Andere kant

U zult wel denken; daar heb je hem weer maar 26 september is nu eenmaal diep in mijn geheugen gegrift. Het is de sterfdag van mijn, onze, moeder. Inmiddels alweer dertien jarengeleden verloor ze de strijd tegen kanker. Heel bewust en zeer resoluut al werd ook zij natuurlijk in dat proces heel af en toe geplaagd door twijfel. Dat nam niet weg dat ze de laatste jaren van haar leven wel erg heeft geleden onder vermoeidheid al zou je dat niet altijd zeggen in hoe zij in het dagelijkse leven stond. De bijna wekelijkse gang naar het ziekenhuis voor een zak bloed om zich nog staande te kunnen houden. Daarvoor de gang naar het Radboud vanwege
netvliesloslating wat de vermoeidheid geen goed deed. Natuurlijk speelde ook de tijd mee dat pa nog leefde en veel energie van haar verlangde door zijn ziekte. Hoewel ze hem na zijn dood nog heel erg miste heeft het haar ook ongelofelijk veel energie gekost. Ergens, ik dacht 2011 werd een ernstige bloedziekte bij haar geconstateerd en kwam het einde in zicht. Ze kon zelf kiezen voor de behandeling die haar vooralsnog in leven zou houden maar wel gepaard met ernstige vermoeidheid. In augustus 2013 is ze gevallen in de bijkeuken en gelukkig snel gevonden door de thuiszorg. Ambulance erbij en naar het ziekenhuis waar een heupfractuur werd geconstateerd en ze die nacht is geopereerd en de heup is hersteld. Blijven kon ze er uiteraard niet dus naar het verpleeghuis. Dat had ma gauw gezien en in het eerste gesprek, met de verpleeghuisarts en een fysiotherapeut gaf ze, met onze ondersteuning, aan dat het voor haar ophield. De fysio begon nog wat aan te dringen want ze kreeg mensen met deze aandoening wel weer mobiel maar daar ging het niet om. Met enige verbale overmacht hebben we, samen met ma, dat wel aan haar duidelijk gemaakt. Conclusie was dan ook dat bij geen , er nog een ding restte en dat was de naast gelegen hospice. Het duurde niet heel lang alvorens daar plaats was en gek genoeg; ze heeft daar nog best een goeie tijd gehad gehad. We waren in die tijd in de gelegenheid haar vaak te bezoeken en dan kan ook in een hospice, wat, ondanks de reden van een hospice, is dat een aangename omgeving. Zo ervoer ma dat ook en deeerste weken ging het best goed wat bij haar enige ongerustheid veroorzaakte want; ga ik wel op tijd dood? Er waren echt super verpleegkundigen en met een daarvan kon ze heel goed, en deze kon haar ook geruststellen. Gerust is ze geweest daar tot het einde haar inhaalde en ze eindelijk niet meer moe hoefde te zijn. Lieve ma; ik, en daarmee wij, missen je nog heel veel en vaak. Vaak hebben we het nog over je en altijd dat gemis wat niet minder wordt en ook niet weg lijkt te gaan. Waar we het over eens zijn is dat het goed is dat jij ( en pa) deze tijdspanne in de geschiedenis niet hoeven mee te maken. Daarvoor ben ik zeer dankbaar, en ma; rust zacht aan de andere kant, zo die er is.