Puf

De laatste tijd toch weer meer bezig met mijn eigen tocht naar de eeuwige jachtvelden. Het overlijden van mijn soortgenoten ( mannen met dezelfde kanker als uw schrijver) en nog meer tragiek in mijn naaste omgeving duwt je telkens met de neus op de feiten. Het voelt heerlijk als

je met de kop in het zand daar niet over nadenkt maar nu gaat het gewoon niet anders. De parallellen zijn er nu eenmaal en ontkennen heeft geen zin. Die eeuwige jachtvelden komen steeds dichterbij. Nu geldt dat natuurlijk voor iedereen maar mijn risico is een stuk groter zullen we maar zeggen. Een programma als “Over mijn lijk” van Tim Hofman welke momenteel weer elke week op tv is geeft ook veel denkstof. Het zijn dan jonge mensen op weg naar het einde maar de manier waarop zij daar elk, op hun eigen manier mee omgaan is wel een bouwstof voor mijn denken. De interviews en de muziek die gebruikt wordt zijn goed om af en toe even de kop uit het zand te halen en mijn huidige positie te beschouwen. Reden tot klagen heb ik niet, inmiddels acht jaar gediagnosticeerd en toch nog redelijk fit en zonder ernstige tekenen van mijn ziekte. Het zijn de meer de bijwerkingen van de medicijnen die het leven soms wat zwaarder maken. Desondanks tevreden met leven wat ik nog kan leiden.So wie so heeft het dagelijks leven invloed op hoe het gaat; als voorbeeld; het andere Klinkertje wandelt graag en dus faciliteer ik dat graag door naar de verschillende natuurgebieden te rijden. U weet, ik rij graag auto dus dan combineert het ook mooi. “Ga je niet mee” vraagt ze nu en dan aan mij en mijn antwoord is momenteel steevast; geen puf, en die heb ik ook echt niet. Mijn energie moet ik echt goed verdelen en zij snapt dat. Als ik goed bij mezelf na ga weet ik ook wel een beetje waarom het wandelen niet mijn prioriteit heeft. Dat heeft denk ik, mezelf analyserend met psychologie van de kouwe grond; de laatste jaren ben ik telkens weer begonnen met opbouwen van het wandelen wat leidde tot wandelingen van 6, max 7 kilometer. Lekker toch zal u denken en dat is ook zo, wandelen op zich lekker en goed voor de mens. Na elke opbouw was er echter wel weer een terugslag en na een aantal wandelingen gebeurde er wel weer iets waardoor het wandelen weer gestaakt moest worden. Er zit dus een kleine wurm in mijn hersenen/gedachten die denkt; ga niet op wandeltocht; gebeurd er ook niets. Niet voor, tijdens of na het wandelen en dat maakt ook, behalve de fysieke ongemakken ( die er natuurlijk ook voldoende zijn) dat ik er geen zin in hebt, geen puf. Zo zei uw schrijver Freud op deze mooie vrijdagochtend over zijn eigen introspectie.

Vanochtend hebben we boodschappen gedaan en we zijn heel vlot geweest dus ik verwacht dat het andere Klinkertje deze middag nog wel ergens zal willen struinen. U weet inmiddels het antwoord op de vraag of ik mee ga struinen. Het is me al vaker gebeurd dat ik als het ware blokkeerde en de enige manier om er vanaf te komen is het moment waarop ik mezelf overwin en denk; ik heb zin om te wandelen. Dat moment komt vast een keer en dat wacht ik geduldig af.

Duiken

De rust is nog steeds niet terug in de wereld, jammer genoeg. De oorlogen in het Midden Oosten houden aan, Trump blijft gezellig door liegen over van alles en nog wat. Zo nu en dan verschijnt er een filmpje waarin dat nog eens haarfijn wordt uitgelegd. Zo beweerde hij dat in juli vorig jaar, na Amerikaanse en Israëlische bombardementen de totale vernietiging had plaatsgevonden van alle Iraanse nucleaire faciliteiten. Naar nu blijkt klopt daar dus helemaal niks van, totale onzin wat hij verkondigde. En nu dus deze oorlog die de wereld helemaal op zijn kop zet. Waar de prijzen voor gas en olie de pan uitrijzen en die diverse, niet nader te omschrijven bedrijven en personen, een enorme winst opleveren. Het umfeld van Trump, en hijzelf denken allen in deals en geld voor henzelf, de wereld zal niet hun grootste zorg zijn. Wat wel steeds meer zorg wordt is de mentale en cognitieve gezondheid van Trump. Die schijnt toch echt snel te verzwakken. 

Wij proberen ons wel te onttrekken aan zoveel mogelijk actualiteiten geweld. Na het journaal van 20u is het tijd voor andere dingen want hoe ouder we worden, hoe meer we het mee naar bed nemen. En dat leidt weer tot onrust, slecht slapen, woelen, etc, in bed. Dus duiken we voor

nieuws en actualiteiten na 20.30u. We sluiten ons voor een deel van de dag  af , met redelijk succes tot nu toe. Die zelfbescherming werkt gelukkig wel redelijk al ontkom je soms niet aan nieuws, dat is ook een beetje het gif van onze tijd. In de tijd dat wij opgroeiden was er geen televisie thuis of er was wel televisie maar met zeer beperkt aanbod. In de avond om 20u nieuws, het journaal, een instituut waar je niet omheen kon en die altijd gekeken werd. Onze televisie bestond destijds uit 5 zenders, Nederland 1, Nederland 2, ARD, ZDF en WDR. De Sportschau op zaterdagavond was ook vaste prik, Duitse voetbal. En zo hebben we spelenderwijs een beetje Duits geleerd. 

In deze tijd hebben we, en televisie maar ook iPad en mobiele telefoon, als je pushberichten hebt aanstaan of anderszins weet het nieuws je wel te vinden. Dat offensief van aanbod is ook wel bijna bedreigend en onoverzichtelijk en dus zijn er grofweg twee stromen; zij die de actualiteit helemaal niet meer bijhouden en zij die de actualiteit 24uur per dag volgen. En eigenlijk is er dus een derde stroom, zoals wij; verstandig doseren.  

Maan

Nu er weer mensen richting de maan zijn, en er inmiddels omheen, is het weer in het nieuws. Het andere Klinkertje heeft een andere opvatting over de ruimtereizen, het landen op de maan, etc dan uw schrijver. Hoewel het andere Klinkertje, the love of my life en mijn rots in de

branding, en uw schrijver een andere mening hebben en beiden vinden we dat we onze mening op feiten baseren. Zelf noem ik haar een complotter ( zij vindt en denkt dat er nog nooit iemand op de maan is geweest, door allerlei schaduwen op films en foto’s moet dit in een studio zijn opgenomen, kan niet anders, etc). Zelf ben ik natuurlijk de naïviteit ten top door alles te geloven wat ons als feiten is gepresenteerd voor zoete koek te slikken. Het feit dat deze nieuwe maanmissie vaak is uitgesteld, meestal om technische redenen, is voor het andere Klinkertje reden om nogal smalend over de missie te doen. Zoals u kunt zien is hier het gevaar voor polarisatie zoals we dat op veel meer fronten zien in de samenleving in ons samenleven ook een punt. En ja; hoe komen we uit dit dilemma; tot nu toe is het; ” we agree to disagree”; we zijn het eens om het oneens te zijn. Na 47 jaar samen kunnen we wel wat van elkaar hebben en geloof me; over haar visie over de maanmissies heb ik vaak genoeg wat gehoord, geen nieuws onder de zon, haha. 

Iets anders is dat Dozy Don nu weer Iran bedreigd heeft hun beschaving te ontnemen. Met het zoveelste ultimatum dat; als Iran de straat van Hormuz niet vrij geeft en dat is voor Iran natuurlijk een prachtig chantagemiddel dat ze niet snel zullen opgeven, er een ongekend bommentapijt op hen neerkomt. Met doelen die met gemak als oorlogsmisdaden kunnen worden gekenmerkt; energiecentrales, ontziltingsinstallatie en bruggen. Een kopie van Netanyahu dus, niet origineel en Don the Con onwaardig, omringd met allemaal andere idioten die blijkbaar ook geen enkele creativiteit hebben en alleen het advies geven; TACO ( Trump always chickens out). Het wordt met de dag erger en hij ( en zijn discipelen, hoewel Bondi discipel na ontslag een boekje open deed) trekken de wereld steeds verder in onbalans. Hoe dit verder afloopt gaat vast terugkomen in een volgende blog.

Pasen 2026

Als je agnost (gelooft dat men niet zeker kan weten of het bovennatuurlijke bestaat) bent zoals uw schrijver dan hebben deze christelijke feestdagen, net als Kerstmis overigens, niet meer betekenis dan vrije dagen. Vroeger op het werk en nu gewoon dagen dat er niet of weinig gewerkt wordt in de christelijke wereld. Dus welkom vanwege het vrije karakter maar niet om de kruisiging en wederopstanding van Jezus te vieren. In heidense gebruiken was deze periode vooral bedoelt om de komst van de lente te vieren. Het licht, het nieuwe leven etc. Nu vindt ik het verhaal van Jezus wel hartstikke mooi en sommige van de 10 geboden zijn meer op hun plaats dan ooit. De Matheus Passion van Bach hoort ook zo bij deze periode maar is vooral aan een wat elitaire toestroom die hier plezier in vindt, alhoewel de meesten drie en een half uur wel wat lang vindt op, meestal de kerkbanken. Zelf vindt ik de finale van het stuk mooi maar dat is persoonlijk natuurlijk. Hieronder te luisteren 

Het feest van het licht en vroeger, jawel daar is vroeger weer, waren we met Pasen wel vaker in “het Noorden” zoals dat bij ons thuis heette. Op de terugweg zagen we heel wat Paasvuren In Drenthe ( Dalen en Wachtum) en Overijssel ( Heino, Hardenberg, Raalte) maar wij moesten uiteraard door. In ons dorp geen Paasvuur want die waren vooral in de Achterhoek. In eerdere jaren was er in januari wel een Kerstboomverbranding maar vanwege het milieu is dat ook afgeschaft. Dit jaar wil de lente maar niet goed doordringen en vandaag, 1e Paasdag in de ochtend, is het bij ons niet warmer dan 12 graden. De lente schijnt eraan te komen met temperaturen tot bijna 20 graden volgende week. Dat lijkt ons heerlijk, zo warm dat we ons balkon weer kunnen bevolken, heerlijk. De lente mag komen en dat brengt altijd weer een fijn gevoel. Volgens mij heb ik al eens eerder beschreven hoe ik in de vroege lente van 1966 met juffrouw Prakken en mijn klasje een wandeling ging maken in het lokale Webers bos, huis te Eerbeek. Op de wandeling liepen we langs de Korenmolen en verder richting het kanaal en ineens, na een bocht, realiseerde ik mee hoe groen het blad van de bomen waren geworden. Hoe groen het blad eruit zagen en met welke intensiteit groen, overweldigend vond ik het op dat moment. Zo overweldigend dat ik het moment en de plek nooit vergeten ben. De kleur groen, ik zie er elke lente naar uit. 

Verder is het in de wereld natuurlijk de wereld van de droeftoeters; Trump, Netanyahu of alle andere extreem rechtse bendeleden die de wereld er zeker niet beter op maken. Dozy Don die de vleugel aan et Witte huis voorlopig verboden ziet worden, die zijn oorlog tegen Iran graag wil exporteren naar de NAVO, wat steeds maar niet lukt, tot zijn grote woede. Zodanig dat ze Rutte weer heel veel veren in de reet van Dozy Don moeten laten stoppen, hoewel het nee uit Europa wel steviger was en is dan voorheen. Dat zelfs de rechtse regeringen in Europa nee tegen hem zeggen is wel veelzeggend. Dan Israël wat in de luwte van de oorlog in Iran maar weer een verschroeide aarde tactiek neerlegt in Zuid Libanon, alles wordt weer gesloopt en geen steen blijft op de andere. En de wereld kijkt toe, verschrikt dat ze van antisemitisme beschuldigt zullen worden. Dat is wel de bedrieglijke redenering die de Israëlische regering graag hanteert. Ze hebben een nieuw soort Apartheid in werking gezet waarin Palestijnen wel, en Israëliërs geen doodstraf kunnen krijgen, het is echt te gek voor woorden. De wereld kijkt weg want we zijn bezig met ons te bewapenen en een weg te vinden om uit de energiecrisis te komen. Veroorzaakt door die droeftoeters die nu zeggen; ruim de rotzooi maar op, wat een wereld. Enige grappige wat ik kan ontdekken in deze crisis is dat Oekraïne nog steeds in staat is om de Russen van zich af te houden, daar ook steeds beter in wordt en dat de Amerikanen nu aan Oekraïne moeten vragen hoe dat werkt met drones, en of ze de Amerikanen willen voorzien van kennis en kunde, en materiaal. Maar dat is ook het enige; verder een fijne Pasen.

Even weg

Zomer in Zeeland duurt nog even voor ie arriveert maar wij hebben daar een mooi staartje lente gehad. Drie en een halve dag Zeeland en het was echt fantastisch. Met veel geluk mooi weer gehad en de dag van aankomst was het andere Klinkertje al meer dan gelukkig want een grijze zeehond op de gevoelige plaat. Een lang gekoesterde wens en direct in vervulling op de Brouwersdam die met gemak ook de Brauersdam kon heetten. Zeeland kan met gemak de 17e deelstaat van de Bondsrepubliek worden zoveel Duitsers die zondag. De volgende dagen leken de Duitsers wel opgelost, van de Zeelandse bodem verdwenen. In dit geval niet erg want het werd heerlijk rustig voor ons zonder al die campers. 

De tweede dag is het andere Klinkertje veel op pad geweest, het volgende slachtoffer is de graszanger. Tsja, lust en leven en zo. Zelf heb ik veel aan zee gestaan, gezeten en een beetje gewandeld, heerlijk die lucht, het geluid en de schepen die langs kwamen. Nog een aanhouding op zee gezien door de politie die op mega snelheid kwam aan gevaren. Je kan daar prachtig zitten staan, op de zeedijk in Westkapelle. Een aanrader maar niet tegelijk met teveel gaan want dan is de lol ervan af.

Momenteel, de laatste dag,zijn we in Serooskerke Walcheren, in een B en B, erg fijne plek om te zijn. Lekkere ruime kamer, mooie natte cel (douche en wc) en we zitten samen aan de grote tafel. Beetje te werken en te praten over alle belevenissen van de laatste dagen. We komen tot de conclusie dat onze taal soms tekort schiet om  te omschrijven is hoe we ons gevoeld hebben de laatste dagen want heerlijk en mooi dekken niet de lading. Het was voor ons overweldigend maar belangrijkste conclusie is we dat niemand ons dit kan afnemen, dat we het ons gegund was ervan te genieten want dat is niet meer vanzelfsprekend leert ons de laatste jaren. Zeeland bedankt. 

Tanken

Gisteren even wat getankt; en duur is het aan de pomp, wij betaalden gisteren een bedrag van Euro 2,11.9 per liter vloeiend goud. Nu was de tank niet helemaal leeg maar als ie wel leeg zou zijn was dat een bedrag van ergens in de buurt van 115 Euro. Alsof je een emmer leeg gooit. Nu waren de buren (Duitsland) altijd een stukje goedkoper met benzine maar ook dat is helaas niet mer het geval volgens de app. Bij de Jet in Emmerich inmiddels ook 2,11 en in de loop van de

dag naar 2.20 maar bij de Raiffeissen in Burlo bij Winterswijk blijft het de gehele dag nog onder de 2 Euro. Dan moet je, van ons uit, gelijk een dagje uit van maken, anders loont het

niet. Dat zijn toch wel prijzen die we te danken hebben aan ene heer Trump die zich liet meeslepen door de premier van Israël. En zoals het de hele tijd gaat, geen diplomatiek gewicht aan de zijde van de Amerikanen. Ze worden nog net niet ronduit uitgelachen maar reken maar dat Poetin het heel best vindt en dat Netanyahu ze met gemak het bos instuurt. En nu eist Dozy Don ( Trump) dat de Navo gaat bijspringen in de straat van Hormuz, en daarbij allerlei dreigementen uitend. Ons meeslepend in een oorlog die de onze niet was maar nu wel zal worden. Totaal incompetent zelfs als het op oorlog voeren aankomt. Wel aanvallen maar geen idee wat erna komt. Het lijkt wel een beetje op de manier waarop Poetin de oorlog tegen Oekraïne begon, veel te optimistisch over het verloop. De russen zouden binnen drie dag bij of in Kvyv zijn en dan de boel overnemen, niet gelukt. Zo had Trump c.s. moeten weten dat je met bombardementen geen regime verslaat en datzelfde regime de straat van Hormuz afsluit en de rest van de wereld tekort aan olie en gas heeft. Maar Trump is het worst; als je weer olie en gas wil moeten jullie maar helpen met de doorgang vrijmaken zodat schepen weer kunnen passeren. Benieuwd wat onze superlikker ( Rutte) nu weer met dit dreigement gaat doen en de zelfbenoemde sheriff van de wereld weer met beide benen op de grond zet.

Moedig Voorwaarts

Nu schreef ik al eens blogjes met de titel Endgame of Endspiel, en in de laatste beloofde ik u al dat ik weer een nieuw stukje onder dezelfde naam zou schrijven als het weer van toepassing is. Een nieuwe paragraaf in dat hoofdstuk dus. Het is nu weer zover want door de val waarbij ik de

linker elleboog verbrijzelde moest ik ook voor een dexa scan. Een scan waarbij de botdichtheid gemeten wordt. Nu was ons al bij de start van bepaalde medicatie voorspeld dat ik last zou gaan krijgen van osteoporose; botontkalking. Geen verrassing dus dat de dexa scan liet zien dat ik meer en minder ernstige vormen van botontkalking had. Nu moet daar wel iets aan gebeuren en een gering risico zijn kaakproblemen die niet behandelbaar en pijnlijk zijn. Om het risico zoveel mogelijk te ondervangen moeten de kaken vrij zijn van infecties. Nu had ik altijd een sterk gebit maar de degeneratie van mijn gebit loopt parallel met de duur van de inname van de medicatie die niet bevorderlijk zijn voor de gezondheid van een gebit, in ieder geval de mijne. Daar gaat de komende tijd iets aan gebeuren en moet leiden naar een toestand waarbij het risico voor het medicijn om de botontkalking tegen te gaan tot een minimum wordt beperkt. Daarnaast was mijn Psa wat opgelopen en werden het andere Klinkertje en uw schrijver vast voorbereid voor wat er komen gaat als de Psa verder gaat oplopen, inweken noemen we dat. Het gaat vast tussen onze oren zitten dat er wijzigingen aankomen, waarschijnlijk pas na de zomer. En dat is ook waarom ik een nieuw stukje Endspiel schrijf want we gaan steeds meer richting de fase waarin de alternatieven steeds minder worden en ziekte steeds evidenter aan het worden is. De laatste periode van anderhalf jaar waren weer zeer imposant als je ziet wat het andere Klinkertje en uw schrijver hebben door gemaakt. In de hoop dat het enigszins beter werd, of zou gaan, stuitert uw schrijver met zijn elleboog op de harde vloer waarbij ook de hele linkerzijde van zijn ribbenkast een geweldige opdonder kreeg, en gingen we dus geen mooie nieuwe periode in. Het andere Klinkertje, u weet, mijn rots in de branding, moest zich gedurende zeker zes weken bekwamen als mantelzorger om alle belangrijke maar ook onbenullige activiteiten uw schrijver te ondersteunen. Dat nu aan die periode weer een eind kwam doordat ik zelfstandiger werd en we weer met permissie de auto mogen gebruiken, met mate, was natuurlijk fantastisch voor ons. Daarnaast kon de fantastische thuiszorg van Riwis weer worden opgezegd want zelfstandig. Net op dat moment komt dan de mededeling dat er alweer van alles gebeuren moet en gaat om de wankele gezondheid een beetje goed te houden. Een nieuw kapittel aan de toch al rijke bloggen Endgame of Endspiel en ik vrees niet het laatste. 

Tot die tijd houden we een mooie spreuk voor ogen; Moedig Voorwaarts

Licht

Een klein beetje licht aan het einde van de tunnel. Deze week x foto’s gemaakt van de elleboog, chirurg bezocht en eindelijk komt er enig schot in de zaak en mag er wat zwaarder geoefend

worden. Zoals ik de fysiotherapeut al liet weten, en eigenlijk aan iedereen die het horen wilde; 1e doelstelling is autorijden. Als dat kan ben ik weer heel blij maar daarvoor moet geoefend worden en dat is wat nu ook doe. Proberen met beide handen te typen om de kracht in de linkerhand te krijgen en vooral de motoriek te bevorderen. De nieuwe oefeningen zijn ook heel leuk; met een handdoek over de deur, met duim en de respectievelijke vingers een pen vasthouden, beetje rollen met de pols naast de oefeningen die ik al had en het mag een beetje pijn doen. De opioïden zijn gestaakt en beïnvloeden me ook niet meer hetgeen voor mezelf en de omgeving een aanzienlijk verschil maakt. Zelfs de thuiszorg zijn we een beetje aan het afbouwen, dat is ook fijn, beetje weer op jezelf. Wel geluk met heel veel Olympische sport overdag, kan veel tv kijken maar nu en dan ook een wandelingetje die we wat proberen uit breiden. Om alles maar kort samen te vatten; ik ben aan het revalideren, en met redelijk succes, het autorijden komt in zicht. Duurt niet zolang meer meldde de fysio, yes. 

Wat een fijn neveneffect is van de Olympische spelen is dat alle praatprogramma’s naar de achtergrond zijn verdrongen en we niet elke dag met de neus op het nieuws worden geduwd. Het klinkt misschien vreemd maar dat is ook echt een adempauze die helaas volgende week weer eindigt, jammer wel. Twee weken en een paar dagen alleen het journaal; dus weinig Trump, Poetin en aanverwante zaken, even niet over na hoeven te denken, in ieder geval veel minder. Bijna zou ik zeggen mooie tijden en straks komt de harde realiteit weer naar binnen. Had ik u al vertelt dat we in principe na 20.30u niet maar naar actualiteiten kijken om een beetje fris in het hoofd naar bed te kunnen, zonder de problemen van de wereld mee te torsen. En dat bevalt heel goed. Die routine gaan we straks weer terug brengen in ons dagelijkse leven, net als autorijden hoop ik zeer.

Wereldkankerdag

 

Gtst

Weinig verandering wilde ik u melden na mijn vorige berichtje dat Geert ziekjes is, het gaat zoals het gaat. Dat klopt niet helemaal want kleine stapjes voorwaarts is ook voorwaarts, en dat is wel het geval. Met hele kleine stapjes en voor mijn gevoel veel te langzaam, gaat het wat beter. Kan weer zelf naar het toilet, wat een overwinning, jawel. Zo zijn er steeds meer zaken die ik zelf kan doen en gisteravond voor het eerst, en eigenlijk een soort van per ongeluk, uit bed gekomen. natuurlijk allemaal veel te onzeker en daardoor risicovol maar toch. Nu is het volgende doel dat ik in bed weer op een zij kan liggen wat op zich al fantastisch zou zijn. Maar niets van dit alles is mogelijk zonder de niet aflatende hulp van het andere Klinkertje zonder wie ik naar een verpleeghuis/revalidatiekliniek zou zijn bevordert. En u begrijpt dat ik niet weet hoe ik mijn dankbaarheid kan tonen aan het andere Klinkertje en honderd keer per dag dank je wel zeg. Zij en ik zijn sinds de afgelopen maand 47 jaar bij elkaar, in lief en leed en in goede en slechte tijden en slechte tijden zijn in de laatste jaren wel genoeg aan bod gekomen. Hopelijk gaat het na dit akkevietje eens een poosje beter gaan, u begrijpt, ik hoop het zeer.

Nou nou

Ja, je weet het allemaal niet schreef ik u op de ochtend van 3 januari en dat klopt dan ook weer, te goed zou ik zeggen. Zoals u zich wellicht herinneren kan was het andere Klinkertje aan het ontkersten en bijna klaar dacht uw schrijver nog een handje te gaan helpen. Hoe het kwam zal een mysterie blijven maar ik viel. En of het door het snoer van de stofzuiger kwam of dat ik met een slipper bleef haken; het was goed mis. Op de linkerzijde gevallen en dat levert een aantal gekneusde ribben op en een verbrijzelde elleboog, zo bleek achteraf. Nu dus compleet afhankelijk van het andere Klinkertje met werkelijk alles. Duur van het project volgens de traumachirurg een jaar. Ja, je weet het allemaal niet maar zo kort erna in de kreukels had ik ook niet verwacht.Wordt vervolgd

2026

Het is inmiddels 3 januari 2026 en er is een maand vergaan sinds de laatste keer dat ik iets van me liet horen. Allereerst natuurlijk een mooi en vooral gezond 2026 gewenst. Het is een bijzondere maand geweest voor het andere Klinkertje en uw schrijver want er zijn wat dingen verandert in ons leven. Eerst maar materieel; we hadden in september een nieuw bankstel gekocht en die arriveerde net voor de Kerst, maar wel heel fijn; het zit echt geweldig en dat is voor onze ruggen heel fijn. Het andere Klinkertje heel druk geweest met ons huis in kerstsfeer te krijgen, en dat is haar meer dan gelukt. Geweldig dit jaar en ja; het is altijd al goed maar nu des te meer. Erg van genoten en vandaag is de dag dat de Kerst wordt opgebroken, altijd een moment die even doet slikken. Alle leuke spullen weer in de doos en tot 6 december van dit jaar. Gevoel van een kaal huis en veel minder licht. We hebben overigens wel een geweldige Kerst gehad met kinderen en kleinkinderen, fijn samen geweest, leuke foto’s gemaakt en heel lekker gegeten. En wij doen allang niet meer aan de Sint maar geloven dat de Kerstman vanaf de Noordpool zijn geschenken komt brengen. Veel en leuke cadeaus voor de kinderen en kleinkinderen en voor het andere Klinkertje en uw schrijver was een mooie fotocollage gemaakt van foto’s uit onze gezamenlijke gezinsgeschiedenis van ruim 40 jaar. Een geweldig cadeau waar uw schrijver toch even een brok van in de keel kreeg. En is ook een van de redenen waarom het wel goed is dat de kerstspullen weer opgeborgen worden want dan kan de fotocollage worden opgehangen. En we hebben enorm genoten van de Top 2000, het was weer zo heerlijk dat we vooral de nachten aan het “terugkijken” zijn, zolang het lukt maar nog een dag of wat en dat is ook afgelopen. Genieten al die diverse muziek en beelden. Maar ja; u kent ons; drama ligt altijd op de loer; oudejaarsavond wordt uw schrijver niet helemaal lekker en dus gaan we huiswaarts waar het andere Klinkertje en uw schrijver de verdere avond gezamenlijk doorbrengen zonder verdere narigheid. Na een dag is het ziek zijn weer over en gaat het weer goed, gelukkig maar dus een klein drama. 

Want grote drama’s zijn er genoeg in de wereld; de door Trump beloofde vrede in 1 dag voor Oekraïne laat nog op zich wachten. Het verschil tussen Poetin en Trump is tenhemelschreiend zoals de Amerikaan van Duitse origine zich telkens laat pamperen en een rad voor de ogen draaien door Poetin. Als het niet zo erg was zou het bijna aandoenlijk zijn zoals Trump er telkens weer in trapt. Nu zou Poetins datsja zijn aangevallen door Oekraïne zonder enig bewijs te overleggen. Trump trapt er bijna in dat vredesbesprekingen op deze manier geen zin hebben, volgens Poetin althans. Overigens hebben we in Nederland nog wel iemand die alles van Poetins datsja af weet, hem misschien vragen (Halbe Zijlstra)? En vandaag is de USA Venezuela aan gaan vallen om onduidelijke redenen. Hoewel dat land stikt van de olie en allerlei aardmetalen. Reden voor Trump om daar binnen te vallen? Verder reizen er wel steeds meer vragen over de gezondheid van Trump. Viel hij al een aantal keren in slaap bij officiële gelegenheden ( not sleepy Joe maar dozy Don ) nu is zijn mentale toestand ook onderwerp van discussie. Het rommelt er in ieder geval enorm. En in het najaar verkiezingen voor hun nieuwe tweede kamer; het schijnt de boel op de kop te zetten, we wachten maar af. 

 Wat wordt voor jaar? Behalve afwachten wat het geopolitiek gaat worden is het ook het jaar waarin uw schrijver officieel met pensioen gaat en daar kijkt hij wel naar uit. Waarin gemeenteraadsverkiezingen zijn, waarin de gemeente Brummen gaat kiezen voor een fusiepartner, waarin de Olympische Winter Spelen zijn, waarin de Formule 1 met hele andere auto’s gaat rijden en er een nieuw team bijkomt, waar het WK voetbal plaats heeft, waar op 12 augustus een volledige zonsverduistering plaats heeft, waarin op 4 juli de USA zijn 250 jaar bestaan viert, waarin we misschien wel weer naar de stembus moeten voor een nieuwe 2e Kamer omdat de onderhandelingen wel leiden naar een nieuw kabinet dat al snel weer valt. Ja je weet het allemaal niet hoe het jaar zal verlopen, we wachten maar af.

6 december 2025

Hoe het u vergaat weet ik niet maar voor mij begint de mooiste tijd van het jaar.  Richting Kerst maar ook Oud en Nieuw zijn voor mij de warmste dagen van het jaar. Niet in temperatuur uiteraard maar wel wat betreft; ja alles eigenlijk. Met onze familie samenzijn, lekker eten en gewoon knus. Terwijl ik dat aan u schrijf is het andere Klinkertje druk met het transformeren van onze leefruimte; de woonkamer en de keuken tot een feestdagendomein. En weet u; het andere Klinkertje kan dat als geen ander. Wat wel meespeelt en dat geldt voor het andere Klinkertje en zeker voor uw schrijver; we worden er niet jonger op en het is een fysieke aanslag. Heel veel gesleep met spullen voordat de transformatie kan beginnen, maar dan wordt het ook wat. En zoals altijd doen we het rustig aan maar niet heus. Meestal wordt de dag doorgewerkt tot de klus geklaard is. Dan helemaal kapot achterover leunen en gaan genieten van de komende periode die voor ons, als het goed is, zonder enig dokters- dan wel ziekenhuisbezoek is. En dan een relatief nieuwe traditie; tijdens de Kerst start de Top 2000 en dat is ook genieten van de muziek, van de presentatoren en van de mensen en de sfeer in het Top 2000 café. Heerlijk gewoon. 

Hoewel de wereldorde nog steeds op zijn kop staat is de neiging om ons er zeer druk over te maken even voor een paar weken minder. Daar gaan we ons best voor doen. Of er nog veel komt van bloggen/schrijven de komende tijd weet ik niet maar laat ik dan vooralsnog de eerste zijn die u fijne feestdagen wenst.

de Sint

De donkere dagen voor Kerst zijn begonnen maar eerst nog de Sint. Gisteren keken het andere Klinkertje en uw schrijver naar een programma over grote gezinnen. Opvallend was dat er geen fans van de Sint bij waren, behalve de kleinsten wat logisch is. Nee, iedereen was fan van de Kerstdagen en dat zijn wij ook al lange tijd. Sinds onze intocht in Zwitserland en het gebrek aan Sint gedoe houden wij het op de Kerstman die behalve gezelligheid ook de cadeautjes brengt. In Zwitserland hebben ze wel een Sint maar die heet dan Samichlaus en in Basel deelde hij op 5 december sinaasappels uit. Wonderlijk hoe anders de gewoonten zijn in andere landen. In Zwitserland speelde de Sint een zeer ondergeschikte rol en is de Kerstman de held zal ik maar zeggen. Zo ook voor ons, wij verheugen ons zeer op de Kerst en hopen die te vieren met onze kinderen en kleinkinderen.

Diametraal

De wereld staat ongeveer in brand en wij, in Nederland maken ons druk om zaken waarvan je denkt; hè, gaan we ons daarover druk maken. Je merkt dat hoe dichter het bij mensen komt hoe meer de emotie gevoeld wordt. En of dat terecht is of niet, de emotie is er. De polarisatie om een aantal onderwerpen neemt groteske vormen aan. De twijfel ( en volgens sommigen haat) die de enige eenmanspartij van Nederland zaait slaat werkelijk nergens op, in mijn ogen dan. 10% van alle mensen die naar Nederland komen zijn asielzoeker. Als je kwaadaardig denkt dan zou je kunnen denken dat de politiek van de afgelopen twintig/dertig jaar hier op aan gestuurd heeft. En of je het dan hebt over het sluiten van heel veel asielzoekerscentra en aanmeldcentra (Zevenaar en Den Bosch, over is nog ter Apel) door VVD’ers Harbers en Broekers-Knol, het

blokkeren van goede sociale woningbouwbouw ( gestopt door Stef Blok, ook VVD) of het toelaten van allerlei schijnconstructies met betrekking tot arbeidsmigranten ( nu weer geblokkeerd door minister M.Paul, u raad het, ook VVD,) het is het resultaat van politiek. Zit er een langjarige gedachte achter? Dat is natuurlijk speculeren maar soms bekruipt je het gevoel wel. En dan de VVD die de eerder door hen zelf gecreëerde problemen wil gaan oplossen. Door een mevrouw met een niet Nederlandse naam die flagrant liegt; ik zeg maar nareis, op nareis op nareis en u weet; het was allemaal quatsch. Nu hebben we verkiezingen gehad en zijn de verhoudingen enigszins op geschut. Waar de enige eenmanspartij nog een enorme winst haalde bij de vorige verkiezing zo staat zij nu gelijk met een diametrale partij. Helaas heeft Nederland nog steeds veel te rechts gekozen en zal er wel een rechts kabinet komen. Een kabinet wat niet solidariteit, welvaartsverdeling en het spreiden van en kennis en macht op de voorgrond zal hebben staan. Maar een kabinet wat zich enorm gaat bezighouden met een probleem wat er eigenlijk niet is, de asielzoekers. Dus zullen de echte problemen van het land niet aan de orde komen, vrees ik. En die problemen zijn vooral op het gebied van woningbouw, en nee dat komt niet door statushouders maar door verkeerd politiek inzicht van Blok in het verleden, en zo zijn er meer problemen te benoemen. Het nieuwe kabinet staat voor grote problemen, waaronder het aanpakken van de woningnood en de stijgende prijzen, het verbeteren van de gezondheidszorg en het onderwijs, en het versterken van defensie. Daarnaast zijn er maatschappelijke uitdagingen zoals inkomensverschillen, armoede, de instroom van asielzoekers, klimaatkwesties en het gebrek aan samenhang in de maatschappij. Het kabinet moet ook een balans vinden tussen kortetermijndoelen, zoals het behoud van koopkracht, en investeringen in de lange termijn, zoals onderwijs en natuurherstel. Een kleine opsomming van een andere bron en inhoudelijk juist is mijn inschatting. En dan is er nog Europa wat er steeds meer bij Nederland op aandringt om het milieu, de natuur en de waterkwaliteit te verbeteren. Daarin zijn de laatste periode ook helemaal geen stappen gezet en dat eens niet door een VVDer maar een BBBer, genaamd minister Wiersma die er genoegen in leek te scheppen om elk zinnig voorstel te vertragen of af te wijzen. Wetenschappelijke onderzoeken naar de prullenbak te bevorderen of als niet onderbouwd te beschouwen. Liever had ze rapporten van een wetenschapper die zich eigenlijk geen wetenschapper meer mag noemen omdat zijn onderzoeken niet voldoen aan de eisen van de wetenschap maar wel een voor Wiersma gewenste uitkomst had. Goed, we gaan zien waar we op uitkomen en als we de eerste verkenner mogen geloven, gaat het nog lang duren. Wij denken dat de boel gesaboteerd wordt tot de gemeenteraadsverkiezingen in maart 2026, dat sommigen hopen dat de kaarten dan opnieuw geschud worden en het speelveld zich wijzigt. Hoe dan ook, snel een kabinet, zoals breed beloofd, gaat er niet komen.

Apk

Zoals u wellicht weet is uw schrijver nogal eens onderhevig aan allerlei kwaaltjes en kwalen. Zo geregeld moet ik me daarvoor naar het ziekenhuis begeven om eerst bloed te prikken en een paar dagen later voor een gesprek over de stand van zaken. Doordat een wissel heeft plaats

gevonden in de begeleidende oncoloog is er nu ook een andere discipline. Waar het voorheen 1x per 3 maanden was, is het, door de wissel en de perikelen van afgelopen zomer, naar 1x per 2 maanden geïntensiveerd. De APK, de algemene periodieke keuring, eigenlijk een SPK, een specifieke periodiek keuring, zeg maar het onder de motorkap kijken, is dus uitgebreid. Is dat erg? Dat zal het komende jaar moeten uitwijzen. Waar voorheen, na een gesprek met de oncoloog, in principe, drie maanden rust was gaat het nu anders. De dag voor het gesprek met de oncoloog kreeg ik al een nieuwe afspraak voor de volgende, over twee maanden. U weet dat ons strijdplan is om de ziekte zoveel mogelijk op de achtergrond te laten zijn, anders gaat het alleen daar nog over. Die drie maanden relatieve rust, die dus verleden tijd zijn, waren een mooie periode om je af te wenden van het ziek zijn. Nu het, niet onlogisch, geïntensiveerd is moeten we daaraan wennen. Wel is het natuurlijk nu wel zo dat de controles frequenter zijn en een eventuele terugval sneller naar voren komt. Dat is wel een voordeel uiteraard en het feit dat ik een medicijn gebruik dat ik al drie jaren gebruik geeft misschien bij hen ook een gevoel van in de gaten houden. Het medicijn werkt doorgaans anderhalf tot twee jaren. Bij uw schrijver is de marker ( merkstof in het bloed) die aangeeft of een medicijn nog werkt onmeetbaar laag of in lab taal < 0,10. Ze kijken daar met lichte verbazing na want dat schijnt zelden voor te komen. Probleem is vaak de discipline die je moet opbrengen bij de inname van de medicatie. “Neem de tabletten in op een lege maag. Dat is 1 uur voor of 2 uur na het eten.” Tja, wanneer is het dan goed om zulke medicijnen in te nemen; zegt u het maar. Het andere Klinkertje en uw schrijver hebben al vaker aan gegeven bij de artsen en andere hulpverleners dat in onze situatie het handigste is om de medicatie om 6u ’s ochtends in te nemen. Wij ontbijten meestal zo rond de klok van 8u, soms wat later maar in ieder geval opeen tijd dat de medicijnen ongehinderd hun werk kunnen doen. Het vergt echter wel een Spartaanse discipline, en nee niet die van de voetbalclub maar het Sparta uit de Griekse oudheid, zeer streng dus. Of dat is wat mij helpt weet ik niet maar het zal in ieder geval niet schadelijk zijn. Voornaamste nadeel is dat het soms wat moeite kost om nog even verder te slapen na 6u, maar dat nadeel nemen we graag zolang het onder

30 oktober

Hoewel het nieuws wordt beheerst door de verkiezingen, door Oekraïne, Gaza en Trump proberen het andere Klinkertje en uw schrijver een beetje te duiken voor alle actualiteiten. Het is om helemaal daas van te worden. Bovendien hebben we gemerkt dat we een stuk beter slapen als we niet teveel actualiteiten kijken. Kop in het zand zal u denken en dat klopt waarschijnlijk in lichte mate. Zoals het ook gaat met de ziekte van uw schrijver proberen we niet teveel dat soort zaken ons leven te laten beheersen en dat valt, zoals u zal begrijpen, niet altijd mee. Om sommige aangelegenheden kun je niet heen, maar we doen ons best. Veel meer dan vroeger leven we bij de dag en bijna altijd bepaalt de ochtendsessie aan de ontbijttafel wat de plannen voor de rest van de dag zijn, of soms alleen nog maar de rest van de ochtend. Dat bevalt

uitstekend als je een, in principe, agendaloos leven kan leiden. Dat de dag bepaalt hoe het eruit ziet, wat je wel of niet gaat doen. Zo is het vandaag, tot nu toe, takkeweer en dus zijn we thuis want iets anders doen is bijna niet mogelijk. Dus kruipen we achter de computer en doen onze dingen. Voor het andere Klinkertje betekent dat vooral invoeren, de site bijhouden en waarneming.nl van het nodige voorzien. Voor mezelf betekent het vooral dat ik me eerst concentreer op mijn Duitse les via Duolingo en nu even aan het schrijven ben. Straks ook nog even mijn site nalopen want vooral de muziek is een lastige klant. Doordat ik YouTube gebruik moet je geregeld even checken of de linken het nog doen. Verder heb ik een deel waarin recepten staan en die moet ook nodig worden bijgewerkt, werk voor later maar leuk om te doen. En zo vervelen we ons geen moment. En toch schijnt vervelen goed te zijn, zo leren we van het journaal van vanochtend want dan moet je bedenken wat je kunt doen, wilt doen en gaat doen, het cognitieve proces op gang houden eigenlijk. Het zal allemaal waar zijn maar dat doet niet af aan het feit dat we druk zijn of ons druk maken, geen verveling tot op heden. 

We zijn overigens wel heel benieuwd naar de dertigste oktober en wat de resultaten zullen zijn als het stof is neer gedaald. Winnaars en verliezers en hopelijk wordt snel duidelijk welke partijen een kabinet gaan vormen, maar dat terzijde. Op lokaal niveau heeft het college van de gemeente Brummen een motie naast zich neergelegd die handelt over een AZC in Brummen. Een motie van een meerderheid van de partijen in de gemeenteraad beschouwde 120 mensen en max vijf jaar als een verstandiger besluit. Dat in tegenstelling tot de voorgestelde driehonderdvijftig mensen voor een periode van 30 jaar. Het is een enorm verschil en het naast je neerleggen van een dergelijke motie mondt bijna altijd uit in een motie van wantrouwen tegen het college. Een andere motie mag de gemeenteraad ook neerleggen wat mij betreft; we stellen

verdere herindelingsplannen uit tot duidelijk is wat de wens van de bevolking is en nogmaals een ronde langs de velden bij de omliggende gemeenten die direct zijn afgeschreven in het voorjaar. Vreemde gang van zaken, en ik herhaal nog maar eens; de gemeente Brummenaar bestaat niet en de gemeente in totaliteit uitleveren aan Zutphen totaal ongepast. We krijgen in het voorjaar gemeenteraadsverkiezingen; voeg er direct een niet bindend referendum aan toe op de vraag of en met wie de gemeente zou moeten herindelen.

Hè hè; is dat toch nog van mijn lever, zoals ik een vorige keer al schreef; ik probeer me nergens over op te winden maar het valt niet altijd mee.  En dit moest er toch nog even uit. Voor de lokalen nog even; er is een interessante artikelreeks aan het verschijnen in Brummens Nieuws over de mogelijke herindeling en hoe er door verschillende mensen naar gekeken wordt. https://www.brummensnieuws.nl/algemeen/algemeen/32565/landhonger-als-voedingsbodem-voor-gemeentelijke-herindeling 

https://www.brummensnieuws.nl/reader/22273/27287/de-teerling-is-nog-niet-geworpen#p=7 

Fuik

Durf het bijna niet op te schrijven maar het gaat een beetje beter met uw schrijver. Ziekte is niet langer het hoofdbestanddeel van het leven van mij en het andere Klinkertje. Dat is een heel fijn gevoel en we komen weer eens toe aan andere zaken. Dat is een genot op zich moet ik zeggen. En waar maken we ons dan druk over; zo min mogelijk druk maken is het devies. De adrenaline spiegel zo laag mogelijk houden en dat is een kunst op zich. Er is genoeg in de kleine en de grote wereld om je druk over te maken. 

Internationaal blijven de oorlogen een misselijkmakende kwestie waar we helaas nauwelijks omheen kunnen, maar we doen ons best. De populisten hebben het voor het zeggen in de wereld en dat is een benauwende staat van de wereld. In eigen land is het niet veel beter. De populisten kunnen de gewone partijen makkelijk de baas omdat die zich niet willen, of kunnen, verlagen tot dezelfde inhoud. Waar de 1 manspartij van die ene man fout op fout stapelt wordt dat weer vergeven want de andere partijen gaven hem geen ruimte. Dat mensen daar niet doorheen prikken vind ik zelf onbegrijpelijk maar helaas een realiteit, we zullen het ermee moeten doen. Dat Timmermans een vorstelijk wachtgeld uit Brussel heeft over gehouden wordt maar graag betoond maar dat de man van de 1 manspartij in de afgelopen jaren de staat al miljoenen aan belastinggeld heeft gekost laten we achterwege. Het wil het “vrije” woord kunnen verkondigen. Feitelijk komt het erop neer dat alle moslims, en vooral asielzoekers, uit Nederland moeten vertrekken, dat we een hek om Nederland zetten en vooral Nederlands gaan zitten doen. Hoe simpel kan je het hebben. U ziet; ik windt me nergens over op. 

 Dan nog de lokale politiek die indachtig het “vrije” woord ook vooral luistert naar das gesundenes Volksempfinden, of wel het onderbuikgevoel. Asielzoekers zijn er teveel en die willen we zeker niet in onze gemeente. Nu had de gemeente, in casu het college, in casu de wethouder ook wel een grote broek aan getrokken. 350 asielzoeker voor een periode van dertig jaar is wel erg, zo niet ernstig, over de top. Te lang en teveel zo oordeelde de naar de onderbuik van de samenleving luisterende gemeenteraad. Terecht of niet kan ik niet meer goed beoordelen. Zullen we het plotselinge vertrek van de verantwoordelijk wethouder, die niet in de gemeente Brummen woont, een exceptionele move noemen. Over diezelfde gemeenteraad welke een gezellige en leerzame bijeenkomst had met de gemeenteraad van Zutphen, aldus een kort artikeltje op Linkedin. De burgervader van Zutphen werd zeer bedankt en ik dacht; zo ziet een fuik eruit. Je zwemt erin en je hebt geen keuzes meer. Natuurlijk zullen de leden van onze Brummense gemeenteraad dat direct ontkennen maar het feit blijft. Geen woord over een bijeenkomst met Rheden, of Voorst, of Apeldoorn. Welke laatste er zowaar nog een brief aan

waagde om haar belangstelling voor Brummen niet onder stoelen of baken te steken. Door alle commotie over een eventueel AZC in Brummen blijft dit onderwerp zwaar onderbelicht en staan we straks voor een voldongen feit. Dat in het dorp Brummen men het wel okay vind om naar Zutphen te verhuizen snap ik nog enigszins ( Zutphen is heel blij met zoveel potentiële bouwgrond, Brummen zal nog verrast zijn) maar dat we straks Eerbeek, gemeente Zutphen krijgen vindt ik onbestaanbaar. U merkt; ik windt me nergens over op, en dat zou ik graag zo houden, dus politici, doe eens gewoon.

Ma

2025; Lieve mam; het is alweer 12 jaar geleden dat je afscheid van ons moest nemen. We missen je nog steeds zeer en elke keer als er iets onverwachts of moois gebeurd denken we aan je. Aan je belofte om, als het kon, je ons allemaal zou helpen, als het kon. Soms hebben we het idee dat we een kontje krijgen op weg naar het goede. De macht om wat te doen aan de toestand in de wereld heb je niet anders zouden de kinderen van Gaza niet zo lijden. Wat zou je dat graag hebben gedaan. In je DNA zat het om anderen te helpen, van dienst te zijn, om ernaar te luisteren en soms van goede raad te voorzien. Mensen als jij, ook met al je gebreken, geen mens is heilig nietwaar, worden niet meer geboren, zo lijkt het. Maar de warmte, de zachtheid en je wezen missen we nog elke dag. 

2024; Lieve mam; het is alweer 11 jaar geleden dat je overleed op deze dag maar nog onverminderd in mijn hart, en ik weet zeker, van heel veel mensen.  Het is zoals het is, elk jaar op deze dag, maar ook eerder deze maand herdenken, aan ma denken en zo kon ik nu niets beters bedenken dan deze blog van vier jaar geleden hieronder te plaatsen. Deze blog doet recht aan ma door het niet mooier te maken dan het was. De wereld van nu is een hele andere dan toen je overleed. Je zou er schande van hebben gesproken en de wereld niet begrijpen zoals je toen ook al vaak niet deed. Alle schokkende beelden op de tv en niet kunnen begrijpen waarom mensen zo met elkaar om kunnen gaan. Vooral als het om kinderen ging brak je hart en zei je altijd; kon ik ze maar hier naar. toe halen. En dat was al die kinderen zeer gegund geweest want een betere moeder hadden ze niet kunnen treffen. Het leed van de wereld kon je zeer treffen en niet met rust laten. Je wist, als kind van de oorlog, wat oorlog in al haar facetten betekende voor mensen die het moesten ondergaan. Dat je altijd nog bang in bed lag als een vliegtuig in de nacht te luid en te laag overkwam, je bent het nooit meer kwijt geraakt.  

27 september 2020; “Elk jaar om deze tijd, de laatste zeven jaar komt ze langs. Even kijken of we haar nog in herinnering hebben. Of we nog wel aan haar denken, of we het nog over haar hebben en deze datum, de 26e september is daar bij uitstek geschikt voor. Hoe ze langs komt? Nou, in ieder geval in deze blog want ik heb een gevoel van moeten en willen als deze datum aanstaande is om over haar te schrijven. Over hoe we zijn op gegroeid in het Eerbeek in de jaren zestig en zeventig. Over alle verhalen die er zijn ontstaan in die periode en nooit aan de eeuwigheid zijn toevertrouwd, bijvoorbeeld door ze op te schrijven. En als ik daaraan denk komen de verhalen spontaan opborrelen; over hoe ze twaalf en een half jaar getrouwd waren en ik bij de buren moest slapen omdat de rest van de familie in het huis ernaast sliep nadat het feest wasafgelopen. De verhalen over de diverse middenstand in Eerbeek en haar ervaringen daarmee. Over de huisarts en zijn voorliefde voor muziek, over de specialisten die we bezochten in Apeldoorn en Velp toen ik nog heel jong was. Over de familie in het Noorden en haar introductie daar kon ze uitbundig en uitgebreid vertellen. Hoe ze op de fiets naar het Noorden wilden rijden en na een welverdiend biertje ergens onderweg opeens merkten dat alcohol en een prestatie leveren niet samenging. Over het vroegere Brummen met de voetbalclubs en de uitgaansmogelijkheden en hoe ze pa had ontmoet. Hoe je het ook went of keert; hoe moeilijk of de laatste periode ook is geweest voor haar door de ziekte van pa, ze hield van hem als geen ander. Over de gevoelde eenzaamheid nadat hij er niet meer was en daar erg verdrietig onder was zonder het al teveel aan ons te laten merken. Hoe verdrietig ze was dat we afscheid van haar moesten nemen omdat ze zelf het niet meer kon opbrengen om door te gaan met leven nadat een val haar heup had gebroken. Hoe optimistisch ze misschien ook was omdat ze het niet dacht maar wel hoopte pa weer tegen te komen na de dood. Al eerder heb ik al eens opgemerkt tijdens een eerdere blog; ze was niet heilig al heette ze Maria, en in dat besef denk ik met veel liefde en een heel warm gevoel terug op mijn moeder, iemand die er altijd was voor mij, voor ons“.

Bijzondere dag

Gisteren een bijzondere dag beleefd, of zoals het andere Klinkertje meldde; een dag met twee

gezichten. Het was 15 jaar geleden dat pa overleed en hoewel we meer over ma praten dan over pa blijft hij natuurlijk wel in onze gedachten. De laatste jaren van zijn leven waarin hij toenemend de weg kwijt was beklijven vooralsnog het meest. De jaren ervoor zijn veel belangrijker maar raken weleens op de achtergrond oor de laatste periode. We herinneren hem vooral als zorgzaam, altijd voor een ander klaar staan en een handige man die veelal in zijn garage te vinden was om te repareren, te maken en een deel van zijn vrije tijd door te brengen. Genietend van zijn kinderen en vooral zijn kleinkinderen die ook nog steeds allerlei mooie verhalen kunnen vertellen over de logeerpartijen bij opa en oma. En natuurlijk in gesprek, al dan niet bij de borrel, veelal de politiek en alles wat ermee samenhangt, en hij had altijd wel oplossingen; bel de vakbond, bel die of die. De vakbond, tsja; in het begin van zijn verblijf in Eerbeek ging hij de leden langs om de contributie op te halen, want zo ging dat toen. Dat maakte ook dat hij een bekend figuur in het Eerbeekse was en de ouderen nog steeds weten wie hij was en wat hij deed. En soms bekruipt. me de gedachte dat ik ook blij ben dat hij er niet meer is door de huidige toestand in de wereld maar vooral lokaler; in Nederland en Brummen. Hij zou het niet begrijpen hoe mensen zo tegenover elkaar kunnen staan. Dat ieder mens; waar die ook vandaan komt, geholpen moet worden. Het zijn helaas andere tijden en dat pa daar geen weet meer van heeft is maar goed ook. 

Ja, en dan dat andere gezicht van de dag zult u denken; die was meer van persoonlijke aard. Het is me de laatste tijd niet voor de wind gegaan zoals u weet en die beweging is nu aan het kenteren. Het ziekenhuis bezocht deze week, eerst om bloed te prikken en gisteren, op de sterfdag van pa, een gesprek met oncologie. Een heel fijn gesprek kan ik wel zeggen. Soms heb je, dat interpersoonlijk contact direct klikt, of het doet dat juist niet. Nou gisteren na 5 minuten direct een klik met de zorgverlener en dat maakt een gesprek zoals we hadden wel stukken makkelijker en fijner ook. Na de gebeurtenissen van de laatste periode die ik maar zal beschrijven als ingrijpend, kwam ze ( het is een ze) er toch even op terug of het al een beetje verwerkt was. De man die ik ben zegt natuurlijk naar voren te willen kijken en dat is meestal ook zo maar met het andere Klinkertje komt die periode soms wel terug, en vooral de keren dat ik wel emotioneel was door alle toestanden. Het was in ieder geval goed dat zij erop terug kwam, het is ook niet niets. En opnieuw wordt me duidelijk gemaakt dat overleven van wat ik heb mee gemaakt niet vanzelfsprekend is, en de keer dat het echt hardop gezegd werd voor mij wel een kleine mokerslag was, zo had ik er niet naar gekeken. Maar goed; goede bloeduitslagen die de mens meer dan goed doen en een goed gesprek; het andere gezicht deze dag.