Acht afleveringen dit seizoen van Over mijn lijk, en gisteren was de laatste en eigenlijk waren we er ook blij om. Zes jonge mensen worden gevolgd en allen een dodelijke ziekte die in container kanker heet. Het verloop is bij iedereen heel verschillend, net als in het gewone leven, en dat is maar goed ook. Van de zes waren er slechts twee overlevers op het moment van de laatste uitzending. Hartverscheurend is het voor familie en vrienden om zulke jonge mensen ten onder te zien gaan aan de ziekte. Wat leer je er nog van zal u misschien denken, of waarom kijk je er überhaupt naar. Voor mij was de belangrijkste les, net als na vorig seizoen; leef bij de dag, leef in het nu. Het is niet dat je geen doelen mag hebben maar verwaarloos niet het moment van nu en morgen. En die doelen, of richtpunten; ik vind het lekker om ze te hebben hoewel ik inmiddels als geen ander weet dat het soms, door omstandigheden, geen stand houdt. Zo zouden we vorig jaar met vakantie naar Duitsland gaan maar door ziekte, operatie en nawerking daarvan ging het mooi niet door. Spijtig genoeg dat het niet doorging en daar moet je echt overheen stappen. Dit jaar opnieuw dezelfde locatie geboekt in Duitsland en heel blij natuurlijk. Het is qua afstand niet zover Duitsland in dat het een onoverkomelijke afstand is (290 km, 2u 50 min) maar dat speelt natuurlijk inmiddels wel een rol. Doet dat iets af aan het doel, nee, helemaal niet want het is fijn iets in het vooruitzicht te hebben, zo heb je nog blik op een stukje nabijgelegen toekomst en dat voelt heerlijk. Wat overigens nog daarvoor gaat gebeuren, ook een doel, als het allemaal door mag gaan is dat we een lang weekend naar Drenthe gaan. Samen met onze oudste ( die het
allemaal geregeld heeft) en haar jongens, in de buurt van 
Ees in de gemeente Borger- Odoorn, de gemeente waar mijn vader geboren is. Tegen de grens van Zuid-Oost Groningen aan is hij geboren, en daar zijn we dan vlakbij. Ze spreken daar ook geen Drents dialect meer maar Gronings wat toch heel anders klinkt en is. Natuurlijk ga ik er wel op uit om de lokale broodjes te scoren, de Groningse hardbroodjes die ik waarschijnlijk als enige heel lekker vind maar dat kan me, in dit geval, niet schelen. Het is natuurlijk allemaal nostalgie en de melancholie ligt op de loer. Nee, vroeger was niet alles beter maar er kleven onuitwisbare herinneringen aan sommige dingen. Over de gekleurde lampjes in de Kerstboom heb ik al eens vertelt maar deze broodjes horen ook bij de melancholie. De vakanties dat we naar het Noorden gingen en dan naar het Noorderdierenpark in Emmen gingen, dat de school, die om de hoek lag, een zomerschoonmaak kreeg en familie mee hielp om dat voor elkaar te krijgen. Mooie, goede en dierbare herinneringen voor mij. Ja, u merkt dat ik nogal afdwaal van waar ik mee begon, het einde. Dat speelt op de achtergrond een rol die ik zoveel als mogelijk uit de weg ga, en aan mijn lief, het andere Klinkertje, laat ik weleens weten dat ik me af en toe schaam omdat het me nog steeds, relatief, zo goed gaat. Begrijpt u goed; ik voel niet dat ik een rol speel in het boek "Kroniek van een aangekondigde dood" van Gabriel García Márquez, dat heeft een andere inhoud. Wel de omschrijving van de aangekondigde dood is iets wat ik me wel aantrek en heel beeldend vind in de situatie waarin ik me bevindt. De tijd speelt een grote rol en natuurlijk, in het dagelijkse leven; de energie. Zo hebben we nog wat dingen op ons lijstje staan die we zouden moeten maar waar we, op de een of andere manier, niet aan toe komen. Is dat een schande? Nee, maar het voelt soms weleens vervelend en altijd heb ik het andere Klinkertje om de zaken soms weer in perspectief te plaatsen. Wat ik zelf mijn sterke punt vond; hoofd- van bijzaken te onderscheiden, dat laat me nu weleens in de steek en dan worden details belangrijk. Niet erg maar soms vervelend, niet belangrijk allemaal; in het nu leven, daar doe ik zeer mijn best op.
