Andere kant

U zult wel denken; daar heb je hem weer maar 26 september is nu eenmaal diep in mijn geheugen gegrift. Het is de sterfdag van mijn, onze, moeder. Inmiddels alweer dertien jarengeleden verloor ze de strijd tegen kanker. Heel bewust en zeer resoluut al werd ook zij natuurlijk in dat proces heel af en toe geplaagd door twijfel. Dat nam niet weg dat ze de laatste jaren van haar leven wel erg heeft geleden onder vermoeidheid al zou je dat niet altijd zeggen in hoe zij in het dagelijkse leven stond. De bijna wekelijkse gang naar het ziekenhuis voor een zak bloed om zich nog staande te kunnen houden. Daarvoor de gang naar het Radboud vanwege
netvliesloslating wat de vermoeidheid geen goed deed. Natuurlijk speelde ook de tijd mee dat pa nog leefde en veel energie van haar verlangde door zijn ziekte. Hoewel ze hem na zijn dood nog heel erg miste heeft het haar ook ongelofelijk veel energie gekost. Ergens, ik dacht 2011 werd een ernstige bloedziekte bij haar geconstateerd en kwam het einde in zicht. Ze kon zelf kiezen voor de behandeling die haar vooralsnog in leven zou houden maar wel gepaard met ernstige vermoeidheid. In augustus 2013 is ze gevallen in de bijkeuken en gelukkig snel gevonden door de thuiszorg. Ambulance erbij en naar het ziekenhuis waar een heupfractuur werd geconstateerd en ze die nacht is geopereerd en de heup is hersteld. Blijven kon ze er uiteraard niet dus naar het verpleeghuis. Dat had ma gauw gezien en in het eerste gesprek, met de verpleeghuisarts en een fysiotherapeut gaf ze, met onze ondersteuning, aan dat het voor haar ophield. De fysio begon nog wat aan te dringen want ze kreeg mensen met deze aandoening wel weer mobiel maar daar ging het niet om. Met enige verbale overmacht hebben we, samen met ma, dat wel aan haar duidelijk gemaakt. Conclusie was dan ook dat bij geen , er nog een ding restte en dat was de naast gelegen hospice. Het duurde niet heel lang alvorens daar plaats was en gek genoeg; ze heeft daar nog best een goeie tijd gehad gehad. We waren in die tijd in de gelegenheid haar vaak te bezoeken en dan kan ook in een hospice, wat, ondanks de reden van een hospice, is dat een aangename omgeving. Zo ervoer ma dat ook en deeerste weken ging het best goed wat bij haar enige ongerustheid veroorzaakte want; ga ik wel op tijd dood? Er waren echt super verpleegkundigen en met een daarvan kon ze heel goed, en deze kon haar ook geruststellen. Gerust is ze geweest daar tot het einde haar inhaalde en ze eindelijk niet meer moe hoefde te zijn. Lieve ma; ik, en daarmee wij, missen je nog heel veel en vaak. Vaak hebben we het nog over je en altijd dat gemis wat niet minder wordt en ook niet weg lijkt te gaan. Waar we het over eens zijn is dat het goed is dat jij ( en pa) deze tijdspanne in de geschiedenis niet hoeven mee te maken. Daarvoor ben ik zeer dankbaar, en ma; rust zacht aan de andere kant, zo die er is.

Enerverend

Het is inmiddels de 22e september en we, maar vooral het andere Klinkertje, hebben een zeer enerverende periode achter de rug die 7 juli van dit jaar begon. Inmiddels dus een bijna drie

maanden durende periode voor my one and only. Zoals u weet ben ik al langer ten prooi gevallen aan de kwaal die in vele vormen voorkomt. Waar veel mensen aan lijden en mee te maken hebben. Het andere Klinkertje dacht solidair te moeten zijn en werd er met een bevolkingsonderzoek uitgepikt. Ook met een variant op deze ziekte die aanvankelijk behoorlijk ernstig leek. Bij nader onderzoek werd er nog wat anders gevonden en daar is men op verder gaan borduren qua behandeling. De oorspronkelijke aanleiding is op de plek gebleven waar het in eerste instantie aanleiding was voor de doorverwijzing. Nu is het gebied zo bewerkt dat er eerst een rustperiode is ingelast om straks bij verder nader onderzoek een goed beeld te kunnen maken en krijgen. Al met al is het de afgelopen periode spannend geweest en vooral de onzekerheid over wat er wel en niet is. Wat is wel of niet belangrijk en vooral bijhouden wat er in het dossier komt te staan. Er was voor ons, en sommige anderen, verwarring over wat wel of niet geopereerd zou worden. Kort voor de operatie is nog afgesproken met het andere Klinkertje wat er wel of niet zou worden geopereerd. Gelukkig, achteraf dan, was een deel van de operatie die op het laatste moment is afgezegd ook daadwerkelijk niet nodig, dat is al een hele opluchting. Ergens aan het eind van dit jaar volgt verder onderzoek maar dat ligt nog even lekker verder weg, tot die tijd een nieuw evenwicht zoeken. 

In de tussentijd heb ik ook een aantal onderzoeken gehad die ook niet erg opbeurend waren voor het gemoed. Een aantal vingerwijzingen die vertellen dat de ziekte niet meer stil staat maar langzaam progressiever wordt. Vooral te merken aan wat er op de foto’s en aanverwant wordt aangetoond. Persoonlijk heb ik vooral nu en dan rugpijn maar nu was er uitstulpsel ontdekt die 150% gegroeid was, niet in de rug. Niet dat ik er pijn aan heb of er überhaupt iets van merk maar toch. Voor mijn behandelende dokter in ieder geval aanleiding om mij vaker op de koffie te noden. Van 3 maanden gaan we naar zes weken, ach ja. Maar de tijd ertussen proberen we zo goed mogelijk door te komen. En om die tijd goed door te komen hebben het andere Klinkertje en uw schrijver besloten om onze energie niet alleen aan de ziekte te besteden maar ook te gaan ontspannen. En u weet dat wij graag ontspannen met autorijden. Of een korte vakantie, of zoals nu, een aantal dagen weg. Daarvoor leent de provincie Zeeland zich uitstekend en daar gaan we dan ook binnenkort een aantal dagen naar toe. Naar een bekend adres voor ons en vlakbij waar we graag naar de zee kijken en beleven. Heerlijk is dat om zoiets in het vat te hebben, en die uitzichtspunten, of doelen, helpen mij, en inmiddels het andere Klinkertje ook, moeilijke perioden door. Het klinkt misschien makkelijk maar oh oh, wat zijn we moe van deze periode geworden. Dat is ook reden dat we met moeite toekomen aan socialiseren met anderen buiten ons gezin en vage kennissen ( grapje hoor). Het gebrek aan energie kan je soms lelijk opbreken en leidt ook tot rare dingen. Fysieke vermoeidheid leverden ons beiden een rare smak op bij de de container plek voor PMD afval. Traanplaten die iets aflopen en dan moet je wel opletten wat bijna mis ging. We wijten het zelf aan vermoeidheid en dus moeten we weer opkrabbelen, fysiek en mentaal, daar gaat Zeeland zeker bij helpen.

Afwijzing

Het was me het weekje wel en daarover heb ik u in een vorige blog al bericht. Nu nog de naweeën van de die week en dan kunnen we hopelijk aan een nieuwe frisse week beginnen. Komende week geen afspraken, nergens en met niemand en zeker. niet in het ziekenhuis. De enige afspraak die we hebben staat in het grote boek ( de agenda) onze kleindochter van school halen en een tijdje oppassen. Maar dat is geen verplichting te noemen maar meer een taak die we met zeer veel genoegen invullen. Heerlijk wel zo’n lege week en dat geeft ook de mogelijkheid om samen eens lekker andere dingen te doen. Wat weet ik nog niet maar er komt altijd wel wat. Dat is wel het voordeel van ons pensionado’s, de agenda wordt steeds minder belangrijk en ook minder gevuld. Helaas is het wel zo dat we ons nog steeds geen moment vervelen, jammer hoor. 

Verder had uw schrijver zich voorgenomen om zich minder op te winden over de wereldse zaken. Zowel lokaal, regionaal, nationaal als internationaal zijn er genoeg zaken om je over op te winden maar ik doe het niet ( meestal). Politiek is natuurlijk wel een dingetje waar ik me soms maar moeilijk niet over kan opwinden en zo ook deze week. Het dédain waarmee Pro beschuldigd wordt niet aan welk akkoord dan ook mee te willen werken door onze vrienden van Veel Vrije Dagen. Dat getuigt toch van een rare kijk op de werkelijkheid, althans mijn werkelijkheid. Die club van de vrije dagen wil absoluut niet over links maar als de zaken niet lukken krijgt alsnog links de schuld en vinden ze het raar dat er niet meegewerkt wordt, in het landsbelang. Bij het formeren van dit kabinet is door diezelfde club een links gezinde informateur op valse gronden heen gezonden en bleef over de stevig rechtse Buma. Gevolg; Pro werd uitgesloten en dan maar liever een minderheidskabinet. In plaats van die last, schuld en

verantwoordelijkheid te dragen gaan we degene die we afwezen beschuldigen van het niet mee willen werken. Het is heel gek natuurlijk als je eerst afgewezen wordt dat je niet staat te springen om dat op een moment dat die ander ( van devrije dagen) uitkomt, dat wel te doen. Waar ik me ook niet over heb opgewonden; de aanvallen door diezelfde club op de vakbonden vanwege de stakingen tegen het regeringsbeleid. Die club van vrije dagen is of wil weer terug naar de jaren vijftig waarin een 45 urige werkweek normaal was, er vijf en een halve dag gewerkt of naar school gegaan werd. Waarin de vakbonden mond moesten houden en naar de bazen luisteren, waarin medezeggenschap een vies woord was, als het al bestond. Die club denkt het voor het zeggen te hebben en maar wat blij was uw schrijver dat de Binnenhoflezing van een leider van die club ( het is nogal diffuus wie nu eigenlijk de leider is) zwaar bekritiseerd werd door een heel voornaam econoom van het CBS. Hij zei het niet maar de afdronk van zijn commentaar is vooral wat een onzin, over de consequenties van wat geroepen wordt is duidelijk niet nagedacht en wat mij betreft zijn ze de Rode Draad kwijt. Gelukkig zijn er nog zulke mensen als deze econoom want het is bizar hoe een club van vrije dagen het land gijzelt. Gelukkig windt ik me er niet over op.

Week van hoop en verlies

U weet, we waren op vakantie in de Eifel met als doel; lekker relaxen en energie opdoen voor alles wat ons nog te wachten zou staan. Dat is maar goed ook dat we die week relaxen hebben gehad, en we hebben het vaak tegen elkaar gezegd, wat een luxe en wat komt die week op een goed moment want oh,oh. 

Het is deze week bepaald een heftig weekje. Het andere Klinkertje is geopereerd en nu langzaam herstellende. Dat valt haar niet mee en er zijn veel meer klachten na de operatie dan ze vooraf gedacht had. Dat gaat nu eenmaal zo en is niet verwonderlijk als je ziet hoe ze haar hebben geopereerd. Kundig natuurlijk maar toch wel een forsere ingreep dan ze vooraf had verwacht. En dan die nasleep doet toch een groter beroep op je gezondheid dan je denkt maar we komen er wel. Zoals u wellicht is opgevallen hebben we voor ons tweeën een nieuwe lijfspreuk, en dan vooral als het om ons gaat; Wir schaffen das” analoog aan Angela Merkel. En dan doen we ook. Ergens in de derde decade van september moeten we weer terug naar de chirurg voor het nakijken, verwijderen van steristrip en de uitslag van de patholoog, heel spannend allemaal en helaas duurt het ook wel een beetje langer dan we ons zouden wensen. 

Zelf zijn we na onderzoeken vorige week bij de oncoloog geweest en die had boodschappen die we wel wisten maar als het dan zo uitgesproken wordt toch een weerslag hadden op ons gemoed. Anders gezegd, we zijn met de neus op de feiten gedrukt. Mijn Psa was gestegen, dat is de marker van prostaatkanker in je bloed ( bekend feit ) en dat is al even bezig. Daarna werd de skeletscan en de Ct scan besproken wat een aantal nieuwere feiten met zich meebracht; de metastasen aan de wervelkolom blijven stabiel er is er echter een andere, elders gelegen, die groeit. Een metastase in het sleutelbeen is met 150% gegroeid en daar gebeurd nu nog even niets aan. Dat was ook een beetje de rare afdronk van dat gesprek; er is wel wat aan de hand maar nu doen we nog even niets, en terecht hoor. Dus voor nu even ongewijzigd beleid maar wel naar een controlefrequentie van 6 weken. Gelukkig hebben we een openhartige en duidelijke oncoloog; dat zegt hij ook over zichzelf; beter maar open en to the point zijn. Dat ben ik zeer met hem eens hoe hij is en hoe hij zich naar ons presenteert. Voor nu even weer rust dus al is de rust van drie maanden naar 6 weken geminimaliseerd. Het is ook prima zo. Nu afwachten wat die dingen in je lijf doen want tot nu toe, en gelukkig maar, voel ik het meeste niet en dat hoop ik nog een poosje zo te houden. 

Deze week kregen we bericht dat een tien jaar jongere neef is overleden. Hij had net als ik de diagnose prostaatkanker en was behandelbaar, zo was de boodschap drie jaar geleden. Dat lijkt dan mooi maar in zijn geval de wet van Murphy; alles wat mis kon gaan ging ook mis. Voor de behandeling van zijn prostaatkanker zou hij behandeld worden door middel van bestraling. Daar is iets gruwelijk mis gegaan heeft delen van zijn onderlichaam verbrand waardoor een normaal leven niet meer mogelijk was. Om de schade te herstellen is hij nog een aantal keren geopereerd en kreeg bijvoorbeeld hyperbare therapie met als resultaat dat niets nog zijn herstel kon bevorderen. Die periode heeft zich gekenmerkt door zeer bewogen jaren die vooral veel pijn, lijden, hoop en onzekerheid hebben gebracht. Gelukkig werd het voor mijn neef steeds duidelijker en ging hij zijn laatste fase in. De pijn werd ondragelijk, het dagelijks leven een kwelling door alle ellende van wonden en pijn. Een moedig besluit genomen, een leegte achter laten, in het einde berust.

Eifel 2026

Het zijn zoete herinneringen die ik daags na onze vakantie in Duitsland heb. Het is een hele mooie week geweest die onze reservetank moet zijn voor de komende weken. Het is een week geweest die voor ons belangrijk was en vooral lekker rustig is geweest. De omgeving is een hele bijzondere en de Moezel is eigenlijk, relatief vlakbij. En daaraan kan je merken dat je ouder wordt want vroeger stond de Moezel echt voor gezapigheid en voor wijn drinkende oude mensen. Nu we zelf op leeftijd raken waarderen we de omgeving steeds meer, net als de rust overigens. Nu, zo eind augustus, was er voor het andere Klinkertje weinig meer te beleven op het front van flora en fauna. De landerijen waren al leeg op de mais na en dat werd wel weer vergoelijkt door de wijnranken aan de Moezel. In Cochem was afgelopen week het wijnfeest en alleen al door de plaats heen te rijden kreeg je wel mee dat er wat te doen was. Wat een ongelofelijke drukte maar wel gaaf om zo van de buitenkant te zien. We zijn natuurlijk op een aantal bijzondere plaatsen geweest zoals een koude geysir, een wildpark, uitkijkpunt over de Moezel. en nog veel meer. 

Helaas werd een kerk die ik graag wilde bezoeken gerenoveerd en dus moeten we dat uitstellen tot een volgende keer waar ik me zeer op verheug. Een hele bijzondere kerk die in de oorlog om onduidelijke redenen is plat gebombardeerd en begin jaren vijftig opnieuw is opgebouwd, Met

een hele bijzondere binnenarchitectuur. Daarmee bedoel ik vooral het lichtspel in de kerk, dat is adembenemend. Voor mij, om voor mij onduidelijke reden, is die kerk een inspirerende plek. Daar moet ik toch eens wat vaker over nadenken, wat maakt die plek zo bijzonder dat ik er bijna emotioneel van wordt. Heb een aantal foto’s van een vorig bezoek toegevoegd, oordeelt u zelf. Jammer was het wel dat we geen bezoek konden brengen aan deze kerk. 

 Mooi vindt ik ook de Reiler Hals; een hoger gelegen punt waar je prachtig uitzicht hebt over de Moezel,( de Mosel) en waar onder je door de trein loopt van Bullay naar Traben-Trarbach. Genoemde de Moselweinbahn die zich onder je slingert naar de Prinzenkopftunnel en waar je het treintje ziet verdwijnen richting Bullay. Het bijzondere is ook dat de trein een heel klein treintje is die, naar ik vermoedt, een nieuwe versie is van de Schienenbus, het treintje dat op de plattelandsroutes met gemak kan rijden zonder al te ingewikkelde technische dingen. Bullay overigens is op zich al bijzonder want deze plaats heeft de enige Doppelstockbrücke die ik persoonlijk ken. Over de eerste verdieping rijden de treinen en daaronder het andere verkeer. Bijzondere belevenis op zich om hier te rijden. De Reiler Hals is op zich al een belevenis en een van de vele uitkijkpunten in het lange Moezeldal welke rivier zich kenmerkt door de vele bochten die er zijn en waar de dorpen links- of rechts Moezelig liggen ( analoog aan links oder rechts Rheinisch). Je moet altijd in de gaten houden hoe vaak je al bent overgestoken om te weten of je aan de goede of de andere kant belandt bent. 

Ook zijn we naar de Geiser in Wallenborn geweest gewoon omdat het bijzonder en leuk is. Nu is er in de Eifel nog een andere, gelegen in de buurt van Andernach, veel hoger en dus waarschijnlijk veel spectaculairder maar alleen via een boot te bereiken. En deze is leuk, geinig

en simpel te bereiken met een klein parkeer terrein en je moet 2 euro pp betalen maar wel lol. De geiser gaat een meter of vier de in maar vooral de lucht die het met zich meeneemt is indrukwekkend. Een enorme zwavellucht maakt zich meester van de naaste omgeving. We zijn daar een ronde wezen wachten want hij gaat ongeveer elke 35 minuten en bij de eerste ronde hele vervelende kleinere kinderen die niet door de ouders terecht werden gewezen. De tweede ronde was het aanmerkelijk rustiger en konden we wat meer genieten van de opkomst en ondergang van de geiser. 

Wildpark Daun; het is inmiddels ons derde bezoek aan dit Wildpark Daun; een belevenis op zich. Het park bestaat voor een deel uit een kleine dierentuin, een kinderboerderij, een valkerij en een hele lange weg ( circa 8 kilometer) door het omringende woud. Een weg is het af en toe niet meer te noemen zo slecht lag het erbij. Door de droogte leek het nog erger dan vorige keren maar wel hartstikke leuk om te rijden met de auto. Je gaat langs allerlei perken met verschillende dieren, van wisenten tot wilde zwijnen. Er zijn verschillende parkeerplaatsen waar je telkens kan stoppen en uitstappen. Dat alles om de beesten wat beter te kunnen bewonderen. De tocht duurt in ons geval zo’n drie uur en is een avontuur op zich. 

Als laatste wil ik het met u hebben over een bezoek aan Kesfeld waar we aan het begin van deze eeuw zo’n vijf keer onze vakantie doorbrachten. Het is ook een prachtige omgeving of beter te zeggen, het was een prachtige omgeving want het was er nu vergeven van de windmolens. Zowel in de buurt van het gehucht maar bijvoorbeeld ook in en bij de Schwarzer Mann, de hoogste berg inde Eifel met bijna 700 meter. Er worden nog een fiks aantal windmolens geplaatst, ook in dit wald, dit bos en berg. Bekend als vrij sneeuwzeker, goed voor skiën en rodelen waardoor deze opgave van een mooi bos moeilijk te begrijpen valt. Nu was er vroeger een groot kazerneterrein maar u weet inmiddels wel dat kazerneterreinen beter ecologisch beheerd worden dan andere delen van de natuur. Zo ook hier en nauwelijks hebben de militairen zich terug getrokken ( voor hoe lang?) of het is door een investeringsmaatschappij opgekocht en worden deze monstrueuse windmolens geplaatst. Heel erg zonde van dit prachtige gebied. 

Tot slot zijn we op de terug weg nog door het plaatsje Keyenberg gereden, en hier waren we al eens geweest. Toen maakte het al een verlaten indruk hoewel er nog enige middenstand was zoals een bakker. Nu maakte het een heel verlaten indruk en lijkt het alsnog aan de sloophamer ten prooi zal vallen. Het blijkt echter, bij nalezen van Duitse mededelingen rondom de Tagesbau Garzweiler zoals het officieel heet, er geen sloophamer meer tevoorschijn zal komen. Er is een

revitilaseringsprogramma op gesteld waarbij nog vijf andere dorpen van de sloophamer gered zijn. Nu is Keyenberg vrijwel leeg en wordt gestart met opnieuw verkopen van de leegstaande woningen. En er staan echt mooie woningen tussen, andere kunnen ze alsnog slopen lijkt me. Maar goed, het dorp, en de andere dorpen zijn min of meer gered. Of er veel oude bewoners terugkeren? De onzekerheid en het afscheid nemen zal voor velen toch een flinke horde zijn om terug te keren. Hoe dit verloopt houden we voor u in de gaten.

De Eeuw van mijn vader

  

De eeuw van mijn vader, een boek van Geert Mak is een boek over de familieperikelen van de vader van Mak. Mijn vader is ook een man van de vorige eeuw hoewel hij nu, vandaag, 16 geleden overleden is. Hij is vooral een kind van die eeuw en al vaker heb ik u geschreven dat ’t goed is dat hij niet meer leeft. Om het cynisch te zeggen; hij zou het nu niet overleven. Hoewelde vakbond, onder leiding van Hans Spekman, weereen stuk strijdbaarder is zou hij, mijn vader, het neo-liberale geklets niet aan kunnen horen. Hoewel mijn vader vooral toch een vredelievend mens was zou hij de neiging om een boek o.i.d. door de tv te. gooien af en toe met moeite kunnen onderdrukken. Een niet aflatende stroom aan drek die over links wordt uitgestrooid zonder dat links ook maar ergens verantwoordelijk voor is. De redelijkheid om te argumenteren en de verhoudingen goed te houden lijkt in het DNA te zitten en daar maken anderen driftig misbruik van. Zo ook mijn vader, met alles en iedereen in gesprek, debatteren en vooral ook de sfeer goed houden zodat je elkaar later weer kan opzoeken. Aan dat soort technieken heeft de andere kant noem ik het maar even lak. Mijn vader zou daar niet mee hebben kunnen omgaan. Wat hij wel zou hebben gedaan weet ik niet maar een aanpassing aan de huidige eeuw zou hem heel moeilijk gevallen zijn. De laatste jaren van zijn leven, in de huidige eeuw, was hij al telkens meer afwezig en zo had hij al afscheid genomen van wat onze huidige realiteit is. Zijn zuil bestaat niet meer en dat is zeer te merken bij de dames en heren van wat nu BNN/VARA heet. Ze zijn totaal afgedreven van de ideologie waar mijn vader voor stond. Hopelijk keert op een gegeven moment de wal het schip en koersen we weer een andere richting die het na-oorlogse Nederland zo heeft laten voorstaan. Mijn vader maakt het allemaal niet meer mee en dat is vooral goed zo.