Kostbaar goed

Weet niet hoe het u vergaat maar tijd is een steeds kostbaarder goed aan het worden. Na een voor ons minder fijn half jaar gaan we alweer af op het punt waar de dagen niet lengen maar korter worden. 21 juni en daarna gaan we langzaam maar zeker de donkerte in. Time flies when you’re having fun zeg ik weleens tegen het andere Klinkertje maar zelfs als je geen fun hebt gaat de tijd snel, deurdonderen in het Neder Saksisch. Nu weet u dat ik al langere tijd ziek ben en uiteindelijk aan deze ziekte zal overlijden maar nu is het alsof er steeds meer mensen in onze omgeving ziek zijn of worden en vaak met ernstige ziektes. Met mijn beste vriend hadden we daar laatst over en zijn verklaring was dat de (komende) ouderdom maakt dat meer mensen in onze omgeving ziek zijn en of worden, dan wel overlijden. Dat is niet direct een hoopvolle boodschap maar wel waar natuurlijk en daar moeten we het ook mee doen. Het andere Klinkertje en uw schrijver trachten wel zoveel als mogelijk te doen alsof we normaal zijn voordat zo’n ziekte je identiteit bepaald en het ook niets anders meer kan gaan. Dat is wel wat we zeker niet willen maar soms ontkom je er ook niet aan. Kop d'r veur, en zo gaat het voort ook met alle lastige en vervelende dingetjes die er zijn. De tijd vliegt ons onder de handen vandaan en we zijn langzaam die oude mensen die tot de volgende generatie horen die naar de eeuwige jachtvelden gaan. Het besef dat de tijd vliegt maakt wel, met het feit dat een van ons al in de reservetijd leeft, dat de meer gewone dagelijkse dingen bijzonder worden. Niet dat je bij elk

gebeuren stil staat omdat je ziek bent maar wel de ongewone dingen. Zo vertelde ik laatst dat ik, als ik om 6u even mijn bed uit ben om medicijnen in te nemen, ik voor ons keukenraam sta en naar buiten kijk.  Door de tijd van het jaar schijnt, bij mooi weer uiteraard, de zon door de bomen en dat is mooi. Het zou me anders waarschijnlijk niet zijn opgevallen maar nu wel. Met het besef dat ik hopelijk nog tien jaar, of langer, mag genieten van dat gebeuren. Iets kleins maar toch magisch en mooi. Natuurlijk zou een foto mooi zijn maar u weet, foto's zijn meestal bedrieglijk en tonen bijna nooit wat je met het blote oog ziet. Vandaar; geen foto. Blijft over; moeite doen om te genieten van de kleine dingen zoals voor mij persoonlijk; autorijden. Heerlijk cruisen over 's lands wegen en daarbuiten, een waar genot en tegenwoordig een dure hobby, maar buiten dat heel fijn en meestal heel ontspannend. Genieten dus, dat is de ware kunst van het leven. 

Papier

Het is inmiddels half mei geweest en de temperatuur buiten komt niet verder dan een graad of twaalf en bovendien regen. Geen fijn weer dus en eigenlijk is het maar goed ook. De natuur is heel erg droog op de Veluwe en ongetwijfeld op meer plaatsen. Goed voor de natuur, wat minder goed voor ons maar desalniettemin noodzakelijk. Maar er is meer nodig om de Veluwe en andere gebieden minder droog te krijgen en weer meer levend dan nu. Nu schijnt het kabinet te komen met stikstofmaatregelen voor de zomer dus is men in Den Haag alweer angstig voor boerenprotesten ( hoewel de diesel wel duur is, dus wellicht wat minder tractoren). Een deel van de maatregelen komt terecht bij mobiliteit ( auto en vliegen), industrie en een ander deel bij de agrarische sector met name voor de Veluwe en de Peel. We gaan zien waar het toe leidt. In Eerbeek is opnieuw een papierfabriek failliet en dat is wel weer een schok. Door de aardolieprijzen wordt plastic veel duurder, als verpakkingsmateriaal. Als we zo doorgaan met het afbreken van de papierindustrie in Nederland moeten we straks ook daarvoor, voor papier en verpakkingsmateriaal, naar China of in ieder geval buiten Nederland. Weer afhankelijk worden van anderen. De betreffende fabriek is ten onder door de hoge energieprijzen en we weten dat het vooral de accijnzen betreft die energie duur maken. Politieke keuzes dus allemaal die in andere landen anders worden gemaakt en het subsidiëren van industrie eerder gemeengoed is dan uitzondering, en dus oneerlijke concurrentie. Er zijn door de SP zelfs nog schriftelijke vragen aan het kabinet gesteld met betrekking tot het faillissement van deze fabriek ( voor de liefhebber; link onderaan deze blog). Het geeft in ieder weer dat er ook keuzes zijn in beleid, dat geldt eigenlijk voor alle beleidsonderwerpen, of het gaat over vluchtelingen/asielzoekers, over accijnzen, sociaal beleid/uitkeringen of anderszins; het zijn allemaal politieke keuzes. En gekozen is er de laatste jaren veel te weinig en met dit minderheidskabinet gaat dat niet beter worden. Jetten heeft een andere premier naast zich en hij laat dat gebeuren. “Het kan wel” zei hij nog voor de verkiezingen en waarschijnlijk dacht hij het ook. Na een, door de VVD, georkestreerde rel, die later op onwaarheid bleek te berusten, werd Hans Weijers weg gewerkt als informateur en bleef alleen Buma over als informateur, dit rechtse minderheidskabinet ten gevolge. Waardeloos gedrag van Jetten die, verblindt door de nieuwe machtspositie,zijn kritisch vermogen kwijt lijkt en meedobbert op de VVD dansa die alleen lijkt te regeren. Alles, maar dan ook alles ademt VVD beleid. Van hun standpunt uit doen ze het goed, vanuit de gemiddelde D66 kiezer, en alles links daarvan, smaakt het heel zuur. D66 is verworden tot een papieren tijger die niets in te brengen heeft. 

https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&opi=89978449&url=https://www.destentor.nl/brummen/sp-stelt-kamervragen-over-faillissement-papierfabriek-coldenhove-in-eerbeek~a712b773/&ved=2ahUKEwipsLGL-7-UAxXN1QIHHepKJYUQFnoECBgQAQ&usg=AOvVaw1fm2UmfHtPDh91alNwsS8I

Regenboog

Vandaag appte onze oudste al bijtijds, onderweg naar haar werk een regenboog gezien. Zoals u

weet is dat een natuurverschijnsel; licht wordt gebroken door regen en daardoor zien wij een regenboog. Nu is het vandaag 12 mei en dan wordt het voor ons toch anders, de geboortedag van mijn moeder, hun oma en de schoonmoeder van het andere Klinkertje. Ze heeft altijd gezegd; ak wat vur jullie kan doen doe ik ’t; als ik wat voor jullie kan betekenen dan zorg ik ervoor is de vrije vertaling. Een regenboog, zo vroeg op haar geboortedag wordt dan toch gezien als een teken. Of het zo is zullen we in dit leven niet weten en of er een ander leven is weten we nu nog niet. Toch is het een mooie gedachte dat onze oudste, op weg naar werk, en in de vroege ochtend dit zo ervaart; een teken van oma. In ons leven heel belangrijk geweest en niet alleen voor het logeren maar vooral omdat ze gek was op onze kinderen maar alle kinderen. Ze kon ook slecht tegen al die beelden op tv, al vaker heb ik gezegd dat het goed ( voor pa en ma) is dat ze er niet meer zijn. Hoewel het gemis nog steeds blijft is het goed dat ma niet meer de beelden van bijvoorbeeld Gaza heeft moeten zien want daar had ze slecht van geslapen en totaal naar van geworden. Het wereldbeeld interesseerde haar niet erg maar als mensen te lijden hadden onder wie of wat ook stak ze haar mening niet onder stoelen of banken. Deze week hadden we het in ons praathuis ( de auto) bij

toeval nog over de gezamenlijke vakanties, waar we geweest waren en hoe we dat beleefd hebben. Hoe de vakantie in Oostenrijk geweldig was alleen het onderkomen was aan de krappe kant, evenals de keukenuitrusting. Dat pa in de supermarkt de verleiding niet kon weerstaan en een prachtig stuk vlees kocht, pak ‘m beet zo’n twee kilo minstens zonder na te denken hoe dat bereid moest worden. Er was natuurlijk niet zo’n grote braadpan en na veel gedoe heeft het mijn lieve andere Klinkertje dat opgelost door het stuk vlees in een braadslee in de oven verder te braden. Ma vond dat sneu voor het andere Klinkertje want net vijf maanden na de geboorte van onze tweede was dat wel een opgave, en moest daarom wel een traan laten. Pa was natuurlijk in geen velden of wegen te bekennen, die zat heerlijk op een bankje buiten en bekommerde zich verder niet om de maaltijd. Die maaltijd was natuurlijk wel een traditioneel AGFje. Aardappelen, Groente en Vlees. Desondanks hebben we een mooie vakantie gehad en de avonden gevuld met kaarten of rummikub, ik denk kaarten met hulp van een borreltje. Ma vond het heel erg dat dit op de foto stond want; wat moeten de mensen die een dergelijke foto zien wel niet denken. We moesten

daar altijd erg om lachen net als het feit dat ze vaak niet op de foto wilde , of niet gefilmd; dat leverde vaak hilarische foto’s en filmpjes op. Nu in deze tijd met een nieuwe soort van oorlogsdreiging moet ik ook vaak aan ze denken; vooral ma heeft daar nog vaak last van gehad, had last van flash backs, vooral als er in de nacht vliegtuigen overkwamen. Nu heeft ze die last niet meer en is ze alweer, bijna dertien jaar, niet meer onder ons, en dat is fijn. Hoewel wij ma nog heel vaak missen is het ook goed zo, en eigenlijk wel voor beiden, de wereld is er niet mooier op geworden en fijn dat ze dat niet meer hoeven mee te maken. Maar wel fijn, die regenboog om ons te laten weten dat ze aan ons denkt, een fijne gedachte.

Puf

De laatste tijd toch weer meer bezig met mijn eigen tocht naar de eeuwige jachtvelden. Het overlijden van mijn soortgenoten ( mannen met dezelfde kanker als uw schrijver) en nog meer tragiek in mijn naaste omgeving duwt je telkens met de neus op de feiten. Het voelt heerlijk als

je met de kop in het zand daar niet over nadenkt maar nu gaat het gewoon niet anders. De parallellen zijn er nu eenmaal en ontkennen heeft geen zin. Die eeuwige jachtvelden komen steeds dichterbij. Nu geldt dat natuurlijk voor iedereen maar mijn risico is een stuk groter zullen we maar zeggen. Een programma als “Over mijn lijk” van Tim Hofman welke momenteel weer elke week op tv is geeft ook veel denkstof. Het zijn dan jonge mensen op weg naar het einde maar de manier waarop zij daar elk, op hun eigen manier mee omgaan is wel een bouwstof voor mijn denken. De interviews en de muziek die gebruikt wordt zijn goed om af en toe even de kop uit het zand te halen en mijn huidige positie te beschouwen. Reden tot klagen heb ik niet, inmiddels acht jaar gediagnosticeerd en toch nog redelijk fit en zonder ernstige tekenen van mijn ziekte. Het zijn de meer de bijwerkingen van de medicijnen die het leven soms wat zwaarder maken. Desondanks tevreden met leven wat ik nog kan leiden.So wie so heeft het dagelijks leven invloed op hoe het gaat; als voorbeeld; het andere Klinkertje wandelt graag en dus faciliteer ik dat graag door naar de verschillende natuurgebieden te rijden. U weet, ik rij graag auto dus dan combineert het ook mooi. “Ga je niet mee” vraagt ze nu en dan aan mij en mijn antwoord is momenteel steevast; geen puf, en die heb ik ook echt niet. Mijn energie moet ik echt goed verdelen en zij snapt dat. Als ik goed bij mezelf na ga weet ik ook wel een beetje waarom het wandelen niet mijn prioriteit heeft. Dat heeft denk ik, mezelf analyserend met psychologie van de kouwe grond; de laatste jaren ben ik telkens weer begonnen met opbouwen van het wandelen wat leidde tot wandelingen van 6, max 7 kilometer. Lekker toch zal u denken en dat is ook zo, wandelen op zich lekker en goed voor de mens. Na elke opbouw was er echter wel weer een terugslag en na een aantal wandelingen gebeurde er wel weer iets waardoor het wandelen weer gestaakt moest worden. Er zit dus een kleine wurm in mijn hersenen/gedachten die denkt; ga niet op wandeltocht; gebeurd er ook niets. Niet voor, tijdens of na het wandelen en dat maakt ook, behalve de fysieke ongemakken ( die er natuurlijk ook voldoende zijn) dat ik er geen zin in hebt, geen puf. Zo zei uw schrijver Freud op deze mooie vrijdagochtend over zijn eigen introspectie.

Vanochtend hebben we boodschappen gedaan en we zijn heel vlot geweest dus ik verwacht dat het andere Klinkertje deze middag nog wel ergens zal willen struinen. U weet inmiddels het antwoord op de vraag of ik mee ga struinen. Het is me al vaker gebeurd dat ik als het ware blokkeerde en de enige manier om er vanaf te komen is het moment waarop ik mezelf overwin en denk; ik heb zin om te wandelen. Dat moment komt vast een keer en dat wacht ik geduldig af.