Rare week

Nou, we hebben de vaccinatie gehad hoor. In Zutphen nog wel waar het wonderlijk rustig was in het ziekenhuis en daarmee een vlot verloop van de hele procedure. Mijn linkerarm voel ik nog

steeds wel, beetje strammig maar ook dat weer over. We hadden tot dan toe al een goede week en genoten van de uitslagen bij de midterms in de USA. Wat kreeg de partij van de zittende president op de kop, en voornamelijk denken wij, door alle acties van de zittende president. Uiteraard waren de slechte uitslagen niet aan hem te wijten maar aan de kandidaten die niet hun best hadden gedaan, aan de wijze van verkiezingen ( met poststemmen) in ieder geval, iedereen had het gedaan behalve Trump zelf. Hij is een groot voorstander van de AI en die ging flink los op Trump na het massieve verlies. Filmpjes met Poetin, met de Rocketman, met Obama en Biden, in ieder geval was Trump de schlemiel in elk filmpje, zeer lachwekkend vonden wij. Ook benieuwd hoe het verder gaat want voor Trump verandert er niets en gaat hij verder per decreet en per veto verder met zijn “regering”. Het feit dat hij zichzelf en zijn hele clan aan het verrijken is maakt wel het verlies zeer begrijpelijk. 

Dan heb ik het nog niet eens gehad over de politiek in onze lage landje; wat een sof is het hier aan het worden. Waar we echt aan toe zijn in dit land is een kiesdrempel; Al die kleine partijtjes moeten de regering aan een meerderheid gaan helpen voor hun belastingplan, lees; de begroting. En gaat dat lukken? Nou, waarschijnlijk niet en dan is er crisis. Het is nu een keer een soort van wet dat op een bepaald moment de begroting moet zijn goed gekeurd anders kan de belastingdienst niet verder voor het komende jaar en kunnen er geen nieuwe maatregelen van kracht worden. Nu kan het kabinet makkelijk een meerderheid in de 1e en 2e Kamer halen maar

dan moet er worden samengewerkt met Pro en Volt. Dat is een no go voor de VVD, in casu, mw. Yeşilgöz-Zegerius die een vreemde afkeer toont ten opzichte van Pro. De ex- vluchteling, ex-SPer, ex-Jonge Socialisten, ex-Groen Links en niet ex maar wel dochter van linkse Turks-Koerdische intellectuelen. https://www.trouw.nl/boeken/de-negen-levens-van-dilan-yesilgoz-hoe-ging-de-politica-van-de-sp-naar-de-vvd~b13bf643/ Hoe dan ook, deze vrouw vormt langzaam een slot op de deur van dit kabinet voor verdere samenwerking. Met andere woorden; deze mevrouw hangt als een molensteen om de nek van dit kabinet. Jetten en Bontenbal hadden dit kunnen zien aankomen bij de vorming waarbij het njet van de VVD voorvrouw een teken aan de wand is geweest. Benieuwd hoe dit afloopt. 

Het was een beetje een rare week voor ons want het andere Klinkertje moest op ziekenhuisbezoek en dat viel alleszins mee. Het oordeel was om zo door te gaan en dan zou het goed komen. Heel fijn dus en de rest van de dag doorgebracht met de jacht op bepaalde lampjes die we graag wilden hebben; soortgelijk aan die we al hebben. Dat valt niet mee kan ik u zeggen maar goed; het zoeken is ook een leuke bezigheid. Helemaal opgelucht thuis komend ligt er een brief in de bus van het bevolkingsonderzoek darmkanker, ook van het andere

Klinkertje. Of je met een voorhamer tegen je kop gemept wordt. Uitslag niet goed en een afspraak op het eind van deze maand. Beetje verdwaasd de rest van de dag en de daarop volgende vrijdag doorgebracht. Langzaam zakt het nieuws wat in en besef je dat het natuurlijk een eerste indicatie kan zijn en niets hoeft te betekenen maar toch. Spanning ook weer en ook weer afwachten, maar daar zijn we heel goed in.

Vaccineren

Het zijn nog steeds drukke tijden. Het andere Klinkertje is vanwege haar aandoening al twintig keer in het ziekenhuis geweest voor behandeling in de laatste drie maanden, en nog steeds niet klaar. Het dreigt wel een langdurig proces te worden en daarna nog een keer opnieuw want er waren twee plekjes gevonden. Zodra het ene geheeld is start er weer onderzoek naar het andere plekje en hopelijk voor het andere Klinkertje heeft dat niet zoveel nazorg nodig als de eerste. Mijn rots in de branding heeft het lastig momenteel want ze kan niet de dingen doen waar ze zo van houdt. Wandelen is momenteel bijna te inspannend en na een eerste poging viel het haar zwaar, de conditie is toch een beetje weg. Komt wel weer terug natuurlijk maar toch een beetje tegenvaller. Zelf kom ik er momenteel iets genadiger vanaf de laatste controle; ik mag weer van zes weken naar drie maandelijkse controle. Gek genoeg geeft dat een gevoel van vrijheid wat natuurlijk onzin is. De druk ervaar ik tenminste als een stuk minder doordat ik pas over drie maanden weer bloed hoef te prikken, tenzij, zegt de dokter dan; als u pijn krijgt; melden hè! Vooralsnog gaat het goed en hou ik de benen er nog steeds onder. Hoe het bij u is weet ik niet maar wij gaan het prikseizoen weer in. De komende week de Coronavaccinatie en twee weken erna gaan we de griepvaccinatie halen. Alles om maar een beetje beschermd te zijn. Nodig? Nou voor ons wel een noodzaak want tijdens bezoeken aan ziekenhuizen, en we komen er nogal eens, zijn de wachtkamers enorme bronnen van besmetting. De laatste keer zat er iemand uitgebreid te snotteren en natuurlijk geen mondkapje maar wel de bacteriën in de lucht verspreiden als de Piet van Sinterklaas pepernoten in een klaslokaal. Het is een vervelende bijkomstigheid van het ziekenhuis en daarmee de noodzaak voor ons aangetoond dat we ons moeten beschermen. Het vervelende van de drukke tijden is dat we soms zo vastzitten in de afspraken dat het sociale verkeer eronder lijdt. Behalve de drukte is er natuurlijk ook nog het potje met energie wat af en toe snel leegt. Geen ruimte meer, fysiek, om te socialiseren maar vooral geen energie om het contact met anderen goed te onderhouden. Het is even niet anders en hopelijk, verwacht eigenlijk niet anders, is ook daar begrip voor.

Circuit

U denkt wellicht, wat zijn er toch weinig blogs momenteel maar dat heeft zijn oorzaak in de gezondheidsperikelen met het andere Klinkertje en uw schrijver. Het is een aaneenschakeling van bezoeken aan het ziekenhuis waarbij de teller al ver boven de twintig ligt in de afgelopen drie maanden. Met de details zal ik u niet lastig vallen maar het is wel echt fors. Reden dus ook dat er niet veel geschreven wordt en ik ook niet veel energie over heb om te schrijven. Terwijl er genoeg loos is buiten ons eigen microsysteem ( het andere Klinkertje en uw schrijver) en waar ik graag over zou schrijven maar nu even niet. Spannende tijden zijn het wel; zowel in ons microsysteem als daarbuiten. Of het nu gaat over de Midterms in de VS of het begrotingsgedoe in ons eigen land, de oorlogen in Iran of Oekraïne, er is van alles van te vinden om het licht over te laten schijnen. Maar we doen het niet zolang we teveel tijd spenderen in en aan het ziekenhuis. U weet dat er weleens gesproken wordt over de medische molen waar je bijna niet uit kan komen. Misschien voelt dat weleens zo maar ik ben toch maar wat blij dat we een medische molen hebben. En gek genoeg, en fijn genoeg eigenlijk, treffen we heel veel vakbekwame en hele aardige mensen in ons medische circuit. Gelukkig wel want dat maakt de behandelingen altijd lichter en makkelijker. Dus, hoera voor de medische molen, in 95% van de landen in de wereld zijn ze meer dan jaloers op ons hoe we het in Nederland hebben. Hoe we het hebben geregeld en hoe we ervoor staan. Onbegrijpelijk is het soms wel dat er zoveel onrust is en slechts voor een kleiner deel van de bevolking is dat goed te snappen. Zij hebben het zeker niet makkelijk en voor het grootste deel ligt dat niet aan Nederland. Meer aan een zootje ongeregeld in het buitenland, die het zelf zeker niet slecht hebben, en zou dat zo zijn, dan zorgen ze wel goed voor zichzelf. Dat de energieprijzen de pan uitrijzen is voor een deel de onrust in het buitenland, veroorzaakt door ene D.Trump. Het andere is wel dat er ongelofelijk veel belasting en accijnzen worden geheven op energie, of het nu aardgas is of benzine, het is veel. Andere landen zijn daar slimmer in, zoals de Belgen. Jawel de Belgen hebben maximumprijzen voor brandstoffen ingesteld en dat doen ze slim, zonder flauwe Belgenmop dit keer. Maar goed, ik heb weinig tijd en zin om te schrijven maar deze moest er even uit, tot een volgende.

Jules

Gisteren was er een item op het journaal dacht ik over gedichten en spreuken op vuilniswagens. Het is uitgeroepen tot Nederlands erfgoed. Wat goed dacht ik nog. Zelf heb ik het over het algemeen niet zo met proza, gedichten en anderszins, ben ik er ook niet zo mee bekend. Het meest in het oog springend, voor mij, is nog wel het gedicht van Hendrik Marsman “ Denkend aan Holland”. Die werd erin gepompt door dhr van Duin zelf bij zijn optredens in een programma waarin hij per boot er in Nederland op uit ging. Er zullen vast in de schappen van mijn persoonlijke geheugen wel meer gedichten zijn opgeslagen maar ik zou daar zwaar over moeten nadenken. Het lezen van proza en of gedichten was in de tijd dat ik naar school ging niet echt een onderwerp. Meer ging het over de boekenlijst die je samenstelde en wat je gelezen moest hebben qua literatuur. De leraar keek, in mijn geval, alleen naar de namen die je oplepelde en dat moesten wel bekende namen uit diezelfde literatuur zijn. Geen Klaas Norel, dat was geen echte auteur maar een veel boeken schrijver, geen kwaliteit. Nee, Harrie Mulisch, Jan Wolkers of Reve moesten het zijn. Maar dichtbundels? Nee dat komt me niet bekend, er werd geen aandacht aan besteedt. Daarom zijn af en toe wat spreuken of korte gedichtjes van die eye-openers. Zo trof mij een prachtig zinnetje van wijlen Jules Deelder, en dus ook op de vuilniswagen; “Hoe langer je leeft, hoe korter het duurt”. Het is bijna Cruyfiaans te noemen, deze zin. Mooi en zo waar.

Pannen van het dak

We weten het al een hele tijd maar nu is het zover. De sloop van het huis waar mijn ouders 35 jaren hebben gewoond is begonnen. En op de een of andere manier doet dat wel wat met uw schrijver. Waardoor dat komt weet ik niet precies maar bij mijn ouders was het altijd gezellig, leuk en een warm nest. Een fundament, mijn vader en moeder, waarop je kon bouwen en het voelt alsof het fundament wordt gesloopt. In onze ogen ook nog onnodig want deze woningen waren best goed te renoveren. Dus treurigheid en verzet tegen de vernieuwing, dat is eigenlijk hoe je het gevoel kan samenvatten. Een soort van troosteloos die ik maar moeilijk plaats kan geven. Zo zuinig als ze op die woning waren; garage achter het huis welke al eerder gesloopt is, andere ( voor eigenkosten) douche erin gemaakt, mooie kelder onder het huis en ga zo maar door. Maar goed, op de bijgaande foto is al te zien hoe er feest gevierd wordt; de pannen van het dak. 

 

Andere kant

U zult wel denken; daar heb je hem weer maar 26 september is nu eenmaal diep in mijn geheugen gegrift. Het is de sterfdag van mijn, onze, moeder. Inmiddels alweer dertien jarengeleden verloor ze de strijd tegen kanker. Heel bewust en zeer resoluut al werd ook zij natuurlijk in dat proces heel af en toe geplaagd door twijfel. Dat nam niet weg dat ze de laatste jaren van haar leven wel erg heeft geleden onder vermoeidheid al zou je dat niet altijd zeggen in hoe zij in het dagelijkse leven stond. De bijna wekelijkse gang naar het ziekenhuis voor een zak bloed om zich nog staande te kunnen houden. Daarvoor de gang naar het Radboud vanwege
netvliesloslating wat de vermoeidheid geen goed deed. Natuurlijk speelde ook de tijd mee dat pa nog leefde en veel energie van haar verlangde door zijn ziekte. Hoewel ze hem na zijn dood nog heel erg miste heeft het haar ook ongelofelijk veel energie gekost. Ergens, ik dacht 2011 werd een ernstige bloedziekte bij haar geconstateerd en kwam het einde in zicht. Ze kon zelf kiezen voor de behandeling die haar vooralsnog in leven zou houden maar wel gepaard met ernstige vermoeidheid. In augustus 2013 is ze gevallen in de bijkeuken en gelukkig snel gevonden door de thuiszorg. Ambulance erbij en naar het ziekenhuis waar een heupfractuur werd geconstateerd en ze die nacht is geopereerd en de heup is hersteld. Blijven kon ze er uiteraard niet dus naar het verpleeghuis. Dat had ma gauw gezien en in het eerste gesprek, met de verpleeghuisarts en een fysiotherapeut gaf ze, met onze ondersteuning, aan dat het voor haar ophield. De fysio begon nog wat aan te dringen want ze kreeg mensen met deze aandoening wel weer mobiel maar daar ging het niet om. Met enige verbale overmacht hebben we, samen met ma, dat wel aan haar duidelijk gemaakt. Conclusie was dan ook dat bij geen , er nog een ding restte en dat was de naast gelegen hospice. Het duurde niet heel lang alvorens daar plaats was en gek genoeg; ze heeft daar nog best een goeie tijd gehad gehad. We waren in die tijd in de gelegenheid haar vaak te bezoeken en dan kan ook in een hospice, wat, ondanks de reden van een hospice, is dat een aangename omgeving. Zo ervoer ma dat ook en deeerste weken ging het best goed wat bij haar enige ongerustheid veroorzaakte want; ga ik wel op tijd dood? Er waren echt super verpleegkundigen en met een daarvan kon ze heel goed, en deze kon haar ook geruststellen. Gerust is ze geweest daar tot het einde haar inhaalde en ze eindelijk niet meer moe hoefde te zijn. Lieve ma; ik, en daarmee wij, missen je nog heel veel en vaak. Vaak hebben we het nog over je en altijd dat gemis wat niet minder wordt en ook niet weg lijkt te gaan. Waar we het over eens zijn is dat het goed is dat jij ( en pa) deze tijdspanne in de geschiedenis niet hoeven mee te maken. Daarvoor ben ik zeer dankbaar, en ma; rust zacht aan de andere kant, zo die er is.

Enerverend

Het is inmiddels de 22e september en we, maar vooral het andere Klinkertje, hebben een zeer enerverende periode achter de rug die 7 juli van dit jaar begon. Inmiddels dus een bijna drie

maanden durende periode voor my one and only. Zoals u weet ben ik al langer ten prooi gevallen aan de kwaal die in vele vormen voorkomt. Waar veel mensen aan lijden en mee te maken hebben. Het andere Klinkertje dacht solidair te moeten zijn en werd er met een bevolkingsonderzoek uitgepikt. Ook met een variant op deze ziekte die aanvankelijk behoorlijk ernstig leek. Bij nader onderzoek werd er nog wat anders gevonden en daar is men op verder gaan borduren qua behandeling. De oorspronkelijke aanleiding is op de plek gebleven waar het in eerste instantie aanleiding was voor de doorverwijzing. Nu is het gebied zo bewerkt dat er eerst een rustperiode is ingelast om straks bij verder nader onderzoek een goed beeld te kunnen maken en krijgen. Al met al is het de afgelopen periode spannend geweest en vooral de onzekerheid over wat er wel en niet is. Wat is wel of niet belangrijk en vooral bijhouden wat er in het dossier komt te staan. Er was voor ons, en sommige anderen, verwarring over wat wel of niet geopereerd zou worden. Kort voor de operatie is nog afgesproken met het andere Klinkertje wat er wel of niet zou worden geopereerd. Gelukkig, achteraf dan, was een deel van de operatie die op het laatste moment is afgezegd ook daadwerkelijk niet nodig, dat is al een hele opluchting. Ergens aan het eind van dit jaar volgt verder onderzoek maar dat ligt nog even lekker verder weg, tot die tijd een nieuw evenwicht zoeken. 

In de tussentijd heb ik ook een aantal onderzoeken gehad die ook niet erg opbeurend waren voor het gemoed. Een aantal vingerwijzingen die vertellen dat de ziekte niet meer stil staat maar langzaam progressiever wordt. Vooral te merken aan wat er op de foto’s en aanverwant wordt aangetoond. Persoonlijk heb ik vooral nu en dan rugpijn maar nu was er uitstulpsel ontdekt die 150% gegroeid was, niet in de rug. Niet dat ik er pijn aan heb of er überhaupt iets van merk maar toch. Voor mijn behandelende dokter in ieder geval aanleiding om mij vaker op de koffie te noden. Van 3 maanden gaan we naar zes weken, ach ja. Maar de tijd ertussen proberen we zo goed mogelijk door te komen. En om die tijd goed door te komen hebben het andere Klinkertje en uw schrijver besloten om onze energie niet alleen aan de ziekte te besteden maar ook te gaan ontspannen. En u weet dat wij graag ontspannen met autorijden. Of een korte vakantie, of zoals nu, een aantal dagen weg. Daarvoor leent de provincie Zeeland zich uitstekend en daar gaan we dan ook binnenkort een aantal dagen naar toe. Naar een bekend adres voor ons en vlakbij waar we graag naar de zee kijken en beleven. Heerlijk is dat om zoiets in het vat te hebben, en die uitzichtspunten, of doelen, helpen mij, en inmiddels het andere Klinkertje ook, moeilijke perioden door. Het klinkt misschien makkelijk maar oh oh, wat zijn we moe van deze periode geworden. Dat is ook reden dat we met moeite toekomen aan socialiseren met anderen buiten ons gezin en vage kennissen ( grapje hoor). Het gebrek aan energie kan je soms lelijk opbreken en leidt ook tot rare dingen. Fysieke vermoeidheid leverden ons beiden een rare smak op bij de de container plek voor PMD afval. Traanplaten die iets aflopen en dan moet je wel opletten wat bijna mis ging. We wijten het zelf aan vermoeidheid en dus moeten we weer opkrabbelen, fysiek en mentaal, daar gaat Zeeland zeker bij helpen.

Afwijzing

Het was me het weekje wel en daarover heb ik u in een vorige blog al bericht. Nu nog de naweeën van de die week en dan kunnen we hopelijk aan een nieuwe frisse week beginnen. Komende week geen afspraken, nergens en met niemand en zeker. niet in het ziekenhuis. De enige afspraak die we hebben staat in het grote boek ( de agenda) onze kleindochter van school halen en een tijdje oppassen. Maar dat is geen verplichting te noemen maar meer een taak die we met zeer veel genoegen invullen. Heerlijk wel zo’n lege week en dat geeft ook de mogelijkheid om samen eens lekker andere dingen te doen. Wat weet ik nog niet maar er komt altijd wel wat. Dat is wel het voordeel van ons pensionado’s, de agenda wordt steeds minder belangrijk en ook minder gevuld. Helaas is het wel zo dat we ons nog steeds geen moment vervelen, jammer hoor. 

Verder had uw schrijver zich voorgenomen om zich minder op te winden over de wereldse zaken. Zowel lokaal, regionaal, nationaal als internationaal zijn er genoeg zaken om je over op te winden maar ik doe het niet ( meestal). Politiek is natuurlijk wel een dingetje waar ik me soms maar moeilijk niet over kan opwinden en zo ook deze week. Het dédain waarmee Pro beschuldigd wordt niet aan welk akkoord dan ook mee te willen werken door onze vrienden van Veel Vrije Dagen. Dat getuigt toch van een rare kijk op de werkelijkheid, althans mijn werkelijkheid. Die club van de vrije dagen wil absoluut niet over links maar als de zaken niet lukken krijgt alsnog links de schuld en vinden ze het raar dat er niet meegewerkt wordt, in het landsbelang. Bij het formeren van dit kabinet is door diezelfde club een links gezinde informateur op valse gronden heen gezonden en bleef over de stevig rechtse Buma. Gevolg; Pro werd uitgesloten en dan maar liever een minderheidskabinet. In plaats van die last, schuld en

verantwoordelijkheid te dragen gaan we degene die we afwezen beschuldigen van het niet mee willen werken. Het is heel gek natuurlijk als je eerst afgewezen wordt dat je niet staat te springen om dat op een moment dat die ander ( van devrije dagen) uitkomt, dat wel te doen. Waar ik me ook niet over heb opgewonden; de aanvallen door diezelfde club op de vakbonden vanwege de stakingen tegen het regeringsbeleid. Die club van vrije dagen is of wil weer terug naar de jaren vijftig waarin een 45 urige werkweek normaal was, er vijf en een halve dag gewerkt of naar school gegaan werd. Waarin de vakbonden mond moesten houden en naar de bazen luisteren, waarin medezeggenschap een vies woord was, als het al bestond. Die club denkt het voor het zeggen te hebben en maar wat blij was uw schrijver dat de Binnenhoflezing van een leider van die club ( het is nogal diffuus wie nu eigenlijk de leider is) zwaar bekritiseerd werd door een heel voornaam econoom van het CBS. Hij zei het niet maar de afdronk van zijn commentaar is vooral wat een onzin, over de consequenties van wat geroepen wordt is duidelijk niet nagedacht en wat mij betreft zijn ze de Rode Draad kwijt. Gelukkig zijn er nog zulke mensen als deze econoom want het is bizar hoe een club van vrije dagen het land gijzelt. Gelukkig windt ik me er niet over op.

Week van hoop en verlies

U weet, we waren op vakantie in de Eifel met als doel; lekker relaxen en energie opdoen voor alles wat ons nog te wachten zou staan. Dat is maar goed ook dat we die week relaxen hebben gehad, en we hebben het vaak tegen elkaar gezegd, wat een luxe en wat komt die week op een goed moment want oh,oh. 

Het is deze week bepaald een heftig weekje. Het andere Klinkertje is geopereerd en nu langzaam herstellende. Dat valt haar niet mee en er zijn veel meer klachten na de operatie dan ze vooraf gedacht had. Dat gaat nu eenmaal zo en is niet verwonderlijk als je ziet hoe ze haar hebben geopereerd. Kundig natuurlijk maar toch wel een forsere ingreep dan ze vooraf had verwacht. En dan die nasleep doet toch een groter beroep op je gezondheid dan je denkt maar we komen er wel. Zoals u wellicht is opgevallen hebben we voor ons tweeën een nieuwe lijfspreuk, en dan vooral als het om ons gaat; Wir schaffen das” analoog aan Angela Merkel. En dan doen we ook. Ergens in de derde decade van september moeten we weer terug naar de chirurg voor het nakijken, verwijderen van steristrip en de uitslag van de patholoog, heel spannend allemaal en helaas duurt het ook wel een beetje langer dan we ons zouden wensen. 

Zelf zijn we na onderzoeken vorige week bij de oncoloog geweest en die had boodschappen die we wel wisten maar als het dan zo uitgesproken wordt toch een weerslag hadden op ons gemoed. Anders gezegd, we zijn met de neus op de feiten gedrukt. Mijn Psa was gestegen, dat is de marker van prostaatkanker in je bloed ( bekend feit ) en dat is al even bezig. Daarna werd de skeletscan en de Ct scan besproken wat een aantal nieuwere feiten met zich meebracht; de metastasen aan de wervelkolom blijven stabiel er is er echter een andere, elders gelegen, die groeit. Een metastase in het sleutelbeen is met 150% gegroeid en daar gebeurd nu nog even niets aan. Dat was ook een beetje de rare afdronk van dat gesprek; er is wel wat aan de hand maar nu doen we nog even niets, en terecht hoor. Dus voor nu even ongewijzigd beleid maar wel naar een controlefrequentie van 6 weken. Gelukkig hebben we een openhartige en duidelijke oncoloog; dat zegt hij ook over zichzelf; beter maar open en to the point zijn. Dat ben ik zeer met hem eens hoe hij is en hoe hij zich naar ons presenteert. Voor nu even weer rust dus al is de rust van drie maanden naar 6 weken geminimaliseerd. Het is ook prima zo. Nu afwachten wat die dingen in je lijf doen want tot nu toe, en gelukkig maar, voel ik het meeste niet en dat hoop ik nog een poosje zo te houden. 

Deze week kregen we bericht dat een tien jaar jongere neef is overleden. Hij had net als ik de diagnose prostaatkanker en was behandelbaar, zo was de boodschap drie jaar geleden. Dat lijkt dan mooi maar in zijn geval de wet van Murphy; alles wat mis kon gaan ging ook mis. Voor de behandeling van zijn prostaatkanker zou hij behandeld worden door middel van bestraling. Daar is iets gruwelijk mis gegaan heeft delen van zijn onderlichaam verbrand waardoor een normaal leven niet meer mogelijk was. Om de schade te herstellen is hij nog een aantal keren geopereerd en kreeg bijvoorbeeld hyperbare therapie met als resultaat dat niets nog zijn herstel kon bevorderen. Die periode heeft zich gekenmerkt door zeer bewogen jaren die vooral veel pijn, lijden, hoop en onzekerheid hebben gebracht. Gelukkig werd het voor mijn neef steeds duidelijker en ging hij zijn laatste fase in. De pijn werd ondragelijk, het dagelijks leven een kwelling door alle ellende van wonden en pijn. Een moedig besluit genomen, een leegte achter laten, in het einde berust.

Eifel 2026

Het zijn zoete herinneringen die ik daags na onze vakantie in Duitsland heb. Het is een hele mooie week geweest die onze reservetank moet zijn voor de komende weken. Het is een week geweest die voor ons belangrijk was en vooral lekker rustig is geweest. De omgeving is een hele bijzondere en de Moezel is eigenlijk, relatief vlakbij. En daaraan kan je merken dat je ouder wordt want vroeger stond de Moezel echt voor gezapigheid en voor wijn drinkende oude mensen. Nu we zelf op leeftijd raken waarderen we de omgeving steeds meer, net als de rust overigens. Nu, zo eind augustus, was er voor het andere Klinkertje weinig meer te beleven op het front van flora en fauna. De landerijen waren al leeg op de mais na en dat werd wel weer vergoelijkt door de wijnranken aan de Moezel. In Cochem was afgelopen week het wijnfeest en alleen al door de plaats heen te rijden kreeg je wel mee dat er wat te doen was. Wat een ongelofelijke drukte maar wel gaaf om zo van de buitenkant te zien. We zijn natuurlijk op een aantal bijzondere plaatsen geweest zoals een koude geysir, een wildpark, uitkijkpunt over de Moezel. en nog veel meer. 

Helaas werd een kerk die ik graag wilde bezoeken gerenoveerd en dus moeten we dat uitstellen tot een volgende keer waar ik me zeer op verheug. Een hele bijzondere kerk die in de oorlog om onduidelijke redenen is plat gebombardeerd en begin jaren vijftig opnieuw is opgebouwd, Met

een hele bijzondere binnenarchitectuur. Daarmee bedoel ik vooral het lichtspel in de kerk, dat is adembenemend. Voor mij, om voor mij onduidelijke reden, is die kerk een inspirerende plek. Daar moet ik toch eens wat vaker over nadenken, wat maakt die plek zo bijzonder dat ik er bijna emotioneel van wordt. Heb een aantal foto’s van een vorig bezoek toegevoegd, oordeelt u zelf. Jammer was het wel dat we geen bezoek konden brengen aan deze kerk. 

 Mooi vindt ik ook de Reiler Hals; een hoger gelegen punt waar je prachtig uitzicht hebt over de Moezel,( de Mosel) en waar onder je door de trein loopt van Bullay naar Traben-Trarbach. Genoemde de Moselweinbahn die zich onder je slingert naar de Prinzenkopftunnel en waar je het treintje ziet verdwijnen richting Bullay. Het bijzondere is ook dat de trein een heel klein treintje is die, naar ik vermoedt, een nieuwe versie is van de Schienenbus, het treintje dat op de plattelandsroutes met gemak kan rijden zonder al te ingewikkelde technische dingen. Bullay overigens is op zich al bijzonder want deze plaats heeft de enige Doppelstockbrücke die ik persoonlijk ken. Over de eerste verdieping rijden de treinen en daaronder het andere verkeer. Bijzondere belevenis op zich om hier te rijden. De Reiler Hals is op zich al een belevenis en een van de vele uitkijkpunten in het lange Moezeldal welke rivier zich kenmerkt door de vele bochten die er zijn en waar de dorpen links- of rechts Moezelig liggen ( analoog aan links oder rechts Rheinisch). Je moet altijd in de gaten houden hoe vaak je al bent overgestoken om te weten of je aan de goede of de andere kant belandt bent. 

Ook zijn we naar de Geiser in Wallenborn geweest gewoon omdat het bijzonder en leuk is. Nu is er in de Eifel nog een andere, gelegen in de buurt van Andernach, veel hoger en dus waarschijnlijk veel spectaculairder maar alleen via een boot te bereiken. En deze is leuk, geinig

en simpel te bereiken met een klein parkeer terrein en je moet 2 euro pp betalen maar wel lol. De geiser gaat een meter of vier de in maar vooral de lucht die het met zich meeneemt is indrukwekkend. Een enorme zwavellucht maakt zich meester van de naaste omgeving. We zijn daar een ronde wezen wachten want hij gaat ongeveer elke 35 minuten en bij de eerste ronde hele vervelende kleinere kinderen die niet door de ouders terecht werden gewezen. De tweede ronde was het aanmerkelijk rustiger en konden we wat meer genieten van de opkomst en ondergang van de geiser. 

Wildpark Daun; het is inmiddels ons derde bezoek aan dit Wildpark Daun; een belevenis op zich. Het park bestaat voor een deel uit een kleine dierentuin, een kinderboerderij, een valkerij en een hele lange weg ( circa 8 kilometer) door het omringende woud. Een weg is het af en toe niet meer te noemen zo slecht lag het erbij. Door de droogte leek het nog erger dan vorige keren maar wel hartstikke leuk om te rijden met de auto. Je gaat langs allerlei perken met verschillende dieren, van wisenten tot wilde zwijnen. Er zijn verschillende parkeerplaatsen waar je telkens kan stoppen en uitstappen. Dat alles om de beesten wat beter te kunnen bewonderen. De tocht duurt in ons geval zo’n drie uur en is een avontuur op zich. 

Als laatste wil ik het met u hebben over een bezoek aan Kesfeld waar we aan het begin van deze eeuw zo’n vijf keer onze vakantie doorbrachten. Het is ook een prachtige omgeving of beter te zeggen, het was een prachtige omgeving want het was er nu vergeven van de windmolens. Zowel in de buurt van het gehucht maar bijvoorbeeld ook in en bij de Schwarzer Mann, de hoogste berg inde Eifel met bijna 700 meter. Er worden nog een fiks aantal windmolens geplaatst, ook in dit wald, dit bos en berg. Bekend als vrij sneeuwzeker, goed voor skiën en rodelen waardoor deze opgave van een mooi bos moeilijk te begrijpen valt. Nu was er vroeger een groot kazerneterrein maar u weet inmiddels wel dat kazerneterreinen beter ecologisch beheerd worden dan andere delen van de natuur. Zo ook hier en nauwelijks hebben de militairen zich terug getrokken ( voor hoe lang?) of het is door een investeringsmaatschappij opgekocht en worden deze monstrueuse windmolens geplaatst. Heel erg zonde van dit prachtige gebied. 

Tot slot zijn we op de terug weg nog door het plaatsje Keyenberg gereden, en hier waren we al eens geweest. Toen maakte het al een verlaten indruk hoewel er nog enige middenstand was zoals een bakker. Nu maakte het een heel verlaten indruk en lijkt het alsnog aan de sloophamer ten prooi zal vallen. Het blijkt echter, bij nalezen van Duitse mededelingen rondom de Tagesbau Garzweiler zoals het officieel heet, er geen sloophamer meer tevoorschijn zal komen. Er is een

revitilaseringsprogramma op gesteld waarbij nog vijf andere dorpen van de sloophamer gered zijn. Nu is Keyenberg vrijwel leeg en wordt gestart met opnieuw verkopen van de leegstaande woningen. En er staan echt mooie woningen tussen, andere kunnen ze alsnog slopen lijkt me. Maar goed, het dorp, en de andere dorpen zijn min of meer gered. Of er veel oude bewoners terugkeren? De onzekerheid en het afscheid nemen zal voor velen toch een flinke horde zijn om terug te keren. Hoe dit verloopt houden we voor u in de gaten.

De Eeuw van mijn vader

  

De eeuw van mijn vader, een boek van Geert Mak is een boek over de familieperikelen van de vader van Mak. Mijn vader is ook een man van de vorige eeuw hoewel hij nu, vandaag, 16 geleden overleden is. Hij is vooral een kind van die eeuw en al vaker heb ik u geschreven dat ’t goed is dat hij niet meer leeft. Om het cynisch te zeggen; hij zou het nu niet overleven. Hoewelde vakbond, onder leiding van Hans Spekman, weereen stuk strijdbaarder is zou hij, mijn vader, het neo-liberale geklets niet aan kunnen horen. Hoewel mijn vader vooral toch een vredelievend mens was zou hij de neiging om een boek o.i.d. door de tv te. gooien af en toe met moeite kunnen onderdrukken. Een niet aflatende stroom aan drek die over links wordt uitgestrooid zonder dat links ook maar ergens verantwoordelijk voor is. De redelijkheid om te argumenteren en de verhoudingen goed te houden lijkt in het DNA te zitten en daar maken anderen driftig misbruik van. Zo ook mijn vader, met alles en iedereen in gesprek, debatteren en vooral ook de sfeer goed houden zodat je elkaar later weer kan opzoeken. Aan dat soort technieken heeft de andere kant noem ik het maar even lak. Mijn vader zou daar niet mee hebben kunnen omgaan. Wat hij wel zou hebben gedaan weet ik niet maar een aanpassing aan de huidige eeuw zou hem heel moeilijk gevallen zijn. De laatste jaren van zijn leven, in de huidige eeuw, was hij al telkens meer afwezig en zo had hij al afscheid genomen van wat onze huidige realiteit is. Zijn zuil bestaat niet meer en dat is zeer te merken bij de dames en heren van wat nu BNN/VARA heet. Ze zijn totaal afgedreven van de ideologie waar mijn vader voor stond. Hopelijk keert op een gegeven moment de wal het schip en koersen we weer een andere richting die het na-oorlogse Nederland zo heeft laten voorstaan. Mijn vader maakt het allemaal niet meer mee en dat is vooral goed zo.

Dolly Parton

 Het overlijden van Dolly Parton, een herpublicatie van een blog, geschreven 26 februari 2015:

Apeldoorn in de vroege ochtend, ik heb het al vaak gezien en eigenlijk hoef ik het niet te zien. Zo werd ik 39 jaar geleden op deze zelfde plek, alleen vier verdiepingen hoger, wakker na een operatie aan mijn enkel. Onverwacht na een ongelukje met mijn  brommer en een onbekende auto. Behoorlijk pijn en een beetje confuus van alle gebeurtenissen werd ik wakker. Eigenlijk zoals nu ook weer. 39 jaar geleden waren er nog geen tv's op de kamers en had je alleen radio. Met een grote oorschelp kon je daar naar luisteren en het waren geloof ik zes zenders. Ja, die goeie oude tijd. Wakker werd ik dus en half soezerig hoorde ik op de radio een liedje dat ik, op de een of andere manier, troost kon geven. Jolene van Dolly Parton werd gespeeld en ik vond het mooi. Nooit van haar noch het liedje gehoord. Later, uit het ziekenhuis, op zoek naar het nummer en wie het zong. Dat waren toen of andere zoektochten want nu agaan we internet op en je vind van alles maar, ter herinnering, dat was er toen nog niet. Zoeken in de weinige muziekbladen en luisteren naar de radio of het liedje weer langs kwam en dan snel decassetterecorder aan om op te nemen. Nu, 39 jaar later in weer in datzelfde ziekenhuis en ben voorzien van een iPhone en iPad, wat een luxe toch. Vanuit mijn bed bel ik met mijn relatief nieuwe werkgever om ze kond te doen van het ziek zijn van hun employee. Met een figuurlijke pijn in het hart want het zouden de laatste dagen zijn in mijn oude wijk. Dat betekent afscheid van cliënten en van sommige had ik dat persoonlijk willen doen. Het gaat helaas niet gebeuren en dat spijt me zeer. Zo zie je maar dat de ene vroege ochtend de andere niet is. Jolene is eigenlijk een zeiklied kom ik tot de ontdekking maar wel een mijn mooie zeiklied en daarom. Nu is het zo, in een bed allemaal minder handig anders kon u er nu naar luisteren. Met een beetje geluk zet het andere Klinkertje het voor mij achter deze blog. Tot de volgende. Dolly

Ees

We hebben met onze oudste en onze kleinzoons een prachtig weekend in Drenthe mogen doorbrengen. Nog wel een dorpje naast het ons bekende Odoorn. De plaats, in die tijd gemeente, waar mijn vader geboren is. Op een mooi park en in een mooie omgeving waar het andere Klinkertje en uw schrijver nog een paar maal per auto zijn rond gedwaald. De oude stekken bekeken waar overigens niet veel meer te herkennen valt. Net als in Eerbeek vallen de huizen die door ons of door familie bewoond zijn ten prooi aan de slopershamer. Toch is het fijn om, voor mij althans, even te dwalen door de gedachten van, inmiddels, vijftig jaren, geleden. In het oneindige lint van woningen en bedrijven van Valthermond welk dorp zo’n kleine tien kilometer lang is. Even gekeken bij onze naamgenoot die vroeger hier een winkel had maar welke ze aan de binnenkant aan het slopen, of renoveren, zijn.

Voorbij de Mondenweg, richting Musselkanaal, wordt het dorp steeds mooier want daar is het Zuiderdiep nog een diep ( een kanaal) en dat staat veel fraaier dan de gedempte. Jammer wel van het landschap maar dat is maar zo. 

Met ons gezelschap hebben we natuurlijk een toeristische tour gemaakt want nog nooit geen hunebedden gezien en dat hebben we ingehaald. 

Tussen Klijndijk en Valthe bevindt zich een hunebed en in het bosverscholen een onderduikhol. Vooral het onderduikhol maakte indruk want het daar aanwezige hunebed is niet echt een schoonheid. Daarom, na bezoek aan de bakker in Valthe ( Groningse hardbroodjes) een bezoek gebracht aan het hunebed in de boswachterij van Exloo. Dat is een fraai bewaard gebleven exemplaar, zie foto. En verder natuurlijk veel lol gehad want de avonden waren kostelijk met spellen als Hitster, onze eigen versie van Wie ben ik en natuurlijk het onnavolgbare rummikub. Hilarische taferelen speelden zich in de avonduren af. We hebben ons ook. ngo een aantal keren begeven naar het nabij gelegen Borger voor inslaan van eten en hapjes, het was meer dan een genoegen.

Lunettestraat

Bij toeval kwamen het andere Klinkertje en uw schrijver deze week door Zutphen, door mijn oude werkgebied in de Zuidwijken en het Waterkwartier. Veel bekende adressen waar ik aan de buitenkant wel kan zien dat er andere mensen wonen dan ik indertijd geholpen heb. Het is inmiddels al 10 jaar terug dat ik in die wijken mocht werken. Het was wel een voorrecht om daar in de wijk te werken en oh, wat heb ik veel plezier gehad. Plezier met bijzondere cliënten en bijzondere collega’s, in deze bijzondere wijken in Zutphen. Maar goed, we reden door het Waterkwartier en even snel rechts kijkend zie ik niets meer van de voormalige jeugdgevangenis die er ooit stond. Even het straatje in gereden tot aan de Lunettestraat waar links toch het laatste stukje ruïne van de voormalige jeugdgevangenis blijkt te staan . Nu zult u denken; wat is het belang voor uw schrijver. Wel, dat is eigenlijk wel een bijzonder verhaal en hoe het toeval een rol speelt in je leven. En niet alleen het mijne uiteraard maar voor de hele constellatie van mijn familie. Mijn vader moest na WO 2 in dienst zoals alle jongemannen in die tijd. Kreeg daar een basisopleiding en belangrijk, hij moest leren om met geweer en bajonet om te gaan. Een bajonet is een langwerpig soort mes dat op de loop van een geweer wordt gezet om een ander te verwonden of te doden. ” Om een ander mens te doden, stel je voor” en dat was iets waarvan hij van zichzelf goed wist dat hij dat nooit zou kunnen. In die tijd speelden de politionele acties in Indonesië zoals ze werden genoemd maar we waren natuurlijk gewoon in oorlog met een groot deel van de Indonesiers die streden voor onafhankelijkheid. Het is als Poetin in deze tijd die de oorlog met Oekraïne geen oorlog noemt maar een speciale militaire actie. Maar goed, mijn vader weigerde om aan die oorlog deel te nemen en kwam in het kamp van de dienstweigeraars die er toen ook waren. Eerst gevangen gezet in Schoonhoven ZH ( voor de oudere lezers, samen met bijvoorbeeld Herman Wigbold ) en vanwege zijn leeftijd later gevangen gezet in de jeugdgevangenis in Zutphen. Later, veel later, klapte hij opeens open ten opzichte van het andere Klinkertje en kwam zijn verhaal eruit. Zelf had ik het nog nooit gehoord. Wat we wel wisten is dat hij daar een tijd had moeten doorbrengen maar nooit het fijne ervan. Achteraf was ik trots op hem dat hij alle maatschappelijke weerstanden doorstond. Het heeft hem niet geholpen want in die jaren kon je geen Rijksbetrekking krijgen en waren ook sommige andere zaken een stuk moeilijker als je was geweest waar hij was geweest. Hoe dat tegenwoordig gaat weet ik niet maar hij ging vanuit Zutphen uit werken in Doesburg, bij de blikfabriek. In de gevangenis leerde hij om te kappen; haren knippen met een handapparaat. Dat heeft hij nog heel lang gedaan bij uw schrijver en anderen. Na afloop van zijn detentie wilde hij graag in deze streek blijven want werk en daaraan was zwaar gebrek in het gebied van zijn afstamming; de veenkoloniën op de grens van Drenthe en Groningen. Hij moest dus de gevangenis verlaten en kon blijven werken in Doesburg en zocht dus een kosthuis en dat werd

gevonden in Brummen. Daar leerde hij mijn moeder kennen, zij 20 en hij 26 trouwden en gingen in Doesburg wonen. Er zijn nog hele verhalen te vertellen over hoe het verder ging en dat doe ik misschien nog weleens. Wat ik vooral wilde aantonen is dat toeval een enorme rol speelt in het leven. Veronderstel dat mijn vader, die het dan waarschijnlijk niet geweest was, in Schoonhoven ZH had moeten blijven, dan was er een totaal andere geschiedenis ontstaan zoals u zal begrijpen. De ruïne aan de Lunettestraat speelde een belangrijke rol in het leven van mijn vader en daarmee de mijne.

Molen

Het is eind juli van dit jaar en we verdrogen enorm. De Rijn nog nooit zo laag gestaan en de bollebozen van het kabinet kunnen niet besluiten tot maatregelen, in overleg natuurlijk met Rijkswaterstaat en de waterschappen. En die waterschappen hebben nog steeds een volle vertegenwoordiging van de boeren. En daar zit wel een pijnpunt; helemaal niet dat ik iets tegen boeren heb maar in het natte voorjaar is al het water weg gepompt omdat zij met de zware machines op het land moeten kunnen. Dat is iets waar we nu tegenaan lopen; het land is te nat en dus weg pompen terwijl het opgeslagen moet worden voor de droge tijden, zoals nu. In 2018 en 2022 dezelfde problemen en geen oplossing gevonden. Wat mij betreft mag het kabinet in een noodgeval alles overrulen. Alleen even duidelijk afbakenen wanneer iets een noodgeval is, waarom hebben we eigenlijk geen noodtoestand zoals in andere landen. Hebben we die überhaupt en wanneer mag de regering een noodtoestand uitroepen, ik weet het echt niet. 

Zelf zijn we nog steeds in een soort van noodtoestand; geregeerd door alles wat er met ons, en vooral het andere Klinkertje gebeurd. Als ik zeg de medische molen begrijpt u wel wat er aan de hand is. Het begrip medische molen opzoekend kom ik dit tegen; “De “medische molen” is een Nederlandse uitdrukking voor een langdurig, intensief traject van medische onderzoeken en behandelingen. Dit proces roept vaak gevoelens op van een emotionele achtbaan, onzekerheid en uitputting door het vonnis van constante ziekenhuisbezoeken”. Volgens mij een zeer toepasselijke omschrijving van wat ons nu gebeurd, nog af gezien van mezelf is dit wel zeer actueel. Morgen is het augustus en behalve dat we beiden jarig zijn in deze maand hadden we ook een tweetal vakanties gepland. Een lang weekend met onze oudste en de heren die bijna 14 worden, en een weekje naar Duitsland in een voor ons zeer bekende accommodatie, wonderlijk genoeg ook een molen. Het schuift allemaal een beetje naar de achtergrond en zoals u weet is de voorpret van een vakantie een ding. Waar je naar toe gaat, wat de leuke dingen zijn om te doen in de omgeving van waar je bent. De reis er naar toe vindt ik zelf altijd een mooie  op de vakantie. Een route plannen en bijna van tevoren weten dat het ergens onderweg mis gaat, door een wegafsluiting of een ongeluk waardoor je omgeleid wordt. Gelukkig is de routeplanner zo wijs om je tijdens de reis een nieuwe route te wijzen en dat gaat vaak goed. Heel wat beter dan de papieren kaarten van vroeger en eventueel geschreven aanwijzingen hoewel ik onlangs begreep dat veel mensen toch nog een papieren exemplaar bij zich hebben mocht de routeplanner uitvallen. Maar goed, wij zijn momenteel nog even in de ban van de medische molen hoewel die molen ons verzekerd vooral geen zorgen te maken. U kent het wel; ” gaat u rustig slapen, wij waken over u”, als zoiets voelt het en maakt dat we alles behalve helemaal gerust zijn. Hopelijk komt dat nog komende week tijdens een volgend bezoek aan het ziekenhuis en wordt onze onderbuik gerust gesteld, we zijn er wel aan toe.

Wir schaffen das

Het is een echt bijzondere periode, van alles aan de hand en meestal niet erg leuk zoals u al de laatste tijd heeft kunnen lezen. En zoals wel vaker, en dat vindt ik zelf wel een mooie uitdrukking; "de gifbeker is nog niet leeg". Dus we ploeteren door en deze week zeiden het andere Klinkertje en uw schrijver tegen elkaar " Wir schaffen das" naar Angela Merkel. Het helpt wel eens om dat tegen elkaar te zeggen en elkaar er op die manier doorheen te slepen De nadere details volgen vast nog een keer maar nu even niet. U weet natuurlijk allang dat wij onze therapeutische 

sessies houden in ons autootje en daar hebben we deze week nog een aantal keren gebruik van gemaakt. De sessies worden wel steeds duurder door de alsmaar stijgende benzineprijzen in Nederland maar ook in de omringende landen. Waar het voorheen nog weleens voordelig kon zijn om in Duitsland te tanken is dat voordeel gezakt naar ongeveer nihil. Ook boven de €2.0,- daar in Duitsland maar in België ligt de prijs nog steeds rond de € 1.75 per liter E10. De Belgen hebben ook een maximumprijs vanuit de regering opgelegd aan de benzinepompen c.q. de oliemaatschappijen. Dat is hartstikke mooi en wat mij betreft verstandig ( zonder dat ik er al teveel van weet) en dat dempt wel de enorme dividenden die de aandeelhouders nu bereiken, is mijn inschatting. Hier heb je er nog geen woord over gehoord om de benzineprijs te compenseren. Het wordt hier eerder op de prijs van het OV gegooid en die schijnt wat verlaagd met een goed initiatief van Pro om een nieuw soort Tienertoerkaart uit te vinden. € 49,- om een maand in de daluren met de trein te reizen, mooi initiatief maar het leidt wel af van wat velen willen, een lagere benzineprijs, en waar ik benzine schrijf bedoel ik ook de dieselprijs. Die literprijs bestaat voor meer dan de helft uit accijnzen en daarover betalen we ook nog eens BTW, belasting op belasting dus. Daar had ik nooit zoveel problemen mee maar nu de prijs van een liter zo hoog is, in onze omgeving ongeveer € 2.20, toch even nazoeken. Zonder accijns en BTW kost een liter ongeveer een Euro. Zoals wel meer zaken (verkeersboetes) wordt dit een nieuwe melkkoe voor de regering. Blijkbaar houden ze er rekening mee want de benzineprijs kost geld. Nou nee, het kost geen geld maar je krijgt gewoon minder binnen van iets waar je toch niet op had kunnen rekenen. 

En maak ik me druk voor eigen portemonnee, nou leuk is het niet maar voor ons is het nog een eigen keus. Voor mensen die de auto voor hun werk moeten gebruiken ligt dat natuurlijk heel anders, of het voor woon-werkverkeer is of zoals in de thuiszorg waar je gewoon niet zonder kan. Die mensen betalen een grote prijs en dan kan je wel zeggen; neem het openbaar vervoer maar dat is vaak gewoon onmogelijk. Dan roepen ze, de regering, de werkgevers op om te compenseren maar dat leggen we niet op, nee dat vragen we aan de werkgevers om te doen. Kortom; wie gaat de prijs betalen voor deze prijs betalen voor een door Trump begonnen oorlog. Juist het is weer de gewone man die de klos is. Trump die geen uitweg uit de door hem begonnen oorlog weet en nu maar blijft bombarderen omdat hij niet anders kan noch weet. En wij? Wij wachten maar weer af hoe dit zal eindigen maar bij hem heb ik geen moment het gevoel "Wir schaffen das".

Treurnis

 Vanochtend vanuit Dieren komende, richting Oranje Nassau plein, een onverwachte situatie.Helemaal onverwacht niet maar wel iets wat zich nog geen post heeft gevat in mijn werkelijkheid. Al lange tijd is er sprake van dat de twee huizen waarin ik als kind heb gewoond worden afgebroken en nu lijkt het zover. Het huis waar ik het langst heb gewoond staat in de bouwhekken, klaar om binnenkort gesloopt te worden. Een raar gezicht en nu de huizen allemaal leeg staan denk je; zo slecht zijn deze woningen helemaal niet. Een goede renovatie zou ook goed kunnen en dan gaan ze nog jaren mee. Of dat ook geldt voor het eerste huis in Eerbeek wat door mijn ouders betrokken is weet ik niet; Mijn vader noemde dat altijd houtrijke woningen; het karkas was deels uit steen opgetrokken maar de rest was hout. De voor- en achtergevel deels hout en de vloeren, allemaal hout. In tegenstelling tot het andere huis, wat om de hoek stond maar al van veel betere kwaliteit is/was. Grotendeels betonnen vloeren, geheel uit steen opgetrokken en een kelder waarin je net niet kon staan, met mijn lengte. Maar wel een kelder die lekker koel bleef. En wat een grondstuk hoorde erbij. Heel groot eigenlijk en bij ons was er een garage opgetrokken en dan nog ruimte zat, hoekwoning, dat wel. De kwaliteit van deze woningen zijn echt nog behoorlijk maar het doet er niet meer toe, de sloop is al deels begonnen en dus gaat alles plat. Alleen de huizenblokken waar de woningstichting vroeger huizen van heeft verkocht blijven staan en zijn wel opgeknapt. Een hele serie goedkope huurwoningen gaat plat, en ja, er komen wel weer nieuwe woningen maar die zullen niet de huurprijs hebben van de huidige. Dat steekt mij toch een beetje want goedkope huurwoningen worden steeds schaarser in Eerbeek en dit helpt zeker niet. Nu ken ik wel de redenaties; nieuwe woningen zijn meer van deze tijd, zijn duurzamer, zuiniger en zo verdient een wat duurdere huurwoning zich terug voor de toekomstige huurder. Het zal allemaal best maar de sfeer en het straatbeeld wordt nooit meer hetzelfde. Natuurlijk ben ik ook nostalgisch want dit gaat afgebroken worden en komt niet meer terug. Niets wat erop lijkt althans. Deze buurt is in die zin verloren. Machteloos en een beetje ontdaan toch dat het allemaal aan het gebeuren is en dat voor mij alleen de herinneringen blijven aan deze, in mijn jeugd zeker, mooie buurt. Het voelt een beetje treurig want nu kon ik er altijd nog even langs rijden en kwamen de gedachten vanzelf; over vroeger, over de buurt en over de mensen die er woonden. Die een gemeenschap op zich vormden want iedereen was arbeider, soms wat meer geleerd en soms

wat minder. Mijn vader die door de buurt trok op zaterdagmiddag om de contributie op te halen voor de Partij ( die ook al niet meer bestaat) en voor de vakbond.  Allemaal arbeiders die werkten in en of ten dienste van de papierindustrie en hoe het daarmee staat in Eerbeek hoef ik u ook niet te vertellen. Treurig, ja wel treurig maar Eerbeek zal zich ontworstelen aan de negatieve spiraal en zichzelf weer uitvinden. Dat is mijn overtuiging en bij jezelf opnieuw uitvinden hoort ook vernieuwing en dus jammer van de betaalbare huurwoningen maar nieuwe, duurzame en zuinige woningen zijn ook belangrijk, al denk ik dat een goede renovatie wonderen zou hebben gedaan. 

Kwaad maken

Jawel, een volgende minister is er weer ingetrapt. Er zit vast een een of andere lobby tussen die van alles beweerd over bewoning van recreatiewoningen. Een is van de bewoners van deze recreatieparken en de ander van de HISWA die wil dat recreatieparken dat ook blijven en geen woonwijken worden. Het argument is bijvoorbeeld dat we al woningen te weinig hebben, mensen wonen er al heel lang, etc., huilie, huilie is het. Het zal je de donder halen: ze wonen er niet, ze verblijven er illegaal. Huizen gekocht voor recreatie worden permanent bewoond zonder een status van woning, nee want het is een vakantiehuisje. Vooral degenen die er al lang zitten hebben dat huis voor een krats kunnen kopen omdat het recreatiehuisjes zijn. Een gewoon huis had ze minstens het dubbele gekost en gezien de ligging van sommigen nog wel meer. In onze gemeente idem, in een bospark; gebouwd 2002 en als ik me wel herinner kosten die huisjes 138000 gulden, nog net gulden tijdperk, want ja: recreatiehuisjes en vanwege die bestemming zo goedkoop. Nu kosten ze € 785000 omdat ze gelegaliseerd zijn tot gewone woonbestemming. Wie wordt hier wijzer van, juist, degene die de wet heeft overtreden ( op zijn minst), de brutalen van deze wereld en die daar nu een winst op maken van, nou rekent u maar uit.

En nu weer een minister die het allemaal goed vindt. Minister: ze overtreden, of hebben

overtreden, de wet die niet toestaat dat recreatiewoningen permanent worden bewoond. Hier moet gehandhaafd worden in plaats van alle andere maatregelen die u denkt te moeten nemen. Om meerdere redenen moet ik me toch nog weer even opwinden over dit onderwerp, en niet voor de eerste keer. De recreatiewoningen staan bijna altijd in kwetsbaar gebied, ze zijn er niet voor gebouwd, hebben geen toezicht want gesloten terreinen ( de politie of BOA's kunnen er niet zo oprijden) en ook de juridische status is zeer ongewis. Hopelijk zijn er ook anderen die zich er druk over maken. Mij gaat het met name om de verrijking die zo maar in de schoot wordt geworpen want als een recreatiewoning een woonbestemming krijgt wordt de prijs tenminste verdubbeld, als het niet meer is. En daarmee mw de minister beloont u overtredingen, gemaakt door de kopers van een recreatiewoning, die in de omgevingswet (vroeger bestemmingsplan), en de algemene wet bestuursrecht staan. De minister die afkomstig is uit ons onvolprezen leger en daar een hoge rang heeft bereikt zou moeten weten dat bijvoorbeeld het militaire tuchtrecht gedragsregels omvat, welke tot doel hebben een goed functioneren van de militaire organisatie en samenleving te garanderen. Dat is eenvoudig te vertalen naar de burgermaatschappij die ook gedragsregels heeft (wetten) welke tot doel hebben de samenleving goed te laten functioneren. Natuurlijk veranderen regels nu en dan maar regels negeren zoals nu door de minister gebeurt, recht buigen wat krom is, niet doen.

Nieuwe onderdelen

We zijn ruim een week verder en de nieuwe onderdelen in mijn mond beginnen enigszins te

Voorlopig niet

settelen. Niet van hart, geef ik graag toe maar langzaam wordt het allemaal iets beter. Dat komt ook doordat de zwellingen in mijn gezicht afnemen. Jawel, in mijn gezicht, of ik een bokswedstrijd heb gehad met slechte afloop. Blauwe ogen en mijn baard leek zwart maar dat kwam door de onderliggende blauwe plekken welke doorzakten tot mijn sleutelbenen. Het was geen fraai gezicht en hoewel het langzaam beter wordt is het nog een ding. In de winkel kijken mensen me zo schuins aan, wat zie ik aan die man. "Klappen gehad van mijn vrouw", die grap maak ik soms en graag. Als het lukt tenminste want eten en praten lukt nog altijd slecht. Niet dat ik mijn mond houd, want u weet, dat kan ik soms maar slecht. Maar de verstaanbaarheid laat nog te wensen over; slissen is mijn ding momenteel. Veel soep en zachte dingen dezer dagen. Nu is dat niet zo heel erg want ik hou van soep, alle soepen wel eigenlijk dus dat is geen straf maar iets of wat meer vast eten zou wel een beloning zijn voor de doorstane feitelijkheden. Dat gaat nog even niet gebeuren; zolang de hechtingen stand houden liggen de nieuwe onderdelen te los in mijn mond om er meer vaste dingen mee te kunnen eten. 

Goed, er waren ook nog belangrijke zaken de afgelopen dagen; Nederland is naar huis op het WK voetbal. Een WK dat eigenlijk niet had moeten plaatsvinden maar dat terzijde. Koeman heeft zijn conclusie getrokken en stapt daags na de nederlaag tegen Marokko op, nog steeds overtuigd zijn van een goede opstelling en tactiek. Hij kan, denk ik, moeilijk anders dan dat volhouden terwijl hij dat beter wel had kunnen doen. Het lijkt voor hem nu ook wel afscheid van het voetbal want de zorg voor zijn vrouw heeft nu prioriteit en wie kan daar tegen zijn. Maar toch een dank je wel voor zijn hele carrière hoewel deze nu eindigt met een beetje een zeperd. Als we toch afscheid gaan nemen denk ik dat de staf ook afscheid neemt net als de spelers Weghorst, van Dijk, Aké, van Roon en Depay. Tijd voor een nieuwe start met een nieuwe trainer en een frisse selectie. Er zijn genoeg jonge spelers voor een nieuwe bondscoach om een fijne selectie mee op te bouwen. 

Hoewel we uitgespeeld zijn waren er toch een aantal opvallende spelers die mij aangenaam verrast hebben; Summerville, had echt nog nooit van hem gehoord maar een mooie aanwinst. Verbruggen keepte geweldige partijen. Van Hecke en van de Ven speelden best solide op hun plek in het elftal en wat een bikkel die van Hecke. En tenslotte Brobbey; wat kan die man voetballen; iets wat bij Ajax bijna niet meer te zien was. Geweldig gedaan, deze mannen, en natuurlijk waren de andere best goed, maar deze sprongen er wel uit voor mij dan. De nieuwe bondscoach krijgt een mooie job want er is talent genoeg bij Nederlandse voetballers, alleen je moet het er wel uithalen. Wie dat zou kunnen; Arne Slot is vrij, Pep Guardiola is vrij, Jurgen Klopp is vrij, genoeg opties voor Nigel de Jong om een stevige trainer binnen te halen. We gaan het weer zien. 

Natuurlijk zijn er nog veel belangrijkere zaken; in mijn dorp alweer een papierfabriek over de kop, der derde in drie jaar tijd. Heel erg sneu voor de werknemers, het dorp en eigenlijk voor Nederland. Hoewel er telkens gezegd wordt dat we meer zelfvoorzienend moeten worden, of zijn, gaat de maakindustrie op de fles. Den Haag lijkt echt geen poot uit te steken. Over een paar jaar is Leiden in last want we moeten papier importeren uit Verweggistan maar die stellen allerlei eisen omdat we hier dingen doen die ze niet aanstaan, ik noem maar wat. Dat geldt voor de papierindustrie maar ook al voor bijvoorbeeld houtverwerkende industrie en tijdens de

Coronacrisis kwamen we er achter dat we geen geneesmiddelen meer zelf kunnen produceren, betreffende faculteiten in buitenlandse handen, ik dacht Indiaas.. Het belang van eigen maakindustrie is nog niet doorgedrongen tot Den Haag. Het wordt echt tijd.

De laatste keer

Het leven bestaat uit een constante stroom van afscheid nemen, dat gevoel kan je weleens overkomen. Met de jaren zijn er steeds meer dingen die je niet meer kan, die fysiek onmogelijk worden en daar helpen allerlei ziektes zeker niet bij. Zo heb ik gisteren de laatste keer mijn

eigen tanden gepoetst en dat was ook weer een moment van afscheid nemen. Doordat ik een ziekte heb die nogal agressieve medicatie vereist is mijn gebit in de jaren van een goed gebit langzaam vergaan tot een fietsenrek. Alleen het front van het gebit leek nog wat maar de rest was brandhout. En omdat ik een behandeling moet ondergaan die een mond en gebit vereist die Tadellos of Einwandfrei is zouden de Oosterburen zeggen, er mag dus niets aan mankeren, geen enkele ontsteking, hoe klein ook, leveren een verhoogd risico op ( zeer pijnlijke) kaaknecrose, het is maar dat je het weet. Maar goed, afscheid genomen dus en de nu, tijdelijke, ongemakken voor lief nemend, gaan we weer een nieuwe fase in. Het afscheid nemen viel me toch nog zwaar want ik was altijd best wel een beetje trots op mijn gebit dat, voordat ik medicatie ging gebruiken, sterk en mooi was. Dat heb ik nu in de loop van de jaren los moeten laten met de laatste behandeling tot gevolg. Zoals ik al zei, een constante stroom van afscheid nemen en dat zal niet veel anders worden weet en vrees ik. Die vrees is natuurlijk niet ongegrond maar het moet ook niet je leven gaan beheersen want dan wordt het ziek zijn je persoonlijkheid en daar wil ik voorlopig nog niet aan. Die tijd komt misschien nog wel. Dat je dagelijkse leven beheerst wordt door ziekte en narigheid. Er is nu nog steeds een ander leven waar heel veel plezier en een best wel drukke en leuke agenda het leven betekenisvol maakt. Dat is voor mij heel belangrijk en voor mezelf heb ik altijd een paar doelen heb, of meer een paar stippen op de horizon. Als het lukt, en we komen er toe, hartstikke mooi. Als het om een of andere reden niet lukt, jammer dan. Blijft het in het vat of het verdwijnt naar de achtergrond. Je kan ook niet alles hebben. 

Eigenlijk is het geen topic voor mij maar er komt weer eens een hittegolf op ons af en dat is wel iets wat me kan bezig houden. Niet voor ons, wij verschuilen ons wel in de eigen hut maar voor iedereen die er wel op uit moet, naar school of werk. Werk is soms lastig omdat bepaalde mensen altijd zullen moeten werken maar er moet echt meer naar gekeken worden want dit gaan we vaker beleven. In de ons omringende landen gaan scholen gewoon dicht, ga zwemmen of in ieder geval verkoeling zoeken. Met die temperaturen wordt het op school toch niets. De Calvinistische houding dat alles altijd maar door moet gaan ongeacht de omstandigheden is niet meer van deze tijd. Niet voor niets in Spanje en andere landen steeds meer siësta om niet op het heetst van de dag te moeten werken of naar school te gaan. Kan Nederland een voorbeeld aan nemen. Of dat gebeurd; denk het niet, zal vast niet de laatste keer zijn dat het dagelijkse leven gewoon zijn gang moet gaan.