Regenboog

Vandaag appte onze oudste al bijtijds, onderweg naar haar werk een regenboog gezien. Zoals u

weet is dat een natuurverschijnsel; licht wordt gebroken door regen en daardoor zien wij een regenboog. Nu is het vandaag 12 mei en dan wordt het voor ons toch anders, de geboortedag van mijn moeder, hun oma en de schoonmoeder van het andere Klinkertje. Ze heeft altijd gezegd; ak wat vur jullie kan doen doe ik ’t; als ik wat voor jullie kan betekenen dan zorg ik ervoor is de vrije vertaling. Een regenboor, zo vroeg op haar geboortedag wordt dan toch gezien als een teken. Of het zo is zullen we in dit leven niet weten en of er een ander leven is weten we nu nog niet. Toch is het een mooie gedachte dat onze oudste, op weg naar werk, en in de vroege ochtend dit zo ervaart; een teken van oma. In ons leven heel belangrijk geweest en niet alleen voor het oppassen maar vooral omdat ze gek was op onze kinderen maar alle kinderen. Ze kon ook slecht tegen al die beelden op tv, al vaker heb ik gezegd dat het goed ( voor pa en ma) is dat ze er niet meer zijn. Hoewel het gemis nog steeds blijft is het goed dat ma niet meer de beelden van bijvoorbeeld Gaza heeft moeten zien want daar had ze slecht van geslapen en totaal naar van geworden. Het wereldbeeld interesseerde haar niet erg maar als mensen te lijden hadden onder wie of wat ook stak ze haar mening niet onder stoelen of banken. Deze week hadden we het in ons praathuis ( de auto) bij

toeval nog over de gezamenlijke vakanties, waar we geweest waren en hoe we dat beleefd hebben. Hoe de vakantie in Oostenrijk geweldig was alleen het onderkomen was aan de krappe kant, evenals de keukenuitrusting. Dat pa in de supermarkt de verleiding niet kon weerstaan en een prachtig stuk vlees kocht, pak ‘m beet zo’n twee kilo minstens zonder na te denken hoe dat bereid moest worden. Er was natuurlijk niet zo’n grote braadpan en na veel gedoe heeft het mijn lieve andere Klinkertje dat opgelost door het stuk vlees in een braadslee in de over verder te braden. Ma vond dat sneu voor het andere Klinkertje want net vijf maanden na de geboorte van onze tweede was dat wel een opgave, en moest daarom wel een traan laten. Pa was natuurlijk in geen velden of wegen te bekennen, die zat heerlijk op een bankje buiten en bekommerde zich verder niet om de maaltijd. Die maaltijd was natuurlijk wel een traditioneel AGFje. Aardappelen, Groente en Vlees. Desondanks hebben we een mooie vakantie gehad en de avonden gevuld met kaarten of rummikub, ik denk kaarten met hulp van een borreltje. Ma vond het heel erg dat dit op de foto stond want; wat moeten de mensen die een dergelijke foto zien wel niet denken. We moesten

daar altijd erg om lachen net als het feit dat ze vaak niet op de foto wilde , of niet gefilmd; dat leverde vaak hilarische foto’s en filmpjes op. Nu in deze tijd met een nieuwe soort van oorlogsdreiging moet ik ook vaak aan ze denken; vooral ma heeft daar nog vaak last van gehad, had last van flash backs, vooral als er in de nacht vliegtuigen overkwamen. Nu heeft ze die last niet meer en is ze alweer, bijna dertien jaar, niet meer onder ons, en dat is fijn. Hoewel wij ma nog heel vaak missen is het ook goed zo, en eigenlijk wel voor beiden, de wereld is er niet mooier op geworden en fijn dat ze dat niet meer hoeven mee te maken. Maar wel fijn, die regenboog om ons te laten weten dat ze aan ons denkt, een fijne gedachte.