Puf

De laatste tijd toch weer meer bezig met mijn eigen tocht naar de eeuwige jachtvelden. Het overlijden van mijn soortgenoten ( mannen met dezelfde kanker als uw schrijver) en nog meer tragiek in mijn naaste omgeving duwt je telkens met de neus op de feiten. Het voelt heerlijk als

je met de kop in het zand daar niet over nadenkt maar nu gaat het gewoon niet anders. De parallellen zijn er nu eenmaal en ontkennen heeft geen zin. Die eeuwige jachtvelden komen steeds dichterbij. Nu geldt dat natuurlijk voor iedereen maar mijn risico is een stuk groter zullen we maar zeggen. Een programma als “Over mijn lijk” van Tim Hofman welke momenteel weer elke week op tv is geeft ook veel denkstof. Het zijn dan jonge mensen op weg naar het einde maar de manier waarop zij daar elk, op hun eigen manier mee omgaan is wel een bouwstof voor mijn denken. De interviews en de muziek die gebruikt wordt zijn goed om af en toe even de kop uit het zand te halen en mijn huidige positie te beschouwen. Reden tot klagen heb ik niet, inmiddels acht jaar gediagnosticeerd en toch nog redelijk fit en zonder ernstige tekenen van mijn ziekte. Het zijn de meer de bijwerkingen van de medicijnen die het leven soms wat zwaarder maken. Desondanks tevreden met leven wat ik nog kan leiden.So wie so heeft het dagelijks leven invloed op hoe het gaat; als voorbeeld; het andere Klinkertje wandelt graag en dus faciliteer ik dat graag door naar de verschillende natuurgebieden te rijden. U weet, ik rij graag auto dus dan combineert het ook mooi. “Ga je niet mee” vraagt ze nu en dan aan mij en mijn antwoord is momenteel steevast; geen puf, en die heb ik ook echt niet. Mijn energie moet ik echt goed verdelen en zij snapt dat. Als ik goed bij mezelf na ga weet ik ook wel een beetje waarom het wandelen niet mijn prioriteit heeft. Dat heeft denk ik, mezelf analyserend met psychologie van de kouwe grond; de laatste jaren ben ik telkens weer begonnen met opbouwen van het wandelen wat leidde tot wandelingen van 6, max 7 kilometer. Lekker toch zal u denken en dat is ook zo, wandelen op zich lekker en goed voor de mens. Na elke opbouw was er echter wel weer een terugslag en na een aantal wandelingen gebeurde er wel weer iets waardoor het wandelen weer gestaakt moest worden. Er zit dus een kleine wurm in mijn hersenen/gedachten die denkt; ga niet op wandeltocht; gebeurd er ook niets. Niet voor, tijdens of na het wandelen en dat maakt ook, behalve de fysieke ongemakken ( die er natuurlijk ook voldoende zijn) dat ik er geen zin in hebt, geen puf. Zo zei uw schrijver Freud op deze mooie vrijdagochtend over zijn eigen introspectie.

Vanochtend hebben we boodschappen gedaan en we zijn heel vlot geweest dus ik verwacht dat het andere Klinkertje deze middag nog wel ergens zal willen struinen. U weet inmiddels het antwoord op de vraag of ik mee ga struinen. Het is me al vaker gebeurd dat ik als het ware blokkeerde en de enige manier om er vanaf te komen is het moment waarop ik mezelf overwin en denk; ik heb zin om te wandelen. Dat moment komt vast een keer en dat wacht ik geduldig af.