Nu schreef ik al eens blogjes met de titel Endgame of Endspiel, en in de laatste beloofde ik u al dat ik weer een nieuw stukje onder dezelfde naam zou schrijven als het weer van toepassing is. Een nieuwe paragraaf in dat hoofdstuk dus. Het is nu weer zover want door de val waarbij ik de
linker elleboog verbrijzelde moest ik ook voor een dexa scan. Een scan waarbij de botdichtheid gemeten wordt. Nu was ons al bij de start van bepaalde medicatie voorspeld dat ik last zou gaan krijgen van osteoporose; botontkalking. Geen verrassing dus dat de dexa scan liet zien dat ik meer en minder ernstige vormen van botontkalking had. Nu moet daar wel iets aan gebeuren en een gering risico zijn kaakproblemen die niet behandelbaar en pijnlijk zijn. Om het risico zoveel mogelijk te ondervangen moeten de kaken vrij zijn van infecties. Nu had ik altijd een sterk gebit maar de degeneratie van mijn gebit loopt parallel met de duur van de inname van de medicatie die niet bevorderlijk zijn voor de gezondheid van een gebit, in ieder geval de mijne. Daar gaat de komende tijd iets aan gebeuren en moet leiden naar een toestand waarbij het risico voor het medicijn om de botontkalking tegen te gaan tot een minimum wordt beperkt. Daarnaast was mijn Psa wat opgelopen en werden het andere Klinkertje en uw schrijver vast voorbereid voor wat er komen gaat als de Psa verder gaat oplopen, inweken noemen we dat. Het gaat vast tussen onze oren zitten dat er wijzigingen aankomen, waarschijnlijk pas na de zomer. En dat is ook waarom ik een nieuw stukje Endspiel schrijf want we gaan steeds meer richting de fase waarin de alternatieven steeds minder worden en ziekte steeds evidenter aan het worden is. De laatste periode van anderhalf jaar waren weer zeer imposant als je ziet wat het andere Klinkertje en uw schrijver hebben door gemaakt. In de hoop dat het enigszins beter werd, of zou gaan, stuitert uw schrijver met zijn elleboog op de harde vloer waarbij ook de hele linkerzijde van zijn ribbenkast een geweldige opdonder kreeg, en gingen we dus geen mooie nieuwe periode in. Het andere Klinkertje, u weet, mijn rots in de branding, moest zich gedurende zeker zes weken bekwamen als mantelzorger om alle belangrijke maar ook onbenullige activiteiten uw schrijver te ondersteunen. Dat nu aan die periode weer een eind kwam doordat ik zelfstandiger werd en we weer met permissie de auto mogen gebruiken, met mate, was natuurlijk fantastisch voor ons. Daarnaast kon de fantastische thuiszorg van Riwis weer worden opgezegd want zelfstandig. Net op dat moment komt dan de mededeling dat er alweer van alles gebeuren moet en gaat om de wankele gezondheid een beetje goed te houden. Een nieuw kapittel aan de toch al rijke bloggen Endgame of Endspiel en ik vrees niet het laatste.
Tot die tijd houden we een mooie spreuk voor ogen; Moedig Voorwaarts
Geen opmerkingen:
Een reactie posten