Bij toeval kwamen het andere Klinkertje en uw schrijver deze week door Zutphen, door mijn oude werkgebied in de Zuidwijken en het Waterkwartier. Veel bekende adressen waar ik aan de buitenkant wel kan zien dat er andere mensen wonen dan ik indertijd geholpen heb. Het is inmiddels al 10 jaar terug dat ik in die wijken mocht werken. Het was wel een voorrecht om daar in de wijk te werken en oh, wat heb ik veel plezier gehad. Plezier met bijzondere cliënten en bijzondere collega’s, in deze bijzondere wijken in Zutphen. Maar goed, we reden door het Waterkwartier en even snel rechts kijkend zie ik niets meer van de voormalige jeugdgevangenis die er ooit stond. Even het straatje in gereden tot aan de Lunettestraat waar links toch het laatste stukje ruïne van de voormalige jeugdgevangenis blijkt te staan . Nu zult u denken; wat is het belang voor uw schrijver. Wel, dat is eigenlijk wel een bijzonder verhaal en hoe het toeval een rol speelt in je leven. En niet alleen het mijne uiteraard maar voor de hele constellatie van mijn familie. Mijn vader moest na WO 2 in dienst zoals alle jongemannen in die tijd. Kreeg daar een basisopleiding en belangrijk, hij moest leren om met geweer en bajonet om te gaan. Een bajonet is een langwerpig soort mes dat op de loop van een geweer wordt gezet om een ander te verwonden of te doden. ” Om een ander mens te doden, stel je voor” en dat was iets waarvan hij van zichzelf goed wist dat hij dat nooit zou kunnen. In die tijd speelden de politionele acties in Indonesië zoals ze werden genoemd maar we waren natuurlijk gewoon in oorlog met een groot deel van de Indonesiers die streden voor onafhankelijkheid. Het is als Poetin in deze tijd die de oorlog met Oekraïne geen oorlog noemt maar een speciale militaire actie. Maar goed, mijn vader weigerde om aan die oorlog deel te nemen en kwam in het kamp van de dienstweigeraars die er toen ook waren. Eerst gevangen gezet in Schoonhoven ZH ( voor de oudere lezers, samen met bijvoorbeeld Herman Wigbold ) en vanwege zijn leeftijd later gevangen gezet in de jeugdgevangenis in Zutphen. Later, veel later, klapte hij opeens open ten opzichte van het andere Klinkertje en kwam zijn verhaal eruit. Zelf had ik het nog nooit gehoord. Wat we wel wisten is dat hij daar een tijd had moeten doorbrengen maar nooit het fijne ervan. Achteraf was ik trots op hem dat hij alle maatschappelijke weerstanden doorstond. Het heeft hem niet geholpen want in die jaren kon je geen Rijksbetrekking krijgen en waren ook sommige andere zaken een stuk moeilijker als je was geweest waar hij was geweest. Hoe dat tegenwoordig gaat weet ik niet maar hij ging vanuit Zutphen uit werken in Doesburg, bij de blikfabriek. In de gevangenis leerde hij om te kappen; haren knippen met een handapparaat. Dat heeft hij nog heel lang gedaan bij uw schrijver en anderen. Na afloop van zijn detentie wilde hij graag in deze streek blijven want werk en daaraan was zwaar gebrek in het gebied van zijn afstamming; de veenkoloniën op de grens van Drenthe en Groningen. Hij moest dus de gevangenis verlaten en kon blijven werken in Doesburg en zocht dus een kosthuis en dat werd gevonden in Brummen. Daar leerde hij mijn moeder kennen, zij 20 en hij 26 trouwden en gingen in Doesburg wonen. Er zijn nog hele verhalen te vertellen over hoe het verder ging en dat doe ik misschien nog weleens. Wat ik vooral wilde aantonen is dat toeval een enorme rol speelt in het leven. Veronderstel dat mijn vader, die het dan waarschijnlijk niet geweest was, in Schoonhoven ZH had moeten blijven, dan was er een totaal andere geschiedenis ontstaan zoals u zal begrijpen. De ruïne aan de Lunettestraat speelde een belangrijke rol in het leven van mijn vader en daarmee de mijne.
