Afwijzing

Het was me het weekje wel en daarover heb ik u in een vorige blog al bericht. Nu nog de naweeën van de die week en dan kunnen we hopelijk aan een nieuwe frisse week beginnen. Komende week geen afspraken, nergens en met niemand en zeker. niet in het ziekenhuis. De enige afspraak die we hebben staat in het grote boek ( de agenda) onze kleindochter van school halen en een tijdje oppassen. Maar dat is geen verplichting te noemen maar meer een taak die we met zeer veel genoegen invullen. Heerlijk wel zo’n lege week en dat geeft ook de mogelijkheid om samen eens lekker andere dingen te doen. Wat weet ik nog niet maar er komt altijd wel wat. Dat is wel het voordeel van ons pensionado’s, de agenda wordt steeds minder belangrijk en ook minder gevuld. Helaas is het wel zo dat we ons nog steeds geen moment vervelen, jammer hoor. 

Verder had uw schrijver zich voorgenomen om zich minder op te winden over de wereldse zaken. Zowel lokaal, regionaal, nationaal als internationaal zijn er genoeg zaken om je over op te winden maar ik doe het niet ( meestal). Politiek is natuurlijk wel een dingetje waar ik me soms maar moeilijk niet over kan opwinden en zo ook deze week. Het dédain waarmee Pro beschuldigd wordt niet aan welk akkoord dan ook mee te willen werken door onze vrienden van Veel Vrije Dagen. Dat getuigt toch van een rare kijk op de werkelijkheid, althans mijn werkelijkheid. Die club van de vrije dagen wil absoluut niet over links maar als de zaken niet lukken krijgt alsnog links de schuld en vinden ze het raar dat er niet meegewerkt wordt, in het landsbelang. Bij het formeren van dit kabinet is door diezelfde club een links gezinde informateur op valse gronden heen gezonden en bleef over de stevig rechtse Buma. Gevolg; Pro werd uitgesloten en dan maar liever een minderheidskabinet. In plaats van die last, schuld en

verantwoordelijkheid te dragen gaan we degene die we afwezen beschuldigen van het niet mee willen werken. Het is heel gek natuurlijk als je eerst afgewezen wordt dat je niet staat te springen om dat op een moment dat die ander ( van devrije dagen) uitkomt, dat wel te doen. Waar ik me ook niet over heb opgewonden; de aanvallen door diezelfde club op de vakbonden vanwege de stakingen tegen het regeringsbeleid. Die club van vrije dagen is of wil weer terug naar de jaren vijftig waarin een 45 urige werkweek normaal was, er vijf en een halve dag gewerkt of naar school gegaan werd. Waarin de vakbonden mond moesten houden en naar de bazen luisteren, waarin medezeggenschap een vies woord was, als het al bestond. Die club denkt het voor het zeggen te hebben en maar wat blij was uw schrijver dat de Binnenhoflezing van een leider van die club ( het is nogal diffuus wie nu eigenlijk de leider is) zwaar bekritiseerd werd door een heel voornaam econoom van het CBS. Hij zei het niet maar de afdronk van zijn commentaar is vooral wat een onzin, over de consequenties van wat geroepen wordt is duidelijk niet nagedacht en wat mij betreft zijn ze de Rode Draad kwijt. Gelukkig zijn er nog zulke mensen als deze econoom want het is bizar hoe een club van vrije dagen het land gijzelt. Gelukkig windt ik me er niet over op.