Het is een rare periode voor ons op dit moment. Vanochtend moest ik een bezoek brengen aan oncologie en de eerste vraag is dan natuurlijk; hoe gaat het? Tja; hoe gaat het eigenlijk? Met ons (mij) eigenlijk wel redelijk wel, beetje vermoeid maar verder eigenlijk wel okay. Onze buitenwacht doet het veel slechter; in de laatste periode toch wat mensen overleden, ook aan de ziekte die ik heb maar ook anderszins. Maar ook mensen die ons heel na staan die ernstig ziek zijn en dat houdt ons uiteraard zeer bezig. Dat maakt het een beetje een bedrukkende periode is geweest. Dus zo gaat het, meldde ik aan de hulpverlener die wij hoog hebben zitten. Een goed gesprek gehad en wij hebben een beetje in de toekomst kunnen kijken, met alles wat ons nog wat te wachten staat.
 |
| Hans Spekman Brummen 2008 |
Nog wat positiefs te melden denkt u wellicht want anders wordt het een hele sombere Blog terwijl wij niet somber zijn momenteel. We hebben mei gehad, een maand met heel veel verjaardagen, die heel gezellig waren en waar we veel plezier aan beleefd hebben. De feestdagen zijn nu ook voorbij en de eerst volgende feestdag is 1e Kerstdag. Dat duurt nog even, wel zijn er natuurlijk de vakanties nog tussendoor. Voor mij is het een bijzondere zomer want ik ga nu werkelijk met pensioen. Voor de Zwitserse overheid gaan mannen met 65 jaar met pensioen dus enigszins pré pensionado zeg ik altijd maar met een lach. In de maand augustus gaat het dan echt gebeuren en ga ik van de ene naar de andere uitkering maar dat voelt wel een stuk beter. Vooral ook nu er weer gedoe is rondom de sociale uitkeringen. Het lijkt wel een vast stramien te worden dat, als een regering problemen heeft met de begroting er eerst gedacht wordt om de kosten te beperken, wat is dan het makkelijkst; mensen in een sociale uitkering. Gelukkig is er nog steeds een vakbond die voor mensen met een sociale uitkering opkomt en waar gelukkig Hans Spekman aan de leiding staat van onze grootste vakbond. Hij is van het type; in gelul kun je niet wonen. Gelukkig zijn ze er nog.
