Broodschrijvers

Het is alweer een week geleden dat ik wat blogde. dat voelt niet als erg goed en nu zit ik achter mijn toetsenbordje en denk ik; wat zal ik dan bloggen. Over het eten? Eigenlijk wil ik nog graag naar de winkel maar ik wacht ook nog op een telefoontje die ik echt moet hebben. Die optie laten we maar even. Dus waar zal ik het eens over hebben; over sport, over de politiek, over het leven, ik weet het even niet. Lastige keuzes, misschien moet ik het daar eens over hebben. Of nog wat anders; graag zou ik het eens hebben over andere dingen die me bezig houden. Niet dat ik zo'n heel geheim vat ben maar er zijn wel een aantal dingen waarover ik zeker niet zal bloggen. Omdat anderen er eigenlijk niets mee te maken hebben. Dingen die me wel bezig houden maar die je, verstandig als ik ben, niet publiceert omdat ze te openhartig zijn, te scherp zijn, te kwetsend voor anderen of die me te na aan net hart liggen om er ook maar iets over in de buitenwereld te brengen. Dat noemen mensen die schrijven voor hun vak of voor hun brood wel zelfcensuur. Zo is het lastig om iets van een president te vinden in land waarvan veel nieuwe Nederlanders hun roots hebben. Opeens is het lastig om nog iets te vinden omdat er gedreigd wordt; als je mij belachelijk maakt dan... 
Mensen die schrijven voor hun brood denken daar bewust of onbewust toch over na en houden rekening met consequenties. Of het nu om die witte neger uit Venlo gaat of om eerder genoemde president. Dan zult u het mij toch wel niet kwalijk nemen dat ik over sommige dingen wel schrijf maar ze niet publiceer. Eerder in deze blog merkte ik het al op; verstandig bezig vandaag.

Het Huis

Bij ons in de buurt is een poos geleden een stel komen wonen waar, voor zover we weten, niemand contact mee had. Ze waren er ineens, zo maar en leefden een tamelijk onopvallend leven, voor zover wij konden nagaan. Op een gegeven moment werd een rozenboog bij de ingang van de tuin geplaatst en een week later ging het stel met veel opzichtigheid trouwen, zo denken we althans. In ieder geval kon de hele buurt zien dat ze richting gemeentehuis vertrokken maar veel andere mensen, familie of vrienden, leken er niet te zijn. Zo nu en dan kwamen we een van beiden tegen met een of meer hondjes. Een vriendelijk goedendag gewenst en onze weg vervolgend bleven we het toch een bijzonder, op zichzelf, stel vinden. Nu en dan waren de gordijnen dagen dicht door het hele huis, soms zo lang dat je dacht; moeten we niet eens iemand gaan waarschuwen. Dan ineens waren de gordijnen weer op en liepen ze weer met de hondjes door de buurt. Dan weer was hij op weg naar zijn werk, zo leek het althans. Een tas op de schouder en dan naar de bus, ga ik van uit. De laatste tijd zagen we het paar al steeds minder en deze week leek het huis ineens weer bijna leeg. Bijna, want de zebravink zat in een kooitje alleen op de vensterbank naar buiten te kijken. U begrijpt dat er in dit huis dan allerlei mechanismes gaan werken. Heeft het beest wel voldoende eten en drinken? Na twee dagen op wacht had iemand een krant aan de buitenkant van het raam geplakt zodat het beestje niet in de volle zon zat. In volle verwondering wat er nu zou gebeuren stond er gisteren onverwacht een auto van de woningbouw en leek het huis te worden opgeleverd maar zonder het paar. In ieder geval het huis staat leeg en wacht op nieuwe bewoners waarvan er echt al wat zijn gepasseerd. Voor zover wij weten heeft het huis zijn bewoners niet veel geluk gebracht want het vorige paar wat er woonde is gaan scheiden en mensen die er daarvoor woonden zijn met lichte ergernis, zeg ik voorzichtig, uit de buurt vertrokken. Nu maar hopen dat een volgende bewoner wat meer geluk in dat huis mag vinden, het ligt toch aan de bewoners en niet aan het huis dat het geluk er maar niet gevonden wordt. Dat lijkt me een redelijke conclusie want anders zou je moeten beweren dat een stapel stenen zorgt voor ongeluk en daar geloof ik nu weer niets van.

Mis

Het is een groot succes geworden zo meldde een voorstander van het Nee kamp. De democratie heeft gewonnen zo voegde hij eraan toe. En dat laatste waag ik te betwijfelen inclusief de door hem afgekondigde overwinning omdat er nog een paar opmerkingen te maken zijn. Als eerste maar even bij mezelf beginnen, ik was samen met iemand als Ferry Mingelen een van degenen die, contre cœur, niet is gaan stemmen. Niet stemmen is tegennatuurlijk voor mij en alleen vanuit een tactische afweging gedaan. Onder dertig procent blijven was het doel en de enige reden daarvoor is dat ik een referendum geen goed instrument voor politiek voeren vindt. Het is bijna alsof de politiek, de verantwoordelijken, de bestuurders zich kunnen gaan verschuilen achter een uitslag van een referendum. Daarnaast speelt nog de afweging dat een succesvol referendum gevolgd gaat worden door meerdere referenda die, net als nu is mijn inschatting, het gesundenes Volksempfinden gaat vertalen. Dat we volgend jaar een referendum hebben met als thema; buitenlanders/vluchtelingen/islam/homo's/gulden terug/grenzen dicht, eruit, wegsturen, uitzetten en vult u mijn lijstje maar aan, gaan krijgen. Het moment waarop niet de inhoud maar de platte vertaling van een paar populisten de overhand op het politieke leven krijgt. Het is een flut instrument in de democratie en ik weet wel dat het de voormalige kroonjuwelen van D66 waren maar er zijn landen waar een referendum al heel lang gemeengoed is. Een land als Zwitserland kent er een lange traditie in en wat is dan de nadere waarde ervan?  Dat is het feit dat telkens circa 25% van de Ur Schweizer, die meestal ook een bovengemiddelde leeftijd hebben, de dienst uitmaken in dat land. Naast de gewone politiek wordt daar ook gewone partijpolitiek gevoerd en dat levert nu en dan hemeltergende resultaten op, geen minaretten bijvoorbeeld. Dat levert toch een raar beeld op in een land waar een grote meerderheid van buitenlanders de Zwitserse samenleving overeind houdt met klassiek gastarbeiderswerk. Werk waar de doorsnee Zwitser zijn neus voor wegdraait. Een ander argument om tegen dit referendum te zijn is dat het onderwerp misbruikt is om iets anders te willen bewerkstelligen. De vraag ging over de Oekraïne maar we begrijpen dat de veroorzakers van dit referendum ging zier om Oekraïne geven, het interesseert ze geen bal. Het ging er alleen om dat het Nederlandse volk nee kon zeggen tegen de EU. En zo zie je maar dat het instrument al bij het eerste gebruik misbruikt wordt. Waar iedereen zich nog druk maakt over de Oekraïne  en wat daar wel en niet is terwijl het doel dus een ander was dan uitspreken over dat land in relatie tot de EU. De EU en de regering een hak zetten dat was het doel. Dat was ook mijn tactische overweging aan de organisatoren van de dit referendum; hen een hak zetten en gelukkig was ik niet alleen. Volgende week is de formele uitslag en geloof het of niet; volgens mij hangt het er nog steeds om, ondanks de prognoses.

Opi

Vandaag naar een crematie geweest. Samen met onze kleinkinderen want het was hun opi. Het was hun overgrootvader die overleden was en waar we afscheid van moesten nemen. Zelf kende ik de man ook  al mijn hele leven zo ongeveer, hij was een redelijk bekende Eerbekenaar en de onverwachte stroom van mensen die ook afscheid wilden nemen bevestigden dat. Het was er druk, heel druk. In de kleine zaal waar we eigenlijk in de grote moesten zitten, zoveel mensen waren er. Het was niet anders maar het maakte wel dat wij, het andere Klinkertje en onze middelste, op een beetje ongelukkige plek in de zaal terecht kwamen met de jongens. Ze begrepen niet helemaal goed waar het om ging maar wel dat opi in het middelpunt van de belangstelling stond hetgeen wij bevestigden. Na een paar minuten zegt een van de jongetjes zachtjes tegen mij; opi komt niet hè. Nee lieve jongen, opi komt niet. Nog een paar minuten later worden de jongens zo onrustig dat we de zaal hebben verlaten en gewacht in de ontvangstruimte. Na een kwartier daar gezeten te hebben met steeds onrustiger wordende jongens werden we gewaarschuwd dat we konden afscheid nemen. De eerste mensen kwamen al uit de zaal waarvan er nogal wat met betraand gezicht. Bij de uitgangsdeuren in de buurt zaten de ouders van onze jongens en daar hebben we even met ze gewacht tot we aan de beurt waren. Wat zeg je dan tegen twee jongetjes van drie en een half jaar. Opi is een ster geworden en we zwaaien hem nu uit. Dus het andere Klinkertje en ik met ieder een jongetje op de arm bij de kist gestaan en hun zwaaien. Dag opi zei een van de jongetjes en zwaaide nog eens goed waarna de voorste rij, met hun omi, en alle ooms en tantes het opnieuw erg te kwaad kreeg. Op hun manier hebben ze toch mee gekregen dat opi nooit meer terug komt en dat heel veel mensen er verdriet om hadden.

Opi komt niet hè, nee opi komt niet, dag opi.

Donald

De verkiezingsstrijd in de USA kan ons nauwelijks ontgaan met name doordat de neef van Dagobert; Donald zich bijna elke dag wel verspreekt. Dan formuleer ik het nog netjes want hij zegt wat hij denkt en wordt dan nu en dan terug gefloten door de mensen die zijn verkiezingsstrijd in de USA kan ons nauwelijks ontgaan met name doordat de neef van Dagobert; Donald zich bijna elke dag wel verspreekt. Dan formuleer ik het nog netjes want hij zegt wat hij denkt en wordt dan nu en dan terug gefloten door de mensen die zijn imago van schade willen onthouden. Die mensen hebben op het moment een dagtaak aan het overeind houden van een presidentieel beeld van Donald. Afgelopen dagen had hij zich weer eens versproken en gemeld dat vrouwen die een abortus hadden ondergaan een soort van straf zouden verdienen. Dat is blijkbaar tot in het conservatieve Zuiden toe slecht gevallen en heeft dat gecorrigeerd naar de aborteurs die bestraft moeten worden. Nee, dat is een hele verbetering! Weer terug naar de achterkamertjes en schimmige kliniekjes die zo'n procedure slecht en vaak hygiënisch onverantwoord uitvoeren. Dat is vooruitgang anno 2016. Met steeds meer vrees gaan we november tegemoet, de maand waarin het volk in Amerika moet gaan uitmaken wie de nieuwe president wordt. Een duidelijk beschadigde vrouw die gedreven door een enorme ambitie de kandidaat voor de Democraten lijkt te worden met daar tegenover een vrouwen minachtende man die niet geleerd heeft om netjes met twee woorden te danken. Dat is merkwaardig want hoewel in een high class family (vastgoed) opgevoed is hij vanwege onhandelbaar gedrag naar een militaire academie gestuurd. Daar zou je dan toch meer van verwachten want het is een gebrek aan respect voor anderen, er totaal lak aan hebben, aan de ander. In de Westerse wereld hebben we wel wat woorden over voor mensen met deze gedragskenmerken en dan is narcist nog de meest vriendelijke. Zorgelijk dus als deze man de Amerikanen moet gaan leiden. Benieuwd hoe ze dat doen met het ontkoppelen van politiek en zakelijk belang. Dat zal op zich al een hele klus worden maar buiten dat. De man laat zich als de hoogste in rang in het politieke en militaire leven niets meer gezeggen door wie dan ook. Hij wordt een ongeleid projectiel om maar in die termen te blijven. Ziet u het al voor zich; hij en Poetin aan een tafel om te overleggen over de wereldvrede. Daar gaat de neef van Dagobert nog een hele klus aan krijgen want 2 narcisten aan een tafel; dat kan nooit goed gaan. Het is te hopen dat het Amerikaanse volk wijzer is en deze Tea-party aan zich voorbij laat gaan.

Spielmacher

Eigenlijk wilde ik niets over de dood van JC schrijven maar in deze dagen voor de Pasen is het iets wat heel veel mensen bezig houd. Er wordt veel over hem gezegd en geschreven. JC staat in dit geval voor Johan Cruyff, de andere JC kent u ook wel natuurlijk maar die leefden zo'n 2000 jaar geleden als Julius Caesar maar ook als Jezus Christus die overigens toen ook in deze dagen gekruisigd werd en overleed. Veel wordt er dus over Johan geschreven in binnen- en buitenland. 
Het meeste goed en af en toe een stekelige opmerking over zijn voormalige rookgedrag. Cruyff hoorde bij het voetbal en bij mij want icoon van mijn club; Ajax. Dat hij er nog een tweede liefde op na hield in de vorm van de Catalaanse hoofdstad en diens club is bijzaak. Voor Barcelona zelf niet natuurlijk als ik lees dat Guardiola zich beschouwd als leerling van JC en dat Barcelona de kathedraal is die hij gebouwd heeft en die rest nu alleen maar in stand houdt. Mooiste uitspraak maar waarschijnlijk alleen omdat ik van het Duits houd door Toni Kroos, speler van het Duitse elftal en Real Madrid; "Der Himmel hat einen Spielmacher

 

3 ton

Onze trouwe VW Touran heeft gisteren het respectabele aantal van 300.000 km gereden. Met up's en down's jawel, mooier dan in het Engels kun je het niet uitdrukken. Om eens lekker de auto te trakteren hebben we een gave rit in het grensgebied gemaakt en op de terugweg als kers op het toetje de auto even de vrije teugel gegeven en dat leidde in korte tijd tot 175+ km (TomTom) op de Autobahn. Hij heeft ervan genoten en door de prima reparaties van de laatste weken rijdt de Touran weer als bijna nieuw. Op naar de volgende 3 ton, je weet maar nooit.

Ha(l)lo

Voor diegenen die niets om Formule 1 geven, ga wat anders doen want dit interesseert je niets. Nou; wegwezen, hup.
Voor de liefhebbers; met jullie wil ik het hebben over het komende seizoen die naar het schijnt vooral in het teken staat van het volgend seizoen, Er dreigen doodsteken aan de sprot gegeven te worden en zoveel i zeker; de fans vinden het niets. Na vele jaren van maatregelen om de sport veiliger te maken ( de headneckrest, de smallere banden, niet meer bijtanken, etc.) en dan heb ik het nog niet over de afschuwelijke wijzigingen aan circuits zoals bij Hockenheim, Spa en Imola waar ze prachtige bochten en lange afstandsstukken eruit hebben gesloopt en zijn bijna alle circuits verworden tot Tilke circuits. Vreselijk dus want ik mis ze nog steeds en als ik naar Hockenheim (Ost curve) kijk is het toch super jammer dat ze er zo'n Mickey Mouse circuit van gemaakt hebben en waarom moest de Bus stop in Spa verandert; juist zo'n gaaf en unieke bochtencombinatie. Maar nu dreigt er iets anders wat erger is dan het waardeloze geluid van de F1 auto van tegenwoordig. Er komt een Halo aan; een soort halfopen sluiting van de cockpit die moet dien voor de veiligheid van de coureur. Die open Halo gaat i.v.m. met de veiligheid uiteraard een gesloten Halo worden en tenslotte maken we er ook maar een dak bovenop zodat we uitkomen bij een soort LeMans auto. Niet dat die niet mooi zijn maar het mooie van de F1 is dat je de coureur ziet en hij ( en wie weet zij) met bravoure en trots de elementen ( want bij een beetje regen wordt er ook gereden Amerika) trotseert en een heroïsche strijd aangaat met risico's. Jawel er zijn risico's en al jaren worden maatregelen genomen om die risico's terug te nemen. Soms goed, soms minder maar nu gaan we echt een brug te ver. Nu zijn er coureurs die het ding niets vinden en hoewel ik het zelden eens ben met Hamilton vind hij het niets evenals een man als Hulkenberg. Hulde, lof en ga vooral zo door mannen en trek je niets aan van iemand als Riciardo die het stoerdoenerij vind. Voor mij getuigt het van watjesgedrag wat de laatste beweert. Het gaat juist om het risico in de snelheid en de mogelijkheden van coureur en auto. Als we dan toch veiliger willen ga dan toch vooral die cockpit dicht maken en ja; het is ook een bepaald risico als je sneller rijdt dan 200 km, dus laten we dat ook vooral niet meer doen. Terugbrengen van risico's voor coureurs heeft zijn grenzen; zij zullen, of ze willen of niet zou ik bijna zeggen, in een auto moeten rijden op een circuit die het uiterste van man en auto vergt. Die risico's zullen ze nemen, niet omdat ze ervoor betaald worden maar omdat het de sport een extra dimensie geeft. Ja Riciardo en anderen; die risico's moet je bereidt zijn te nemen en anders moet je een andere sport gaan zoeken. Niet doen dus die Halo en graag weer meer ballen en power in de auto's.

Theezakjes

  Als u een theedrinker bent van een bepaald merk ziet u ze de laatste maanden ook. De labeltjes aan de theezakjes die u een vraag stellen en u proberen laten na te denken over de vraag die aan het theezakje hangt. Een bloemlezing van een aantal vragen zet ik even gauw op een rij voor u; even wat er uit de pot hangt, als het ware;
-wat is je allereerste herinnering?
-hou je meer van honden of katten?
-welke landen heb je allemaal bezocht?
-ben je liever populair of ben je liever slim?
-welke beroemdheid zou je willen zijn?
-wat is je favoriete snoep?
-wat zou je absoluut niet kunnen missen?
-ben je ooit naar de eerste hulp geweest?
Die vragen kom je elk moment van de dag ongevraagd tegen. Zelf weet ik niet goed wat ik ervan moet vinden. Het schijnt een middel te zijn om een gesprek te beginnen met een naaste. Nu heb ik over het algemeen, en eigenlijk nooit, een dergelijke vraag nodig om een gesprek te hebben met mijn naasten. Sterker nog; de meeste vragen zouden ze kunnen beantwoorden als is een vraag als favoriete snoep aan de tijdsgeest onderhevig en zal die vraag een ander antwoord kennen dan tien jaar geleden. De waarde van deze vragen stellen; ik vind het maar lastig en dan zie ik dat de FB pagina van het merk ons allen oproept om nieuwe vragen los te laten op het theedrinkend publiek. Misschien stuur ik er ook nog wel een; Welke vraag zou u niet gesteld willen hebben?

Doe eens gek

Doe eens gek heb ik de laatste week een paar maal gehoord als aanmoediging om buiten de gebaande paden te treden en iets te doen wat ik anders nooit zou doen. We komen net van het ziekenhuis waar het andere Klinkertje zich moest laten nakijken doordat zij haar eigen lijfspreuk van deze week wel erg serieus nam. Doe eens gek en van eens goed van de trap. Door het spelen met de kleinkinderen ging het mis bij het traphekje en flink gevallen op de vloer. Na troostende woorden van de jongens bleek het toch wat tegen te vallen met de pijnklachten en zijn we gistermiddag, op het allerlaatst, op verzoek van het andere Klinkertje (jawel), toch nog snel naar de huisarts geweest. Die wist het (natuurlijk) ook niet en toch maar voor de zekerheid een foto laten maken. Dat konden we dan het beste vanmorgen doen. Dat was ook zo want binnen een uur stonden we weer buiten met de uitslag, gelukkig niets gebroken en zo zie je maar. Een ongeluk zit in een klein hoekje en voor deze keer is het flink mee gevallen ( haha) maar dat kan ook anders gaan. Op de één of andere manier kom ik niet af van de door het andere Klinkertje, aan mij verkondigde mantra; Doe eens gek. Hoezo doe eens gek, het lijkt me een mooie nieuwe lijfspreuk voor het andere Klinkertje.

Feuilleton

Het leven lijkt soms weleens op een ( familie)feuilleton; er spelen veel mensen mee, er is liefde, drama, ellende, vreugde en op gezette tijden zijn er flashbacks. Nostalgische momenten die ineens opbloeien in je dagelijks leven. Deze week is er weer veel drama geschreven door de schrijvers van ons familiefeuilleton. Een neef heeft een ongeluk gehad met zijn auto; onwel geworden na een tweetal herseninfarcten en met veel snelheid tegen een boom gereden. Veel verwondingen opgelopen en ernstige botbreuken en wat brandwonden. Daar gaat ineens je aandacht naar toe; ik moet er veel aan denken. Ook aan het hier en nu maar vooral de dingen die ik met hem heb mee gemaakt. De discussies aan tafel tussen zijn vader( mijn oom) en mijn neef. Over van alles en nog wat maar vooral over de sociaal- economische situatie van dat moment in ons land. Nog vroeger hoe we in hun huis moesten komen over een ( in mijn gevoel) wankel draaibruggetje, en snel naar opa en opoe liepen om naar de wc te gaan. Hoe de inmiddels bijna allemaal overleden generatie het beleefd heeft kunnen we niet meer navragen maar ik had het er altijd fijn. Voelde me ook altijd welkom en door deze oudere neven wel serieus genomen. Dat is een groot goed; welkom voelen en serieus genomen worden. Dat maalt dan vanaf afgelopen woensdag in mijn hoofd; alle hele en halve herinneringen. Het gaat mijn neef iets beter maar er lijkt permanente schade in zijn hersenen te zijn en waarschijnlijk blijft hij halfzijdig verlamd. Nadat hij voor een aantal jaren voor de dood is weg gesleept nu opnieuw in zijn leven bedreigd door dit ongeluk en wat eraan vooraf ging. Het is wel een beetje tragisch wat de schrijvers van ons, maar vooral van hun familiefeuilleton, weer hebben weten te bedenken. Het leven is hard, is via een zijweg, eens aan mij gericht. Het leven is hard maar vooral, en dat vind ik erger, erg onrechtvaardig. Als iemand dat tegen je zegt; onzin dat het leven hard is; iedereen weet dat het niet altijd makkelijk is maar de onrechtvaardigheid maakt het zuur en moeilijk te verdragen. Hoe deze aflevering gaat eindigen weten we niet maar we hopen er echt het beste van. Met zo min mogelijk blijvende schade en hopelijk dezelfde neef in doen en laten. Op een later moment schrijf ik die herinneringen nog eens op, van hun huwelijksfeest tot en met hun auto die de eerste vijf(jawel, vijf!!!) versnellingsbak had die ik ooit was tegen gekomen, een Lancia was het. Maar goed, het beste wensen en hopen dat de licht stijgende lijn zich doorzet. Een Topper noemde zijn dochter haar vader, mijn neef, hem deze week en daaraan heb ik geen woord toe te voegen. 

Serieus hè

Deze week een ieder voorzien van een blogje die hout lijkt te snijden, in ieder geval goed ontvangen werd en de neiging bestaat om er nog even een te schrijven. Dat even overdenkend kom ik al snel tot de conclusie dat 1 zwaluw geen zomer maakt en dat ik de verwachtingen moet neersabelen en een blog schrijven over iets triviaals. Iets wat nergens over gaat en toch. Deze week ben ik met een beeld opgezadeld wat ik maar niet uit mijn hoofd krijg. Bestaat toeval of bestaat het niet. Zelf ben ik een aanhanger van het eerste; alles wat je gebeurd is toeval. Geloven in een voorzienigheid die alles voor ons bedenkt en regelt heb ik aan anderen moeten laten. Dat geloof aan toeval is wel een zaak van belang door het beeld wat ik kreeg voorgeschoteld omdat het iets suggereert waarvan ik niet meer weet of het toeval is. In een beeld gevangen; stel u voor, de koppen van Donald Trump, Geert Wilders en de burgemeester van Londen; Boris Johnson.  Allen een soort van blond, vreemd kapsel en alle drie houden er, laat ik mild zijn, vreemde politieke ideeën op na en staan zo waar toch in het middelpunt van de belangstelling en van de macht. De vraag die ik heb; is het toeval dat alle drie een dergelijke haardracht hebben of zit er een complot achter van vreemde kappers of van malafide waterstofperoxide fabrikanten en of handelaren en wat is hun belang dan. Dat de hele wereld dergelijke haardrachten gaat waarderen en overnemen ter meerdere eer en glorie van hun negotie. Aan de verkoop van de politieke ideeën van de heren wil de eerste de beste tweedehands autohandelaar zich de vingers niet branden, daar kan het toch niet inzitten. Wel heb ik zitten denken dat het wel een soort tweede hippietijdperk lijkt; iedereen free om te doen te laten en er opvallend uitzien was, en is, een vereiste. Zouden de heren de tweede generatie zijn van een nieuwe toekomst of het einde van de toekomst. Zonder angst te willen zaaien heb ik er een hard hoofd, zoals met Reagan en Thatcher, dat er veel goeds van de heren te verwachten is. Misschien komt er wel een derde hippietijdperk die de gedachten van de heren weer doet vergeten en terug brengt waar het werkelijk om gaat in dit leven en dat is in ieder geval niet wat de dagelijkse praktijk is van Trump, Wilders, of hoe ze ook mogen heten.

NB; waar Engelse en USA sites makkelijker een foto of cartoon voor publicatie vrijgeven is die vrijheid in Nederland ver te zoeken; geen plaatje van Wilders dus.

Hart van Eerbeek

Zit hier te wachten in de apotheek op medicijnen voor mezelf en het andere Klinkertje. Er is markt en het is hartstikke druk. Gelukkig nog niet in de apotheek maar moet toch even wachten en mijn gedachten vliegen er vandoor. Bij het wachten kijk ik een poosje het plein op want het is er wel druk, heel druk met wandelende mensen, mensen die inkopen doen, pratende mensen en mensen die de markt oplopen. Lekker druk; een drukte die je in het hart van Eerbeek zelden meer tegenkomt. Hooguit op zaterdag vroeg in de middag is het er weleens druk; het hart van Eerbeek ofwel het Stuyvenburgplein. Het plein wordt momenteel opgeknapt en krijgt wel erg veel aandacht van de Brummense politiek. Niet dat het onbelangrijk is maar, zoals al vaak betoogd, het andere plein, het Oranje Nassauplein, heeft een niet erkende, of onderkende, functie. Veelal in Brummen af gedaan als buurtvoorziening. Doordat het plein een jaren zestig uitstraling heeft is het tot onbelangrijk plein bestempeld. Naar mijn mening geheel onterecht en wellicht ben ik bevooroordeeld doordat ik aan die kant van Eerbeek ben op gegroeid. Eentje die nog weet dat de Putskamp een boerderij was en die het plein gebouwd heeft zien worden. Waar de Spar of de IFA een halfronde opslagloods had als eerste winkelvoorziening op het plein. Die weet dat de Oostzijde van het plein eigenlijk gebouwd is als winkelgalerij en later verbouwd tot een winkelfront. Die nog weet dat er behalve Dieperink, op de hoek bij het spoor, er een nieuwe friteszaak op het ON plein verscheen. Eerst in een kleine caravan , later groot en steeds groter. Tsja, wie weet dat nog in politiek Brummen? Het plein is zelfs na de laatste renovatie, een paar jaar geleden, niet echt van karakter verandert. Natuurlijk gaat er nog weer het nodige veranderen want aan de Noordzijde verdwijnt de bibliotheek en breidt de supermarkt uit. Aan de zuidzijde schijnt ook qua winkels het nodige te veranderen maar niet qua uiterlijk. Waar de supermarkt staat stond vroeger het postkantoor welke daarvoor aan de Stuyvenburgstraat gevestigd was. Nu zijn de postkantoren, min of meer, opgeheven en dat bood ruimte voor nieuwbouw. Goed beschouwd is het ON plein een onderlaag van in de jaren zestig gebouwde winkels die ook nog een faire huurprijs hebben waardoor vooral aan de Westzijde af en toe nieuwe winkels komen en gaan. 

@onbekend

Nu wordt er 1,8 miljoen Euro uit getrokken voor de renovatie van het Stuyvenburgplein en omgeving. Dat is wat anders dan de totale renovatiekosten van het ON plein. Niet doen dan; renovatie van het Hart van Eerbeek. Tuurlijk wel maar dan toch anders dan nu gebeurd. Waar het de oorspronkelijk en wat mij betreft juiste gedachte was dat de renovatie moest samengaan met een structuurwijziging is al wat er nu gebeurd nieuwe stenen. Soms net even op een andere plek maar geen andere wijzigingen vinden plaats. Het plein wordt een half plein, er komt een waterelement in plaats dat de beek, die al vaker is verlegd, terug gaat om door het centrum te stromen. Het gebeurd allemaal niet zoals ook een betere verkeersafwikkeling het heeft moeten afleggen tegen oppervlakkige argumenten waar ik in een herstructurering ook geld toe reken. Het hoofd in de schoot en op schoot bij een projectontwikkelaar die so wie so veel te veel invloed kreeg onder een vorig college. En zo krijgt Eerbeek opnieuw zijn trekken thuis, mooie woorden uit Brummen maar ze hebben geen idee. Gesust door mooie steentjes bij hun winkelvoordeur hebben ook de winkeliers het erbij laten zitten. Kind van de rekening zijn de Eerbekenaren en die hun jaarlijkse stroom toeristen zagen veranderen in een constante stroom. Eerbeek gaapt van de gaten en zicht op hooguit een of twee oplossingen voor die gaten, maar we hebben wel mooie stenen, en jawel; een waterelement. Benieuwd hoe dat gaat want met de vorige ( rotonde Harderwijkerweg) liep het minder goed af. Wordt het ooit nog een keer weer gezellig in Eerbeek, en ziet het er dan ook zo uit? Niets zou mooier zijn dan dat maar ik vrees dat met de huidige investering het voorlopig gedaan is voor Eerbeek. Mocht het tegendeel ooit nog eens blijken hoop ik het nog mee te maken. 

Maandje

Het is alweer een maandje geleden dat ik iets voor het laatst geplaatst heb en eigenlijk was er weinig reden voor. Tijd genoeg want thuis met een rugblessure maar gewoon even geen zin. Het gevoel alsof ik alles al een keer geschreven heb. Zelfs de wereldpolitiek en de Nederlandse politiek lijkt zich te herhalen en de altijd zo gewenste lessen uit het verleden worden schromelijk aan de kant gezet. We zijn vrijer dan ooit maar mogen steeds minder zeggen, die kant lijkt het wel op te gaan. Dat is frustrerend en een uitermate gevaarlijke ontwikkeling. Het is al vaak betoogd maar Wilders mag alles over een ander zeggen maar zodra er iets negatiefs over Wilders verschijnt of wordt gezegd is het land te klein. Zo gaat het eigenlijk ook met de Islam, de retoriek van Trump, en ga zo maar door. Het is bijna te verschrikkelijk om aan te horen.  
Dan heeft Europa massieve problemen met vluchtelingen, zo wordt beweerd althans, en waar maken we ons druk over; over een Brexit. Net of Europa ooit een vriend is geweest van het Verenigd Koninkrijk. Het Verenigd Koninkrijk bestaat nog steeds want bijna stappen de Schotten eruit en wordt het Verenigd Koninkrijk wel een beetje klein om zo’n grote mond te hebben. Maar ja; hij ( Cameron) zit met een volks referendum in de maag. Als ik het wel heb door hem zelf van stal gehaald en nu opeens een probleem; iets wat in zijn gezicht kan exploderen. Trouwens; in Nederland kunnen we er ook wat van; een of andere raar referendum over een verdrag van de EU met de Oekraïne. Niet om het verdrag maar om de afkeuring van de EU te laten blijken volgens de initiators van het referendum. Kul natuurlijk want om de Nederlandse toekomst in de EU op te hangen aan zo’n verdrag is een gotpse. Erover opwinden kan ik me wel merk ik ineens, het zijn allemaal bijzaken.

Maar goed; allemaal drukte om niets en de echte problemen van deze wereld, de meest wereldse problemen van oorlog en vrede worden niet benoemd laat staan dat er iets aan gebeurd. De verhouding tussen Rusland en de rest van de wereld staat enorm op spanning en ik zie geen grootse pogingen om daarin verbetering te brengen. Als de drie wereldmachten op deze aarde zich nu eens wat meer inspannen om alle spanningen, meestal ook nog veroorzaakt door religie, te verminderen dan gaan opa's en oma's zoals het andere Klinkertje en uw schrijver, heel wat rustiger slapen.

Winters

Het is zo leuk om te doen, even naar de webcam van de vakantieplek in Duitsland waar we deze zomer in een behoorlijke warmte mochten verblijven. Heerlijk was het en het leek me toen leuk om een screenshot te maken. Let u bij de zomerfoto vooral ook op de mooie zilvergrijze voiture die ongeveer voor de kerk geparkeerd staat. Bij de winterfoto ontbreekt ie want onder de sneeuw bedolven. Nee hoor, grapje; hij staat er niet maar had er wel graag willen staan. Komt wellicht ooit nog een keer. Mooi is het momenteel daar in het diepe Schwarzwald prachtig mooi.

Winter

Hoe het u vergaat weet ik natuurlijk niet maar stiekem ben ik toch aan het wachten op winterse taferelen. In het Noorden hebben ze er al het nodige van gehad en dat is in grote tegenstelling tot ons deel van het land. Voor zover ik me kan herinneren heb ik deze winter de autoruiten twee maal moeten sprayen om te ont-ijsen. Voor het overige nog geen sneeuw, geen vorst en geen andere winterse ongerieven. Sinds de huis aan de Groeneweg 20 niet meer door een van Klinken wordt bewoond hebben we niet meer hoeven schuiven. Werk wat overigens vooral door het andere Klinkertje gedaan werd. Het geeft te denken maar vooruit. Nu is het afwachten op de aangekondigde winter. Op de webcams van plaatsen waar we ooit zijn geweest, of waar we nog niet zo lang geleden waren. Nou dat ziet er hier en daar behoorlijk wit uit. Mooi om te zien en soms zelfs sprookjesachtig. Bijgaand de foto's.

Soundtrack

Toen Cameron gisteren op tv zei dat voor hem Bowie hoorde bij de soundtrack van mensen in onze leeftijd, en voor het gemak reken ik mezelf daar ook toe, sloeg hij de spijker op zijn kop. Voor mijn generatie is Bowie iemand die er altijd was. De excentriekeling, de mooie man, de lelijke man en dan weer in een vreemde uitdossing. Zonder twijfel de artiest in brede zin, en veel meer dan Prince; the Artist. Voor mij was de eerste kennismaking met de muziek van David Bowie ergens in het begin van de jaren zeventig waarbij The Jean Genie het eerste werk van hem was wat bewust binnenkwam. Waar de tekst over ging was een waas en tot op de dag van vandaag weet ik het nog niet. Het even nazoekend begrijp ik dat er bij anderen ook verwarring is over waar het nummer precies over gaat. De meest gekozen hypothese is dat het gaat over een Franse schrijver/filosoof Jean Genet. Zelf was ik onder de indruk door de presentatie en de muziek en waar het liedje nu precies over ging was minder belangrijk. Daar was ik op die leeftijd toch niet zo mee bezig. Wie in mijn groepjes vind wat goed was belangrijk en niet zozeer het waarom, maar goed dat is een hele andere geschiedenis om te beschrijven. Bowie is nu de eerste van een aantal mensen die is heen gegaan die ook je eigen mortaliteit dichter bij brengen. Als straks Jagger of McCartney er niet meer zijn zal dat ook zo'n impact hebben of ga ik er aan gewend raken. Aan het feit dat de helden (Heroes) van mijn leeftijd gaan uitsterven. Dat is ook een beetje de generatiekloof schat ik in, de echte muzikanten sterven uit en ervoor in de plaats komen de mensen uit een andere generatie. Ook leuk maar anders, gemaakt op basis van concepten. Niet omdat de man of vrouw een rasmuzikant is; die sterven uit. Gisteren werd nog een mooie documentaire herhaald over de belangrijkst jaren van Bowie, mooi om te zien. Ook was er een, inmiddels, veel besproken uitzending van De Wereld Draait Door die was opgezet als een eerbetoon aan het leven en het werk van Bowie. De uitvoering van Wende die een prachtige vertolking gaf van Heroes was voor mij perfect. Wat Jet Bussemaker daar nu zocht was me een raadsel evenals de meeste andere gasten. De redactie had wijs geweest, achteraf, om alleen Ivo van Hove en Leo Blokhuis aan tafel te zetten en met hun beiden te praten over het leven en werk van Bowie. Het andere Klinkertje hadden desondanks een vrij ontroerende uitzending mee gemaakt totdat Patricia Paay er precies twee minuten voor nodig had om de emotie eruit te halen met haar onzinnige verhalen. Het ging uiteraard alleen over Paay en niet over Bowie. Heeft nu niemand van de redactie een voorgesprekje met haar gehad en gedacht; nou nee; dat willen we helemaal niet weten noch horen? Het was in ieder geval een grote anticlimax die een tot dan toe prachtige uitzending volledig om zeep hielp, wat ontzettend jammer en een leer voor de volgende keer zullen we maar denken en hopen. Terug naar Bowie en zijn werk; op aanraden van Leo vanochtend de nieuwst cd Blackstar beluisterd en de tekst van het nummer Lazarus tot me laten komen. In relatie tot wat er de laatste dagen gebeurd is; heel mooi. De vergelijking die Leo trok naar Johnny Cash in diens laatste dagen gaat helemaal op. Het mooiste nummer van Cash is uiteraard niet "a Boy called Sue" maar het ontroerend mooie "Hurt" met een goed gemaakte clip. Het nummer "Lazarus" kon weleens het mooiste nummer van Bowie worden met een tekst die op dat moment zijn toekomst omschrijft " Look up here, I'm in heaven".

Herman

Wij zijn weer gearriveerd in 2016 en ik hoop dat u dat ook bent. Eigenlijk zijn we nu in afwachting van kinderen en kleinkinderen om elkaar nog eens een goed nieuwjaar te wensen. Voor die tijd ga ik u nog lastig vallen met onze beleving van gisteravond. Na een echt leuke uitzending van de Wereld Draait Door te hebben gekeken kwam op een later tijdstip de oudejaarsconference van Herman Finkers. Hoe het u vergaan is weet ik niet maar het andere Klinkertje en ik hebben er erg van genoten. Op zijn Finkeriaans een oudejaarsconference die scherpzinnig en toch ook hoopgevend was. Die het midden hield tussen een goeie preek en de ouderwetse oudejaarsconference van Wim Kan. Die een paar scherpe zinsneden opleverde richting de politiek; Sander Dekker zou hij er niet uit kunnen halen in een rij Cliniclowns, Teeven die zich niet vergist kon hebben want vergissen is menselijk en de PvdA die een rechtse ballenclub is geworden. Om er maar eens een paar te noemen. Heel scherp was hij ook over mijn politieke naamgenoot en de club die van hem is. Cynisch, scherp en wat mij betreft; zeer gevoelig. Wat ik echt sterk vond was het fileren van Zijlstra die zich er liet voorstaan geen verstand van cultuur te hebben in zijn periode als staatssecretaris en daarom het beste kon bezuinigen, die operatie kon hij dan bij uitstek uitvoeren. Het zal je hartchirurg maar zijn riep Herman richting Youp; “ik ken geen hart, weet niet hoe het eruit ziet en eigenlijk interesseert het me ook niet”. Deze vergelijking of parabel vond ik zelf nog het meest veelzeggend over de politiek en hoe Herman kijkt naar politici. Een mooi vervolg over de zorg en zijn moeder die in een verpleeghuis is opgenomen. De herkenbare dialoog en de Finkeriaanse draaiing die hij eraan geeft, heel mooi, goed en de actuele situatie beschrijvend. Dat gold eveneens voor zijn kritische opmerkingen over de Roomse Kerk waarvan hij toch een groot volger is. Finkers; “Homoseksualiteit is tegennatuurlijk. Net als over het water lopen en na een paar dagen weer opstaan uit de dood. Je zou ook kunnen concluderen dat homoseksualiteit dus eveneens een wonder is”. Briljant evenals zijn briljante eindopmerking; "heb elkander lief zoals Ivo Niehe zichzelf lief heeft" en met die opmerking stuurde hij ons 2016 in. Maar niet nadat hij een naakte ballerina de bühne op liet komen en, zoals hij voorspelde, de stichtelijke woorden die hij nog tot ons richtte eigenlijk niet meer aan ons besteedt waren. U begrijpt; in één adem; het was briljant en een verademing. Slotconclusie van mijn kant; "Herman for President".

Kerst

We zijn er weer doorheen gekomen. Heerlijke Kerst en omliggende dagen vrij gehad en morgen om 6u gaat de wekker weer. Aan het werk tot een paar dagen na Oud en Nieuw. Het is echt zo'n heerlijke week met veel muziek, lekker eten en weer eens wat gelezen. Voor het eerst sinds een hele tijd weer een goed boek gelezen ( King Kong van Tomas Ross) en dan de Top 2000 op de achtergrond. We zijn er een paar dagen weinig uit geweest en genoten van de rust, het eten en de muziek. Een heerlijke manier om bij te komen van opnieuw een heftig jaar. Zou dat ooit nog eens overgaan vraag ik me weleens af. Dat je aan het eind van een jaar zegt; deze doen we graag over? Ik weet het niet en bezit niet de wijsheid om een antwoord op deze vraag te geven. Zou het leven dan toch een aaneenschakeling van tegeltjeswijsheden zijn? Nu en dan ben ik geneigd om die vraag positief te beantwoorden. We zullen zien wat het komende jaar gaat brengen en of we ons er in kunnen schikken. Dat is de wens voor volgend jaar; aan het eind van het jaar kunnen zeggen; deze doen we graag over, zo'n fijn jaar was het.

Laatste week

Het was de afgelopen week de laatste gewone week van dit jaar. Iedereen nog aan het werk voordat de feestdagen losbarsten. Het zal vast met de leeftijd te maken hebben maar de feestdagen komen en gaan steeds sneller. Na thuiskomst uit ons vakantiepaleis heeft het andere Klinkertje ons huis in de kerstsfeer weten te brengen. Dat is maar goed ook overigens want an het weer is het (nog) niet te merken. Maar goed, het huis is mooi aan gekleed en deze week veel gewerkt en met het werk bezig geweest. Nu, op deze zondag die ook al een beetje sombertjes is, gaan we de verjaardag van onze jongste vieren. Nu heb ik vast al weleens vertelt dat de Kerst bij ons thuis altijd in het teken stond van mijn opoe. Die was 2e Kerstdag jarig en weer of geen weer, wij in de ochtend van 2e Kerstdag om 7.30u de auto in om tegen 10u in het Noorden aan te komen, net op tijd voor koffie en gebak. Nu staat de aanstaande Kerst altijd in het teken van de verjaardag van de jongste; wie kan wel en wie kan niet want het is voor ons een beetje hetzelfde; beiden in de vakantieperiode jarig en daardoor is het soms ook lastig. Maar na de verjaardag vandaag gaan we ons richten op de Kerst en Oud en Nieuw. Nu werk ik met Oud en Nieuw ( hopelijk twee vroege korte diensten) en dus hebben we met Kerst zes dagen vrij en tijd om leuke dingen te doen. 1e Kerstdag gaan we eten met z'n allen en voor ons het hoogtepunt van de hele feestdagen. Niets zo fijn als we allemaal aan onze grote tafel zitten en traditioneel gaan we altijd gourmetten. Dat is een fijne traditie die de nodige voorbereiding vergt. Geen gourmetschaal is aan ons besteedt; wij doen alles zelf. Heerlijke eigen hamburgertjes, zelf de biefstukjes, de schnitzels en ander vlees gesneden. Kaas en ananas, stokbrood, en de gekochte en zelf gemaakte sausjes op tafel en o ja; hoe doen we het ook alweer met de elektriciteit? Ach het zijn zo de dingen die de voorpret maken want u weet het; van de voorpret moet je het, net als met vakantie, hebben. Die laatste gewone week werken was trouwens nog wel een heftige; bijna het kabinet weg en op het wereldtoneel werd een bindende verklaring door 192 landen ondertekend met betrekking tot het klimaat. Dat een paar dagen later er al landen zijn die het akkoord anders uitleggen laten we maar even terzijde. Het principe staat. Dan blijft er al het gedoe over de vluchtelingen waar inmiddels in Frankrijk een enorm politiek gewin dreigde voor ultra rechts en in Denemarken stemmen opgingen om vluchtelingen financieel te plukken. In Nederland stond een gemeentehuis bijna in brand en weet de politiek zich nog steeds geen raad met het vooral Europese onderwerp. Het zit natuurlijk in ons systeem gebakken dat de politiek, het bestuur, rekening moet houden met de kiezer. Zij kan niet over de hoofden van de kiezer regeren en diezelfde kiezer links laten liggen tot de volgende verkiezingen. Dat het dilemma van het politiek bestuur; wel regeren, vooruit zien en wijze besluiten nemen zonder altijd maar het gesundenes Volksempfinden te volgen. Het vergt moed en beleid om te zeggen dat vluchtelingen weg sturen, de grenzen dicht doen en dan te doen alsof er geen probleem is. Die moed en dat beleid zie je nationaal en ook internationaal niet en dat is schadelijk voor de democratie. Een democratie die nationaal deze week toch al een enorme opdonder kreeg. Niet omdat er allerlei VVD zaken aan het licht kwamen die ongrondwettelijk waren maar vooral omdat er ook door de PvdA geen consequenties aan verbonden werden. Dit had de PvdA eens moeten gebeuren Didi, dan stonden de VVDers te dringen om er schande van te spreken en koppen te willen zien rollen. Het toedekken van ongrondwettig gedrag kan niet en mag niet, maar het gebeurde wel. En zo gaan we het nieuwe jaar in; met een regering die tegen haar houdbaarheidsdatum aanloopt en die de weg kwijt is door het gebrek aan regie en leiderschap van die ene VVDer die er wel heel timide uitzag deze week, en terecht. We gaan het zien wat het wordt maar vertrouwenwekkend voor het komende jaar is het allemaal niet en er komen verkiezingen, zo verwacht ik. Die uitslag zie ik met angst en beven tegemoet.