Helaas werd een kerk die ik graag wilde bezoeken gerenoveerd en dus moeten we dat uitstellen tot een volgende keer waar ik me zeer op verheug. Een hele bijzondere kerk die in de oorlog om onduidelijke redenen is plat gebombardeerd en begin jaren vijftig opnieuw is opgebouwd, Met
een hele bijzondere binnenarchitectuur. Daarmee bedoel ik vooral het lichtspel in de kerk, dat is adembenemend. Voor mij, om voor mij onduidelijke reden, is die kerk een inspirerende plek. Daar moet ik toch eens wat vaker over nadenken, wat maakt die plek zo bijzonder dat ik er bijna emotioneel van wordt. Heb een aantal foto’s van een vorig bezoek toegevoegd, oordeelt u zelf. Jammer was het wel dat we geen bezoek konden brengen aan deze kerk.
een hele bijzondere binnenarchitectuur. Daarmee bedoel ik vooral het lichtspel in de kerk, dat is adembenemend. Voor mij, om voor mij onduidelijke reden, is die kerk een inspirerende plek. Daar moet ik toch eens wat vaker over nadenken, wat maakt die plek zo bijzonder dat ik er bijna emotioneel van wordt. Heb een aantal foto’s van een vorig bezoek toegevoegd, oordeelt u zelf. Jammer was het wel dat we geen bezoek konden brengen aan deze kerk.
Mooi vindt ik ook de Reiler Hals; een hoger gelegen punt waar je prachtig uitzicht hebt over de Moezel,( de Mosel) en waar onder je door de trein loopt van Bullay naar Traben-Trarbach. Genoemde de Moselweinbahn die zich onder je slingert naar de Prinzenkopftunnel en waar je het treintje ziet verdwijnen richting Bullay. Het bijzondere is ook dat de trein een heel klein treintje is die, naar ik vermoedt, een nieuwe versie is van de Schienenbus, het treintje dat op de plattelandsroutes met gemak kan rijden zonder al te ingewikkelde technische dingen. Bullay overigens is op zich al bijzonder want deze plaats heeft de enige Doppelstockbrücke die ik persoonlijk ken. Over de eerste verdieping rijden de treinen en daaronder het andere verkeer. Bijzondere belevenis op zich om hier te rijden. De Reiler Hals is op zich al een belevenis en een van de vele uitkijkpunten in het lange Moezeldal welke rivier zich kenmerkt door de vele bochten die er zijn en waar de dorpen links- of rechts Moezelig liggen ( analoog aan links oder rechts Rheinisch). Je moet altijd in de gaten houden hoe vaak je al bent overgestoken om te weten of je aan de goede of de andere kant belandt bent.
Ook zijn we naar de Geiser in Wallenborn geweest gewoon omdat het bijzonder en leuk is. Nu is er in de Eifel nog een andere, gelegen in de buurt van Andernach, veel hoger en dus waarschijnlijk veel spectaculairder maar alleen via een boot te bereiken. En deze is leuk, geinig 
en simpel te bereiken met een klein parkeer terrein en je moet 2 euro pp betalen maar wel lol. De geiser gaat een meter of vier de in maar vooral de lucht die het met zich meeneemt is indrukwekkend. Een enorme zwavellucht maakt zich meester van de naaste omgeving. We zijn daar een ronde wezen wachten want hij gaat ongeveer elke 35 minuten en bij de eerste ronde hele vervelende kleinere kinderen die niet door de ouders terecht werden gewezen. De tweede ronde was het aanmerkelijk rustiger en konden we wat meer genieten van de opkomst en ondergang van de geiser.
Wildpark Daun; het is inmiddels ons derde bezoek aan dit Wildpark Daun; een belevenis op zich. Het park bestaat voor een deel uit een kleine dierentuin, een kinderboerderij, een valkerij en een hele lange weg ( circa 8 kilometer) door het omringende woud. Een weg is het af en toe niet meer te noemen zo slecht lag het erbij. Door de droogte leek het nog erger dan vorige keren maar wel hartstikke leuk om te rijden met de auto. Je gaat langs allerlei perken met verschillende dieren, van wisenten tot wilde zwijnen. Er zijn verschillende parkeerplaatsen waar je telkens kan stoppen en uitstappen. Dat alles om de beesten wat beter te kunnen bewonderen. De tocht duurt in ons geval zo’n drie uur en is een avontuur op zich.
Als laatste wil ik het met u hebben over een bezoek aan Kesfeld waar we aan het begin van deze eeuw zo’n vijf keer onze vakantie doorbrachten. Het is ook een prachtige omgeving of beter te zeggen, het was een prachtige omgeving want het was er nu vergeven van de windmolens. Zowel in de buurt van het gehucht maar bijvoorbeeld ook in en bij de Schwarzer Mann, de hoogste berg inde Eifel met bijna 700 meter. Er worden nog een fiks aantal windmolens geplaatst, ook in dit wald, dit bos en berg. Bekend als vrij sneeuwzeker, goed voor skiën en rodelen waardoor deze opgave van een mooi bos moeilijk te begrijpen valt. Nu was er vroeger een groot kazerneterrein maar u weet inmiddels wel dat kazerneterreinen beter ecologisch beheerd worden dan andere delen van de natuur. Zo ook hier en nauwelijks hebben de militairen zich terug getrokken ( voor hoe lang?) of het is door een investeringsmaatschappij opgekocht en worden deze monstrueuse windmolens geplaatst. Heel erg zonde van dit prachtige gebied.
Tot slot zijn we op de terug weg nog door het plaatsje Keyenberg gereden, en hier waren we al eens geweest. Toen maakte het al een verlaten indruk hoewel er nog enige middenstand was zoals een bakker. Nu maakte het een heel verlaten indruk en lijkt het alsnog aan de sloophamer ten prooi zal vallen. Het blijkt echter, bij nalezen van Duitse mededelingen rondom de Tagesbau Garzweiler zoals het officieel heet, er geen sloophamer meer tevoorschijn zal komen. Er is een
revitilaseringsprogramma op gesteld waarbij nog vijf andere dorpen van de sloophamer gered zijn. Nu is Keyenberg vrijwel leeg en wordt gestart met opnieuw verkopen van de leegstaande woningen. En er staan echt mooie woningen tussen, andere kunnen ze alsnog slopen lijkt me. Maar goed, het dorp, en de andere dorpen zijn min of meer gered. Of er veel oude bewoners terugkeren? De onzekerheid en het afscheid nemen zal voor velen toch een flinke horde zijn om terug te keren. Hoe dit verloopt houden we voor u in de gaten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten