De laatste keer

Het leven bestaat uit een constante stroom van afscheid nemen, dat gevoel kan je weleens overkomen. Met de jaren zijn er steeds meer dingen die je niet meer kan, die fysiek onmogelijk worden en daar helpen allerlei ziektes zeker niet bij. Zo heb ik gisteren de laatste keer mijn

eigen tanden gepoetst en dat was ook weer een moment van afscheid nemen. Doordat ik een ziekte heb die nogal agressieve medicatie vereist is mijn gebit in de jaren van een goed gebit langzaam vergaan tot een fietsenrek. Alleen het front van het gebit leek nog wat maar de rest was brandhout. En omdat ik een behandeling moet ondergaan die een mond en gebit vereist die Tadellos of Einwandfrei is zouden de Oosterburen zeggen, er mag dus niets aan mankeren, geen enkele ontsteking, hoe klein ook, leveren een verhoogd risico op ( zeer pijnlijke) kaaknecrose, het is maar dat je het weet. Maar goed, afscheid genomen dus en de nu, tijdelijke, ongemakken voor lief nemend, gaan we weer een nieuwe fase in. Het afscheid nemen viel me toch nog zwaar want ik was altijd best wel een beetje trots op mijn gebit dat, voordat ik medicatie ging gebruiken, sterk en mooi was. Dat heb ik nu in de loop van de jaren los moeten laten met de laatste behandeling tot gevolg. Zoals ik al zei, een constante stroom van afscheid nemen en dat zal niet veel anders worden weet en vrees ik. Die vrees is natuurlijk niet ongegrond maar het moet ook niet je leven gaan beheersen want dan wordt het ziek zijn je persoonlijkheid en daar wil ik voorlopig nog niet aan. Die tijd komt misschien nog wel. Dat je dagelijkse leven beheerst wordt door ziekte en narigheid. Er is nu nog steeds een ander leven waar heel veel plezier en een best wel drukke en leuke agenda het leven betekenisvol maakt. Dat is voor mij heel belangrijk en voor mezelf heb ik altijd een paar doelen heb, of meer een paar stippen op de horizon. Als het lukt, en we komen er toe, hartstikke mooi. Als het om een of andere reden niet lukt, jammer dan. Blijft het in het vat of het verdwijnt naar de achtergrond. Je kan ook niet alles hebben. 

Eigenlijk is het geen topic voor mij maar er komt weer eens een hittegolf op ons af en dat is wel iets wat me kan bezig houden. Niet voor ons, wij verschuilen ons wel in de eigen hut maar voor iedereen die er wel op uit moet, naar school of werk. Werk is soms lastig omdat bepaalde mensen altijd zullen moeten werken maar er moet echt meer naar gekeken worden want dit gaan we vaker beleven. In de ons omringende landen gaan scholen gewoon dicht, ga zwemmen of in ieder geval verkoeling zoeken. Met die temperaturen wordt het op school toch niets. De Calvinistische houding dat alles altijd maar door moet gaan ongeacht de omstandigheden is niet meer van deze tijd. Niet voor niets in Spanje en andere landen steeds meer siësta om niet op het heetst van de dag te moeten werken of naar school te gaan. Kan Nederland een voorbeeld aan nemen. Of dat gebeurd; denk het niet, zal vast niet de laatste keer zijn dat het dagelijkse leven gewoon zijn gang moet gaan. 

Richtpunt

Acht afleveringen  dit seizoen van Over mijn lijk, en gisteren was de laatste en eigenlijk waren we er ook blij om. Zes jonge mensen worden gevolgd en allen een dodelijke ziekte die in container kanker heet. Het verloop is bij iedereen heel verschillend, net als in het gewone leven, en dat is maar goed ook. Van de zes waren er slechts twee overlevers op het moment van de laatste uitzending. Hartverscheurend is het voor familie en vrienden om zulke jonge mensen ten onder te zien gaan aan de ziekte. Wat leer je er nog van zal u misschien denken, of waarom kijk je er überhaupt naar. Voor mij was de belangrijkste les, net als na vorig seizoen; leef bij de dag, leef in het nu. Het is niet dat je geen doelen mag hebben maar verwaarloos niet het moment van nu en morgen. En die doelen, of richtpunten; ik vind het lekker om ze te hebben hoewel ik inmiddels als geen ander weet dat het soms, door omstandigheden, geen stand houdt. Zo zouden we vorig jaar met vakantie naar Duitsland gaan maar door ziekte, operatie en nawerking daarvan ging het mooi niet door. Spijtig genoeg dat het niet doorging en daar moet je echt overheen stappen. Dit jaar opnieuw dezelfde locatie geboekt in Duitsland en heel blij natuurlijk. Het is qua afstand niet zover Duitsland in dat het een onoverkomelijke afstand is (290 km, 2u 50 min) maar dat speelt natuurlijk inmiddels wel een rol. Doet dat iets af aan het doel, nee, helemaal niet want het is fijn iets in het vooruitzicht te hebben, zo heb je nog blik op een stukje nabijgelegen toekomst en dat voelt heerlijk. Wat overigens nog daarvoor gaat gebeuren, ook een doel, als het allemaal door mag gaan is dat we een lang weekend naar Drenthe gaan. Samen met onze oudste ( die het 
allemaal geregeld heeft) en haar jongens, in de buurt van Ees in de gemeente Borger- Odoorn, de gemeente waar mijn vader geboren is. Tegen de grens van Zuid-Oost Groningen aan is hij geboren, en daar zijn we dan vlakbij. Ze spreken daar ook geen Drents dialect meer maar Gronings wat toch heel anders klinkt en is. Natuurlijk ga ik er wel op uit om de lokale broodjes te scoren, de Groningse hardbroodjes die ik waarschijnlijk als enige heel lekker vind maar dat kan me, in dit geval, niet schelen. Het is natuurlijk allemaal nostalgie en de melancholie ligt op de loer. Nee, vroeger was niet alles beter maar er kleven onuitwisbare herinneringen aan sommige dingen. Over de gekleurde lampjes in de Kerstboom heb ik al eens vertelt maar deze broodjes horen ook bij de melancholie. De vakanties dat we naar het Noorden gingen en dan naar het Noorderdierenpark in Emmen gingen, dat de school, die om de hoek lag, een zomerschoonmaak kreeg en familie mee hielp om dat voor elkaar te krijgen. Mooie, goede en dierbare herinneringen voor mij. Ja, u merkt dat ik nogal afdwaal van waar ik mee begon, het einde. Dat speelt op de achtergrond een rol die ik zoveel als mogelijk uit de weg ga, en aan mijn lief, het andere Klinkertje, laat ik weleens weten dat ik me af en toe schaam omdat het me nog steeds, relatief, zo goed gaat. Begrijpt u goed; ik voel niet dat ik een rol speel in het boek "Kroniek van een aangekondigde dood" van Gabriel García Márquez, dat heeft een andere inhoud. Wel de omschrijving van de aangekondigde dood is iets wat ik me wel aantrek en heel beeldend vind in de situatie waarin ik me bevindt. De tijd speelt een grote rol en natuurlijk, in het dagelijkse leven; de energie. Zo hebben we nog wat dingen op ons lijstje staan die we zouden moeten maar waar we, op de een of andere manier, niet aan toe komen. Is dat een schande? Nee, maar het voelt soms weleens vervelend en altijd heb ik het andere Klinkertje om de zaken soms weer in perspectief te plaatsen. Wat ik zelf mijn sterke punt vond; hoofd- van bijzaken te onderscheiden, dat laat me nu weleens in de steek en dan worden details belangrijk. Niet erg maar soms vervelend, niet belangrijk allemaal; in het nu leven, daar doe ik zeer mijn best op.  

Positief

Het is een rare periode voor ons op dit moment. Vanochtend moest ik een bezoek brengen aan oncologie en de eerste vraag is dan natuurlijk; hoe gaat het? Tja; hoe gaat het eigenlijk? Met ons (mij) eigenlijk wel redelijk wel, beetje vermoeid maar verder eigenlijk wel okay. Onze buitenwacht doet het veel slechter; in de laatste periode toch wat mensen overleden, ook aan de ziekte die ik heb maar ook anderszins. Maar ook mensen die ons heel na staan die ernstig ziek zijn en dat houdt ons uiteraard zeer bezig. Dat maakt het een beetje een bedrukkende periode is geweest. Dus zo gaat het, meldde ik aan de hulpverlener die wij hoog hebben zitten. Een goed gesprek gehad en wij hebben een beetje in de toekomst kunnen kijken, met alles wat ons nog wat te wachten staat. 

Hans Spekman Brummen 2008

Nog wat positiefs te melden denkt u wellicht want anders wordt het een hele sombere Blog terwijl wij niet somber zijn momenteel. We hebben mei gehad, een maand met heel veel verjaardagen, die heel gezellig waren en waar we veel plezier aan beleefd hebben. De feestdagen zijn nu ook voorbij en de eerst volgende feestdag  is 1e Kerstdag. Dat duurt nog even, wel zijn er natuurlijk de vakanties nog tussendoor. Voor mij is het een bijzondere zomer want ik ga nu werkelijk met pensioen. Voor de Zwitserse overheid gaan mannen met 65 jaar met pensioen dus enigszins pré pensionado zeg ik altijd maar met een lach. In de maand augustus gaat het dan echt gebeuren en ga ik van de ene naar de andere uitkering maar dat voelt wel een stuk beter. Vooral ook nu er weer gedoe is rondom de sociale uitkeringen. Het lijkt wel een vast stramien te worden dat, als een regering problemen heeft met de begroting er eerst gedacht wordt om de kosten te beperken, wat is dan het makkelijkst; mensen in een sociale uitkering. Gelukkig is er nog steeds een vakbond die voor mensen met een sociale uitkering opkomt en waar gelukkig Hans Spekman aan de leiding staat van onze grootste vakbond. Hij is van het type; in gelul kun je niet wonen. Gelukkig zijn ze er nog. 

 

Kostbaar goed

Weet niet hoe het u vergaat maar tijd is een steeds kostbaarder goed aan het worden. Na een voor ons minder fijn half jaar gaan we alweer af op het punt waar de dagen niet lengen maar korter worden. 21 juni en daarna gaan we langzaam maar zeker de donkerte in. Time flies when you’re having fun zeg ik weleens tegen het andere Klinkertje maar zelfs als je geen fun hebt gaat de tijd snel, deurdonderen in het Neder Saksisch. Nu weet u dat ik al langere tijd ziek ben en uiteindelijk aan deze ziekte zal overlijden maar nu is het alsof er steeds meer mensen in onze omgeving ziek zijn of worden en vaak met ernstige ziektes. Met mijn beste vriend hadden we daar laatst over en zijn verklaring was dat de (komende) ouderdom maakt dat meer mensen in onze omgeving ziek zijn en of worden, dan wel overlijden. Dat is niet direct een hoopvolle boodschap maar wel waar natuurlijk en daar moeten we het ook mee doen. Het andere Klinkertje en uw schrijver trachten wel zoveel als mogelijk te doen alsof we normaal zijn voordat zo’n ziekte je identiteit bepaald en het ook niets anders meer kan gaan. Dat is wel wat we zeker niet willen maar soms ontkom je er ook niet aan. Kop d'r veur, en zo gaat het voort ook met alle lastige en vervelende dingetjes die er zijn. De tijd vliegt ons onder de handen vandaan en we zijn langzaam die oude mensen die tot de volgende generatie horen die naar de eeuwige jachtvelden gaan. Het besef dat de tijd vliegt maakt wel, met het feit dat een van ons al in de reservetijd leeft, dat de meer gewone dagelijkse dingen bijzonder worden. Niet dat je bij elk

gebeuren stil staat omdat je ziek bent maar wel de ongewone dingen. Zo vertelde ik laatst dat ik, als ik om 6u even mijn bed uit ben om medicijnen in te nemen, ik voor ons keukenraam sta en naar buiten kijk.  Door de tijd van het jaar schijnt, bij mooi weer uiteraard, de zon door de bomen en dat is mooi. Het zou me anders waarschijnlijk niet zijn opgevallen maar nu wel. Met het besef dat ik hopelijk nog tien jaar, of langer, mag genieten van dat gebeuren. Iets kleins maar toch magisch en mooi. Natuurlijk zou een foto mooi zijn maar u weet, foto's zijn meestal bedrieglijk en tonen bijna nooit wat je met het blote oog ziet. Vandaar; geen foto. Blijft over; moeite doen om te genieten van de kleine dingen zoals voor mij persoonlijk; autorijden. Heerlijk cruisen over 's lands wegen en daarbuiten, een waar genot en tegenwoordig een dure hobby, maar buiten dat heel fijn en meestal heel ontspannend. Genieten dus, dat is de ware kunst van het leven. 

Papier

Het is inmiddels half mei geweest en de temperatuur buiten komt niet verder dan een graad of twaalf en bovendien regen. Geen fijn weer dus en eigenlijk is het maar goed ook. De natuur is heel erg droog op de Veluwe en ongetwijfeld op meer plaatsen. Goed voor de natuur, wat minder goed voor ons maar desalniettemin noodzakelijk. Maar er is meer nodig om de Veluwe en andere gebieden minder droog te krijgen en weer meer levend dan nu. Nu schijnt het kabinet te komen met stikstofmaatregelen voor de zomer dus is men in Den Haag alweer angstig voor boerenprotesten ( hoewel de diesel wel duur is, dus wellicht wat minder tractoren). Een deel van de maatregelen komt terecht bij mobiliteit ( auto en vliegen), industrie en een ander deel bij de agrarische sector met name voor de Veluwe en de Peel. We gaan zien waar het toe leidt. In Eerbeek is opnieuw een papierfabriek failliet en dat is wel weer een schok. Door de aardolieprijzen wordt plastic veel duurder, als verpakkingsmateriaal. Als we zo doorgaan met het afbreken van de papierindustrie in Nederland moeten we straks ook daarvoor, voor papier en verpakkingsmateriaal, naar China of in ieder geval buiten Nederland. Weer afhankelijk worden van anderen. De betreffende fabriek is ten onder door de hoge energieprijzen en we weten dat het vooral de accijnzen betreft die energie duur maken. Politieke keuzes dus allemaal die in andere landen anders worden gemaakt en het subsidiëren van industrie eerder gemeengoed is dan uitzondering, en dus oneerlijke concurrentie. Er zijn door de SP zelfs nog schriftelijke vragen aan het kabinet gesteld met betrekking tot het faillissement van deze fabriek ( voor de liefhebber; link onderaan deze blog). Het geeft in ieder weer dat er ook keuzes zijn in beleid, dat geldt eigenlijk voor alle beleidsonderwerpen, of het gaat over vluchtelingen/asielzoekers, over accijnzen, sociaal beleid/uitkeringen of anderszins; het zijn allemaal politieke keuzes. En gekozen is er de laatste jaren veel te weinig en met dit minderheidskabinet gaat dat niet beter worden. Jetten heeft een andere premier naast zich en hij laat dat gebeuren. “Het kan wel” zei hij nog voor de verkiezingen en waarschijnlijk dacht hij het ook. Na een, door de VVD, georkestreerde rel, die later op onwaarheid bleek te berusten, werd Hans Weijers weg gewerkt als informateur en bleef alleen Buma over als informateur, dit rechtse minderheidskabinet ten gevolge. Waardeloos gedrag van Jetten die, verblindt door de nieuwe machtspositie,zijn kritisch vermogen kwijt lijkt en meedobbert op de VVD dansa die alleen lijkt te regeren. Alles, maar dan ook alles ademt VVD beleid. Van hun standpunt uit doen ze het goed, vanuit de gemiddelde D66 kiezer, en alles links daarvan, smaakt het heel zuur. D66 is verworden tot een papieren tijger die niets in te brengen heeft. 

https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&opi=89978449&url=https://www.destentor.nl/brummen/sp-stelt-kamervragen-over-faillissement-papierfabriek-coldenhove-in-eerbeek~a712b773/&ved=2ahUKEwipsLGL-7-UAxXN1QIHHepKJYUQFnoECBgQAQ&usg=AOvVaw1fm2UmfHtPDh91alNwsS8I

Regenboog

Vandaag appte onze oudste al bijtijds, onderweg naar haar werk een regenboog gezien. Zoals u

weet is dat een natuurverschijnsel; licht wordt gebroken door regen en daardoor zien wij een regenboog. Nu is het vandaag 12 mei en dan wordt het voor ons toch anders, de geboortedag van mijn moeder, hun oma en de schoonmoeder van het andere Klinkertje. Ze heeft altijd gezegd; ak wat vur jullie kan doen doe ik ’t; als ik wat voor jullie kan betekenen dan zorg ik ervoor is de vrije vertaling. Een regenboog, zo vroeg op haar geboortedag wordt dan toch gezien als een teken. Of het zo is zullen we in dit leven niet weten en of er een ander leven is weten we nu nog niet. Toch is het een mooie gedachte dat onze oudste, op weg naar werk, en in de vroege ochtend dit zo ervaart; een teken van oma. In ons leven heel belangrijk geweest en niet alleen voor het logeren maar vooral omdat ze gek was op onze kinderen maar alle kinderen. Ze kon ook slecht tegen al die beelden op tv, al vaker heb ik gezegd dat het goed ( voor pa en ma) is dat ze er niet meer zijn. Hoewel het gemis nog steeds blijft is het goed dat ma niet meer de beelden van bijvoorbeeld Gaza heeft moeten zien want daar had ze slecht van geslapen en totaal naar van geworden. Het wereldbeeld interesseerde haar niet erg maar als mensen te lijden hadden onder wie of wat ook stak ze haar mening niet onder stoelen of banken. Deze week hadden we het in ons praathuis ( de auto) bij

toeval nog over de gezamenlijke vakanties, waar we geweest waren en hoe we dat beleefd hebben. Hoe de vakantie in Oostenrijk geweldig was alleen het onderkomen was aan de krappe kant, evenals de keukenuitrusting. Dat pa in de supermarkt de verleiding niet kon weerstaan en een prachtig stuk vlees kocht, pak ‘m beet zo’n twee kilo minstens zonder na te denken hoe dat bereid moest worden. Er was natuurlijk niet zo’n grote braadpan en na veel gedoe heeft het mijn lieve andere Klinkertje dat opgelost door het stuk vlees in een braadslee in de oven verder te braden. Ma vond dat sneu voor het andere Klinkertje want net vijf maanden na de geboorte van onze tweede was dat wel een opgave, en moest daarom wel een traan laten. Pa was natuurlijk in geen velden of wegen te bekennen, die zat heerlijk op een bankje buiten en bekommerde zich verder niet om de maaltijd. Die maaltijd was natuurlijk wel een traditioneel AGFje. Aardappelen, Groente en Vlees. Desondanks hebben we een mooie vakantie gehad en de avonden gevuld met kaarten of rummikub, ik denk kaarten met hulp van een borreltje. Ma vond het heel erg dat dit op de foto stond want; wat moeten de mensen die een dergelijke foto zien wel niet denken. We moesten

daar altijd erg om lachen net als het feit dat ze vaak niet op de foto wilde , of niet gefilmd; dat leverde vaak hilarische foto’s en filmpjes op. Nu in deze tijd met een nieuwe soort van oorlogsdreiging moet ik ook vaak aan ze denken; vooral ma heeft daar nog vaak last van gehad, had last van flash backs, vooral als er in de nacht vliegtuigen overkwamen. Nu heeft ze die last niet meer en is ze alweer, bijna dertien jaar, niet meer onder ons, en dat is fijn. Hoewel wij ma nog heel vaak missen is het ook goed zo, en eigenlijk wel voor beiden, de wereld is er niet mooier op geworden en fijn dat ze dat niet meer hoeven mee te maken. Maar wel fijn, die regenboog om ons te laten weten dat ze aan ons denkt, een fijne gedachte.

Puf

De laatste tijd toch weer meer bezig met mijn eigen tocht naar de eeuwige jachtvelden. Het overlijden van mijn soortgenoten ( mannen met dezelfde kanker als uw schrijver) en nog meer tragiek in mijn naaste omgeving duwt je telkens met de neus op de feiten. Het voelt heerlijk als

je met de kop in het zand daar niet over nadenkt maar nu gaat het gewoon niet anders. De parallellen zijn er nu eenmaal en ontkennen heeft geen zin. Die eeuwige jachtvelden komen steeds dichterbij. Nu geldt dat natuurlijk voor iedereen maar mijn risico is een stuk groter zullen we maar zeggen. Een programma als “Over mijn lijk” van Tim Hofman welke momenteel weer elke week op tv is geeft ook veel denkstof. Het zijn dan jonge mensen op weg naar het einde maar de manier waarop zij daar elk, op hun eigen manier mee omgaan is wel een bouwstof voor mijn denken. De interviews en de muziek die gebruikt wordt zijn goed om af en toe even de kop uit het zand te halen en mijn huidige positie te beschouwen. Reden tot klagen heb ik niet, inmiddels acht jaar gediagnosticeerd en toch nog redelijk fit en zonder ernstige tekenen van mijn ziekte. Het zijn de meer de bijwerkingen van de medicijnen die het leven soms wat zwaarder maken. Desondanks tevreden met leven wat ik nog kan leiden.So wie so heeft het dagelijks leven invloed op hoe het gaat; als voorbeeld; het andere Klinkertje wandelt graag en dus faciliteer ik dat graag door naar de verschillende natuurgebieden te rijden. U weet, ik rij graag auto dus dan combineert het ook mooi. “Ga je niet mee” vraagt ze nu en dan aan mij en mijn antwoord is momenteel steevast; geen puf, en die heb ik ook echt niet. Mijn energie moet ik echt goed verdelen en zij snapt dat. Als ik goed bij mezelf na ga weet ik ook wel een beetje waarom het wandelen niet mijn prioriteit heeft. Dat heeft denk ik, mezelf analyserend met psychologie van de kouwe grond; de laatste jaren ben ik telkens weer begonnen met opbouwen van het wandelen wat leidde tot wandelingen van 6, max 7 kilometer. Lekker toch zal u denken en dat is ook zo, wandelen op zich lekker en goed voor de mens. Na elke opbouw was er echter wel weer een terugslag en na een aantal wandelingen gebeurde er wel weer iets waardoor het wandelen weer gestaakt moest worden. Er zit dus een kleine wurm in mijn hersenen/gedachten die denkt; ga niet op wandeltocht; gebeurd er ook niets. Niet voor, tijdens of na het wandelen en dat maakt ook, behalve de fysieke ongemakken ( die er natuurlijk ook voldoende zijn) dat ik er geen zin in hebt, geen puf. Zo zei uw schrijver Freud op deze mooie vrijdagochtend over zijn eigen introspectie.

Vanochtend hebben we boodschappen gedaan en we zijn heel vlot geweest dus ik verwacht dat het andere Klinkertje deze middag nog wel ergens zal willen struinen. U weet inmiddels het antwoord op de vraag of ik mee ga struinen. Het is me al vaker gebeurd dat ik als het ware blokkeerde en de enige manier om er vanaf te komen is het moment waarop ik mezelf overwin en denk; ik heb zin om te wandelen. Dat moment komt vast een keer en dat wacht ik geduldig af.

Duiken

De rust is nog steeds niet terug in de wereld, jammer genoeg. De oorlogen in het Midden Oosten houden aan, Trump blijft gezellig door liegen over van alles en nog wat. Zo nu en dan verschijnt er een filmpje waarin dat nog eens haarfijn wordt uitgelegd. Zo beweerde hij dat in juli vorig jaar, na Amerikaanse en Israëlische bombardementen de totale vernietiging had plaatsgevonden van alle Iraanse nucleaire faciliteiten. Naar nu blijkt klopt daar dus helemaal niks van, totale onzin wat hij verkondigde. En nu dus deze oorlog die de wereld helemaal op zijn kop zet. Waar de prijzen voor gas en olie de pan uitrijzen en die diverse, niet nader te omschrijven bedrijven en personen, een enorme winst opleveren. Het umfeld van Trump, en hijzelf denken allen in deals en geld voor henzelf, de wereld zal niet hun grootste zorg zijn. Wat wel steeds meer zorg wordt is de mentale en cognitieve gezondheid van Trump. Die schijnt toch echt snel te verzwakken. 

Wij proberen ons wel te onttrekken aan zoveel mogelijk actualiteiten geweld. Na het journaal van 20u is het tijd voor andere dingen want hoe ouder we worden, hoe meer we het mee naar bed nemen. En dat leidt weer tot onrust, slecht slapen, woelen, etc, in bed. Dus duiken we voor

nieuws en actualiteiten na 20.30u. We sluiten ons voor een deel van de dag  af , met redelijk succes tot nu toe. Die zelfbescherming werkt gelukkig wel redelijk al ontkom je soms niet aan nieuws, dat is ook een beetje het gif van onze tijd. In de tijd dat wij opgroeiden was er geen televisie thuis of er was wel televisie maar met zeer beperkt aanbod. In de avond om 20u nieuws, het journaal, een instituut waar je niet omheen kon en die altijd gekeken werd. Onze televisie bestond destijds uit 5 zenders, Nederland 1, Nederland 2, ARD, ZDF en WDR. De Sportschau op zaterdagavond was ook vaste prik, Duitse voetbal. En zo hebben we spelenderwijs een beetje Duits geleerd. 

In deze tijd hebben we, en televisie maar ook iPad en mobiele telefoon, als je pushberichten hebt aanstaan of anderszins weet het nieuws je wel te vinden. Dat offensief van aanbod is ook wel bijna bedreigend en onoverzichtelijk en dus zijn er grofweg twee stromen; zij die de actualiteit helemaal niet meer bijhouden en zij die de actualiteit 24uur per dag volgen. En eigenlijk is er dus een derde stroom, zoals wij; verstandig doseren.  

Maan

Nu er weer mensen richting de maan zijn, en er inmiddels omheen, is het weer in het nieuws. Het andere Klinkertje heeft een andere opvatting over de ruimtereizen, het landen op de maan, etc dan uw schrijver. Hoewel het andere Klinkertje, the love of my life en mijn rots in de

branding, en uw schrijver een andere mening hebben en beiden vinden we dat we onze mening op feiten baseren. Zelf noem ik haar een complotter ( zij vindt en denkt dat er nog nooit iemand op de maan is geweest, door allerlei schaduwen op films en foto’s moet dit in een studio zijn opgenomen, kan niet anders, etc). Zelf ben ik natuurlijk de naïviteit ten top door alles te geloven wat ons als feiten is gepresenteerd voor zoete koek te slikken. Het feit dat deze nieuwe maanmissie vaak is uitgesteld, meestal om technische redenen, is voor het andere Klinkertje reden om nogal smalend over de missie te doen. Zoals u kunt zien is hier het gevaar voor polarisatie zoals we dat op veel meer fronten zien in de samenleving in ons samenleven ook een punt. En ja; hoe komen we uit dit dilemma; tot nu toe is het; ” we agree to disagree”; we zijn het eens om het oneens te zijn. Na 47 jaar samen kunnen we wel wat van elkaar hebben en geloof me; over haar visie over de maanmissies heb ik vaak genoeg wat gehoord, geen nieuws onder de zon, haha. 

Iets anders is dat Dozy Don nu weer Iran bedreigd heeft hun beschaving te ontnemen. Met het zoveelste ultimatum dat; als Iran de straat van Hormuz niet vrij geeft en dat is voor Iran natuurlijk een prachtig chantagemiddel dat ze niet snel zullen opgeven, er een ongekend bommentapijt op hen neerkomt. Met doelen die met gemak als oorlogsmisdaden kunnen worden gekenmerkt; energiecentrales, ontziltingsinstallatie en bruggen. Een kopie van Netanyahu dus, niet origineel en Don the Con onwaardig, omringd met allemaal andere idioten die blijkbaar ook geen enkele creativiteit hebben en alleen het advies geven; TACO ( Trump always chickens out). Het wordt met de dag erger en hij ( en zijn discipelen, hoewel Bondi discipel na ontslag een boekje open deed) trekken de wereld steeds verder in onbalans. Hoe dit verder afloopt gaat vast terugkomen in een volgende blog.

Pasen 2026

Als je agnost (gelooft dat men niet zeker kan weten of het bovennatuurlijke bestaat) bent zoals uw schrijver dan hebben deze christelijke feestdagen, net als Kerstmis overigens, niet meer betekenis dan vrije dagen. Vroeger op het werk en nu gewoon dagen dat er niet of weinig gewerkt wordt in de christelijke wereld. Dus welkom vanwege het vrije karakter maar niet om de kruisiging en wederopstanding van Jezus te vieren. In heidense gebruiken was deze periode vooral bedoelt om de komst van de lente te vieren. Het licht, het nieuwe leven etc. Nu vindt ik het verhaal van Jezus wel hartstikke mooi en sommige van de 10 geboden zijn meer op hun plaats dan ooit. De Matheus Passion van Bach hoort ook zo bij deze periode maar is vooral aan een wat elitaire toestroom die hier plezier in vindt, alhoewel de meesten drie en een half uur wel wat lang vindt op, meestal de kerkbanken. Zelf vindt ik de finale van het stuk mooi maar dat is persoonlijk natuurlijk. Hieronder te luisteren 

Het feest van het licht en vroeger, jawel daar is vroeger weer, waren we met Pasen wel vaker in “het Noorden” zoals dat bij ons thuis heette. Op de terugweg zagen we heel wat Paasvuren In Drenthe ( Dalen en Wachtum) en Overijssel ( Heino, Hardenberg, Raalte) maar wij moesten uiteraard door. In ons dorp geen Paasvuur want die waren vooral in de Achterhoek. In eerdere jaren was er in januari wel een Kerstboomverbranding maar vanwege het milieu is dat ook afgeschaft. Dit jaar wil de lente maar niet goed doordringen en vandaag, 1e Paasdag in de ochtend, is het bij ons niet warmer dan 12 graden. De lente schijnt eraan te komen met temperaturen tot bijna 20 graden volgende week. Dat lijkt ons heerlijk, zo warm dat we ons balkon weer kunnen bevolken, heerlijk. De lente mag komen en dat brengt altijd weer een fijn gevoel. Volgens mij heb ik al eens eerder beschreven hoe ik in de vroege lente van 1966 met juffrouw Prakken en mijn klasje een wandeling ging maken in het lokale Webers bos, huis te Eerbeek. Op de wandeling liepen we langs de Korenmolen en verder richting het kanaal en ineens, na een bocht, realiseerde ik mee hoe groen het blad van de bomen waren geworden. Hoe groen het blad eruit zagen en met welke intensiteit groen, overweldigend vond ik het op dat moment. Zo overweldigend dat ik het moment en de plek nooit vergeten ben. De kleur groen, ik zie er elke lente naar uit. 

Verder is het in de wereld natuurlijk de wereld van de droeftoeters; Trump, Netanyahu of alle andere extreem rechtse bendeleden die de wereld er zeker niet beter op maken. Dozy Don die de vleugel aan et Witte huis voorlopig verboden ziet worden, die zijn oorlog tegen Iran graag wil exporteren naar de NAVO, wat steeds maar niet lukt, tot zijn grote woede. Zodanig dat ze Rutte weer heel veel veren in de reet van Dozy Don moeten laten stoppen, hoewel het nee uit Europa wel steviger was en is dan voorheen. Dat zelfs de rechtse regeringen in Europa nee tegen hem zeggen is wel veelzeggend. Dan Israël wat in de luwte van de oorlog in Iran maar weer een verschroeide aarde tactiek neerlegt in Zuid Libanon, alles wordt weer gesloopt en geen steen blijft op de andere. En de wereld kijkt toe, verschrikt dat ze van antisemitisme beschuldigt zullen worden. Dat is wel de bedrieglijke redenering die de Israëlische regering graag hanteert. Ze hebben een nieuw soort Apartheid in werking gezet waarin Palestijnen wel, en Israëliërs geen doodstraf kunnen krijgen, het is echt te gek voor woorden. De wereld kijkt weg want we zijn bezig met ons te bewapenen en een weg te vinden om uit de energiecrisis te komen. Veroorzaakt door die droeftoeters die nu zeggen; ruim de rotzooi maar op, wat een wereld. Enige grappige wat ik kan ontdekken in deze crisis is dat Oekraïne nog steeds in staat is om de Russen van zich af te houden, daar ook steeds beter in wordt en dat de Amerikanen nu aan Oekraïne moeten vragen hoe dat werkt met drones, en of ze de Amerikanen willen voorzien van kennis en kunde, en materiaal. Maar dat is ook het enige; verder een fijne Pasen.

Even weg

Zomer in Zeeland duurt nog even voor ie arriveert maar wij hebben daar een mooi staartje lente gehad. Drie en een halve dag Zeeland en het was echt fantastisch. Met veel geluk mooi weer gehad en de dag van aankomst was het andere Klinkertje al meer dan gelukkig want een grijze zeehond op de gevoelige plaat. Een lang gekoesterde wens en direct in vervulling op de Brouwersdam die met gemak ook de Brauersdam kon heetten. Zeeland kan met gemak de 17e deelstaat van de Bondsrepubliek worden zoveel Duitsers die zondag. De volgende dagen leken de Duitsers wel opgelost, van de Zeelandse bodem verdwenen. In dit geval niet erg want het werd heerlijk rustig voor ons zonder al die campers. 

De tweede dag is het andere Klinkertje veel op pad geweest, het volgende slachtoffer is de graszanger. Tsja, lust en leven en zo. Zelf heb ik veel aan zee gestaan, gezeten en een beetje gewandeld, heerlijk die lucht, het geluid en de schepen die langs kwamen. Nog een aanhouding op zee gezien door de politie die op mega snelheid kwam aan gevaren. Je kan daar prachtig zitten staan, op de zeedijk in Westkapelle. Een aanrader maar niet tegelijk met teveel gaan want dan is de lol ervan af.

Momenteel, de laatste dag,zijn we in Serooskerke Walcheren, in een B en B, erg fijne plek om te zijn. Lekkere ruime kamer, mooie natte cel (douche en wc) en we zitten samen aan de grote tafel. Beetje te werken en te praten over alle belevenissen van de laatste dagen. We komen tot de conclusie dat onze taal soms tekort schiet om  te omschrijven is hoe we ons gevoeld hebben de laatste dagen want heerlijk en mooi dekken niet de lading. Het was voor ons overweldigend maar belangrijkste conclusie is we dat niemand ons dit kan afnemen, dat we het ons gegund was ervan te genieten want dat is niet meer vanzelfsprekend leert ons de laatste jaren. Zeeland bedankt. 

Tanken

Gisteren even wat getankt; en duur is het aan de pomp, wij betaalden gisteren een bedrag van Euro 2,11.9 per liter vloeiend goud. Nu was de tank niet helemaal leeg maar als ie wel leeg zou zijn was dat een bedrag van ergens in de buurt van 115 Euro. Alsof je een emmer leeg gooit. Nu waren de buren (Duitsland) altijd een stukje goedkoper met benzine maar ook dat is helaas niet mer het geval volgens de app. Bij de Jet in Emmerich inmiddels ook 2,11 en in de loop van de

dag naar 2.20 maar bij de Raiffeissen in Burlo bij Winterswijk blijft het de gehele dag nog onder de 2 Euro. Dan moet je, van ons uit, gelijk een dagje uit van maken, anders loont het

niet. Dat zijn toch wel prijzen die we te danken hebben aan ene heer Trump die zich liet meeslepen door de premier van Israël. En zoals het de hele tijd gaat, geen diplomatiek gewicht aan de zijde van de Amerikanen. Ze worden nog net niet ronduit uitgelachen maar reken maar dat Poetin het heel best vindt en dat Netanyahu ze met gemak het bos instuurt. En nu eist Dozy Don ( Trump) dat de Navo gaat bijspringen in de straat van Hormuz, en daarbij allerlei dreigementen uitend. Ons meeslepend in een oorlog die de onze niet was maar nu wel zal worden. Totaal incompetent zelfs als het op oorlog voeren aankomt. Wel aanvallen maar geen idee wat erna komt. Het lijkt wel een beetje op de manier waarop Poetin de oorlog tegen Oekraïne begon, veel te optimistisch over het verloop. De russen zouden binnen drie dag bij of in Kvyv zijn en dan de boel overnemen, niet gelukt. Zo had Trump c.s. moeten weten dat je met bombardementen geen regime verslaat en datzelfde regime de straat van Hormuz afsluit en de rest van de wereld tekort aan olie en gas heeft. Maar Trump is het worst; als je weer olie en gas wil moeten jullie maar helpen met de doorgang vrijmaken zodat schepen weer kunnen passeren. Benieuwd wat onze superlikker ( Rutte) nu weer met dit dreigement gaat doen en de zelfbenoemde sheriff van de wereld weer met beide benen op de grond zet.

Moedig Voorwaarts

Nu schreef ik al eens blogjes met de titel Endgame of Endspiel, en in de laatste beloofde ik u al dat ik weer een nieuw stukje onder dezelfde naam zou schrijven als het weer van toepassing is. Een nieuwe paragraaf in dat hoofdstuk dus. Het is nu weer zover want door de val waarbij ik de

linker elleboog verbrijzelde moest ik ook voor een dexa scan. Een scan waarbij de botdichtheid gemeten wordt. Nu was ons al bij de start van bepaalde medicatie voorspeld dat ik last zou gaan krijgen van osteoporose; botontkalking. Geen verrassing dus dat de dexa scan liet zien dat ik meer en minder ernstige vormen van botontkalking had. Nu moet daar wel iets aan gebeuren en een gering risico zijn kaakproblemen die niet behandelbaar en pijnlijk zijn. Om het risico zoveel mogelijk te ondervangen moeten de kaken vrij zijn van infecties. Nu had ik altijd een sterk gebit maar de degeneratie van mijn gebit loopt parallel met de duur van de inname van de medicatie die niet bevorderlijk zijn voor de gezondheid van een gebit, in ieder geval de mijne. Daar gaat de komende tijd iets aan gebeuren en moet leiden naar een toestand waarbij het risico voor het medicijn om de botontkalking tegen te gaan tot een minimum wordt beperkt. Daarnaast was mijn Psa wat opgelopen en werden het andere Klinkertje en uw schrijver vast voorbereid voor wat er komen gaat als de Psa verder gaat oplopen, inweken noemen we dat. Het gaat vast tussen onze oren zitten dat er wijzigingen aankomen, waarschijnlijk pas na de zomer. En dat is ook waarom ik een nieuw stukje Endspiel schrijf want we gaan steeds meer richting de fase waarin de alternatieven steeds minder worden en ziekte steeds evidenter aan het worden is. De laatste periode van anderhalf jaar waren weer zeer imposant als je ziet wat het andere Klinkertje en uw schrijver hebben door gemaakt. In de hoop dat het enigszins beter werd, of zou gaan, stuitert uw schrijver met zijn elleboog op de harde vloer waarbij ook de hele linkerzijde van zijn ribbenkast een geweldige opdonder kreeg, en gingen we dus geen mooie nieuwe periode in. Het andere Klinkertje, u weet, mijn rots in de branding, moest zich gedurende zeker zes weken bekwamen als mantelzorger om alle belangrijke maar ook onbenullige activiteiten uw schrijver te ondersteunen. Dat nu aan die periode weer een eind kwam doordat ik zelfstandiger werd en we weer met permissie de auto mogen gebruiken, met mate, was natuurlijk fantastisch voor ons. Daarnaast kon de fantastische thuiszorg van Riwis weer worden opgezegd want zelfstandig. Net op dat moment komt dan de mededeling dat er alweer van alles gebeuren moet en gaat om de wankele gezondheid een beetje goed te houden. Een nieuw kapittel aan de toch al rijke bloggen Endgame of Endspiel en ik vrees niet het laatste. 

Tot die tijd houden we een mooie spreuk voor ogen; Moedig Voorwaarts

Licht

Een klein beetje licht aan het einde van de tunnel. Deze week x foto’s gemaakt van de elleboog, chirurg bezocht en eindelijk komt er enig schot in de zaak en mag er wat zwaarder geoefend

worden. Zoals ik de fysiotherapeut al liet weten, en eigenlijk aan iedereen die het horen wilde; 1e doelstelling is autorijden. Als dat kan ben ik weer heel blij maar daarvoor moet geoefend worden en dat is wat nu ook doe. Proberen met beide handen te typen om de kracht in de linkerhand te krijgen en vooral de motoriek te bevorderen. De nieuwe oefeningen zijn ook heel leuk; met een handdoek over de deur, met duim en de respectievelijke vingers een pen vasthouden, beetje rollen met de pols naast de oefeningen die ik al had en het mag een beetje pijn doen. De opioïden zijn gestaakt en beïnvloeden me ook niet meer hetgeen voor mezelf en de omgeving een aanzienlijk verschil maakt. Zelfs de thuiszorg zijn we een beetje aan het afbouwen, dat is ook fijn, beetje weer op jezelf. Wel geluk met heel veel Olympische sport overdag, kan veel tv kijken maar nu en dan ook een wandelingetje die we wat proberen uit breiden. Om alles maar kort samen te vatten; ik ben aan het revalideren, en met redelijk succes, het autorijden komt in zicht. Duurt niet zolang meer meldde de fysio, yes. 

Wat een fijn neveneffect is van de Olympische spelen is dat alle praatprogramma’s naar de achtergrond zijn verdrongen en we niet elke dag met de neus op het nieuws worden geduwd. Het klinkt misschien vreemd maar dat is ook echt een adempauze die helaas volgende week weer eindigt, jammer wel. Twee weken en een paar dagen alleen het journaal; dus weinig Trump, Poetin en aanverwante zaken, even niet over na hoeven te denken, in ieder geval veel minder. Bijna zou ik zeggen mooie tijden en straks komt de harde realiteit weer naar binnen. Had ik u al vertelt dat we in principe na 20.30u niet maar naar actualiteiten kijken om een beetje fris in het hoofd naar bed te kunnen, zonder de problemen van de wereld mee te torsen. En dat bevalt heel goed. Die routine gaan we straks weer terug brengen in ons dagelijkse leven, net als autorijden hoop ik zeer.

Wereldkankerdag

 

Gtst

Weinig verandering wilde ik u melden na mijn vorige berichtje dat Geert ziekjes is, het gaat zoals het gaat. Dat klopt niet helemaal want kleine stapjes voorwaarts is ook voorwaarts, en dat is wel het geval. Met hele kleine stapjes en voor mijn gevoel veel te langzaam, gaat het wat beter. Kan weer zelf naar het toilet, wat een overwinning, jawel. Zo zijn er steeds meer zaken die ik zelf kan doen en gisteravond voor het eerst, en eigenlijk een soort van per ongeluk, uit bed gekomen. natuurlijk allemaal veel te onzeker en daardoor risicovol maar toch. Nu is het volgende doel dat ik in bed weer op een zij kan liggen wat op zich al fantastisch zou zijn. Maar niets van dit alles is mogelijk zonder de niet aflatende hulp van het andere Klinkertje zonder wie ik naar een verpleeghuis/revalidatiekliniek zou zijn bevordert. En u begrijpt dat ik niet weet hoe ik mijn dankbaarheid kan tonen aan het andere Klinkertje en honderd keer per dag dank je wel zeg. Zij en ik zijn sinds de afgelopen maand 47 jaar bij elkaar, in lief en leed en in goede en slechte tijden en slechte tijden zijn in de laatste jaren wel genoeg aan bod gekomen. Hopelijk gaat het na dit akkevietje eens een poosje beter gaan, u begrijpt, ik hoop het zeer.

Nou nou

Ja, je weet het allemaal niet schreef ik u op de ochtend van 3 januari en dat klopt dan ook weer, te goed zou ik zeggen. Zoals u zich wellicht herinneren kan was het andere Klinkertje aan het ontkersten en bijna klaar dacht uw schrijver nog een handje te gaan helpen. Hoe het kwam zal een mysterie blijven maar ik viel. En of het door het snoer van de stofzuiger kwam of dat ik met een slipper bleef haken; het was goed mis. Op de linkerzijde gevallen en dat levert een aantal gekneusde ribben op en een verbrijzelde elleboog, zo bleek achteraf. Nu dus compleet afhankelijk van het andere Klinkertje met werkelijk alles. Duur van het project volgens de traumachirurg een jaar. Ja, je weet het allemaal niet maar zo kort erna in de kreukels had ik ook niet verwacht.Wordt vervolgd

2026

Het is inmiddels 3 januari 2026 en er is een maand vergaan sinds de laatste keer dat ik iets van me liet horen. Allereerst natuurlijk een mooi en vooral gezond 2026 gewenst. Het is een bijzondere maand geweest voor het andere Klinkertje en uw schrijver want er zijn wat dingen verandert in ons leven. Eerst maar materieel; we hadden in september een nieuw bankstel gekocht en die arriveerde net voor de Kerst, maar wel heel fijn; het zit echt geweldig en dat is voor onze ruggen heel fijn. Het andere Klinkertje heel druk geweest met ons huis in kerstsfeer te krijgen, en dat is haar meer dan gelukt. Geweldig dit jaar en ja; het is altijd al goed maar nu des te meer. Erg van genoten en vandaag is de dag dat de Kerst wordt opgebroken, altijd een moment die even doet slikken. Alle leuke spullen weer in de doos en tot 6 december van dit jaar. Gevoel van een kaal huis en veel minder licht. We hebben overigens wel een geweldige Kerst gehad met kinderen en kleinkinderen, fijn samen geweest, leuke foto’s gemaakt en heel lekker gegeten. En wij doen allang niet meer aan de Sint maar geloven dat de Kerstman vanaf de Noordpool zijn geschenken komt brengen. Veel en leuke cadeaus voor de kinderen en kleinkinderen en voor het andere Klinkertje en uw schrijver was een mooie fotocollage gemaakt van foto’s uit onze gezamenlijke gezinsgeschiedenis van ruim 40 jaar. Een geweldig cadeau waar uw schrijver toch even een brok van in de keel kreeg. En is ook een van de redenen waarom het wel goed is dat de kerstspullen weer opgeborgen worden want dan kan de fotocollage worden opgehangen. En we hebben enorm genoten van de Top 2000, het was weer zo heerlijk dat we vooral de nachten aan het “terugkijken” zijn, zolang het lukt maar nog een dag of wat en dat is ook afgelopen. Genieten al die diverse muziek en beelden. Maar ja; u kent ons; drama ligt altijd op de loer; oudejaarsavond wordt uw schrijver niet helemaal lekker en dus gaan we huiswaarts waar het andere Klinkertje en uw schrijver de verdere avond gezamenlijk doorbrengen zonder verdere narigheid. Na een dag is het ziek zijn weer over en gaat het weer goed, gelukkig maar dus een klein drama. 

Want grote drama’s zijn er genoeg in de wereld; de door Trump beloofde vrede in 1 dag voor Oekraïne laat nog op zich wachten. Het verschil tussen Poetin en Trump is tenhemelschreiend zoals de Amerikaan van Duitse origine zich telkens laat pamperen en een rad voor de ogen draaien door Poetin. Als het niet zo erg was zou het bijna aandoenlijk zijn zoals Trump er telkens weer in trapt. Nu zou Poetins datsja zijn aangevallen door Oekraïne zonder enig bewijs te overleggen. Trump trapt er bijna in dat vredesbesprekingen op deze manier geen zin hebben, volgens Poetin althans. Overigens hebben we in Nederland nog wel iemand die alles van Poetins datsja af weet, hem misschien vragen (Halbe Zijlstra)? En vandaag is de USA Venezuela aan gaan vallen om onduidelijke redenen. Hoewel dat land stikt van de olie en allerlei aardmetalen. Reden voor Trump om daar binnen te vallen? Verder reizen er wel steeds meer vragen over de gezondheid van Trump. Viel hij al een aantal keren in slaap bij officiële gelegenheden ( not sleepy Joe maar dozy Don ) nu is zijn mentale toestand ook onderwerp van discussie. Het rommelt er in ieder geval enorm. En in het najaar verkiezingen voor hun nieuwe tweede kamer; het schijnt de boel op de kop te zetten, we wachten maar af. 

 Wat wordt voor jaar? Behalve afwachten wat het geopolitiek gaat worden is het ook het jaar waarin uw schrijver officieel met pensioen gaat en daar kijkt hij wel naar uit. Waarin gemeenteraadsverkiezingen zijn, waarin de gemeente Brummen gaat kiezen voor een fusiepartner, waarin de Olympische Winter Spelen zijn, waarin de Formule 1 met hele andere auto’s gaat rijden en er een nieuw team bijkomt, waar het WK voetbal plaats heeft, waar op 12 augustus een volledige zonsverduistering plaats heeft, waarin op 4 juli de USA zijn 250 jaar bestaan viert, waarin we misschien wel weer naar de stembus moeten voor een nieuwe 2e Kamer omdat de onderhandelingen wel leiden naar een nieuw kabinet dat al snel weer valt. Ja je weet het allemaal niet hoe het jaar zal verlopen, we wachten maar af.

6 december 2025

Hoe het u vergaat weet ik niet maar voor mij begint de mooiste tijd van het jaar.  Richting Kerst maar ook Oud en Nieuw zijn voor mij de warmste dagen van het jaar. Niet in temperatuur uiteraard maar wel wat betreft; ja alles eigenlijk. Met onze familie samenzijn, lekker eten en gewoon knus. Terwijl ik dat aan u schrijf is het andere Klinkertje druk met het transformeren van onze leefruimte; de woonkamer en de keuken tot een feestdagendomein. En weet u; het andere Klinkertje kan dat als geen ander. Wat wel meespeelt en dat geldt voor het andere Klinkertje en zeker voor uw schrijver; we worden er niet jonger op en het is een fysieke aanslag. Heel veel gesleep met spullen voordat de transformatie kan beginnen, maar dan wordt het ook wat. En zoals altijd doen we het rustig aan maar niet heus. Meestal wordt de dag doorgewerkt tot de klus geklaard is. Dan helemaal kapot achterover leunen en gaan genieten van de komende periode die voor ons, als het goed is, zonder enig dokters- dan wel ziekenhuisbezoek is. En dan een relatief nieuwe traditie; tijdens de Kerst start de Top 2000 en dat is ook genieten van de muziek, van de presentatoren en van de mensen en de sfeer in het Top 2000 café. Heerlijk gewoon. 

Hoewel de wereldorde nog steeds op zijn kop staat is de neiging om ons er zeer druk over te maken even voor een paar weken minder. Daar gaan we ons best voor doen. Of er nog veel komt van bloggen/schrijven de komende tijd weet ik niet maar laat ik dan vooralsnog de eerste zijn die u fijne feestdagen wenst.

de Sint

De donkere dagen voor Kerst zijn begonnen maar eerst nog de Sint. Gisteren keken het andere Klinkertje en uw schrijver naar een programma over grote gezinnen. Opvallend was dat er geen fans van de Sint bij waren, behalve de kleinsten wat logisch is. Nee, iedereen was fan van de Kerstdagen en dat zijn wij ook al lange tijd. Sinds onze intocht in Zwitserland en het gebrek aan Sint gedoe houden wij het op de Kerstman die behalve gezelligheid ook de cadeautjes brengt. In Zwitserland hebben ze wel een Sint maar die heet dan Samichlaus en in Basel deelde hij op 5 december sinaasappels uit. Wonderlijk hoe anders de gewoonten zijn in andere landen. In Zwitserland speelde de Sint een zeer ondergeschikte rol en is de Kerstman de held zal ik maar zeggen. Zo ook voor ons, wij verheugen ons zeer op de Kerst en hopen die te vieren met onze kinderen en kleinkinderen.