Week van hoop en verlies

U weet, we waren op vakantie in de Eifel met als doel; lekker relaxen en energie opdoen voor alles wat ons nog te wachten zou staan. Dat is maar goed ook dat we die week relaxen hebben gehad, en we hebben het vaak tegen elkaar gezegd, wat een luxe en wat komt die week op een goed moment want oh,oh. 

Het is deze week bepaald een heftig weekje. Het andere Klinkertje is geopereerd en nu langzaam herstellende. Dat valt haar niet mee en er zijn veel meer klachten na de operatie dan ze vooraf gedacht had. Dat gaat nu eenmaal zo en is niet verwonderlijk als je ziet hoe ze haar hebben geopereerd. Kundig natuurlijk maar toch wel een forsere ingreep dan ze vooraf had verwacht. En dan die nasleep doet toch een groter beroep op je gezondheid dan je denkt maar we komen er wel. Zoals u wellicht is opgevallen hebben we voor ons tweeën een nieuwe lijfspreuk, en dan vooral als het om ons gaat; Wir schaffen das” analoog aan Angela Merkel. En dan doen we ook. Ergens in de derde decade van september moeten we weer terug naar de chirurg voor het nakijken, verwijderen van steristrip en de uitslag van de patholoog, heel spannend allemaal en helaas duurt het ook wel een beetje langer dan we ons zouden wensen. 

Zelf zijn we na onderzoeken vorige week bij de oncoloog geweest en die had boodschappen die we wel wisten maar als het dan zo uitgesproken wordt toch een weerslag hadden op ons gemoed. Anders gezegd, we zijn met de neus op de feiten gedrukt. Mijn Psa was gestegen, dat is de marker van prostaatkanker in je bloed ( bekend feit ) en dat is al even bezig. Daarna werd de skeletscan en de Ct scan besproken wat een aantal nieuwere feiten met zich meebracht; de metastasen aan de wervelkolom blijven stabiel er is er echter een andere, elders gelegen, die groeit. Een metastase in het sleutelbeen is met 150% gegroeid en daar gebeurd nu nog even niets aan. Dat was ook een beetje de rare afdronk van dat gesprek; er is wel wat aan de hand maar nu doen we nog even niets, en terecht hoor. Dus voor nu even ongewijzigd beleid maar wel naar een controlefrequentie van 6 weken. Gelukkig hebben we een openhartige en duidelijke oncoloog; dat zegt hij ook over zichzelf; beter maar open en to the point zijn. Dat ben ik zeer met hem eens hoe hij is en hoe hij zich naar ons presenteert. Voor nu even weer rust dus al is de rust van drie maanden naar 6 weken geminimaliseerd. Het is ook prima zo. Nu afwachten wat die dingen in je lijf doen want tot nu toe, en gelukkig maar, voel ik het meeste niet en dat hoop ik nog een poosje zo te houden. 

Deze week kregen we bericht dat een tien jaar jongere neef is overleden. Hij had net als ik de diagnose prostaatkanker en was behandelbaar, zo was de boodschap drie jaar geleden. Dat lijkt dan mooi maar in zijn geval de wet van Murphy; alles wat mis kon gaan ging ook mis. Voor de behandeling van zijn prostaatkanker zou hij behandeld worden door middel van bestraling. Daar is iets gruwelijk mis gegaan heeft delen van zijn onderlichaam verbrand waardoor een normaal leven niet meer mogelijk was. Om de schade te herstellen is hij nog een aantal keren geopereerd en kreeg bijvoorbeeld hyperbare therapie met als resultaat dat niets nog zijn herstel kon bevorderen. Die periode heeft zich gekenmerkt door zeer bewogen jaren die vooral veel pijn, lijden, hoop en onzekerheid hebben gebracht. Gelukkig werd het voor mijn neef steeds duidelijker en ging hij zijn laatste fase in. De pijn werd ondragelijk, het dagelijks leven een kwelling door alle ellende van wonden en pijn. Een moedig besluit genomen, een leegte achter laten, in het einde berust.