Enerverend

Het is inmiddels de 22e september en we, maar vooral het andere Klinkertje, hebben een zeer enerverende periode achter de rug die 7 juli van dit jaar begon. Inmiddels dus een bijna drie

maanden durende periode voor my one and only. Zoals u weet ben ik al langer ten prooi gevallen aan de kwaal die in vele vormen voorkomt. Waar veel mensen aan lijden en mee te maken hebben. Het andere Klinkertje dacht solidair te moeten zijn en werd er met een bevolkingsonderzoek uitgepikt. Ook met een variant op deze ziekte die aanvankelijk behoorlijk ernstig leek. Bij nader onderzoek werd er nog wat anders gevonden en daar is men op verder gaan borduren qua behandeling. De oorspronkelijke aanleiding is op de plek gebleven waar het in eerste instantie aanleiding was voor de doorverwijzing. Nu is het gebied zo bewerkt dat er eerst een rustperiode is ingelast om straks bij verder nader onderzoek een goed beeld te kunnen maken en krijgen. Al met al is het de afgelopen periode spannend geweest en vooral de onzekerheid over wat er wel en niet is. Wat is wel of niet belangrijk en vooral bijhouden wat er in het dossier komt te staan. Er was voor ons, en sommige anderen, verwarring over wat wel of niet geopereerd zou worden. Kort voor de operatie is nog afgesproken met het andere Klinkertje wat er wel of niet zou worden geopereerd. Gelukkig, achteraf dan, was een deel van de operatie die op het laatste moment is afgezegd ook daadwerkelijk niet nodig, dat is al een hele opluchting. Ergens aan het eind van dit jaar volgt verder onderzoek maar dat ligt nog even lekker verder weg, tot die tijd een nieuw evenwicht zoeken. 

In de tussentijd heb ik ook een aantal onderzoeken gehad die ook niet erg opbeurend waren voor het gemoed. Een aantal vingerwijzingen die vertellen dat de ziekte niet meer stil staat maar langzaam progressiever wordt. Vooral te merken aan wat er op de foto’s en aanverwant wordt aangetoond. Persoonlijk heb ik vooral nu en dan rugpijn maar nu was er uitstulpsel ontdekt die 150% gegroeid was, niet in de rug. Niet dat ik er pijn aan heb of er überhaupt iets van merk maar toch. Voor mijn behandelende dokter in ieder geval aanleiding om mij vaker op de koffie te noden. Van 3 maanden gaan we naar zes weken, ach ja. Maar de tijd ertussen proberen we zo goed mogelijk door te komen. En om die tijd goed door te komen hebben het andere Klinkertje en uw schrijver besloten om onze energie niet alleen aan de ziekte te besteden maar ook te gaan ontspannen. En u weet dat wij graag ontspannen met autorijden. Of een korte vakantie, of zoals nu, een aantal dagen weg. Daarvoor leent de provincie Zeeland zich uitstekend en daar gaan we dan ook binnenkort een aantal dagen naar toe. Naar een bekend adres voor ons en vlakbij waar we graag naar de zee kijken en beleven. Heerlijk is dat om zoiets in het vat te hebben, en die uitzichtspunten, of doelen, helpen mij, en inmiddels het andere Klinkertje ook, moeilijke perioden door. Het klinkt misschien makkelijk maar oh oh, wat zijn we moe van deze periode geworden. Dat is ook reden dat we met moeite toekomen aan socialiseren met anderen buiten ons gezin en vage kennissen ( grapje hoor). Het gebrek aan energie kan je soms lelijk opbreken en leidt ook tot rare dingen. Fysieke vermoeidheid leverden ons beiden een rare smak op bij de de container plek voor PMD afval. Traanplaten die iets aflopen en dan moet je wel opletten wat bijna mis ging. We wijten het zelf aan vermoeidheid en dus moeten we weer opkrabbelen, fysiek en mentaal, daar gaat Zeeland zeker bij helpen.