lezen. Een tekst die gebruikt werd ter gelegenheid van een protestmars tegen racisme maar die ik hier ook treffend vind.

Ruiken

Door een beetje onverwachte omweg kwam ik laatst langs een fabriek waar ik een paar jaar geleden op bezoek mocht zijn. Een beetje oude bekende want vroeger was ik er weleens geweest met mijn vader. Met hem kwam ik in nogal fabrieken in jonger dagen. Fabrieken in Apeldoorn, Doetinchem, Zutphen en in Twenthe. Voor zover het zijn branche van werk betrof en we die fabrieken bezochten roken ze allemaal ongeveer hetzelfde, in ieder geval in mijn geheugen. Vandaag kwam ik dus langs die fabriek en ineens moest ik eraan denken hoe jaren geleden ik een spontane aanval van melancholisme onderging. Door het binnenlopen van die fabriekshal kwamen allerlei dingen terug waarvan de geur wel de meest indrukwekkende herinnering was. Die geur laat zich moeilijk beschrijven maar u begrijpt, ik heb er geen hekel aan. Het is een mengsel van een lichte dieselgeur, boorolie en een geur die vrijkomt als metaal wordt verhit: door slijpen, zagen of lassen. Mensen die de geur kennen moeten me maar verbeteren maar dit is mijn versie. 

Het was alsof ik ineens weer door de oude fabriek aan de Stuyvenburgstraat liep. Op de plek waar nu het gat van Eerbeek ligt. Als we toch melancholisch worden; die oude fabriek met een nieuwe bestemming was waarschijnlijk een beter besluit geweest dan wat er nu is; niets. Niets herinnert nog aan de plek waar een kleine honderd jaar een smederij, later machinefabriek,heeft gestaan. Eerbeek moet maar een nieuwe attractie ontwikkelen, een wandelroute met het thema; hier was vroeger een...

Onze Ouwe

Nadat hij in de jaren tachtig een trenchcoat aanschafte, van het type dat door de Duitse tv detectives Derrick en der Alte gedragen werden duidden we hem regelmatig aan als onze ouwe. Onze Alte wel te verstaan; dat werd soms wel en soms niet gewaardeerd. Dat lag vooral aan het gezelschap waarin de verwijzing werd gemaakt. Doordat hij er soms nog een hoed bij droeg, van hetzelfde type en door zijn toentertijd moderne bril werden de overeenkomsten steeds duidelijker. Leuk vonden we dat om hem daar nu en dan mee te plagen.
Hij zou vandaag 90 zijn geworden en als hij het beleefd had mogen hebben zou hij zo trots zijn als een aap. We zouden ervoor gezorgd hebben dat op zo'n speciale alles en iedereen vertegenwoordigd was geweest. Dat ie een prachtige dag zou hebben met lekker eten en drinken. Een borreltje en vis te over; dat zou zijn dag gemaakt hebben want het eten speelde een belangrijke rol in zijn leven. Veel andere dingen ook maar eten stond in de top 5. Als kind van de tweede wereldoorlog misschien wel gewoon want bij zijn generatiegenoten zie je dat ook vaak. Als eten niet vanzelfsprekend is, als er niets in huis of te halen valt en eten daardoor niet iets gewoons maar iets bijzonders is dan heeft dat een speciale plek. Het was hem nog gegund geweest, een zoute haring, een borrel of een goeie aardappel maar het mag niet zo zijn. Nadat hij, richting de tachtig jaar, de controle langzaam begon te verliezen over de werkelijkheid is het eten alleen nog maar belangrijker geworden. De diners ter gelegenheid van ma's of zijn verjaardag bij de Korenmolen, of tijdens de Kerstdagen waren voor hem hoogtepunten in het jaar, voor ma overigens ook.

Nu zou hij dus 90 jaar zijn geworden maar daar, als hij nog leefde, geen besef van hebben gehad. Het maakt ook niet uit want het belangrijkste is er nog steeds en dat is dat we over hem, over hen, praten, verhalen delen of nog een keer vertellen. Dat maakt hen soms nog heel levendig, alsof we er zo even naar toe kunnen lopen, om nog een keer te vertellen, te delen en met ze, die zo belangrijk voor mij, voor ons, zijn geweest een laatste nieuwtje te delen. Het is er niet meer maar missen doe ik het nog steeds.

Opel

Hoe een toevallige ontmoeting met een oude Opel in Arnhem leidde tot een kleine speurtocht; nadat we zondag de kinderen hadden gedropt in het centrum reden we via de Westervoortsedijk uit het centrum. In de een van de meest Arnhemse buurtjes, de Rijnwijk, buurt waar volgens mij Theo Jansen vandaan komt, stond ie ineens aan de kant. Hij staat er waarschijnlijk al veel langer maar ineens werd het oog erdoor getrokken. Door de snelheid en een andere kleur meende ik onze eerste auto van thuis te ontdekken. Volgens mij heb ik het u al een keer eerder geschilderd, in ieder geval in mijn hoofd maar ik kan het nu niet terug vinden. Nou nog maar een keer; in 1967 kwam pa thuis met de mededeling dat er via via een auto was gekocht. Nadat we in 1965 een zwart/wit televisie kregen en ook rond die tijd een telefoon van de zaak hadden gekregen ,met een abonneenummer van drie cijfers, opwinding genoeg in huize van Klinken. Een auto dat was geweldig en voor mij onverwacht. Dat had allerlei gevolgen want niet alleen moest er een oprit komen maar ook een garage want als je het doet moet het goed, nietwaar. Dus kwam er eerst een garage die met hulp van 1 of meer ooms werd gemaakt. Niet gewoon maar een flinke die met een echte fundering in de tuin kwam te staan. Op zijn van Klinken's weliswaar want ik heb een weekje geholpen met het bikken van de bakstenen die waren geritseld bij de sloop van een ander huis in ons dorp. Bakstenen schoon gebikt en klaar om gemetseld te worden in de fundering en de eerste opbouw van de garage. De rest van de garage werd een houten opbouw met een dak van echte dakpannen. Toen die klaar was kwam de familie uit het Noorden een paar weken later een hele dag lang helpen om een oprit te maken. Er werd in getimmerde blokken beton gestort en daarin werd grof grind gedrukt, dat werd na een korte droogtijd gewassen en zo kreeg als het ware hele grote grindtegels. Robuust en van hele goede kwaliteit want ze doen na vijftig jaar nog dienst. De garage is er iets minder aan toe maar dat komt door een gebrek aan onderhoud. Elk half jaar moest er wel iets aan de garage gebeuren want anders zou ie op de auto ineen storten en dat was natuurlijk het laats e wat er gebeuren mocht. Goed; terug naar dat moment van de mededeling dat de auto gekocht was; nieuwsgierig natuurlijk naar wat voor auto het was. Nou het was een Opel en omdat we nu een auto hadden moesten we nog beter op de centen letten; het was maar dat we het wisten. Die auto kwam op een gegeven moment voor gereden en wij vonden hem allemaal mooi. Beter dan de Daf 33 van de buren. Zij waren ook met z'n vijven en pasten natuurlijk maar net in de Daf en wij hadden het

iets ruimer met onze Opel Olympia. Dat was dus mooi voor ons en minder voor de buurkinderen die gelukkig voor hun, ons formaat niet hadden. Die Opel werd wel een symbool van een soort nieuwe vrijheid. We gingen veel vaker naar het Noorden en vooral de bezoeken in de winter werden epische reizen. Wat een ellende in die auto maar toch kwamen we er lek keer weer. De ellende was vooral de kou in de auto. De verwarming werkte wel maar volstrekt onvoldoende om de tochtige auto te verwarmen en de autoruiten aan de voorkant. Aan de achterkant was, in mijn herinnering, een plakverwarming voor achterruiten gemaakt zodat het uitzicht naar achteren het beste was. De hele rit, die ongeveer twee en half uur duurde moest de voorruit om de vijf tot tien minuten gepoetst worden en nu en dan stoppen om de olie bij te vullen want dat lustte de oude Opel bijna nog beter dan benzine. Nu doe je over dezelfde rit nog anderhalf uur. In het begin was er nog geen weg van Coevorden naar Emmen, dat moest door de dorpen heen, en door Coevorden en Emmen. Dat waren toen de echte tijdverslinders, en de Opel zelf uiteraard. De Opel was op een gegeven moment “op”. Hij is toen nog verkocht of ingeruild, dat weet ik niet zeker meer voor een Symca 1000. De buren met de Daf konden ons toen wel uitlachen want wij dus ook met z’n vijven in de Symca 1000 die we gelukkig niet lang hebben gehad en er een luxere Symca 1501 GL kwam. Dat was echt de eerste luxere auto.

De Oude Opel raakte in de vergetelheid en af en toe duikt hij nog op de in de verhalen die we elkaar vertellen. Mijn broer leerde het beheersen van de auto door de oprit heen en weer te rijden met de oude Opel. En nu dus; zo ineens in Arnhem kwamen de verhalen terug en achteraf; bij het bekijken van de foto’s nog wel door een verkeerd model Opel. Dat is nog het mooiste eraan; door de snelheid en de andere kleur dacht ik hem te herkennen; fout, niet waar en hier zijn de bewijzen.

Toeval?

Hij heeft er nog geen straat

Het stof is gedaald en er treedt weer een relatieve rust op, Charlie H. raakt alweer wat op de achtergrond. Na een week werk eindelijk weer even tijd om u te schrijven. Leuk, werk, ik ben er heel blij mee. Dit is werk wat wel door mensen met passie wordt uitgevoerd. Heel erg betrokken en eigenlijk letten ze dag en nacht op wat er gebeurd in onze wijk. Reacties blijven doorstromen, ook in de weekenden en in de avond als je verwacht dat mensen achter de borrel en of de tv zitten. Niets is minder waar. Dat is wel bijzonder omdat ik, als oude instituutwerker, er aan gewend ben dat de deur achter me dichtgaat en pas weer opent als ik binnenkom. Dat is nu niet zo en dat vermengd ( de passie) met de nieuwe communicatiemiddelen dan hun je dag en nacht bezig blijven. Zoals gemeld de eerste vrije dagen in een week en ik moet oppassen dat ik me niet bezondig aan werken aan de planning voor de komende weken of andere teamdingetjes ga doen. Niet omdat ik er een hekel aan heb ze te doen maar ik heb, vanuit de beroepsopvoeding nog wel mee gekregen dat je af en toe afstand moet nemen. Goede psychohygiëne heette het dan. Er zijn mensen weg gestuurd vanwege een slechte psychohygiëne, die bleven met het werk bezig en als je dan geen afstand neemt verzuip je er op een gegeven moment in. Dat kon en kan nooit de bedoeling zijn. Hier is dat eigenlijk ook niet zo alleen door de opzet van de organisatie is het team waarin je werkt een soort van eigen baasje en dat geeft verantwoordelijkheden. En wie mij kent weet dat ik die niet uit de weg ga dus de inwerkperiode is allang over gegaan in een soort van opzoeken van nieuwe routine waarin ik me kan gelden, ten faveure van mijn team uiteraard. Laat mijn team nu toch de Staatslieden heetten. Toeval bestaat niet wordt er weleens gezegd, dat oordeel laat ik maar aan u over.

Charlie H.

 
Natuurlijk, een afschuwelijke daad, een misbruik van onze democratische Europese maatschappij. Het is van een treurigheid die niet te beschrijven valt. Het is ook een aanval op een systeem waardoor ik in staat ben om dit aan u te schrijven. Waarschijnlijk zouden we in een maatschappij die gedomineerd wordt door dit soort figuren meemaken dat internet helemaal afgeschaft werd. Het feit doet er niet aan af maar toch ben ik geneigd dit te schrijven. Het dogma; alles moet kunnen, je moet altijd kunnen zeggen wat je wil, is volledig in beslag genomen, wordt geëxploiteerd, is geannexeerd door een kliek die ik niet mag en die de mijne niet is. Dat mag ik zeggen volgens hun maar dan ben ik eigenlijk al een beetje verdacht als je een vraagteken zet bij altijd alles maar moeten kunnen zeggen. Ja, zeggen politici dan; als het niet kan moet het door de rechter worden terug gefloten. Nu zien we waar dat toe leidt. Een man uit Venlo( door anderen wel aangeduid als de witte neger uit Venlo) die de grenzen opzoekt, die te hoop loopt tegen het rechtssysteem. Een rechtssysteem die dan grenzen aangeeft, zoals we hebben afgesproken in ons democratisch bestel maar dat niet meer accepteert. Ik vind dat ik dat moet kunnen zeggen, bij deze.
Vervolgens hoor ik Aboutaleb roepen dat ze ( de jihadisten) moeten oprotten, en daarin heeft hij gelijk. Als je het niet eens bent met ons systeem moet je wegwezen. Dat ben ik volkomen met hem eens. Hoe is Aboutaleb, buiten zijn positie als burgemeester van Rotterdam, in andere situaties, is hij dan Charlie? Degenen die het democratisch systeem misbruiken om hun eigen gelijk te halen, een gelijk dat niet gelijk is aan democratie, die mensen moeten maar wegwezen. Daarvoor is in onze open maatschappij geen plaats, een contradictie in terminis.  Hoe gaan we dat oplossen de komende tijd, de komende jaren? Er is geen instant oplossing. Soms kan de geschiedenis je iets leren maar is dat nu ook zo? Zijn er eerder ervaringen met soortgelijke situaties opgedaan? 
Het antisemitisme is van alle tijden, zo lijkt het wel. Terreur in allerlei vormen ook, of ze nu religieus bepaald zijn, etnisch bepaald zijn of om andere redenen. De terreur in Mexico is van een andere orde en wordt bepaald oor de onderwereld die zich vermengt met de bovenwereld maar wel terreur. Misdadigheid die ontaardt in terreur als je het vriendelijk wil zeggen. De terreur die de laatste week in Frankrijk heerste komt voort uit het gevoel van achterstelling. Of is het toch anders en zijn het, zoals I.S., vooral mensen die de wereld hun Rambo mentaliteit willen opleggen, onder het mom van de Islam. Het recht van de sterkste; is dat de kant waar we heen gaan? Het blijft onduidelijk en in de tussentijd is het rondom de strijd tegen I.S. ineens opvallend stil geworden. Tijdens de oorlog in Vietnam gebruikten de Amerikanen Charlie als aanduiding van de vijand. Hoe curieus.