Les Bleus

Het is nog redelijk rustig gebleven rondom de sport deze week. Hoewel er natuurlijk altijd wel iets op te merken is heb ik me nog niet echt opgewonden. Wat mij opviel is dat de Fransen ineens Duitsers zijn geworden; in de laatste minuut een winnend doelpunt maken blijkt ineens ook een Franse karaktereigenschap te zijn. Maar Les Bleus spelen zo beroerd dat ik vermoed dat, een beetje tegenstander in de 8ste finale ze zo de kaars van het sprookje van Frankrijk uitblaast. Daar is, met de vorm zoals ze die tot nu toe hebben getoond, niet veel voor nodig. Het is toch een toernooi waarvan ik denk; heb ik nu al echt mooie en opwindende wedstrijden gezien; nou nee. De wedstrijd van België tegen Italië was het enige hoogtepunt wat ik me kan bedenken en dan verliezen ze ook nog. Later die avond reageerde Frans Timmermans op FB met een mooie spreuk van de enige man die ik nu al mis tijdens dit toernooi en die stond niet meer op het veld; Johan Cruyff. Die heeft het volgende al eens laten weten meneer Wilmots;  "Italianen kennen niet van je winnen, maar je ken wel van ze verliezen." En zo is het maar net want de Belgen speelden ook armoedig en daaraan deden de Italianen mee en toch; 2 - 0 voor Italië. Het enige wat me eigenlijk tot nu toe is bij gebleven en ik moet eerlijkheidshalve zeggen dat ik niet alle wedstrijden gezien heb. Er is ook nog niet een echte kampioen op gestaan; een ploeg waarvan je denkt dat ze gaan winnen en dus beperkt die keus zich tot de "usual suspects". Nog een dingetje en dan hou ik erover op; lachen moest ik wel erg om de door pers tot Zijne Heiligheid Christiano Ronaldo gekroonde paus van het hedendaagse voetbal. Tegen het door Nederland gevreesde IJsland werd het 1 - 1, jawel Nederland, kom daar maar eens om. Nu was zijn Heiligheid op de zere teentjes getrapt omdat de IJslanders het put vierden alsof ze het toernooi hadden gewonnen, tot grote ergernis van meneer. En in plaats dat meneer zijn energie gestoken had in het op sleeptouw nemen van een toch gemiddeld elftal gaat hij lopen mekkeren na de wedstrijd, tot groot leedvermaak van de IJslanders, en gelijk hebben ze. Dus toch nog een tweede, persoonlijk, hoogtepuntje voor het EK. Het zal ook allemaal vast te makne hebben met de beleving omdat Nederland er niet bij is; het is toch meer ver van mijn bed, maar het is wel lekker rustig en goed voor mijn hart. Minder goed voor mijn hart is de hedendaagse politiek. Nadat Lutz Jacobi laat weten dat ze niet doorgaat na de verkiezingen en Otwin van Dijk de Tweede Kamer verlaat om burgemeester te worden in Oude IJsselstreek neemt het aantal authentieke PvdAers rap af. Om niet te zeggen dat ik lang moet nadenken om er nog een te vinden. Dat is treurig voor een Partij die zegt sociaal democratisch voor arbeiders en mensen die het moeilijk hebben te willen strijden. Die ook internationaal haar steentje wil bijdragen maar die in vele opzichten de weg totaal kwijt is en zich gaat verstoppen in structuurwijzigingen, met politieke ledenraden en andere publieksvriendelijke methoden. Onzin zeg ik dan maar; de partij moet zich vooral niet bezinnen op haar grondvesten maar daar juist, ook in deze tijd, steun aan ontlenen. We zijn onze grondbeginselen vergeten of we willen ze niet meer herkennen. In het beleid en wat deze en gene PvdAer soms roept is het in ieder geval niet meer te herkennen. Niet door mij maar erger nog, niet door de gemiddelde PvdA kiezer of de mensen die eerder deze partij van harte gesteund hebben. Het is onherkenbaar en van een neoliberaal gehalte waar de rest van werkend Europa met open mond naar zit te staren. Het kan ook heel anders; voor de liefhebbers maar eens een paar artikelen die ik onlangs getweet heb; https://t.co/EZKr7kJprq
https://t.co/OKAT9RjrSm

Het zijn voor mij veelzeggende artikelen waarin de weinig strijdbare houding van de vakbond, van de arbeiderspartijen en van de Nederlander in zijn algemeenheid geïllustreerd zie. Wel veel schreeuwen en blaffen maar niet bijten.

Zomer van 2016

Het is weer zo'n week waarin van alles gebeurd en uiteindelijk ook niet. Vanmiddag gaan we wellicht in Winterswijk, op ziekenbezoek in het ziekenhuis. Een vriendin liet ons schrikken met een onverwachte ziekenhuisopname die nu waarschijnlijk redelijk "glimpflich" zeggen de Duitsers dan, ervan af gekomen. Het lijkt dus min of meer mee te vallen. Zo overleed vorig weekend iemand uit het dorp die we vanaf een zijkant een beetje kennen. Moet je daar dan heen of niet zo was de vraag. Door de eerste schok van een plotseling overlijden van een leeftijdgenoot denk je, ja daar moeten we naar toe. In tweede instantie en de situatie wat beter overdenkend komen het andere Klinkertje en ik tot de conclusie dat we ook er niet veel te zoeken hebben. Niet eens vage kennissen kunnen we ze noemen en dus gaan we niet maar sturen daarvoor in de plaats een kaartje. Zo komt de wijsheid met de jaren zullen we maar denken. Zo zijn de ziektes en overlijdens kort in de buurt deze week en de laatste tijd worden we veel meer mee geconfronteerd. Dat zal er mee te maken hebben dat we ook een dagje ouder worden en het is een bekend sociaal fenomeen dat met het stijgen der jaren ziekte en overlijden steeds meer tot je dagelijkse kost hoort. Of het nu in de eigen familie of kort daarom heen is, het komt dichterbij. Met het ouder worden verlies je steeds meer mensen alhoewel, als je achterom kijkt dat al een behoorlijk aantal is geworden. Ook het aantal beroemdheden dat de laatste tijd afscheid van ons neemt is heftig en zo heeft ook een van mijn helden van vroeger; Mohammed Ali, de eeuwige jachtvelden op gezocht. Na een lange strijd waarin hij leed onder ziekte van Parkinson heeft hij de strijd verloren aan een sepsis, het kan verkeren. Machtige man vond ik het en, waar ik toen minder bewust van was, een maatschappelijk bewogen en invloedrijk man. De reden waarom hij een andere naam aannam was me wel bekend maar de impact die het heeft gehad op de Verenigde Staten, was me minder bekend. Postuum dus nog zeer geëerd en in mijn beleving een nog groter man, sporter en mens dan hij voor mij al was. Prachtige gevechten geleverd waarvan ik me de gevechten tegen Joe Frazier het best kan herinneren. In de nacht eruit met mijn vader, om onder het genot van een kopje soep, naar de bokswedstrijd te kijken. Met mijn vader was dat op zich al een belevenis want die zat tijdens het boksen geen moment stil en deed een schaduwgevecht mee met de boksers.
Goed, nu nog even wat anders want het weer is prachtig vandaag en dus gaan we, voordat we Winterswijk bereiken, er vast nog een korte detour door de Achterhoek aan wagen. Benieuwd waar we nu weer uitkomen maar dat komt u, als het erg interessant was, vast deze week nog wel aan de weet. Vanaf vandaag is het de hele zomer ook enorm vol met sport en ook daarover mag ik graag wat schrijven. bereid u dus vast voor op stukken over de Formule 1, over de het EK, over de Tour de France en over de Olympische Spelen. Er zal vast het nodige gebeuren, er zullen dingen zijn waarover ik me opwind, er zullen dingen zijn waar ik heel blij of verdrietig van wordt; ik hou u op de hoogte.

Auto

Nu ik wat meer in de auto verblijf vanwege werk luister ik ook wat meer naar muziek. Tenminste; ik doe een poging want de aangeboden muziek is op alle zenders op een andere manier "Middle of the Road". Nu was Middle of the Road een populair bandje begin jaren zeventig net als veel andere, gelijksoortige, bandjes. Lekkere meezinger en klaar was het, niet over nadenken met meestal wat stompzinnige teksten of lala's. Dus, als het er echt op aan komt en ik heb voor de zoveelste keer Julien Clerc in de verte voorbij horen komen is het tijd voor de cd of liever nog de USB stick die mijn eigen radiozender vormt. Beetje Genesis, beetje van Peter, beetje mix van goeie country en vooral, nog steeds, the Dixie Chicks die mij nog steeds het meest raken met muziek en teksten. Daar kan ik echt van genieten in de auto en lekker hard wat thuis natuurlijk altijd lastig is. Maar als ik echt even uit mijn dak wil gaan komen anderen ook aan de beurt als BAP met Kristallnach of Metallica met Nothing Else Matters. Als mensen mij dan voorbij zien komen al kloppend op het stuur meestal wat zouden ze dan denken? "Ouwe man wordt niet goed"? Kan ie niet gewoon Johan Strauss aanzetten of wat rustigers? Dat is natuurlijk wel het heerlijke van de beslotenheid van je auto, bijna niemand hoort je en je kan gewoon lekker je gang gaan. Het leidt mij minder af dan de telefoon beantwoorden tijdens het rijden. U snapt al dat ik geniet van het autorijden en vooral de ochtenden in het weekend zijn geweldig. Bijna niemand op de weg en lekker rustig naar je bestemming rijden, 200 meter voor de bestemming gaat het volume naar beneden. Super gewoon en in de ochtend wil ik nog weleens lekker mee galmen met Tracy Chapman en heel soms; Caruso van Pavarotti. Ach de heimelijke genoegens van een mens op weg naar zijn werk.

Wandelgangen

Zoals u weet betreedt ik al een poosje geen wandelgangen meer. Het, min of meer, geheime circuit waarin zaken besproken, afgehandeld en besloten worden. Het is ook een geliefd terrein voor de laatste nieuwtjes waarin het meer over mensen gaat dan over de inhoud. Maar wel noodzakelijk om uiteindelijke tot besluitvorming te komen. Nou tot zover deze les maar nu terug naar de wandelgangen waar ik niet meer kwam. Het gekke doet zich nu voor dat de wandelgangen zich weer uitnodigen in mijn leven. Gek genoeg geeft dat toch weer wat leuke spanning, een spanning die ik een tijd lang niet meer gevoeld en gekend heb. Zou ik het theater dan toch nog zo missen vraag ik me maar eens in uw bijzijn af. Vreemd genoeg gaat het me nog goed af ook denk ik, ik doorzie de spelletjes, bewegingen en doelen van anderen. Dat is nog wat anders dan er iets mee kunnen doen maar dat de analyse waar de pijn, de problemen en de oplossingen zich bevinden ben ik nog niet kwijt. Op een rare manier haal ik er nog voldoening uit terwijl ik tegen iedereen bezworen heb dat ik me niet weer in dat theater ga begeven. Het heeft me teveel gekost, en mij niet alleen uiteraard als u begrijpt wat ik bedoel. U snapt dat vast wel, maar het spel is wel leuk en het gaat wel ergens over. Dat is de andere kant van het verhaal, afstand doen van iets wat je graag deed is voor iedereen moeilijk en ik zet me er heus wel overheen alleen het komt nu ineens weer erg dichtbij. Gaat het ooit weg is meer de vraag voor mij, die neiging om het voor iedereen die het minder makkelijk heeft op te nemen. Om overal iets van te vinden en er een mening over te hebben. Daar staat natuurlijk tegenover zult u zeggen dat op momenten en tijden zelfs dat het moeilijk was hulp en steun ook ver te zoeken waren, slechts van de enkeling zeg ik die we nog zeer dankbaar zijn. De innercircle, de huidige wandelgangen hebben niet bijgedragen aan verbetering van onze situatie en dat gebeurd, is ook politiek. Klopt allemaal tenzij het u gebeurd, dan wordt het pas echt lastig, zo is onze ondervinding en daar hebben we onze conclusies uit getrokken. Daar wordt ook niet meer aan getornd en daar houden we het bij en misschien vanaf de derde rang in het theater zien we soms een heel klein stukje van het toneelstuk wat opgevoerd, voor nu en straks meer dan voldoende.

Merkel

De vluchtelingencrisis is gestopt, zo lijkt het wel. Je hoort er niet veel over en het lijkt wel alsof de crisis vanuit Den Haag bezworen is. De media hebben er ineens minder aandacht voor en dat is bedenkelijk. De mensen die op de vlucht waren zijn heus niet gestopt met vluchten omdat er in Den Haag en later in Europa iets is beslist, samen met Turkije. Dat overleg en later de overeenkomsten hebben de man in Turkije een gevoel van almacht gegeven. Hij waant zich bijkans onschendbaar en via zijn partij probeert hij zijn invloed in binnen- en buitenland te vergoten. Nu is Turkije een seculier land ( land dat niet aan een religie is gebonden) en dat is te hopen dat daarin geen verandering komt. Daar ziet het langzaam wel naar uit. Het is niet echt en dictatuur maar het neigt naar autocratie waarin de machthebber verheerlijkt moet worden en kritiek niet meer mogelijk is. Dat is een gevaarlijke ontwikkeling en tot nu toe was het in Turkije zo dat machthebbers op het punt van hoogste roem en glorie tot de orde werden geroepen door het leger dat in dat land de bewaker is van de democratie maar meer nog van een seculiere samenleving waarin niet de ayatollahs/zeer conservatieve politici het voor het zeggen hebben maar democratische processen de staat besturen. Dat klinkt simpel maar in de basis klopt het. Met een paar staatsgrepen ( 1961, 1971 en 1980) hebben de militairen na een afkoelingsperiode en herschrijven de grondwet de democratische processen weer op gang laten komen. Nu er een rechtse volkspartij aan de macht is wiens leider de neiging vertoont zich almachtig te voelen is de vraag of en wanneer het leger zal ingrijpen. Zeker nu in gegrepen is in de status van parlementsleden die hun onschendbaarheid verloren hebben en daardoor eigenlijk niet meer ongestraft openlijke kritiek kunnen uiten op de bestuurders van het land zonder dat hen een strafrechtelijk vervolg wacht. Het zijn tekenen van een in zichzelf kerende maatschappij die een groot leider gaat volgen. Morgen gaat de kanselier van Duitsland op bezoek in Turkije en zij gaat het hem zeggen, hoop ik. De voorbereidende beschietingen zijn in ieder geval begonnen via de pers. In de Frankfurter Allgemeine lees ik dat kanselier Merkel het volgende, in relatie tot Turkije, opmerkt; "Einige entwickelungen bereiten uns Große sorgen". Nou ja, dank je de koekoek, zou mijn oma gezegd kunnen hebben. Alle ontwikkelingen in Turkije zijn zorgelijk, of het nu gaat om de PKK of mensen die nu naar Europa doorgaan waarvan ineens blijkt dat er heel veel zieken en zwakken komen. En ja; die moeten ook geholpen worden maar het is de tegenwerking; waar eerst hoog opgeleide mensen kwamen is die stroom gedraaid naar anderen. Het is een explosieve situatie die wel iets meer aandacht verdient van Merkel, die overigens wel terecht de Four Freedoms Award kreeg, in mijn beleving dan. Door Turkije en haar machthebbers wordt ze wel zeer getergd zoals onlangs de rel over de belediging van een bevriend staatshoofd door een Duitse komiek. Veel te veel wordt met bijzaken de aandacht van de hoofdzaak afgeleid. In een strikt seculiere omgeving zoals Europa van Turkije verwacht zouden deze problemen niet zijn ontstaan. Mw. Merkel is een sterke vrouw en volgens Forbes de machtigste ter wereld op dit moment. Zij moet in deze constellatie vrijwel alleen opereren want, als is Nederland voorzitter van de EU, je kan zien en merken dat zij er alleen voor staat en ik wens haar succes met de besprekingen deze week.

Gedenkwaardig

Toch nog even; in de laatste blog was mijn slotopmerking dat ik er niet op kon wachten dat Max zijn 1e zou winnen. Heb ik een vooruitziende blik want het gevoel gisteren; nadat hij de finishlijn passeerde, was te vergelijken met het gevoel zoals na de winst van Oranje in EK 1988. Zoiets van; dat ik dat nog een keer mag meemaken. Een zeer geëmotioneerde Olav Mol die even geen woord uit kon brengen en daarna zeer menselijk commentaar gaf. Geen analyse of andere flauwekul maar gewoon als mens. Het was een gedenkwaardige middag, niet alleen voor ons Nederlanders, maar ook voor de F1 wereld op zich. Jongste coureur ooit aan de leiding van een race, jongste coureur ooit die een race won, jongste coureur ooit die..., en dan nog een paar records die hij gisteren verpulvert heeft. Daar gaan we nog veel plezier aan beleven en aan de reacties van gisteren te merken heeft de F1 er wel weer een paar fans bij. Hopelijk kan Max die rare Ricciardo iets anders aanpraten over die Halo, wat een afgang. 
Niets cadeau gekregen heeft hij gistermiddag op dat prachtige circuit van Barcelona want bij Ferrari hebben ze zich de haren uit het hoofd getrokken, reken maar. Eindelijk een kans, na uitval van Mercedes, om een race te winnen en dan zo'n gastje die ze even verteld hoe het moet. En dat blijft voor mij nu over, dat woord dat alles zegt; gedenkwaardig.

Mentaliteit

Het vorige weekend van de Giro was een mooi weekend, wat betreft de Giro dan. Wat betreft het voetbal was het een heel minder weekend; Ajax speelt gelijk tegen de Graafschap en PSV wordt daardoor kampioen. Terechte kampioen? Nou dat weet ik niet hoor, het is meer de zwakte van Ajax die een andere club kampioen heeft gemaakt. Leuker had ik het nog gevonden, als Ajax dan toch geen kampioen wordt, dat Feijenoord het weer eens was geworden. Was goed geweest voor het zelfbewustzijn van de Rotterdammers. Het is tenslotte al van voor de opkomst en neergang van Fortuijn dat ze kampioen zijn geweest en dat is al een hele tijd ( 1999). Frank de Boer heeft inmiddels zijn conclusies getrokken en besloten op te stappen bij Ajax, een besluit wat eigenlijk al een paar weken voor het eind van de competitie is genomen, zo begrijpen we achteraf. Prima en nu een echt goeie opvolger vinden, eens een keer out of the box denken is aan de orde bij die hele trainerscarrousel. Zo haalt NEC een Duitser die bij, ik dacht Bayer Leverkusen, zijn best heeft gedaan als assistent. Voor mij is ook niet bespreekbaar een man als Peter Bosz. Nep Ajaxcied en een broodtrainer, geen clubman en dat hoeft ook niet altijd maar Bosz hangt meer samen met Vitesse en Feijenoord. Niet opgevoed in de Ajax traditie en die is onder de Boer al ver verloren gegaan. Dat moet anders. Wat ook anders gaat; mooi bruggetje , is de carrière van Max. Wat een grote stappen maakt de jongen/man. Nu naar het grote team van Red Bull en na de eerste twee trainingen lijkt het wel of hij er altijd in gezeten heeft. Die arme Riciardo gaat er nog een hele kluif aan krijgen. Benieuwd of de Australiër bestand is tegen het geweld uit Limburg. Vol verbazing kijk ik af en toe nog steeds naar de verrichtingen van Max, wat een ongelofelijk talent en wat een mentaliteit, die komen we niet vaak tegen in Nederland en of hij nu voetballer, tennisser of zoals nu autocoureur was geworden, het had niets uitgemaakt. Met zo'n DNA en met een dergelijk talent was hij overal geslaagd. Dit weekend de eerste Grand Prix voor Max in de nieuwe auto, ik ben gespannen, benieuwd en het is vooral erg leuk omdat er eindelijk, voor het eerst, er een Nederlander in de auto zit die in staat is om een GP te winnen. Ik kan er eerlijk gezegd niet op wachten tot het zover is.

Giro

Zit voor de tv heerlijk te kijken naar de verrichtingen van de wielrenners die , voor wie de kwaliteit van de Apeldoornse wegen kent, met een enorme vaart. Er zijn er bij die de 60+ halen op die twee smalle bandjes. Het is overigens een prachtig gezicht. Het is ook nog mooi dat de Apeldoornse bestuurders nog Italiaans mooi weer konden bestellen, op het laatste moment maar toch. Apeldoorn heeft een prachtig reclameplaatje en wat is het Loo van boven prachtig om te zien. Indrukwekkend is het en doordat het een tijdrit is zijn ze de hele middag in het dorp/ stad. Beetje pijnlijk punt altijd voor Apeldoorn want het heeft geen stadsrechten en blijft voor altijd dorp, in de Nederlandse verhoudingen dan. Voor het buitenland is het uiteraard een stad. Gisteren was er ook nog groot nieuws op het  Nederlandse sportfront want Max gaat van het kleine Torro Rosso naar het grote Red Bull van de weeromstuit zou ik het zowat ook nog gaan drinken. Wat een nieuws is dat. Vandaag lees ik de analyse van Martin Brundle op een F1 site over deze opmerkelijke transfer. Daarin verrast hij mij door te stellen dat ze (Red Bull) Max tevreden moesten houden. Zowel Mercedes als Ferrari zitten achter Max aan en RB besluit om dan maar om Max naar het grote team te brengen. Hij noemt het een meesterzet omdat zij nog verder kunnen ontwikkelen met de Renault die nu Tag Heuer heet. Dat is toch een wonderlijke redenatie want vorig jaar kwam die motor niet vooruit en nu gaat het. Het leek me toch zo dat vooralsnog de Torro Rosso een betere indruk maakte dan de Red Bull. En daar willen ze jongeling tevreden mee houden, en dat tevreden een overweging is, dat was voor mij de grootste verrassing. Goed, terug naar Apeldoorn want daar wordt gefietst, en mooi ook. Zo direct komt er ene Tom die ook uit Limburg komt.

Bevrijding

Het is vandaag Bevrijdingsdag en dat blijft na 4 mei een dag die altijd blijft hangen. Bij ons thuis belangrijke dagen. Mijn vader die rond 19u in een zeer donker pak naar de gereformeerde kerk bij ons in de buurt vertrok om een uur later terug te komen, meestal met een somber gezicht. Hij was dan, vanaf de gereformeerde kerk meegelopen in wat heette; de stille omgang, naar ik meen. Het was de huidige stille tocht die al vanaf verschillende plekken in het Eerbeekse zijn startplek heeft gehad maar wel altijd eindigt op de begraafplaats aan de Coldenhovenseweg waar een herdenkingsmonument staat.  In de tussentijd keken wij naar de herdenking op de Dam en waren we zeker niet op straat. En stil zijn om 20u, twee minuten die als kind wel een eeuwigheid duurden. Daarna soms nog de verhalen over wat er beleefd was in die donkere dagen van WOll. Vast pandoer was in ieder geval mijn moeders angst voor in de nacht overkomende vliegtuigen die haar tot in haar laatste dagen hebben achtervolgd. Het verhaal waarin ze vertelt dat in hun kelder in Brummen, bij de IJssel en Zutphen gelegen, op een soort bed van de aardappelopslag, de nacht doorkwamen als het luchtalarm was. Het donker in die kelder en het geluid van overvliegende vliegtuigen, het heeft haar nooit meer los gelaten. De voorafgaande dagen aan 4 mei waren dus altijd een beetje sombere en donkere dagen want op de televisie was het eind jaren zestig en in de jaren zeventig bepaald geen feest voor  kinderen. Bepaalde programma's, ook voor kinderen, werden niet uitgezonden en het aanbod van televisiezenders was zeer beperkt zoals ik al eens vaker heb uitgelegd. Moeilijke dagen dus die dan uiteindelijk op 5 mei hun einde vonden. Dat was in meerdere opzichten een dag van de bevrijding waarin we in ieder geval altijd leuke dingen deden, erop uit gingen. Vandaag, op 5 mei 2016, werd ik onverwacht zeer getroffen door een filmpje gedeeld door mijn oudste neef van moeder's kant. Een filmpje op waarin te zien is hoe een luchtverkeersleider op Schiphol de stilte van 2 minuten op Schiphol filmt. Dat vindt ik in deze drukke en jachtige tijd waarin bijna geen tijd is om stil te staan, buitengewoon opvallend. Je hoort het wel; het is overal twee minuten stil en er is bijna niemand op straat maar die stilte zie je nu toch gebeuren. Het ontvouwt zich als het ware voor je eigen werkelijkheid . Het is, voor mij, indrukwekkend en net zo indrukwekkend als de herdenking op de Dam waar Ahmed Aboutaleb een applausje kreeg van het mee herdenkende publiek, ook een opvallend feitje. Zelf twijfel ik altijd waar ik naar zal kijken; de herdenking op de Dam of de herdenking op de Waalsdorpervlakte die beiden hun eigen dynamiek hebben. Die op de Waalsdorpervlakte is vanwege het gebruik van de grote Klok wel een bijzondere. Beter is het waarschijnlijk om er zelf bij te zijn. De laatste jaren kon ik niet opbrengen maar volgend jaar ga ik zelf weer, dat heb ik mezelf nu voorgenomen. Het wordt weer tijd.

Broodschrijvers

Het is alweer een week geleden dat ik wat blogde. dat voelt niet als erg goed en nu zit ik achter mijn toetsenbordje en denk ik; wat zal ik dan bloggen. Over het eten? Eigenlijk wil ik nog graag naar de winkel maar ik wacht ook nog op een telefoontje die ik echt moet hebben. Die optie laten we maar even. Dus waar zal ik het eens over hebben; over sport, over de politiek, over het leven, ik weet het even niet. Lastige keuzes, misschien moet ik het daar eens over hebben. Of nog wat anders; graag zou ik het eens hebben over andere dingen die me bezig houden. Niet dat ik zo'n heel geheim vat ben maar er zijn wel een aantal dingen waarover ik zeker niet zal bloggen. Omdat anderen er eigenlijk niets mee te maken hebben. Dingen die me wel bezig houden maar die je, verstandig als ik ben, niet publiceert omdat ze te openhartig zijn, te scherp zijn, te kwetsend voor anderen of die me te na aan net hart liggen om er ook maar iets over in de buitenwereld te brengen. Dat noemen mensen die schrijven voor hun vak of voor hun brood wel zelfcensuur. Zo is het lastig om iets van een president te vinden in land waarvan veel nieuwe Nederlanders hun roots hebben. Opeens is het lastig om nog iets te vinden omdat er gedreigd wordt; als je mij belachelijk maakt dan... 
Mensen die schrijven voor hun brood denken daar bewust of onbewust toch over na en houden rekening met consequenties. Of het nu om die witte neger uit Venlo gaat of om eerder genoemde president. Dan zult u het mij toch wel niet kwalijk nemen dat ik over sommige dingen wel schrijf maar ze niet publiceer. Eerder in deze blog merkte ik het al op; verstandig bezig vandaag.

Het Huis

Bij ons in de buurt is een poos geleden een stel komen wonen waar, voor zover we weten, niemand contact mee had. Ze waren er ineens, zo maar en leefden een tamelijk onopvallend leven, voor zover wij konden nagaan. Op een gegeven moment werd een rozenboog bij de ingang van de tuin geplaatst en een week later ging het stel met veel opzichtigheid trouwen, zo denken we althans. In ieder geval kon de hele buurt zien dat ze richting gemeentehuis vertrokken maar veel andere mensen, familie of vrienden, leken er niet te zijn. Zo nu en dan kwamen we een van beiden tegen met een of meer hondjes. Een vriendelijk goedendag gewenst en onze weg vervolgend bleven we het toch een bijzonder, op zichzelf, stel vinden. Nu en dan waren de gordijnen dagen dicht door het hele huis, soms zo lang dat je dacht; moeten we niet eens iemand gaan waarschuwen. Dan ineens waren de gordijnen weer op en liepen ze weer met de hondjes door de buurt. Dan weer was hij op weg naar zijn werk, zo leek het althans. Een tas op de schouder en dan naar de bus, ga ik van uit. De laatste tijd zagen we het paar al steeds minder en deze week leek het huis ineens weer bijna leeg. Bijna, want de zebravink zat in een kooitje alleen op de vensterbank naar buiten te kijken. U begrijpt dat er in dit huis dan allerlei mechanismes gaan werken. Heeft het beest wel voldoende eten en drinken? Na twee dagen op wacht had iemand een krant aan de buitenkant van het raam geplakt zodat het beestje niet in de volle zon zat. In volle verwondering wat er nu zou gebeuren stond er gisteren onverwacht een auto van de woningbouw en leek het huis te worden opgeleverd maar zonder het paar. In ieder geval het huis staat leeg en wacht op nieuwe bewoners waarvan er echt al wat zijn gepasseerd. Voor zover wij weten heeft het huis zijn bewoners niet veel geluk gebracht want het vorige paar wat er woonde is gaan scheiden en mensen die er daarvoor woonden zijn met lichte ergernis, zeg ik voorzichtig, uit de buurt vertrokken. Nu maar hopen dat een volgende bewoner wat meer geluk in dat huis mag vinden, het ligt toch aan de bewoners en niet aan het huis dat het geluk er maar niet gevonden wordt. Dat lijkt me een redelijke conclusie want anders zou je moeten beweren dat een stapel stenen zorgt voor ongeluk en daar geloof ik nu weer niets van.

Mis

Het is een groot succes geworden zo meldde een voorstander van het Nee kamp. De democratie heeft gewonnen zo voegde hij eraan toe. En dat laatste waag ik te betwijfelen inclusief de door hem afgekondigde overwinning omdat er nog een paar opmerkingen te maken zijn. Als eerste maar even bij mezelf beginnen, ik was samen met iemand als Ferry Mingelen een van degenen die, contre cœur, niet is gaan stemmen. Niet stemmen is tegennatuurlijk voor mij en alleen vanuit een tactische afweging gedaan. Onder dertig procent blijven was het doel en de enige reden daarvoor is dat ik een referendum geen goed instrument voor politiek voeren vindt. Het is bijna alsof de politiek, de verantwoordelijken, de bestuurders zich kunnen gaan verschuilen achter een uitslag van een referendum. Daarnaast speelt nog de afweging dat een succesvol referendum gevolgd gaat worden door meerdere referenda die, net als nu is mijn inschatting, het gesundenes Volksempfinden gaat vertalen. Dat we volgend jaar een referendum hebben met als thema; buitenlanders/vluchtelingen/islam/homo's/gulden terug/grenzen dicht, eruit, wegsturen, uitzetten en vult u mijn lijstje maar aan, gaan krijgen. Het moment waarop niet de inhoud maar de platte vertaling van een paar populisten de overhand op het politieke leven krijgt. Het is een flut instrument in de democratie en ik weet wel dat het de voormalige kroonjuwelen van D66 waren maar er zijn landen waar een referendum al heel lang gemeengoed is. Een land als Zwitserland kent er een lange traditie in en wat is dan de nadere waarde ervan?  Dat is het feit dat telkens circa 25% van de Ur Schweizer, die meestal ook een bovengemiddelde leeftijd hebben, de dienst uitmaken in dat land. Naast de gewone politiek wordt daar ook gewone partijpolitiek gevoerd en dat levert nu en dan hemeltergende resultaten op, geen minaretten bijvoorbeeld. Dat levert toch een raar beeld op in een land waar een grote meerderheid van buitenlanders de Zwitserse samenleving overeind houdt met klassiek gastarbeiderswerk. Werk waar de doorsnee Zwitser zijn neus voor wegdraait. Een ander argument om tegen dit referendum te zijn is dat het onderwerp misbruikt is om iets anders te willen bewerkstelligen. De vraag ging over de Oekraïne maar we begrijpen dat de veroorzakers van dit referendum ging zier om Oekraïne geven, het interesseert ze geen bal. Het ging er alleen om dat het Nederlandse volk nee kon zeggen tegen de EU. En zo zie je maar dat het instrument al bij het eerste gebruik misbruikt wordt. Waar iedereen zich nog druk maakt over de Oekraïne  en wat daar wel en niet is terwijl het doel dus een ander was dan uitspreken over dat land in relatie tot de EU. De EU en de regering een hak zetten dat was het doel. Dat was ook mijn tactische overweging aan de organisatoren van de dit referendum; hen een hak zetten en gelukkig was ik niet alleen. Volgende week is de formele uitslag en geloof het of niet; volgens mij hangt het er nog steeds om, ondanks de prognoses.

Opi

Vandaag naar een crematie geweest. Samen met onze kleinkinderen want het was hun opi. Het was hun overgrootvader die overleden was en waar we afscheid van moesten nemen. Zelf kende ik de man ook  al mijn hele leven zo ongeveer, hij was een redelijk bekende Eerbekenaar en de onverwachte stroom van mensen die ook afscheid wilden nemen bevestigden dat. Het was er druk, heel druk. In de kleine zaal waar we eigenlijk in de grote moesten zitten, zoveel mensen waren er. Het was niet anders maar het maakte wel dat wij, het andere Klinkertje en onze middelste, op een beetje ongelukkige plek in de zaal terecht kwamen met de jongens. Ze begrepen niet helemaal goed waar het om ging maar wel dat opi in het middelpunt van de belangstelling stond hetgeen wij bevestigden. Na een paar minuten zegt een van de jongetjes zachtjes tegen mij; opi komt niet hè. Nee lieve jongen, opi komt niet. Nog een paar minuten later worden de jongens zo onrustig dat we de zaal hebben verlaten en gewacht in de ontvangstruimte. Na een kwartier daar gezeten te hebben met steeds onrustiger wordende jongens werden we gewaarschuwd dat we konden afscheid nemen. De eerste mensen kwamen al uit de zaal waarvan er nogal wat met betraand gezicht. Bij de uitgangsdeuren in de buurt zaten de ouders van onze jongens en daar hebben we even met ze gewacht tot we aan de beurt waren. Wat zeg je dan tegen twee jongetjes van drie en een half jaar. Opi is een ster geworden en we zwaaien hem nu uit. Dus het andere Klinkertje en ik met ieder een jongetje op de arm bij de kist gestaan en hun zwaaien. Dag opi zei een van de jongetjes en zwaaide nog eens goed waarna de voorste rij, met hun omi, en alle ooms en tantes het opnieuw erg te kwaad kreeg. Op hun manier hebben ze toch mee gekregen dat opi nooit meer terug komt en dat heel veel mensen er verdriet om hadden.

Opi komt niet hè, nee opi komt niet, dag opi.

Donald

De verkiezingsstrijd in de USA kan ons nauwelijks ontgaan met name doordat de neef van Dagobert; Donald zich bijna elke dag wel verspreekt. Dan formuleer ik het nog netjes want hij zegt wat hij denkt en wordt dan nu en dan terug gefloten door de mensen die zijn verkiezingsstrijd in de USA kan ons nauwelijks ontgaan met name doordat de neef van Dagobert; Donald zich bijna elke dag wel verspreekt. Dan formuleer ik het nog netjes want hij zegt wat hij denkt en wordt dan nu en dan terug gefloten door de mensen die zijn imago van schade willen onthouden. Die mensen hebben op het moment een dagtaak aan het overeind houden van een presidentieel beeld van Donald. Afgelopen dagen had hij zich weer eens versproken en gemeld dat vrouwen die een abortus hadden ondergaan een soort van straf zouden verdienen. Dat is blijkbaar tot in het conservatieve Zuiden toe slecht gevallen en heeft dat gecorrigeerd naar de aborteurs die bestraft moeten worden. Nee, dat is een hele verbetering! Weer terug naar de achterkamertjes en schimmige kliniekjes die zo'n procedure slecht en vaak hygiënisch onverantwoord uitvoeren. Dat is vooruitgang anno 2016. Met steeds meer vrees gaan we november tegemoet, de maand waarin het volk in Amerika moet gaan uitmaken wie de nieuwe president wordt. Een duidelijk beschadigde vrouw die gedreven door een enorme ambitie de kandidaat voor de Democraten lijkt te worden met daar tegenover een vrouwen minachtende man die niet geleerd heeft om netjes met twee woorden te danken. Dat is merkwaardig want hoewel in een high class family (vastgoed) opgevoed is hij vanwege onhandelbaar gedrag naar een militaire academie gestuurd. Daar zou je dan toch meer van verwachten want het is een gebrek aan respect voor anderen, er totaal lak aan hebben, aan de ander. In de Westerse wereld hebben we wel wat woorden over voor mensen met deze gedragskenmerken en dan is narcist nog de meest vriendelijke. Zorgelijk dus als deze man de Amerikanen moet gaan leiden. Benieuwd hoe ze dat doen met het ontkoppelen van politiek en zakelijk belang. Dat zal op zich al een hele klus worden maar buiten dat. De man laat zich als de hoogste in rang in het politieke en militaire leven niets meer gezeggen door wie dan ook. Hij wordt een ongeleid projectiel om maar in die termen te blijven. Ziet u het al voor zich; hij en Poetin aan een tafel om te overleggen over de wereldvrede. Daar gaat de neef van Dagobert nog een hele klus aan krijgen want 2 narcisten aan een tafel; dat kan nooit goed gaan. Het is te hopen dat het Amerikaanse volk wijzer is en deze Tea-party aan zich voorbij laat gaan.

Spielmacher

Eigenlijk wilde ik niets over de dood van JC schrijven maar in deze dagen voor de Pasen is het iets wat heel veel mensen bezig houd. Er wordt veel over hem gezegd en geschreven. JC staat in dit geval voor Johan Cruyff, de andere JC kent u ook wel natuurlijk maar die leefden zo'n 2000 jaar geleden als Julius Caesar maar ook als Jezus Christus die overigens toen ook in deze dagen gekruisigd werd en overleed. Veel wordt er dus over Johan geschreven in binnen- en buitenland. 
Het meeste goed en af en toe een stekelige opmerking over zijn voormalige rookgedrag. Cruyff hoorde bij het voetbal en bij mij want icoon van mijn club; Ajax. Dat hij er nog een tweede liefde op na hield in de vorm van de Catalaanse hoofdstad en diens club is bijzaak. Voor Barcelona zelf niet natuurlijk als ik lees dat Guardiola zich beschouwd als leerling van JC en dat Barcelona de kathedraal is die hij gebouwd heeft en die rest nu alleen maar in stand houdt. Mooiste uitspraak maar waarschijnlijk alleen omdat ik van het Duits houd door Toni Kroos, speler van het Duitse elftal en Real Madrid; "Der Himmel hat einen Spielmacher

 

3 ton

Onze trouwe VW Touran heeft gisteren het respectabele aantal van 300.000 km gereden. Met up's en down's jawel, mooier dan in het Engels kun je het niet uitdrukken. Om eens lekker de auto te trakteren hebben we een gave rit in het grensgebied gemaakt en op de terugweg als kers op het toetje de auto even de vrije teugel gegeven en dat leidde in korte tijd tot 175+ km (TomTom) op de Autobahn. Hij heeft ervan genoten en door de prima reparaties van de laatste weken rijdt de Touran weer als bijna nieuw. Op naar de volgende 3 ton, je weet maar nooit.

Ha(l)lo

Voor diegenen die niets om Formule 1 geven, ga wat anders doen want dit interesseert je niets. Nou; wegwezen, hup.
Voor de liefhebbers; met jullie wil ik het hebben over het komende seizoen die naar het schijnt vooral in het teken staat van het volgend seizoen, Er dreigen doodsteken aan de sprot gegeven te worden en zoveel i zeker; de fans vinden het niets. Na vele jaren van maatregelen om de sport veiliger te maken ( de headneckrest, de smallere banden, niet meer bijtanken, etc.) en dan heb ik het nog niet over de afschuwelijke wijzigingen aan circuits zoals bij Hockenheim, Spa en Imola waar ze prachtige bochten en lange afstandsstukken eruit hebben gesloopt en zijn bijna alle circuits verworden tot Tilke circuits. Vreselijk dus want ik mis ze nog steeds en als ik naar Hockenheim (Ost curve) kijk is het toch super jammer dat ze er zo'n Mickey Mouse circuit van gemaakt hebben en waarom moest de Bus stop in Spa verandert; juist zo'n gaaf en unieke bochtencombinatie. Maar nu dreigt er iets anders wat erger is dan het waardeloze geluid van de F1 auto van tegenwoordig. Er komt een Halo aan; een soort halfopen sluiting van de cockpit die moet dien voor de veiligheid van de coureur. Die open Halo gaat i.v.m. met de veiligheid uiteraard een gesloten Halo worden en tenslotte maken we er ook maar een dak bovenop zodat we uitkomen bij een soort LeMans auto. Niet dat die niet mooi zijn maar het mooie van de F1 is dat je de coureur ziet en hij ( en wie weet zij) met bravoure en trots de elementen ( want bij een beetje regen wordt er ook gereden Amerika) trotseert en een heroïsche strijd aangaat met risico's. Jawel er zijn risico's en al jaren worden maatregelen genomen om die risico's terug te nemen. Soms goed, soms minder maar nu gaan we echt een brug te ver. Nu zijn er coureurs die het ding niets vinden en hoewel ik het zelden eens ben met Hamilton vind hij het niets evenals een man als Hulkenberg. Hulde, lof en ga vooral zo door mannen en trek je niets aan van iemand als Riciardo die het stoerdoenerij vind. Voor mij getuigt het van watjesgedrag wat de laatste beweert. Het gaat juist om het risico in de snelheid en de mogelijkheden van coureur en auto. Als we dan toch veiliger willen ga dan toch vooral die cockpit dicht maken en ja; het is ook een bepaald risico als je sneller rijdt dan 200 km, dus laten we dat ook vooral niet meer doen. Terugbrengen van risico's voor coureurs heeft zijn grenzen; zij zullen, of ze willen of niet zou ik bijna zeggen, in een auto moeten rijden op een circuit die het uiterste van man en auto vergt. Die risico's zullen ze nemen, niet omdat ze ervoor betaald worden maar omdat het de sport een extra dimensie geeft. Ja Riciardo en anderen; die risico's moet je bereidt zijn te nemen en anders moet je een andere sport gaan zoeken. Niet doen dus die Halo en graag weer meer ballen en power in de auto's.

Theezakjes

  Als u een theedrinker bent van een bepaald merk ziet u ze de laatste maanden ook. De labeltjes aan de theezakjes die u een vraag stellen en u proberen laten na te denken over de vraag die aan het theezakje hangt. Een bloemlezing van een aantal vragen zet ik even gauw op een rij voor u; even wat er uit de pot hangt, als het ware;
-wat is je allereerste herinnering?
-hou je meer van honden of katten?
-welke landen heb je allemaal bezocht?
-ben je liever populair of ben je liever slim?
-welke beroemdheid zou je willen zijn?
-wat is je favoriete snoep?
-wat zou je absoluut niet kunnen missen?
-ben je ooit naar de eerste hulp geweest?
Die vragen kom je elk moment van de dag ongevraagd tegen. Zelf weet ik niet goed wat ik ervan moet vinden. Het schijnt een middel te zijn om een gesprek te beginnen met een naaste. Nu heb ik over het algemeen, en eigenlijk nooit, een dergelijke vraag nodig om een gesprek te hebben met mijn naasten. Sterker nog; de meeste vragen zouden ze kunnen beantwoorden als is een vraag als favoriete snoep aan de tijdsgeest onderhevig en zal die vraag een ander antwoord kennen dan tien jaar geleden. De waarde van deze vragen stellen; ik vind het maar lastig en dan zie ik dat de FB pagina van het merk ons allen oproept om nieuwe vragen los te laten op het theedrinkend publiek. Misschien stuur ik er ook nog wel een; Welke vraag zou u niet gesteld willen hebben?

Doe eens gek

Doe eens gek heb ik de laatste week een paar maal gehoord als aanmoediging om buiten de gebaande paden te treden en iets te doen wat ik anders nooit zou doen. We komen net van het ziekenhuis waar het andere Klinkertje zich moest laten nakijken doordat zij haar eigen lijfspreuk van deze week wel erg serieus nam. Doe eens gek en van eens goed van de trap. Door het spelen met de kleinkinderen ging het mis bij het traphekje en flink gevallen op de vloer. Na troostende woorden van de jongens bleek het toch wat tegen te vallen met de pijnklachten en zijn we gistermiddag, op het allerlaatst, op verzoek van het andere Klinkertje (jawel), toch nog snel naar de huisarts geweest. Die wist het (natuurlijk) ook niet en toch maar voor de zekerheid een foto laten maken. Dat konden we dan het beste vanmorgen doen. Dat was ook zo want binnen een uur stonden we weer buiten met de uitslag, gelukkig niets gebroken en zo zie je maar. Een ongeluk zit in een klein hoekje en voor deze keer is het flink mee gevallen ( haha) maar dat kan ook anders gaan. Op de één of andere manier kom ik niet af van de door het andere Klinkertje, aan mij verkondigde mantra; Doe eens gek. Hoezo doe eens gek, het lijkt me een mooie nieuwe lijfspreuk voor het andere Klinkertje.

Feuilleton

Het leven lijkt soms weleens op een ( familie)feuilleton; er spelen veel mensen mee, er is liefde, drama, ellende, vreugde en op gezette tijden zijn er flashbacks. Nostalgische momenten die ineens opbloeien in je dagelijks leven. Deze week is er weer veel drama geschreven door de schrijvers van ons familiefeuilleton. Een neef heeft een ongeluk gehad met zijn auto; onwel geworden na een tweetal herseninfarcten en met veel snelheid tegen een boom gereden. Veel verwondingen opgelopen en ernstige botbreuken en wat brandwonden. Daar gaat ineens je aandacht naar toe; ik moet er veel aan denken. Ook aan het hier en nu maar vooral de dingen die ik met hem heb mee gemaakt. De discussies aan tafel tussen zijn vader( mijn oom) en mijn neef. Over van alles en nog wat maar vooral over de sociaal- economische situatie van dat moment in ons land. Nog vroeger hoe we in hun huis moesten komen over een ( in mijn gevoel) wankel draaibruggetje, en snel naar opa en opoe liepen om naar de wc te gaan. Hoe de inmiddels bijna allemaal overleden generatie het beleefd heeft kunnen we niet meer navragen maar ik had het er altijd fijn. Voelde me ook altijd welkom en door deze oudere neven wel serieus genomen. Dat is een groot goed; welkom voelen en serieus genomen worden. Dat maalt dan vanaf afgelopen woensdag in mijn hoofd; alle hele en halve herinneringen. Het gaat mijn neef iets beter maar er lijkt permanente schade in zijn hersenen te zijn en waarschijnlijk blijft hij halfzijdig verlamd. Nadat hij voor een aantal jaren voor de dood is weg gesleept nu opnieuw in zijn leven bedreigd door dit ongeluk en wat eraan vooraf ging. Het is wel een beetje tragisch wat de schrijvers van ons, maar vooral van hun familiefeuilleton, weer hebben weten te bedenken. Het leven is hard, is via een zijweg, eens aan mij gericht. Het leven is hard maar vooral, en dat vind ik erger, erg onrechtvaardig. Als iemand dat tegen je zegt; onzin dat het leven hard is; iedereen weet dat het niet altijd makkelijk is maar de onrechtvaardigheid maakt het zuur en moeilijk te verdragen. Hoe deze aflevering gaat eindigen weten we niet maar we hopen er echt het beste van. Met zo min mogelijk blijvende schade en hopelijk dezelfde neef in doen en laten. Op een later moment schrijf ik die herinneringen nog eens op, van hun huwelijksfeest tot en met hun auto die de eerste vijf(jawel, vijf!!!) versnellingsbak had die ik ooit was tegen gekomen, een Lancia was het. Maar goed, het beste wensen en hopen dat de licht stijgende lijn zich doorzet. Een Topper noemde zijn dochter haar vader, mijn neef, hem deze week en daaraan heb ik geen woord toe te voegen.