Wereldkankerdag

 

Gtst

Weinig verandering wilde ik u melden na mijn vorige berichtje dat Geert ziekjes is, het gaat zoals het gaat. Dat klopt niet helemaal want kleine stapjes voorwaarts is ook voorwaarts, en dat is wel het geval. Met hele kleine stapjes en voor mijn gevoel veel te langzaam, gaat het wat beter. Kan weer zelf naar het toilet, wat een overwinning, jawel. Zo zijn er steeds meer zaken die ik zelf kan doen en gisteravond voor het eerst, en eigenlijk een soort van per ongeluk, uit bed gekomen. natuurlijk allemaal veel te onzeker en daardoor risicovol maar toch. Nu is het volgende doel dat ik in bed weer op een zij kan liggen wat op zich al fantastisch zou zijn. Maar niets van dit alles is mogelijk zonder de niet aflatende hulp van het andere Klinkertje zonder wie ik naar een verpleeghuis/revalidatiekliniek zou zijn bevordert. En u begrijpt dat ik niet weet hoe ik mijn dankbaarheid kan tonen aan het andere Klinkertje en honderd keer per dag dank je wel zeg. Zij en ik zijn sinds de afgelopen maand 47 jaar bij elkaar, in lief en leed en in goede en slechte tijden en slechte tijden zijn in de laatste jaren wel genoeg aan bod gekomen. Hopelijk gaat het na dit akkevietje eens een poosje beter gaan, u begrijpt, ik hoop het zeer.

Nou nou

Ja, je weet het allemaal niet schreef ik u op de ochtend van 3 januari en dat klopt dan ook weer, te goed zou ik zeggen. Zoals u zich wellicht herinneren kan was het andere Klinkertje aan het ontkersten en bijna klaar dacht uw schrijver nog een handje te gaan helpen. Hoe het kwam zal een mysterie blijven maar ik viel. En of het door het snoer van de stofzuiger kwam of dat ik met een slipper bleef haken; het was goed mis. Op de linkerzijde gevallen en dat levert een aantal gekneusde ribben op en een verbrijzelde elleboog, zo bleek achteraf. Nu dus compleet afhankelijk van het andere Klinkertje met werkelijk alles. Duur van het project volgens de traumachirurg een jaar. Ja, je weet het allemaal niet maar zo kort erna in de kreukels had ik ook niet verwacht.Wordt vervolgd

2026

Het is inmiddels 3 januari 2026 en er is een maand vergaan sinds de laatste keer dat ik iets van me liet horen. Allereerst natuurlijk een mooi en vooral gezond 2026 gewenst. Het is een bijzondere maand geweest voor het andere Klinkertje en uw schrijver want er zijn wat dingen verandert in ons leven. Eerst maar materieel; we hadden in september een nieuw bankstel gekocht en die arriveerde net voor de Kerst, maar wel heel fijn; het zit echt geweldig en dat is voor onze ruggen heel fijn. Het andere Klinkertje heel druk geweest met ons huis in kerstsfeer te krijgen, en dat is haar meer dan gelukt. Geweldig dit jaar en ja; het is altijd al goed maar nu des te meer. Erg van genoten en vandaag is de dag dat de Kerst wordt opgebroken, altijd een moment die even doet slikken. Alle leuke spullen weer in de doos en tot 6 december van dit jaar. Gevoel van een kaal huis en veel minder licht. We hebben overigens wel een geweldige Kerst gehad met kinderen en kleinkinderen, fijn samen geweest, leuke foto’s gemaakt en heel lekker gegeten. En wij doen allang niet meer aan de Sint maar geloven dat de Kerstman vanaf de Noordpool zijn geschenken komt brengen. Veel en leuke cadeaus voor de kinderen en kleinkinderen en voor het andere Klinkertje en uw schrijver was een mooie fotocollage gemaakt van foto’s uit onze gezamenlijke gezinsgeschiedenis van ruim 40 jaar. Een geweldig cadeau waar uw schrijver toch even een brok van in de keel kreeg. En is ook een van de redenen waarom het wel goed is dat de kerstspullen weer opgeborgen worden want dan kan de fotocollage worden opgehangen. En we hebben enorm genoten van de Top 2000, het was weer zo heerlijk dat we vooral de nachten aan het “terugkijken” zijn, zolang het lukt maar nog een dag of wat en dat is ook afgelopen. Genieten al die diverse muziek en beelden. Maar ja; u kent ons; drama ligt altijd op de loer; oudejaarsavond wordt uw schrijver niet helemaal lekker en dus gaan we huiswaarts waar het andere Klinkertje en uw schrijver de verdere avond gezamenlijk doorbrengen zonder verdere narigheid. Na een dag is het ziek zijn weer over en gaat het weer goed, gelukkig maar dus een klein drama. 

Want grote drama’s zijn er genoeg in de wereld; de door Trump beloofde vrede in 1 dag voor Oekraïne laat nog op zich wachten. Het verschil tussen Poetin en Trump is tenhemelschreiend zoals de Amerikaan van Duitse origine zich telkens laat pamperen en een rad voor de ogen draaien door Poetin. Als het niet zo erg was zou het bijna aandoenlijk zijn zoals Trump er telkens weer in trapt. Nu zou Poetins datsja zijn aangevallen door Oekraïne zonder enig bewijs te overleggen. Trump trapt er bijna in dat vredesbesprekingen op deze manier geen zin hebben, volgens Poetin althans. Overigens hebben we in Nederland nog wel iemand die alles van Poetins datsja af weet, hem misschien vragen (Halbe Zijlstra)? En vandaag is de USA Venezuela aan gaan vallen om onduidelijke redenen. Hoewel dat land stikt van de olie en allerlei aardmetalen. Reden voor Trump om daar binnen te vallen? Verder reizen er wel steeds meer vragen over de gezondheid van Trump. Viel hij al een aantal keren in slaap bij officiële gelegenheden ( not sleepy Joe maar dozy Don ) nu is zijn mentale toestand ook onderwerp van discussie. Het rommelt er in ieder geval enorm. En in het najaar verkiezingen voor hun nieuwe tweede kamer; het schijnt de boel op de kop te zetten, we wachten maar af. 

 Wat wordt voor jaar? Behalve afwachten wat het geopolitiek gaat worden is het ook het jaar waarin uw schrijver officieel met pensioen gaat en daar kijkt hij wel naar uit. Waarin gemeenteraadsverkiezingen zijn, waarin de gemeente Brummen gaat kiezen voor een fusiepartner, waarin de Olympische Winter Spelen zijn, waarin de Formule 1 met hele andere auto’s gaat rijden en er een nieuw team bijkomt, waar het WK voetbal plaats heeft, waar op 12 augustus een volledige zonsverduistering plaats heeft, waarin op 4 juli de USA zijn 250 jaar bestaan viert, waarin we misschien wel weer naar de stembus moeten voor een nieuwe 2e Kamer omdat de onderhandelingen wel leiden naar een nieuw kabinet dat al snel weer valt. Ja je weet het allemaal niet hoe het jaar zal verlopen, we wachten maar af.

6 december 2025

Hoe het u vergaat weet ik niet maar voor mij begint de mooiste tijd van het jaar.  Richting Kerst maar ook Oud en Nieuw zijn voor mij de warmste dagen van het jaar. Niet in temperatuur uiteraard maar wel wat betreft; ja alles eigenlijk. Met onze familie samenzijn, lekker eten en gewoon knus. Terwijl ik dat aan u schrijf is het andere Klinkertje druk met het transformeren van onze leefruimte; de woonkamer en de keuken tot een feestdagendomein. En weet u; het andere Klinkertje kan dat als geen ander. Wat wel meespeelt en dat geldt voor het andere Klinkertje en zeker voor uw schrijver; we worden er niet jonger op en het is een fysieke aanslag. Heel veel gesleep met spullen voordat de transformatie kan beginnen, maar dan wordt het ook wat. En zoals altijd doen we het rustig aan maar niet heus. Meestal wordt de dag doorgewerkt tot de klus geklaard is. Dan helemaal kapot achterover leunen en gaan genieten van de komende periode die voor ons, als het goed is, zonder enig dokters- dan wel ziekenhuisbezoek is. En dan een relatief nieuwe traditie; tijdens de Kerst start de Top 2000 en dat is ook genieten van de muziek, van de presentatoren en van de mensen en de sfeer in het Top 2000 café. Heerlijk gewoon. 

Hoewel de wereldorde nog steeds op zijn kop staat is de neiging om ons er zeer druk over te maken even voor een paar weken minder. Daar gaan we ons best voor doen. Of er nog veel komt van bloggen/schrijven de komende tijd weet ik niet maar laat ik dan vooralsnog de eerste zijn die u fijne feestdagen wenst.

de Sint

De donkere dagen voor Kerst zijn begonnen maar eerst nog de Sint. Gisteren keken het andere Klinkertje en uw schrijver naar een programma over grote gezinnen. Opvallend was dat er geen fans van de Sint bij waren, behalve de kleinsten wat logisch is. Nee, iedereen was fan van de Kerstdagen en dat zijn wij ook al lange tijd. Sinds onze intocht in Zwitserland en het gebrek aan Sint gedoe houden wij het op de Kerstman die behalve gezelligheid ook de cadeautjes brengt. In Zwitserland hebben ze wel een Sint maar die heet dan Samichlaus en in Basel deelde hij op 5 december sinaasappels uit. Wonderlijk hoe anders de gewoonten zijn in andere landen. In Zwitserland speelde de Sint een zeer ondergeschikte rol en is de Kerstman de held zal ik maar zeggen. Zo ook voor ons, wij verheugen ons zeer op de Kerst en hopen die te vieren met onze kinderen en kleinkinderen.

Diametraal

De wereld staat ongeveer in brand en wij, in Nederland maken ons druk om zaken waarvan je denkt; hè, gaan we ons daarover druk maken. Je merkt dat hoe dichter het bij mensen komt hoe meer de emotie gevoeld wordt. En of dat terecht is of niet, de emotie is er. De polarisatie om een aantal onderwerpen neemt groteske vormen aan. De twijfel ( en volgens sommigen haat) die de enige eenmanspartij van Nederland zaait slaat werkelijk nergens op, in mijn ogen dan. 10% van alle mensen die naar Nederland komen zijn asielzoeker. Als je kwaadaardig denkt dan zou je kunnen denken dat de politiek van de afgelopen twintig/dertig jaar hier op aan gestuurd heeft. En of je het dan hebt over het sluiten van heel veel asielzoekerscentra en aanmeldcentra (Zevenaar en Den Bosch, over is nog ter Apel) door VVD’ers Harbers en Broekers-Knol, het

blokkeren van goede sociale woningbouwbouw ( gestopt door Stef Blok, ook VVD) of het toelaten van allerlei schijnconstructies met betrekking tot arbeidsmigranten ( nu weer geblokkeerd door minister M.Paul, u raad het, ook VVD,) het is het resultaat van politiek. Zit er een langjarige gedachte achter? Dat is natuurlijk speculeren maar soms bekruipt je het gevoel wel. En dan de VVD die de eerder door hen zelf gecreëerde problemen wil gaan oplossen. Door een mevrouw met een niet Nederlandse naam die flagrant liegt; ik zeg maar nareis, op nareis op nareis en u weet; het was allemaal quatsch. Nu hebben we verkiezingen gehad en zijn de verhoudingen enigszins op geschut. Waar de enige eenmanspartij nog een enorme winst haalde bij de vorige verkiezing zo staat zij nu gelijk met een diametrale partij. Helaas heeft Nederland nog steeds veel te rechts gekozen en zal er wel een rechts kabinet komen. Een kabinet wat niet solidariteit, welvaartsverdeling en het spreiden van en kennis en macht op de voorgrond zal hebben staan. Maar een kabinet wat zich enorm gaat bezighouden met een probleem wat er eigenlijk niet is, de asielzoekers. Dus zullen de echte problemen van het land niet aan de orde komen, vrees ik. En die problemen zijn vooral op het gebied van woningbouw, en nee dat komt niet door statushouders maar door verkeerd politiek inzicht van Blok in het verleden, en zo zijn er meer problemen te benoemen. Het nieuwe kabinet staat voor grote problemen, waaronder het aanpakken van de woningnood en de stijgende prijzen, het verbeteren van de gezondheidszorg en het onderwijs, en het versterken van defensie. Daarnaast zijn er maatschappelijke uitdagingen zoals inkomensverschillen, armoede, de instroom van asielzoekers, klimaatkwesties en het gebrek aan samenhang in de maatschappij. Het kabinet moet ook een balans vinden tussen kortetermijndoelen, zoals het behoud van koopkracht, en investeringen in de lange termijn, zoals onderwijs en natuurherstel. Een kleine opsomming van een andere bron en inhoudelijk juist is mijn inschatting. En dan is er nog Europa wat er steeds meer bij Nederland op aandringt om het milieu, de natuur en de waterkwaliteit te verbeteren. Daarin zijn de laatste periode ook helemaal geen stappen gezet en dat eens niet door een VVDer maar een BBBer, genaamd minister Wiersma die er genoegen in leek te scheppen om elk zinnig voorstel te vertragen of af te wijzen. Wetenschappelijke onderzoeken naar de prullenbak te bevorderen of als niet onderbouwd te beschouwen. Liever had ze rapporten van een wetenschapper die zich eigenlijk geen wetenschapper meer mag noemen omdat zijn onderzoeken niet voldoen aan de eisen van de wetenschap maar wel een voor Wiersma gewenste uitkomst had. Goed, we gaan zien waar we op uitkomen en als we de eerste verkenner mogen geloven, gaat het nog lang duren. Wij denken dat de boel gesaboteerd wordt tot de gemeenteraadsverkiezingen in maart 2026, dat sommigen hopen dat de kaarten dan opnieuw geschud worden en het speelveld zich wijzigt. Hoe dan ook, snel een kabinet, zoals breed beloofd, gaat er niet komen.

Apk

Zoals u wellicht weet is uw schrijver nogal eens onderhevig aan allerlei kwaaltjes en kwalen. Zo geregeld moet ik me daarvoor naar het ziekenhuis begeven om eerst bloed te prikken en een paar dagen later voor een gesprek over de stand van zaken. Doordat een wissel heeft plaats

gevonden in de begeleidende oncoloog is er nu ook een andere discipline. Waar het voorheen 1x per 3 maanden was, is het, door de wissel en de perikelen van afgelopen zomer, naar 1x per 2 maanden geïntensiveerd. De APK, de algemene periodieke keuring, eigenlijk een SPK, een specifieke periodiek keuring, zeg maar het onder de motorkap kijken, is dus uitgebreid. Is dat erg? Dat zal het komende jaar moeten uitwijzen. Waar voorheen, na een gesprek met de oncoloog, in principe, drie maanden rust was gaat het nu anders. De dag voor het gesprek met de oncoloog kreeg ik al een nieuwe afspraak voor de volgende, over twee maanden. U weet dat ons strijdplan is om de ziekte zoveel mogelijk op de achtergrond te laten zijn, anders gaat het alleen daar nog over. Die drie maanden relatieve rust, die dus verleden tijd zijn, waren een mooie periode om je af te wenden van het ziek zijn. Nu het, niet onlogisch, geïntensiveerd is moeten we daaraan wennen. Wel is het natuurlijk nu wel zo dat de controles frequenter zijn en een eventuele terugval sneller naar voren komt. Dat is wel een voordeel uiteraard en het feit dat ik een medicijn gebruik dat ik al drie jaren gebruik geeft misschien bij hen ook een gevoel van in de gaten houden. Het medicijn werkt doorgaans anderhalf tot twee jaren. Bij uw schrijver is de marker ( merkstof in het bloed) die aangeeft of een medicijn nog werkt onmeetbaar laag of in lab taal < 0,10. Ze kijken daar met lichte verbazing na want dat schijnt zelden voor te komen. Probleem is vaak de discipline die je moet opbrengen bij de inname van de medicatie. “Neem de tabletten in op een lege maag. Dat is 1 uur voor of 2 uur na het eten.” Tja, wanneer is het dan goed om zulke medicijnen in te nemen; zegt u het maar. Het andere Klinkertje en uw schrijver hebben al vaker aan gegeven bij de artsen en andere hulpverleners dat in onze situatie het handigste is om de medicatie om 6u ’s ochtends in te nemen. Wij ontbijten meestal zo rond de klok van 8u, soms wat later maar in ieder geval opeen tijd dat de medicijnen ongehinderd hun werk kunnen doen. Het vergt echter wel een Spartaanse discipline, en nee niet die van de voetbalclub maar het Sparta uit de Griekse oudheid, zeer streng dus. Of dat is wat mij helpt weet ik niet maar het zal in ieder geval niet schadelijk zijn. Voornaamste nadeel is dat het soms wat moeite kost om nog even verder te slapen na 6u, maar dat nadeel nemen we graag zolang het onder

30 oktober

Hoewel het nieuws wordt beheerst door de verkiezingen, door Oekraïne, Gaza en Trump proberen het andere Klinkertje en uw schrijver een beetje te duiken voor alle actualiteiten. Het is om helemaal daas van te worden. Bovendien hebben we gemerkt dat we een stuk beter slapen als we niet teveel actualiteiten kijken. Kop in het zand zal u denken en dat klopt waarschijnlijk in lichte mate. Zoals het ook gaat met de ziekte van uw schrijver proberen we niet teveel dat soort zaken ons leven te laten beheersen en dat valt, zoals u zal begrijpen, niet altijd mee. Om sommige aangelegenheden kun je niet heen, maar we doen ons best. Veel meer dan vroeger leven we bij de dag en bijna altijd bepaalt de ochtendsessie aan de ontbijttafel wat de plannen voor de rest van de dag zijn, of soms alleen nog maar de rest van de ochtend. Dat bevalt

uitstekend als je een, in principe, agendaloos leven kan leiden. Dat de dag bepaalt hoe het eruit ziet, wat je wel of niet gaat doen. Zo is het vandaag, tot nu toe, takkeweer en dus zijn we thuis want iets anders doen is bijna niet mogelijk. Dus kruipen we achter de computer en doen onze dingen. Voor het andere Klinkertje betekent dat vooral invoeren, de site bijhouden en waarneming.nl van het nodige voorzien. Voor mezelf betekent het vooral dat ik me eerst concentreer op mijn Duitse les via Duolingo en nu even aan het schrijven ben. Straks ook nog even mijn site nalopen want vooral de muziek is een lastige klant. Doordat ik YouTube gebruik moet je geregeld even checken of de linken het nog doen. Verder heb ik een deel waarin recepten staan en die moet ook nodig worden bijgewerkt, werk voor later maar leuk om te doen. En zo vervelen we ons geen moment. En toch schijnt vervelen goed te zijn, zo leren we van het journaal van vanochtend want dan moet je bedenken wat je kunt doen, wilt doen en gaat doen, het cognitieve proces op gang houden eigenlijk. Het zal allemaal waar zijn maar dat doet niet af aan het feit dat we druk zijn of ons druk maken, geen verveling tot op heden. 

We zijn overigens wel heel benieuwd naar de dertigste oktober en wat de resultaten zullen zijn als het stof is neer gedaald. Winnaars en verliezers en hopelijk wordt snel duidelijk welke partijen een kabinet gaan vormen, maar dat terzijde. Op lokaal niveau heeft het college van de gemeente Brummen een motie naast zich neergelegd die handelt over een AZC in Brummen. Een motie van een meerderheid van de partijen in de gemeenteraad beschouwde 120 mensen en max vijf jaar als een verstandiger besluit. Dat in tegenstelling tot de voorgestelde driehonderdvijftig mensen voor een periode van 30 jaar. Het is een enorm verschil en het naast je neerleggen van een dergelijke motie mondt bijna altijd uit in een motie van wantrouwen tegen het college. Een andere motie mag de gemeenteraad ook neerleggen wat mij betreft; we stellen

verdere herindelingsplannen uit tot duidelijk is wat de wens van de bevolking is en nogmaals een ronde langs de velden bij de omliggende gemeenten die direct zijn afgeschreven in het voorjaar. Vreemde gang van zaken, en ik herhaal nog maar eens; de gemeente Brummenaar bestaat niet en de gemeente in totaliteit uitleveren aan Zutphen totaal ongepast. We krijgen in het voorjaar gemeenteraadsverkiezingen; voeg er direct een niet bindend referendum aan toe op de vraag of en met wie de gemeente zou moeten herindelen.

Hè hè; is dat toch nog van mijn lever, zoals ik een vorige keer al schreef; ik probeer me nergens over op te winden maar het valt niet altijd mee.  En dit moest er toch nog even uit. Voor de lokalen nog even; er is een interessante artikelreeks aan het verschijnen in Brummens Nieuws over de mogelijke herindeling en hoe er door verschillende mensen naar gekeken wordt. https://www.brummensnieuws.nl/algemeen/algemeen/32565/landhonger-als-voedingsbodem-voor-gemeentelijke-herindeling 

https://www.brummensnieuws.nl/reader/22273/27287/de-teerling-is-nog-niet-geworpen#p=7 

Fuik

Durf het bijna niet op te schrijven maar het gaat een beetje beter met uw schrijver. Ziekte is niet langer het hoofdbestanddeel van het leven van mij en het andere Klinkertje. Dat is een heel fijn gevoel en we komen weer eens toe aan andere zaken. Dat is een genot op zich moet ik zeggen. En waar maken we ons dan druk over; zo min mogelijk druk maken is het devies. De adrenaline spiegel zo laag mogelijk houden en dat is een kunst op zich. Er is genoeg in de kleine en de grote wereld om je druk over te maken. 

Internationaal blijven de oorlogen een misselijkmakende kwestie waar we helaas nauwelijks omheen kunnen, maar we doen ons best. De populisten hebben het voor het zeggen in de wereld en dat is een benauwende staat van de wereld. In eigen land is het niet veel beter. De populisten kunnen de gewone partijen makkelijk de baas omdat die zich niet willen, of kunnen, verlagen tot dezelfde inhoud. Waar de 1 manspartij van die ene man fout op fout stapelt wordt dat weer vergeven want de andere partijen gaven hem geen ruimte. Dat mensen daar niet doorheen prikken vind ik zelf onbegrijpelijk maar helaas een realiteit, we zullen het ermee moeten doen. Dat Timmermans een vorstelijk wachtgeld uit Brussel heeft over gehouden wordt maar graag betoond maar dat de man van de 1 manspartij in de afgelopen jaren de staat al miljoenen aan belastinggeld heeft gekost laten we achterwege. Het wil het “vrije” woord kunnen verkondigen. Feitelijk komt het erop neer dat alle moslims, en vooral asielzoekers, uit Nederland moeten vertrekken, dat we een hek om Nederland zetten en vooral Nederlands gaan zitten doen. Hoe simpel kan je het hebben. U ziet; ik windt me nergens over op. 

 Dan nog de lokale politiek die indachtig het “vrije” woord ook vooral luistert naar das gesundenes Volksempfinden, of wel het onderbuikgevoel. Asielzoekers zijn er teveel en die willen we zeker niet in onze gemeente. Nu had de gemeente, in casu het college, in casu de wethouder ook wel een grote broek aan getrokken. 350 asielzoeker voor een periode van dertig jaar is wel erg, zo niet ernstig, over de top. Te lang en teveel zo oordeelde de naar de onderbuik van de samenleving luisterende gemeenteraad. Terecht of niet kan ik niet meer goed beoordelen. Zullen we het plotselinge vertrek van de verantwoordelijk wethouder, die niet in de gemeente Brummen woont, een exceptionele move noemen. Over diezelfde gemeenteraad welke een gezellige en leerzame bijeenkomst had met de gemeenteraad van Zutphen, aldus een kort artikeltje op Linkedin. De burgervader van Zutphen werd zeer bedankt en ik dacht; zo ziet een fuik eruit. Je zwemt erin en je hebt geen keuzes meer. Natuurlijk zullen de leden van onze Brummense gemeenteraad dat direct ontkennen maar het feit blijft. Geen woord over een bijeenkomst met Rheden, of Voorst, of Apeldoorn. Welke laatste er zowaar nog een brief aan

waagde om haar belangstelling voor Brummen niet onder stoelen of baken te steken. Door alle commotie over een eventueel AZC in Brummen blijft dit onderwerp zwaar onderbelicht en staan we straks voor een voldongen feit. Dat in het dorp Brummen men het wel okay vind om naar Zutphen te verhuizen snap ik nog enigszins ( Zutphen is heel blij met zoveel potentiële bouwgrond, Brummen zal nog verrast zijn) maar dat we straks Eerbeek, gemeente Zutphen krijgen vindt ik onbestaanbaar. U merkt; ik windt me nergens over op, en dat zou ik graag zo houden, dus politici, doe eens gewoon.

Ma

2025; Lieve mam; het is alweer 12 jaar geleden dat je afscheid van ons moest nemen. We missen je nog steeds zeer en elke keer als er iets onverwachts of moois gebeurd denken we aan je. Aan je belofte om, als het kon, je ons allemaal zou helpen, als het kon. Soms hebben we het idee dat we een kontje krijgen op weg naar het goede. De macht om wat te doen aan de toestand in de wereld heb je niet anders zouden de kinderen van Gaza niet zo lijden. Wat zou je dat graag hebben gedaan. In je DNA zat het om anderen te helpen, van dienst te zijn, om ernaar te luisteren en soms van goede raad te voorzien. Mensen als jij, ook met al je gebreken, geen mens is heilig nietwaar, worden niet meer geboren, zo lijkt het. Maar de warmte, de zachtheid en je wezen missen we nog elke dag. 

2024; Lieve mam; het is alweer 11 jaar geleden dat je overleed op deze dag maar nog onverminderd in mijn hart, en ik weet zeker, van heel veel mensen.  Het is zoals het is, elk jaar op deze dag, maar ook eerder deze maand herdenken, aan ma denken en zo kon ik nu niets beters bedenken dan deze blog van vier jaar geleden hieronder te plaatsen. Deze blog doet recht aan ma door het niet mooier te maken dan het was. De wereld van nu is een hele andere dan toen je overleed. Je zou er schande van hebben gesproken en de wereld niet begrijpen zoals je toen ook al vaak niet deed. Alle schokkende beelden op de tv en niet kunnen begrijpen waarom mensen zo met elkaar om kunnen gaan. Vooral als het om kinderen ging brak je hart en zei je altijd; kon ik ze maar hier naar. toe halen. En dat was al die kinderen zeer gegund geweest want een betere moeder hadden ze niet kunnen treffen. Het leed van de wereld kon je zeer treffen en niet met rust laten. Je wist, als kind van de oorlog, wat oorlog in al haar facetten betekende voor mensen die het moesten ondergaan. Dat je altijd nog bang in bed lag als een vliegtuig in de nacht te luid en te laag overkwam, je bent het nooit meer kwijt geraakt.  

27 september 2020; “Elk jaar om deze tijd, de laatste zeven jaar komt ze langs. Even kijken of we haar nog in herinnering hebben. Of we nog wel aan haar denken, of we het nog over haar hebben en deze datum, de 26e september is daar bij uitstek geschikt voor. Hoe ze langs komt? Nou, in ieder geval in deze blog want ik heb een gevoel van moeten en willen als deze datum aanstaande is om over haar te schrijven. Over hoe we zijn op gegroeid in het Eerbeek in de jaren zestig en zeventig. Over alle verhalen die er zijn ontstaan in die periode en nooit aan de eeuwigheid zijn toevertrouwd, bijvoorbeeld door ze op te schrijven. En als ik daaraan denk komen de verhalen spontaan opborrelen; over hoe ze twaalf en een half jaar getrouwd waren en ik bij de buren moest slapen omdat de rest van de familie in het huis ernaast sliep nadat het feest wasafgelopen. De verhalen over de diverse middenstand in Eerbeek en haar ervaringen daarmee. Over de huisarts en zijn voorliefde voor muziek, over de specialisten die we bezochten in Apeldoorn en Velp toen ik nog heel jong was. Over de familie in het Noorden en haar introductie daar kon ze uitbundig en uitgebreid vertellen. Hoe ze op de fiets naar het Noorden wilden rijden en na een welverdiend biertje ergens onderweg opeens merkten dat alcohol en een prestatie leveren niet samenging. Over het vroegere Brummen met de voetbalclubs en de uitgaansmogelijkheden en hoe ze pa had ontmoet. Hoe je het ook went of keert; hoe moeilijk of de laatste periode ook is geweest voor haar door de ziekte van pa, ze hield van hem als geen ander. Over de gevoelde eenzaamheid nadat hij er niet meer was en daar erg verdrietig onder was zonder het al teveel aan ons te laten merken. Hoe verdrietig ze was dat we afscheid van haar moesten nemen omdat ze zelf het niet meer kon opbrengen om door te gaan met leven nadat een val haar heup had gebroken. Hoe optimistisch ze misschien ook was omdat ze het niet dacht maar wel hoopte pa weer tegen te komen na de dood. Al eerder heb ik al eens opgemerkt tijdens een eerdere blog; ze was niet heilig al heette ze Maria, en in dat besef denk ik met veel liefde en een heel warm gevoel terug op mijn moeder, iemand die er altijd was voor mij, voor ons“.

Bijzondere dag

Gisteren een bijzondere dag beleefd, of zoals het andere Klinkertje meldde; een dag met twee

gezichten. Het was 15 jaar geleden dat pa overleed en hoewel we meer over ma praten dan over pa blijft hij natuurlijk wel in onze gedachten. De laatste jaren van zijn leven waarin hij toenemend de weg kwijt was beklijven vooralsnog het meest. De jaren ervoor zijn veel belangrijker maar raken weleens op de achtergrond oor de laatste periode. We herinneren hem vooral als zorgzaam, altijd voor een ander klaar staan en een handige man die veelal in zijn garage te vinden was om te repareren, te maken en een deel van zijn vrije tijd door te brengen. Genietend van zijn kinderen en vooral zijn kleinkinderen die ook nog steeds allerlei mooie verhalen kunnen vertellen over de logeerpartijen bij opa en oma. En natuurlijk in gesprek, al dan niet bij de borrel, veelal de politiek en alles wat ermee samenhangt, en hij had altijd wel oplossingen; bel de vakbond, bel die of die. De vakbond, tsja; in het begin van zijn verblijf in Eerbeek ging hij de leden langs om de contributie op te halen, want zo ging dat toen. Dat maakte ook dat hij een bekend figuur in het Eerbeekse was en de ouderen nog steeds weten wie hij was en wat hij deed. En soms bekruipt. me de gedachte dat ik ook blij ben dat hij er niet meer is door de huidige toestand in de wereld maar vooral lokaler; in Nederland en Brummen. Hij zou het niet begrijpen hoe mensen zo tegenover elkaar kunnen staan. Dat ieder mens; waar die ook vandaan komt, geholpen moet worden. Het zijn helaas andere tijden en dat pa daar geen weet meer van heeft is maar goed ook. 

Ja, en dan dat andere gezicht van de dag zult u denken; die was meer van persoonlijke aard. Het is me de laatste tijd niet voor de wind gegaan zoals u weet en die beweging is nu aan het kenteren. Het ziekenhuis bezocht deze week, eerst om bloed te prikken en gisteren, op de sterfdag van pa, een gesprek met oncologie. Een heel fijn gesprek kan ik wel zeggen. Soms heb je, dat interpersoonlijk contact direct klikt, of het doet dat juist niet. Nou gisteren na 5 minuten direct een klik met de zorgverlener en dat maakt een gesprek zoals we hadden wel stukken makkelijker en fijner ook. Na de gebeurtenissen van de laatste periode die ik maar zal beschrijven als ingrijpend, kwam ze ( het is een ze) er toch even op terug of het al een beetje verwerkt was. De man die ik ben zegt natuurlijk naar voren te willen kijken en dat is meestal ook zo maar met het andere Klinkertje komt die periode soms wel terug, en vooral de keren dat ik wel emotioneel was door alle toestanden. Het was in ieder geval goed dat zij erop terug kwam, het is ook niet niets. En opnieuw wordt me duidelijk gemaakt dat overleven van wat ik heb mee gemaakt niet vanzelfsprekend is, en de keer dat het echt hardop gezegd werd voor mij wel een kleine mokerslag was, zo had ik er niet naar gekeken. Maar goed; goede bloeduitslagen die de mens meer dan goed doen en een goed gesprek; het andere gezicht deze dag.

Recupereren

Hopelijk gauw weer

 

Het is al weer even geleden dat uw schrijver van zich liet horen en dat had zo zijn redenen. Recuperatie was het belangrijkste en dat is nog steeds zo. Hoewel ik me bij tijden euforisch voel en ben maakt nog steeds dat de door mij ondergane behandelingen niet mals waren. Het heeft zijn tijd nodig wordt er gezegd en dat is ongetwijfeld zo maar je wil liever dat het gisteren al over was. Desalniettemin kruipt uw schrijver uit zijn fysieke en mentale dal en dat is een heerlijk gevoel. Vooral dat ik weer dingen kan doen die voorheen echt niet aan de orde waren en ik er de energie weer voor heb. Begin september weer de eerste controles en dat is spannend maar tot die tijd even lekker niets. 

Alhoewel niets: natuurlijk kon uw schrijver het niet laten de woningcorporatie een mail te schrijven n.a.v. een ernstig incident in het complex waar het andere Klinkertje en uw schrijver met veel genoegen, en met grote tevredenheid, wonen. Nogmaals werd daardoor de aandacht gevestigd op de veiligheid in het pand bij incidenten en brand. Verder is het nieuwe pand aan de Loenenseweg qua autoverkeer ontsloten via de weg die voor ons complex loopt. Dat geeft in die zin problemen dat er door enkelen hard wordt gereden en daarmee gevaarlijk om allerlei redenen. Die mail bleek voor de woningcorporatie voldoende aanleiding om een bewoners bijeenkomst te beleggen hetgeen onlangs plaats had. Nu maar afwachten of het besprokene tot resultaten leidt.

Het zijn natuurlijk peanuts zaken in vergelijking met wat er in de rest van de wereld gebeurd. Gek genoeg raakt het me soms wel en soms niet. Het zal een soort van zelfbescherming zijn om je niet teveel te laten raken door oorlog en geweld. Of door hele dwaze dingen zoals een minister van defensie in de VS zegt dat vrouwen achter het aanrecht horen. Die willen daar terug naar vooroorlogse toestanden waarbij zelfs het vrouwenkiesrecht ter discussie staat, als het aan de malle club ligt. Hopelijk gaan de midterms volgend jaar een ander congres opleveren al doen Trump c.s. er alles aan dat te verhinderen door het wijzigen van kiesdistricten, wat een land is dat geworden. Het is een bananenrepubliek pur sang geworden, tegenspraak wordt niet geduld en het regent ontslagen op belangrijke posten. We moeten nog maar even verder worstelen met deze proleten.

 

Phoenixje

Het gaat weer heel iets beter met uw schrijver en dat zeg ik heel voorzichtig. Zo voel ik me ietsje opknappen wat natuurlijk zeer welkom is. Een Phoenixje die uit de as en de misère weer verrijst. Nu heeft een kat negen levens en de laatste tijd hebben we, het andere Klinkertje en uw schrijver, dat vaak van toepassing verklaard op de huidige periode. Het was weer afzien en nog steeds ben ik er niet hoewel het een klein beetje beter gaat. Nog elke dag thuiszorg voor de wondverzorging en deze week weer twee afspraken in het ziekenhuis. U begrijpt dat ik met mijn tot nu gedane uitspraken een beetje op eieren loop. Voel me wel beter maar weet niet zeker of het zo is. Dag voor dag bekijken en zien wat je kunt en of je toestand toelaat om wat meer, of juist minder, te doen. Wel kan ik me weer wat meer ergeren aan het gebeuren buiten mijn ziek zijn, c.q., opknappen.Hopelijk kan ik de volgende keer met iets meer zekerheid over mijn fysieke conditie schrijven, dat zou mooi zijn want dan ben ik ook iets meer gerust op een goede afloop. 

De krant meldde deze week het volgende in een artikel over de eventuele herindeling van de gemeente Brummen; „Als gemeentebestuur van Brummen hebben we inmiddels een tweede gesprek gevoerd met onze collega’s uit Voorst en Apeldoorn, zoals de gemeenteraad van Brummen had gevraagd. De uitkomst van die gesprekken is dat het vervolgonderzoek zich uitsluitend richt op de gemeenten Rheden en Zutphen” ( Stentor, 19-07-2025). Aldus dhr van Rumund die als voorbijganger voor waarnemend burgemeester in de gemeente Brummen speelt. Hoezo is de uitkomst van de eerder genoemde gesprekken aanleiding om Voorst en Apeldoorn te schrappen als kandidaten. Geen openheid daarover en het gemeentebestuur heeft een tweede gesprek gevoerd; wie waren dat dan? Het gemeentebestuur is niet het college dus zaten er raadsleden bij is mijn conclusie. En is die beslissing tot uitsluiten van Voorst en Apeldoorn, hoe is die genomen en door wie. En de onzin in dat artikel waarin de burgemeester van Zutphen ook een duit in het zakje doet en de samenwerking aanprijst met het ziekenhuis bijvoorbeeld. Voor ons geldt; alleen als het niet anders kan naar Zutphen maar anders altijd Apeldoorn. De kinderen die er naar school gaan; er gaan er meer naar Dieren of Apeldoorn, allemaal onzin argumenten. Dan rijst tot slot de vraag waarom er zoveel haast is geboden terwijl een zorgvuldig traject moet worden doorlopen. 

Waarom moet de huidige Brummens gemeenteraad over haar politieke graf regeren als er in maart 2026 gemeenteraadsverkiezingen zijn. Om de herindeling geen onderwerp van die verkiezingen te laten worden is mijn conclusie. Of er een herindeling moet komen weet ik niet
zeker, ik hoor verschillende invalshoeken die niet. altijd hetzelfde zeggen. Maar mocht het zo zijn dat er een herindeling moet komen, dan graag zorgvuldig en neem de tijd voor dat traject,

en niet als een op hol geslagen stoomtrein, van Rumund. Laat deze gemeenteraad zich overrulen door een voorbijganger die zich waarnemend burgemeester noemt maar vooral de uitverkoop van de gemeente Brummen als zijn hoofdtaak ziet, een partijgenoot nota bene. Een beetje moedige raad gaat daar tegenin en eist een zorgvuldig traject, waarbij de adviesbureautjes alleen adviseren en niet beslissingen voorkoken gemeenteraad van Brummen.

Nog ziekjes

Het blijft nog steeds een beetje tobben.Hoewel het de ene dag beter gaat dan de andere dag

blijft het nog steeds een beetje wankelig. Soms een goeie dag en soms een wat mindere maar nog steeds geen goeie dag beleefd. Maar we houden moed uiteraard, het komt wel terug, dat ik me stukken beter ga voelen. Daar kijk ik echt naar uit en dat komt natuurlijk niet aanwaaien dus vanmiddag ga ik met het andere Klinkertje weer een stukje lopen buiten, zien hoe dat gaat. Kleine stapjes voorwaarts en dan zien hoe het wordt.In ieder geval een telefonade met een arts van chirurgie; er is geen kanker geconstateerd in dat wat het licht heeft gezien ( de verwijderde darm) en ik mag weer een beetje autorijden. Top Vanmiddag gewandeld en het ging redelijk goed, nu natuurlijk moe maar dat geeft dan weer helemaal niets. Toch een beetje trots op mezelf en het andere Klinkertje en steeds meer het gevoel, we komen er wel. Meer kan ik er nog niet van maken, anders dan mezelf voorhouden; Kop d’r Veur en Moedig Voorwaarts

Nog steeds lastig

Even een kort bericht;

Het is inmiddels 8 juli en ben net weer een paar dagen thuis na een verlengd verblijf in Hotel Gelre. Een abces onder de operatiewond maakte dat ik nog eens een kleine week er mocht logeren. U begrijpt dat het logeeradres me steeds minder bevalt. Het is noodzakelijk maar niet mijn favoriet, die hebben we af moeten zeggen want eigenlijk zouden het andere Klinkertje en uw schrijver zaterdag aanstaande met vakantie naar Duitsland. Zonder in al te veel details te vervallen kan ik wel melden dat de laatste ingreep ervoor zorgt dat ik vooralsnog geen auto mag rijden door de ingreep die is toegepast. Wij zijn voorlopig op huis aan gewezen en dat hebben we min of meer te accepteren. Daarnaast natuurlijk de nacontroles en de gewone controles van de wond en nogmaals bloedprikken, we vervelen ons niet. Het andere is natuurlijk ook dat we niet heel veel meemaken in ons dagelijkse leven. Het is ook wel genoeg geweest eigenlijk want je verlangd bijna naar een leven dat wat meer sleur bevat zodat alle rare dingen eindelijk tot het verleden behoren. Dat die periode komt is zeker, het duurt alleen wat lang tot we er weer op uit kunnen. Wel een rondje om het gebouw maar zeker geen wandelen is de directe order die we meekregen en vooral rustig aan doen. Nou, dat gaat vanzelf. 

Harde tijd

Deel 1; Na een tijdje in het ziekenhuis mocht ik drie dagen thuis zijn voordat dezelfde kwaal zich opnieuw openbaarde. Via dezelfde SEH weer opgenomen in het ziekenhuis. Het is inmiddels alweer dag negen van deze opname en er is nog steeds gerede twijfel wat de oorzaak is van de kwaal. Gisteren mocht ik een, wat mij betreft, noviteit ondergaan: het inslikken van een filmcameraatje. Heel klein en het apparaatje ging al flitsend mijn maag-darmstelsel in, al foto makend op de plekken waar het altijd donker is. Erbij draag je een soort kleine video- opname recorder. Allemaal begeleid door een super aardige functie assistente. Na een paar dagen komt de pil op natuurlijke wijze uit het lichaam. Wel kunnen de artsen de beelden bekijken  en dat hebben ze gedaan. Doordat de pil geen 360 graden foto’s maakt konden ze het gebied waar het om ging niet goed beoordelen. Dus opnieuw kijken voordat er geopereerd kan worden, dat is morgen aan de beurt. Vervelend is het op zijn zachts gezegd dat de diagnose na deze periode nog niet rond is, de behandelaren staan er ook zo in. Nu gaat morgen hopelijk de kogel door de kerk. Het maakt wel zowel ik, als het andere Klinkertje, wel op het randje van ons kunnen leven. Wat een aanslag is dit, en tot overmaat van ramp wordt ook ons nieuwe bed geleverd wat ook nog eens een extra aanslag is voor het andere Klinkertje.

Deel 2; Na een nachtje slapen, en de 10e dag na de 2e opname is besloten om toch in te grijpen en dat kwam me bekend voor; eerst via de epidurale pijnstilling wachten tot je wordt opgehaald voor de operatie. Dat duurde nogal en hoewel al een beetje soezend bedacht ik nog wel dat het goed zou zijn als het thuisfront op de hoogte zou zijn dat niet de operatie zolang duurde maar de wachttijd. Gelukkig waren ze heel meegaand en heb ik even met het andere Klinkertje gebeld over de stand van zaken. Dan krijg je na een operatie, ik in ieder geval, een beetje diffuus bewustzijn. Je weet dat je er bent maar hoe of wat nog geen idee. Eenmaal terug op de afdeling gaat het leven al snel weer zijn eigen gang met zijn eigen structuur. Hoewel het me deze keer niet meeviel met een urinekatheter en twee lijn voor van alles en nog wat. Daarbij nog een sterk opiaat en vertrokken maar eigenlijk niet goed bij de les. Mijn "geluk" was het dat de lijnen niet meer werkten door stuwing en die eruit gehaald moesten worden waarna de katheter ook verwijderd werd en de opiaten gestaakt. Dat ging eigenlijk heel goed en wonderlijk genoeg kon ik 72 u na de operatie met ontslag, waar ik nu, behalve dit stukje schrijvend, ga recupereren van de hele toestand. Al met al bijna 3 weken ziekenhuis, voorlopig heb ik genoeg van Hotel Gelre gezien.

Hotel Gelre

Even een tijdje eruit geweest en met de neus op de feiten gedrukt. Hotel Gelre is een prima hotel, je moet er alleen niet te vaak komen of liever helemaal niet. Maar goed, soms heb je die keuze niet en moet je er wel een tijdje logeren. Dat gebeurde mij afgelopen week waar ik bijna een week te gast was in het hotel. Waarom zal ik niet al te ingewikkeld over doen; het was een darmbloeding. Nu heb ik als gevolg van de onderliggende ziektes al een wat meer kwetsbare gezondheid en bij een laag hemoglobinegehalte ( https://www.sanquin.nl/over-bloed/eiwitten/hemoglobine ) is een darmbloeding funest. Van voren en van achteren gecontroleerd met gastroscopie en een coloscopie, het was weer geen feest. Vooral de voorbereiding op de coloscopie is een gruwel. Je moet in totaal 2 liter metaalachtige drank op. 1 liter de dag ervoor en 1 liter, te beginnen om 6u in de ochtend voor de procedure.Niet te doen dat goedje, en verder niets behalve wat bouillon als je erom vraagt. Maar goed, niet klagen maar dragen en bidden in nood helpt .. (niet). Alle onderzoeken doorstaan en mogelijk door de procedure waarbij de darmen leeg worden lijkt ook de bloeding gestopt, reden dat ik na een kleine week weer naar huis mocht. Het leven in een ziekenhuis is natuurlijk een wereld op zich. Je ligt in een bed en hebt meestal mede patiënten op je kamer. Met sommige is het hartst

ikke leuk en sommige wat minder maar deze keer eigenlijk wel prima. De dagstructuur is elke dag ongeveer hetzelfde; 3 x per dag pols, tensie en temperatuur ( half geautomatiseerd tegenwoordig), om 8 u ontbijt ( wat wilt u hebben?) om 12u nogmaals. Om 14u de eerste keer bezoek van een uur en dan is het even rustig als om 17.15u het warme eten arriveert. Voor mensen die de volgende dag een coloscopie hebben is dat niet meer dan twee halve soepkopjes met kale bouillon hetgeen voor sommigen zeer teleurstellend is. Voor de rest was de Indische rijsttafel ( stel u er niet teveel bij voor) wel te eten maar de rest van het menu is niet heel erg smakelijk. Het valt best te begrijpen dat het voor zoveel mensen niet meevalt lekker te koken maar het sukadelapje met gekookte aardappelen en andijvie a la crème was te eten. Het enige dat ze vergaten waren was de zoutpot, heel erg laf smaakt het dan. Het eten in ieder geval in enig tempo naar binnen werken want om 18u het 2e bezoekmoment van de dag. Die duurt tot 19.30u en daarna de hele avond ongeveer niets behalve nog controles. Het tv kijken is tegenwoordig gratis in hotel Gelre en dat mag ook wel want de kwaliteit van de beeldverbinding is slecht. Tot slot het personeel waarover ik heel snel kan zijn; een en al top. Net al bij gewone mensen zitten er ook karakters tussen maar erg op de patiënt gericht en daarmee begaan, meestal professioneel ( en dat moet ook zo anders houden ze het niet vol) maar soms ook echt contact. Wat ik er voor mezelf uit gehaald heb, met welke feiten ben ik op de neus gedrukt; dat het snel mis kan gaan; met de ambulance opgehaald omdat de bloedwaarden niet meer toelieten dat vervoer anders kon. Een halve nacht op de spoed gezeten en gelegen vooral. Alle noodzakelijke onderzoeken weer ondergaan en nu resten nog onder de blauwe plekken op de handen vanwege de infusen die ik had. Het andere Klinkertje ( mijn rots in de branding, the love of my life) maakte een goede metafoor waarin ze mijn zwakke gezondheid vergeleek met een veenbrand. Je weet dat het er is maar je weet nooit wanneer het aan de oppervlakte komt, en dat is soms heel onverwacht, zo blijkt maar weer.

Dispuut

Gisteren een bijzondere dag voor mij met twee gezichten. Het eerste is dat Max Verstappen gelukkig de Grand Prix van Imola won op een superieure manier en dan was ik erg blij mee, eindelijk leek er weer eenheid tussen de auto en Max. En die inhaalactie in de eerste bocht, wat een superieure klasse. Het was heel mooi om naar te kijken. In de tussentijd via TT de standen in de eredivisie in de gaten gehouden.

Wat een een grote smet op mijn dag wierp was de winst van die gloeilampen uit het Zuiden want die werden, met grote dank aan Ajax, kampioen van Nederland. Grote dank aan Ajax jawel want die sukkels verloren van FC Groningen afgelopen woensdag en dat in de 99e minuut. Het lijkt wel of tegenwoordig die wedstrijden niet meer gewoon 2 × 45 minuten plus een beetje blessuretijd maar er wordt een eerste helft van een verlenging bij getrokken. Eerst is het gloeilamp Lang die in de 99e minuut nog scoort tegen Feyenoord ( dus 3 punten) en is het Ajax wat gelijk speelt in de 99e minuut door een goal van Groningen. Gisteravond nog even een dispuutje met mijn ene schoonzoon, fan van de gloeilampen uit het Zuiden, die ik van harte niet feliciteerde met het kampioenschap. Wat mij zo frustreerde is dat de 2e goal van de gloeilampen, gisteren gemaakt werd na een duidelijke overtreding op een verdediger van Sparta. De verdediger ligt in het strafschopgebied, scheidsrechter fluit niet en de gloeilampen hebben niet het fatsoen de bal buiten te spelen. Eruit volgt een frommeldoelpunt wat de voorsprong en het kampioenschap van de gloeilampen betekent, onbegrijpelijke scheids en onbegrijpelijke VAR. Zijn ze blind of zo? Waar het Ajax weleens mee zat was dat de laatste tijd nauwelijks aan de orde. Nauwelijks mazzeltjes en vaak de scheidsrechter en/of de VAR die roet in het eten gooide. Hoewel je scheidsrechters als de rechter op het veld moet beschouwen en dus geen kritiek op mag hebben stuurden ze zelf wel aan op zo’n zuur stukje als wat ik hier aan het schrijven ben.

Nou nou zal u denken, waar maak je jezelf toch druk over? Dat vroeg ik mezelf ook af, waarom ben ik zo teleurgesteld over de afloop van het seizoen. Waarom gun ik het die gloeilampen niet. Als Feyenoord kampioen wordt heb ik dat veel minder, die gun ik het veel meer. Gek toch? Nadat Ajax veel te laat afscheid nam van de Duitse mislukkeling Mislintat en de Italiaan Farioli aanstelde als trainer leek het even voor de wind te gaan. Wel waren er de hele tijd al grote vraagtekens hoe de Italiaan omging met zijn ploeg. Geen opstelling hetzelfde, telkenmale weer andere namen in de basisopstelling. Dat leek een tijd goed te gaan tot de laatste weken waarin het erop aan kwam. Niemand van Ajax mocht het over kampioenschap hebben was gedicteerd door de Italiaanse verlosser. Echt zo niet Ajax wat het, behalve van voetbalkwaliteiten ook moet hebben van branie, kijk ons eens even. Dat mocht niet van de Italiaan. Het telkens wisselen van de basisopstelling is ook een teken van onzekerheid, van de trainer maar natuurlijk ook voor de spelers. Heeft die trainer wel vertrouwen in mij? Je weet het niet want volgende week kan je er weer naast staan, goed gespeeld of niet. Dat geeft onzekerheid en dat is misschien fijn voor een trainer om te managen maar voor een team is dat, uiteindelijk, fnuikend gebleken. Voor mij is het experiment Farioli afgesloten en gaan we gauw op zoek naar een goede trainer. Die uit het oosten schijnen het goed te doen, eerst ten Hag en nu Slot. Ten Hag is beschikbaar, als ik de directie van Ajax was ( Kroes) zou ik een kopje koffie met ten Hag gaan drinken. 

Nb; de realiteit haalt me in, op het moment dat ik dit online zet is Farioli weg en ten Hag uitgenodigd voor koffie.

Ma

 Mijn moeder zou vandaag jarig zijn, 94 jaar zou ze geworden zijn.

Het liefste in gezelschap van pa zou ze dat graag meegemaakt hebben, ook alle familie veranderingen die alleen nog maar meer kleinkinderen hebben opgeleverd. Dat was haar lust en haar leven, eerst haar kinderen en later haar kleinkinderen. Al eerder heb ik al eens vertelt dat ze, mijn moeder, bijna elke dag langskomt. In een spreuk, een gedachte of er komt een foto langs. En altijd in liefde terugkijken en beseffen dat ze er niet meer is. Melancholisch voel ik me soms, als er iets gebeurd zou ik graag met mijn moeder even praten, en het liefst plat. Dat is ook een van de dingen die ik mis, me heel thuis voelen door in dialect te praten met mijn moeder. Het missen van heeft sinds 2013 een hele andere lading gekregen.