Kostbaar goed

Weet niet hoe het u vergaat maar tijd is een steeds kostbaarder goed aan het worden. Na een voor ons minder fijn half jaar gaan we alweer af op het punt waar de dagen niet lengen maar korter worden. 21 juni en daarna gaan we langzaam maar zeker de donkerte in. Time flies when you’re having fun zeg ik weleens tegen het andere Klinkertje maar zelfs als je geen fun hebt gaat de tijd snel, deurdonderen in het Neder Saksisch. Nu weet u dat ik al langere tijd ziek ben en uiteindelijk aan deze ziekte zal overlijden maar nu is het alsof er steeds meer mensen in onze omgeving ziek zijn of worden en vaak met ernstige ziektes. Met mijn beste vriend hadden we daar laatst over en zijn verklaring was dat de (komende) ouderdom maakt dat meer mensen in onze omgeving ziek zijn en of worden, dan wel overlijden. Dat is niet direct een hoopvolle boodschap maar wel waar natuurlijk en daar moeten we het ook mee doen. Het andere Klinkertje en uw schrijver trachten wel zoveel als mogelijk te doen alsof we normaal zijn voordat zo’n ziekte je identiteit bepaald en het ook niets anders meer kan gaan. Dat is wel wat we zeker niet willen maar soms ontkom je er ook niet aan. Kop d'r veur, en zo gaat het voort ook met alle lastige en vervelende dingetjes die er zijn. De tijd vliegt ons onder de handen vandaan en we zijn langzaam die oude mensen die tot de volgende generatie horen die naar de eeuwige jachtvelden gaan. Het besef dat de tijd vliegt maakt wel, met het feit dat een van ons al in de reservetijd leeft, dat de meer gewone dagelijkse dingen bijzonder worden. Niet dat je bij elk

gebeuren stil staat omdat je ziek bent maar wel de ongewone dingen. Zo vertelde ik laatst dat ik, als ik om 6u even mijn bed uit ben om medicijnen in te nemen, ik voor ons keukenraam sta en naar buiten kijk.  Door de tijd van het jaar schijnt, bij mooi weer uiteraard, de zon door de bomen en dat is mooi. Het zou me anders waarschijnlijk niet zijn opgevallen maar nu wel. Met het besef dat ik hopelijk nog tien jaar, of langer, mag genieten van dat gebeuren. Iets kleins maar toch magisch en mooi. Natuurlijk zou een foto mooi zijn maar u weet, foto's zijn meestal bedrieglijk en tonen bijna nooit wat je met het blote oog ziet. Vandaar; geen foto. Blijft over; moeite doen om te genieten van de kleine dingen zoals voor mij persoonlijk; autorijden. Heerlijk cruisen over 's lands wegen en daarbuiten, een waar genot en tegenwoordig een dure hobby, maar buiten dat heel fijn en meestal heel ontspannend. Genieten dus, dat is de ware kunst van het leven.