Dividend

” Waar blijf je blogs?” was een appje die ik van de week ontving, grammaticaal

onjuist maar ik begreep de oproep. Iemand mist mijn gemopper en getier over de politiek, over Ajax, over de dingen die mij bezig houden. Mijn reactie was dat ik er door drukte niet aan toekom. Daaraan voegde ik ook nog toe dat het niet meeviel voor een paar ouwe mensen want we zijn best wel druk op het moment. Niet dat de drukte erg is maar zoals met veel dingen moet je af en toe prioriteiten stellen en dan komt op het moment het Bloggen een beetje achter aan de lijst. Niet dat er niet genoeg is om over te schrijven en me druk over te maken. Zo is aangekondigd dat een papierfabriek in Eerbeek gesloten gaat worden door een eigenaar die niet uit Nederland komt en die al een slechte reputatie heeft. Nadat in 2008 het Fins/Zweedse concern al tamelijk onverwacht de Berghuizer papierfabriek (sinds 1839) in 2008 Wapenveld sloot is het nu veel banaler gegaan. Na enkele overnames de laatste jaren werd het bedrijf overgenomen nadat het concern “de Jong Packaging” had overgenomen en daar hoorde “de Hoop” bij. Geen probleem en zelfs eind mei werd nog een nieuwe CAO afgesloten en twee weken later laten ze via de huidige locatiedirecteur weten dat het bedrijf eind 2023 gaat sluiten. Een bedrijf wat al bestaat sinds 1657 gaat door een pennenstreek in Zweden en of Finland uit de markt gehaald worden. Mijn overtuiging, en van meerdere mensen is dat het concern 400.000 ton hoogwaardig papier uit de markt wil halen. En Eerbeek ( waar ligt dat) zal ze helemaal worst zijn. De prijs van papier moet omhoog en dit is de beproefde manier, tevreden stellen van aandeelhouders, dividend scoren, daar gaat het om. En alle in gang gezette processen om de productie van papier te verduurzamen via bijvoorbeeld de waterrotonde, warmtenet, etc; allemaal op de spreekwoordelijke vuilnisbelt. Met zo’n mentaliteit, het tevreden stellen van aandeelhouders komt de verduurzaming nooit van de grond. Dat er mensen blij zijn met de sluiting, ook op lokaal niveau, vanwege de alle emissies die een fabriek nu eenmaal meebrengt, vindt ik echt schokkend. Ze komen nogal veel uit de Groen Linkse hoek, als erfopvolger van de lokale partij IPV, die al in een vorige decade zich tegen de papierindustrie keerde. Nou gefeliciteerd. En weg dus alle mogelijkheden om de verduurzaming op het gebied van recyclebaar papier verder te helpen. Ik hoop dat ze eraan denken als de bezorgers van Amazon, Bol, Wehkamp en anderen hun golfkartonnen doosje aan de deur van deze mensen komen brengen.

In de tussentijd

Het zijn weer opwindende weken geweest wat betreft de gezondheid. Eigenlijk en uiteindelijk niet heel bijzonder maar de spanning houdt je bezig. Werken de medicijnen nog zoals ze zouden moeten? Het is al jaren duidelijk dat ik niet op genezing meer kan rekenen, beter gezegd, ongeneeslijk ziek ben, palliatief heet dat in het jargon. Maar medicatie kan vooralsnog de kanker onderdrukken. Tot nu toe is dat goed gegaan, en hopelijk blijft dat ook nog heel lang zo. Het verwarrende voor anderen is dat ik geen uiterlijke kenmerken heb van een ongeneeslijk ziek mens. " Je ziet er nog goed uit" hoor

ik vaak en dan moet ik me min of meer verdedigen. Nu ik ook nog standaard meer Prednisolon moet gebruiken zal het "er goed uitzien" niet veel anders worden in de beleving van buitenstaanders. Die verwarring begrijp ik ook wel maar het is soms moeilijk om daar mee om te gaan. Wetende dat er allerlei lotgenotencontact zijn voel ik de behoefte niet om die te bezoeken, tot nu toe is het voorgaande zo ongeveer de enige vraag die ik zou willen stellen. In de tussentijd gebeurt er natuurlijk van alles, binnen en buiten mijn kring. Heb wel steeds beter in de hand waar ik nog wel en waarover niet meer moet opwinden. De politiek is zo'n onderwerp, probeer me er niet over op te winden, soms lukt dat en heel soms niet. Ook daarin keuzes maken want het belangrijkste waar ik vooral last van heb is het gebrek aan energie. Wat vroeger als vanzelf ging, die tijd is voltooid verleden tijd, die tijd komt niet meer terug en dat betekent keuzes maken, de hele dag door. 

Finland

Gisteravond het Eurovisie Songfestival gekeken, het was echt een hele matige deze keer. Geen echte toppers of pareltjes te bekennen. Nu was van tevoren al bekend wie er zou gaan winnen en dat gebeurde ook. Waarom dan nog kijken vraag je jezelf af, achteraf.  De bookmakers hadden Zweden op 1 en dat beleef ook zo. Daar spelen dus grote financiële belangen, zij hadden er alle belang bij dat Zweden zou winnen anders hadden de gokkers flink kunnen winnen als bijvoorbeeld Tsjechië had gewonnen. En dus komt er een proces op gang wat wel gerelateerd lijkt aan de self forfilling prophecy's. De meeste "vakjury's" gaven Zweden de benodigde twaalf punten want Zweden zou toch gaan winnen met zo'n goed liedje en performer. Het lijkt wel een beetje op kuddegedrag. U merkt, ik krijg de vinger er niet precies op wat er gisteren gebeurde maar wat zeker is; de zogenaamde vakjury's hebben Zweden aan de winst geholpen. Er zijn twee jury's; de zogenaamde vakjury's en het publiek wat kan stemmen via televoting. Dat gebeurt alleen tijdens de finale, tijdens de halve finales alleen televoting ( deze procedure nieuw dit jaar) en dus hadden de vakjury's alleen iets te melden tijdens de finale. En dat hebben ze dan ook gedaan want het publiek (de televoters) gaven de winst ruim, met meer dan honderd punten verschil, aan Finland. En dan begint het bij mij een beetje te knagen; hebben die vakjury's met een gering aantal mensen de uitslag beïnvloedt? Nou zeker, en hoe. Die paar mensen hebben de televoters opzij gezet en gezegd; jullie publiek, jullie snappen er niets van, dat zullen wij wel corrigeren, en reken dat de bookmakers er blij mee waren. Het meest genante was nog wel dat de goed gevulde zaal telkens Cha, Cha, Cha begon te scanderen, het lied van Finland. Het was meer dan duidelijk wie het publiek de winnaar vond en zo bepaalt een gering aantal mensen ( de vakjury's) de uitkomst van deze strijd. Daar zouden ze eens over moeten nadenken bij de EBU, hoe dat kan. 

12 mei

Het blijft altijd een rare dag, de 12e mei, de dag dat je het meest voelt dat ze er niet meer is. Mijn moeders verjaardag zou het zijn deze dag. 10 jaar geleden vierden we die voor het laatst en dat blijft raar. Als ze er niet meer was zou ze op ons passen, als ze kon, zei ze altijd. Dat heeft ze tot het laatst volgehouden in de strijd die ze moest leveren. Het intense verdriet, zoals ik dat toen voelde is wel weg maar het gemis nooit. Mijn moeder leeft nog steeds voort al is ze er niet meer zelf bij. Bijna elke dag komt ze langs in een verhaal, een opmerking of een gezegde. Zo heeft onze middelste een aantal anekdotes gebruikt in haar 4 mei speech, een van de mooiste manieren om verder te leven. Of om met Bram Vermeulen te spreken, " Ik ben pas echt dood als jij me bent vergeten".

Voor de grap zeggen we weleens tegen elkaar; we are the next generation maar het begint wel steeds meer zo te voelen. Er beginnen mensen om je heen weg te vallen, inmiddels ook leeftijdgenoten. Dat maakt wel dat je hoopt dat het einde nog ver weg is maar dat je dat niet weet. 

4 Mei 2023

Het is vandaag 4 mei, de dag van dodenherdenking. Walgelijk genoeg grijpen de populisten zelfs deze dag aan om hun onverkwikkelijke standpunten te ventileren. De president van Oekraïne is op bezoek, heel erg want het is onze ( de Nederlandse) dodenherdenking volgens de populisten. Ja echt, wat een waanzin, al die mensen die met een nadere nationaliteit voor onze vrijheid zijn gestorven doen er niet toe, de dodenherdenking is Nederlands en daarmee punt uit, geen Zelensky vandaag. Zo wordt zelfs dodenherdenking gepolariseerd vanwege deze onzin. Daarmee is het bezinnen en herdenken op het 2e plan gekomen, schandelijk. Het is te hopen dat de stemmers op die clubs zich verantwoordelijk houden voor dit soort acties en een volgende keer nadenken voor ze hun stembiljet invullen. Beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald is een goed spreekwoord voor deze situatie en hopelijk zien ze ook de stupiditeit in van deze populistische acties. De onderbuik van Nederlanders wordt teveel misbruikt en "das gesunde Volksempfinden" is de maat der dingen. Voor een groot deel verwijt ik maar 1 man die het zover heeft laten komen; Mark R. te DH. Deze man heeft alle motivatie voor Henk en Ingrid om naar hun onderbuik te gaan luisteren aan geleverd. Tragisch is het, hij laat een land achter in moreel verval, en het zal hem een rotzorg zijn. Het land is, zo wordt duidelijk na allerlei wetenschappelijk onderzoek, in tweeën gedeeld, the haves and the have nots. Voor die eerste groep doet ie het, en die tweede groep daar heeft hij geen actieve herinnering aan. 

De 23e april

Vandaag een feestelijke dag: het andere Klinkertje en uw schrijver zijn 41 jaar geleden in het Brummense gemeentehuis getrouwd. Met alle familie en vrienden erbij, grote bruiloft, heel gezellig. Een soort van bruiloft zoals ze nu niet meer worden gevierd. Indertijd hokten wij, zoals dat toen heette, en betekende ongehuwd samenwonen en met de huwelijksjaren erbij zijn we inmiddels 44 jaar bij elkaar. Een leven lang eigenlijk wel want alleen de eerste twintig jaar van ons leven waren we niet bij elkaar en toch zijn die twintig jaar erg belangrijk geweest voor ons verdere leven. De manier waarop we opgevoed zijn en ons leven hebben geleefd, of moeten leven tot ons twintigste. Dat gegeven heeft geleid tot hoe het andere Klinkertje en uw schrijver hun kinderen hebben opgevoed. En de stijl van opvoeden moest vooral verschillen van de opvoeding van het andere Klinkertje. Zonder op de details in te gaan moest het radicaal breken met de manier waarop zij is opgevoed. Voor uw schrijver en zijn broer is het pas de realisatie achteraf; hoe goed of wij het hadden met onze ouders, zo constateerden wij deze week in gesprek. Maar goed, 41 jaar en wat hebben we veel beleefd in ons huwelijk, alle ups en downs die anderen natuurlijk ook hebben maar wij voegen er dan aan toe in Hop Schwiez te hebben gewoond en gewerkt, en dat was een groot avontuur. Na de eerste jaren veel verhuisd te zijn wonen we nu alweer 33 jaar op hetzelfde adres, tot grote tevredenheid overigens. We hebben nu wel de leeftijd en de gezondheid bereikt dat je wel moet gaan nadenken over een volgend adres. Voor ons zelf hebben we nu uit gemaakt dat we discussie nog een poosje in de ijskast zetten en ons hier zo lang mogelijk gaan zien te redden. En na 41 jaren huwelijk kostte dat niet eens veel discussie. En dat is het ook; in de loop van 44 jaren zijn we veel meer naar elkaar toe gegroeid en begrijpen elkaar nog steeds beter, en soms ook helemaal niet want we blijven natuurlijk wel mensen, man en vrouw, echtgenote en echtgenoot, oma en opa en alle rollen die je kan bedenken. Zo zijn we moeder en vader geworden van drie dochters en na verloop van tijd ook oma en opa. Zowel de rol van mama en papa als die van oma en opa zijn rollen waar we zeer aan hangen maar het belangrijkste is wel dat we van elkaar houden en elkaar maar moeilijk kunnen missen. Gelukkig zijn we in een tijd belandt waarin we kunne doen en laten wat we willen, geen baas meer en daardoor een hele vrije agenda. Daar genieten we enorm van, het andere Klinkertje en uw schrijver; in principe niets te hoeven maar nog steeds wel te willen, samen, met elkaar, in voor- en tegenspoed tot……, nou ja; die mag u zelf afmaken.

Tussenstand 2

Op het moment even iets minder bezig met het familieverhaal. Dat is even naar het 2e plan vanwege het gebrek aan energie en zoals u weet, voor schrijven moet je ook een beetje inspiratie hebben. Geen Writers Bloc gelukkig maar even wat andere dingen doen. Zo is het andere Klinkertje met de tuin bezig en als het lukt probeer ik haar een beetje te helpen. Maar zoals dat gaat, er is een chronisch gebrek aan energie. Het enige wat me goed lijkt af te gaan is autorijden. Na een periode van 3 dagen dat ik niet mocht rijden, vanwege een nieuw medicament, langzaam het aantal kilometers weer opgevoerd, en dat gaat steeds beter. Het gebrek aan energie is wel eens om wanhopig van te worden omdat ik zelf het gevoel heb dan lui te zijn. Rationeel weet ik natuurlijk dat de vermoeidheid komt door mijn lijf en de medicatie . Maar qua gevoel is dat soms anders, als mijn rots in de branding aan het ploeteren is en jij komt niet verder dan bankzitten of zoals nu een beetje achter de computer hangen en mijn beklag aan u doen. Waar ik wel erg positief van wordt is dat de lente, hoewel zeer laat, eindelijk lijkt aan te breken en we blijven consequent in de dubbele cijfers en eind deze week een dag met 20 graden. Dat maakt mijn humeur er een stuk beter op want de lente is wel het seizoen waar ik het meest naar uit kijk. Het prachtige jonge groen aan bomen en struiken is het mooiste groen wat er bestaat. Daar maar eens van genieten en morgen weer een stukje wandelen met onze deeltijd hond is ook een goede oppepper. Nu de komende weken de groene aanslag van de tuinmeubels en de schutting poetsen en dan kan de lente echt beginnen, ik kijk er naar uit, de lente dan, niet het poetsen.

Tussenstand

Waar ik u een vorige keer berichtte over prioriteiten even een tussenstand. Heel druk geweest is ze; mijn andere Klinkertje, met het organiseren van de schijf die ik archief noemde maar die meer weg had van een opeenstapeling van allerlei documenten, foto’s etc. Geen geolied archief waar je zo alles kan vinden, nee. Natuurlijk wist ik zelf wel de weg in de chaos ( nou meestal dan ) maar nu dus echt gearchiveerd een overzichtelijk archief. Heel fijn om dat te hebben. Verder ben ik op weg met mijn verhaal over onze stam van de familie, niet de wetenswaardigheden maar de verhalen. Al doende kwam ik erachter dat het toch zaak is om eerst wat onderzoek te doen en de boel chronologisch op een rijtje te hebben en daar vloeien de verhalen die ik wil vertellen uit voort. Zo zal het moeten gaan en dus ben ik in de eeuw voor de vorige begonnen met de zaak op een rij te krijgen. Heel behulpzaam om een soort tijdlijn te hebben. 

Buiten dat ik daar op mijn manier druk mee ben is er in de buitenwereld ook weer het nodige gebeurd; de ontevreden mensen in dit land hebben een nieuwe Messias gevonden en daar massaal op gestemd. Dat gaat weer een bijzonder politiek landschap worden waarin de polarisatie nog verder zal toeslaan, vrees ik. En iets oplossen gaat het niet, alleen nog meer teleurstellingen bij de ontevreden mensen, die vervolgens weer een nieuwe uitlaatklep zullen zoeken. Na Pim, Geert, Thierry wordt alle hoop gericht op Caroline. Een VVD woordvoerder in Brabant feliciteerde de winnende club, en voegde er cynisch aan toe dat hij ze veel succes wenste met het stikstofdossier, de biodiversiteit en alle andere problemen die op ze liggen te wachten. Laatste ergernis; Ajax heeft gisteren verloren van die club uit Rotjeknor

jammer en onnodig maar waar ik echt stupide van werd was de uitleg van de scheidsrechter waarom hij geen tweede gele kaart uitdeelde aan een iemand van de tegenpartij. Onbesuisd of onvoorzichtig, daar maakt hij het verschil, en het is natuurlijk zijn beoordeling. Hij heeft zeker een andere overtreding gezien want de overtreder deed meer dan alleen een been uitsteken. Dat had de wedstrijd natuurlijk een heel ander aanzien gegeven en zijn alle analyses over de wedstrijd zoals nu gespeeld totaal overbodig. De analyse zou moeten gaan over Makkelie en niet de wedstrijd, wat een arrogant baasje; het is mijn beslissing, en ik zou het precies weer zo doen. Wat ???. Goed, de frustratie weer van me afgeschreven, wat een clown.

Prioriteiten

De laatste tijd veel bezig met opruimen en dat vergt veel meer aandacht dan gedacht. In gesprek met een van onze dochters begon ineens het idee te sluimeren dat we er misschien verstandig aan doen om onze materiële en immateriële nalatenschap wat beter te documenteren. Opnieuw een prachtige klus waarvan het begin en eind nog onduidelijk is. Om te beginnen eerst maar eens een chronologische verslag maken van onze familiegeschiedenis voor zover we die kennen. Dan kijken wat interessant is om nadere verhalen van te maken. Zo is het tot nu toe uitgedacht. Bij het beschrijven van de familiegeschiedenis vallen er allerlei anekdotes en verhalen in de gedachten die ik dan maar kort beschrijf. Het zal nog een hele tocht worden want ook van de talrijke voorwerpen met familiegeschiedenis is het idee eer een foto van te maken en die te documenteren. Al met al weet ik nu al dat het tijdsintensief gaat worden, als u nog minder van mijn hand ziet verschijnen heeft het die reden. De familiegeschiedenis gaan we wel schrijven maar is uitsluitend voor eigen gebruik, het is maar dat u het weet. De prioriteiten liggen even elders.

Vermoeid lijf

Het bingewatchen heeft er, onder andere, toe geleid dat ik niet veel aan schrijven ben toegekomen. Dat heeft wel meerdere oorzaken hoor. Kleine hint; op een avond kregen we een bericht van onze woningstichting dat we wellicht in aanmerking kwamen voor een ander huis. Zonder verder in details te treden maakte dat wel wat los bij ons; het andere Klinkertje en uw schrijver. Om niet te zeggen dat we flink schrokken van die mogelijkheid. Achteraf kon en ging het niet maar de gedachte aan de enorme, en volumineuze hoeveelheid aan spullen die door ons huis hebben post gevat maakte wel dat we aan het opruimen zijn. Niet zomaar herschikken maar houden wat we belangrijk vinden om te hebben en te houden en eventueel door te geven aan de volgende generatie. Of terug geven aan de volgende generatie want er staat best wel wat gestald bij ons, dan wel achter gebleven tijdens ” the Troubles” zullen we maar zeggen. De rest van de inventaris is bijzaak en kan weg. Dat geeft een vermoeid lijf, en soms een vermoeide geest maar buiten al een goed gevoel. De avonden werden daarna wel besteedt aan wat actualiteit maar ook aan bingewatchen, Netflix is wel een uitvinding en ze maken zelf ook prachtige series. Deze keer hebben we een Duitse serie gekeken die een paar mooie spreuken bevatte die ik u natuurlijk niet onthouden wil; “Was wir wissen is ein Tropfen, was wir nicht wissen ist ein Oceaan”. Geweldige spreuk en waarheid als een koe, net als deze; “Der Anfang ist das Ende und das Ende ist der Anfang”. Aforismen, of betekenisvolle spreuken, de serie zat er vol mee, genieten dus wel maar ook opletten. Was wir wissen, etc. En zo komen we terecht in de week dat er weer veel staat te gebeuren; in ieder geval voor mezelf sprekend. Nadat ik al veel eerder een waardeloos bericht kreeg van eerst de uroloog en nu in behandeling bij de oncoloog ben ik er tijdens het bevolkingsonderzoek darmkanker uitgehaald en mag ik komende week ook nog op visite bij de afdeling MDL ( Maag, Darm en Lever). Wat die van me gaan willen is me wel duidelijk; kijken waar het altijd donker is, mijn geest moet er nog rijp voor worden en dat heeft tijd nodig. Het zijn, met elkaar, redenen waarom mijn hoofd genoeg te doen heeft en dan raakt schrijven even op een tweede vlak, maar samen met mijn rots in de branding, het andere Klinkertje komen we ook door deze tijd heen. Verheugen wil ik me op leuke dingen; wandelen, vissen en lekker autorijden, mijn grootste liefhebberij waar ik heel blij ben dat onze auto weer een jaartje langer met ons mee mag, of is het andersom?

Bingewatchen

Op de valreep van januari, en ja de tijd vliegt, nog even een stand van zaken betreffende het huishouden van de Klinkertjes. We proberen om het moment een beetje het wereldgebeuren aan ons voorbij te latengaan, dat wil zeggen; zo min mogelijk de talkshows kijken. Nu Lützerath “am boden liegt”, en gesloopt en wel afgegraven wordt, mijn weerzin daartegen heb ik in een vorige blog al duidelijk gemaakt proberen we ons minder te ergeren aan de wereld. Daarvoor zijn we behoorlijk aan het Netflixen wat een verademing is. Heerlijk kijken, onderuit op de bank en we kijken nu de serie van Netflix zelf; manifest. Nadat we ons al een keer scheel gekeken hadden naar de serie de Designated Survivor is deze van een andere orde. Het is science fiction met een reëel randje wat wij heerlijk vinden. Helaas zijn we er vanavond doorheen, wellicht in juni komen er nog 10 afleveringen. Wij moeten vooralsnog op zoek om ons binge-watchende karakter genoegdoening te geven. Zoeken naar nieuwe binge waardige series ( en binge waardig betekent niet kunnen stoppen met, in dit geval kijken). Nog even en we gaan de lente in en dan worden de dagen langer en andere dingen weer veel belangrijker. Hoewel de lente nog niet is aangebroken is het vandaag eindelijk een beetje mooiere dag en omdat het andere Klinkertje richting apotheek moest hebben we dat wandelend gedaan. Dat beviel goed en dus zijn we een stukje doorgelopen, via de oude buurt naar het Soerense Zand en weer terug gewandeld via het dorp. Dat wandelen werkt bijna net zo goed als het Praathuis, en dus praten we bij over de belangrijke, en minder belangrijke zaken die ons zo bezig houden. Slotconclusie na een vrij uitgebreide inventarisatie; er is de komende tijd nog genoeg te doen alvorens de dagen weer langer worden en onze interessen verschuiven naar de buitenwereld, wandelen, struinen en vissen worden dan weer belangrijk en na de mooie wandeling van vanochtend kijk ik er ook zeer naar uit, de lente.

Interbellum

Het leven kabbelt een beetje voort en we zijn nu bijna halverwege januari van het nieuwe jaar 2023, een beetje een tussenperiode waarin niet zoveel gebeurd, een micro cosmos interbellum. Helemaal zeker ben ik niet maar volgens mij is het maandag aanstaande Blue Monday. De meest vervelende en sombere maandag van het jaar. Zoals u weet heb ik niet veel met al die Anglo-Saksische terminologie ( Black Friday,etc) op deze na; Blue Monday. Nu is deze hele week een soort van Blue Monday, en dan vooral het weer betreffend, het is bijna niet droog geweest, de zon heel weinig gezien en dat zijn al ingrediënten genoeg voor een instant Blue Monday.

Het lijkt ook wel dat met het ouder worden ik er meer last van heb. 40 jaar jonger had ik vooral een hekel aan de herfst en waren de maanden oktober en november bijna niet door te komen. Nu heb ik dat vooral met de te korte dagen in de winter. Blij als het straks weer zomertijd wordt en de dagen qua licht weer op een aanvaardbaar niveau komen. Blijft de vraag liggen hoe het kan dat je er op oudere leeftijd ( in ieder geval uw schrijver) steeds meer last krijgt van de herfstige omstandigheden in de winter, want dat is het nu per slot van rekening. Een antwoord heb ik niet, ook niet na lang nadenken behalve dat de geneugten van de winters van vroeger, sneeuw en schaatsen niet meer aanlokkelijk zijn. Sneeuw en ijzel zijn meer een vijand geworden en schaatsen doe ik niet meer, kan me geen botbreuk door een val op het ijs permitteren. Ach ja, er zijn erger dingen maar desondanks blij dat we de “goede” kant op gaan, en met goed bedoel ik dat de dagen lengen. Gisteren waren de tuinlampen al aan voordat het echt nodig was, eigenlijk nog teveel daglicht, dat zijn wel de momenten waaraan ik me dan vasthoud en de lente tegemoet zie. Doordat ik een los eindje in deze Blog had staan toch maar even opgezocht en het klopte, maandag aanstaande, 16 januari is het Blue Monday. Genieten zal ik er niet van maar het min of meer vieren als point of no return; we gaan richting lente. 

Zoals ik meestal doe na het schrijven loop ik door de foto’s om een bijpassende of toepasselijke te vinden en mijn oog valt het eerst op een foto van verlaten dorp in het gebied van Garzweiler, de Duitse bruinkoolmijnen een half uurtje over de grens bij Roermond. En dan kan ik het toch niet laten om er even over te schrijven want op dit moment wordt het opgekochte dorp Lutzerath ontruimd van activisten en gaat de grote grijper er straks in. Surrealistische foto’s in de krant van mensen die op de rand van de mijn/afgraving staan met die grote grijper vlak voor zich. Het is een echt schandalige situatie daar waarin mensen huis en haard gedwongen moeten verlaten, hele gemeenschappen uiteen worden gehaald en al heel wat monumenten en museale stukken aan de grijpers zijn overgeleverd. Zoals al eerder betoond, onbegrijpelijk dat een regering daaraan meewerkt om de aandeelhouders van een private maatschappij (RWE) tevreden te houden, tragisch. Die aandeelhouders zijn voor een deel ook de omliggende Kreisen ( gemeenteverbanden) maar RWE is ook gewoon aan de beurs. Een heel stel dorpen zijn al verdwenen of dreigen dat te worden. Garzweiler, Grefrath, Otzenrath, Jackerath, Oberwestrich, Winkelheim, Königshoven, Unterwestrich, en nu dus Lützerath waar op het moment veel om te doen is. Dit dorp is de laatste die moet verdwijnen, naar het schijnt. Lees ook; https://www.nrc.nl/nieuws/2023/01/10/het-dorp-dat-moest-verdwijnen-en-toen-weer-niet-a4153797 en https://klinkertjes.nl/dag-mijnbouw/

Lichtpuntje

Zo tegen het eind van het jaar, en het buiten, qua weer, zo somber is dat de mussen bijna tegen een depressie aanvliegen, is er gelukkig nog een lichtpuntje. De Top 2000 van dit jaar, dag en nacht op televisie en heerlijk al die bekende en onbekende muziek. Het is nostalgisch en opbeurend tegelijk, een nieuwe traditie zo werd het deze week door iemand genoemd en daar ben ik het zeer mee eens. Het is ouderwets en vernieuwend tegelijk. Waar Top 2000 a gogo al die tijd werd gepresenteerd door dhr van Nieuwkerk, is de presentatie en de opzet gewijzigd. En ik moet zeggen dat Herman van de Zandt het hele spectrum beheerst op een semi nonchalante wijze, van sport tot Top 2000. Ook de opzet licht gewijzigd en wat een verbetering, niet meer precies dat format. Er wordt ook zeer terecht af en toe van afgeweken. Suggestie voor de makers, laat de winnaar van de quiz een nummer uitzoeken wat helemaal wordt uitgezonden. Die hele korte clipjes maakt het programma wel snel maar doet afbreuk aan sommige nummers. Maar goed, sinds 1999 al een vast onderdeel van de opmaat naar het nieuwe jaar. Dat gaan ze nog lang vasthouden op Radio 2, en terecht. 

En hoe was uw jaar, 2022? Heel anders dan u zich had voorgesteld denk ik zo, een jaar met opnieuw oorlog in Europa. Met hele vervelende consequenties voor ons dagelijkse leven, energie en andere zaken, inflatie bijvoorbeeld. Eerst denk je nog; misschien logisch maar gaandeweg werd dat meer onlogisch. Deze inflatie wordt opgeklopt, zo is mijn indruk, onder het mom van brandstofprijzen, etc, maar nu bijvoorbeeld de brandstofprijzen weer gezakt zijn, geen prijs is verder naar beneden gegaan. En zeker niet bij de detailhandel waar veel duurder is geworden onder het mom van inflatie, en nu maar afwachten wat de winstcijfers van de grote supermarkten gaan laten zien in het eerste kwartaal van 2023. Voorspellen is lastig maar ik vermoed dat daar flinke winsten zijn gemaakt evenals bij alle energiereuzen, olie of elektra maakt niet uit. De eerst oliereus (Exxon) heeft al laten weten dat ze geen extra afdracht gaan doen aan de Europese Unie en in beroep gaan. Eerst mensen bewust in de problemen helpen, daar miljarden aan verdienen en dt alleen aan de aandeelhouders kwijt willen maar niet aan de hele gemeenschap, dat is pas een schande. En dat fijne bedrijf is ook nog eens mede eigenaar van onze eigen NAM, wees er maar blij mee. Waar alles vele malen erger voor is; natuurlijk de Oekraïense mensen die dag in, dag uit lijden onder de luchtaanvallen van de Russische federatie. Nu weet ik wel dat historisch gezien er hier en daar wat af te dingen valt op delen van de toenmalige Oekraïense bevolking die voor een deel met de Duitsers heulden. Maar goed, dat is nog een paar pagina’s waard om dat allemaal te beschrijven en dat ga ik hier niet doen, wel goed om in te verdiepen. 2023 komt eraan, en wat het gaat brengen durf ik u niet te voorspellen, niet in de wereld, niet in Nederland ( ruk naar rechts na de Provinciale Statenverkiezingen?) en ook lokaal is het onvoorspelbaar. 

Wat mezelf betreft hoop ik dat ik de benen eronder kan houden. Dat de ziekte die me getroffen heeft enigszins onder controle blijft. Want voor 2023 maar zeker voor erna heb ik alleen maar de wens dat ik lang van het andere Klinkertje mag blijven genieten, dat het de kinderen goed gaat en dat ik de kleinkinderen zo oud mogelijk mag zien worden. Daarvoor vind ik dit liedje van Rob de Nijs wel heel treffend.

Voor zijn situatie zeker geldt dat zeker maar ik voel het ook wel een beetje zo. Geniet van de dag, pluk de dag en alle cliché’s zijn van toepassing maar ook van harte gemeend, het besef dat morgen belangrijker is dan volgende week is er wel 1 om me aan vast te houden. Dat doe ik ook, samen, en met hulp van het andere Klinkertje.

Een mooi, goed en vooral gezond 2023 wens ik u toe.

WK 2022

Had ik mezelf nog zo beloofd me niet op te winden over dit WK. Verkeerde plek, verkeerde tijd, uitbuiting, enfin u kent de argumenten. Het Nederlands elftal speelde als een ouwe krant, ze wonnen tot Argentinië kwam. Toen werkte het spelletje niet helemaal meer en was het einde oefening voor Louis en consorten. Terecht is mijn persoonlijke mening, en natuurlijk hoopte ook ik dat we er nog ver mee zouden komen. Onterecht van de Argentijnen verloren, wellicht en misschien. Wat me gestoord is de rol van de VAR, eigenlijk wel in dit hele toernooi. Onbegrijpelijk dat ze soms geen situaties nakeken en opnieuw beoordeelden. Van Basten oordeelde ongelukkig maar terecht de eerste strafschop voor Argentinië tegen Kroatië. Een mening zal ik het maar kwalificeren want mijn vraag aan vB zou zijn, waarhad die keeper moeten blijven? De keeper kan niet in de grond zakken en bovendien, de doelpoging was al geweest. Dus hielp de keeper geen goede doelkans om zeep, die was al geweest. Je verwacht dan van de twee Italianen dat ze opnieuw gaan beoordelen want zowel de scheids als de VAR Italiaans. Maar geen moment is er terug gekeken en werd de strafschop toegekend. Dat vindt ik dus niet kunnen, tenzij ze kunnen aangeven wat de keeper had moeten doen. Dat kunnen ze niet want de Argentijn was helemaal niet van plan de keeper te ontwijken maar torpedeerde de keeper. Dat was een gele kaart voor de Argentijn en zeker geen strafschop. De Argentijnen scoren uit de strafschop en dan staan ze niet met 1-0 achter maar met 3-0 ( wat ook de einduitslag was) want de Kroaten moeten een doelpunt scoren en moeten dus ruimte laten. Maar in de grote opzet om Argentinië met hun “uitblinker”, dubbel gesponsord in de Arabische wereld ( door Qatar wat de hoofdsponsor is van PSG, en een soort ambassadeurschap voor het altijd vredige Saoudi Arabië) wereldkampioen te laten worden moest het zo gaan. Het ging eerst al “mis” tegen Saoudi Arabië, verliespartij voor de Argentijnen ( maar hoe fijn voor de ster van het team in relatie tot zijn andere verplichtingen) en vervolgens lijkt alles in het werk om Argentinië in staat te stellen om wereldkampioen te worden. Geen moment twijfel ik er nog aan dat het WK zo gaat eindigen. Slechts op een moment ging het bijna mis toen de twee langen van Nederland zorgenden voor een onverwachte 2-2 en verlenging nodig was. Dat stond niet in het draaiboek van de Fifa en blijkbaar had scheidsrechter Lahoz dat niet goed gelezen nadat hij 10 minuten extra tijd toevoegde aan de reguliere speeltijd. Ergerlijk dus, en daar waar de UEFA nog wel eens overdrijft met de VAR durf ik wel te zeggen dat de FIFA met aan het hoofd die foute Infantilo, daar nog een puntje aan kan zuigen.

71 jaar geleden

Het lijkt wel een soort van jaarlijkse traditie te worden maar zoals ik u vorig jaar al een mooi stukje schreef op deze zelfde dag ( al zeg ik het zelf) over mijn/onze ouders moet ik ook vandaag de hele ochtend al aan ze denken ( https://klinkertjes.nl/data/ ).Het andere Klinkertje had nog een mooie gedachte vanochtend; als ze samen in de hemel zouden zijn, zouden ze dan een feestje gepland hebben voor hun huwelijksdag, op deze dag 71 jaar geleden, en wie zouden ze dan uitnodigen? Wat ik over beiden te zeggen heb is al gedaan. Zie de blog van het vorig jaar. Voel niet de neiging om alles te herhalen want wat ik te zeggen had, dat heb ik vorig jaar al uitgebreid gedaan, en met alle liefde.

The Endgame

In het vroege voorjaar van 2019 schreef ik u al een stukje met de titel Endspiel, nu is er, na een tamelijk rustige periode , een nieuwe paragraaf aan toe te voegen. Een tamelijk rustige periode is sinds die tijd aan mij voorbij gegaan, met stabiele waarden in mijn bloed. Vorig jaar ben ik vanwege een stijging in de bloedwaarde over gegaan naar implantaten die per injectie worden ingebracht. Sinds een maand blijkt dat ook deze injecties onvoldoende zijn om het woekerweefsel in mijn lichaam te controleren, dus moet er iets anders gebeuren. Mijn relatie met de dames en heren artsen is meestal prima en daardoor was de verrassing groot dat ik van uroloog naar oncoloog ging verhuizen, qua behandeling dan. Hij had het altijd over wij, en ik dacht dat wij beperkt was tot de uroloog en uw schrijver. Dat bleek niet geval. Wij betekende in dit verband het team van behandelaren. Nu ben ik dus weer bij een prima arts belandt waar we direct een goede verhouding mee hebben. Zoals het er nu voorstaat kon ik kiezen. Dat is mooi hoor ik u denken maar dat kiezen betekende niet meer dan de kat of de hond, erdoor gebeten worden bedoel ik. Een oplossing was een medicijn waar ik mogelijk wat duizelig, wankel en vergeetachtig van kon worden. Het andere is een medicijnheeft als bijwerking heeft dat er vaker hartinfarcten bij voorkomen. Nou, kiest u maar; door de hond of de kat gebeten worden. Het is een dilemma waar het andere Klinkertje en ik snel uit gekozen hebben. Graag gaan voor kwaliteit van leven en niet de kwantiteit. U begrijpt dat ik dit allemaal even snel vertaal maar dan begrijpt u het een beetje. Kwaliteit van leven is waar het allemaal om draait uiteindelijk, en ik wil mijn kinderen, het andere Klinkertje en ook heel belangrijk mijn kleinkinderen natuurlijk nog graag wat ouder zien worden. Is das Endspiel al gespeeld, nee verre van dat maar het komt wel steeds dichterbij. Een vage kennis (grapje hoor, mijn beste vriend is hij) was gisteren op bezoek en stelde mij ook de vraag; hoe gaat het nou? Ben je, of heb je het gevoel dat je in de 2e helft bent belandt of zit je al in blessuretijd? Een mooie metafoor natuurlijk en ook heel behulpzaam om je uit te spreken over zaken die niet altijd even makkelijk zijn. Mijn antwoord aan hem is dat ik het niet weet. Het hangt vooral van de komende maand af ( nieuwe medicijn) of ik me in de 2e helft bevindt of in blessuretijd. Natuurlijk hoop ik zeer dat het de 2e helft is en dat de blessuretijd nog ver weg is maar je weet het niet. Die constatering maakt dat het wederom afwachten is, gaat het medicijn werken? Dat zou enorm helpen en het is die spanning waarin we ons de laatste dagen van het jaar gaan wentelen. Of zoals de Duitsers zeggen; “nicht oft aber immer öfter” went het probleem zich naar je toe. Als het niet werkt kunnen we niet switchen naar een ander medicijn en wordt het afwachten hoe het beloop verder is zonder dat je er iets fundamenteels aan kunt wijzigen. Dat maakt je wel onzeker en machteloos waarbij de bloedwaarden bijna belangrijker worden dan een betere vraag; hoe voel je je fysiek. Kan je nog alle dingen doen die jegewend bent te doen. Kun je, als straks alles weer in een nieuw evenwicht is beland, lekker gaan wandelen en leuke dingen doen? Dat is een vraag die me meer bezig houd dan bloedwaarden hoewel in het geheel niet onbelangrijk, die bloedwaarden. Als het andere Klinkertje, die me steeds met ongelofelijke doortastendheid en scherpzinnigheid bijstaat, straks de kracht vindt om met uw schrijver weer het wandelpad op te zoeken is er een nieuw evenwicht ontstaan, ik kan het niet afwachten. Helaas is het nog niet zover en ben ik nu in afwachting van een volgend telefoontje van de behandelend geneesheer, geen idee wat hij me gaat meedelen. Dat is waaraan ik me probeer te onttrekken, dat het je leven beheerst maar het is bijna een onmogelijke opgave geworden om dat te doen. Het wordt vast niet het laatste stukje over de kwakkelende gezondheid want u begrijpt dat het mijn leven meer bezit dan mij lief is en mag u wel weer een nieuw stukje Endgame of Endspiel in de komende tijd verwachten.

Gekleurde Lampjes

We gaan richting de feestdagen en dat stemt mij in ieder geval altijd een beetje melancholisch. Zelf denk ik dat het komt omdat de feestdagen bij ons, vroeger, een vrij vast patroon had. Dat heb ik u dat al

eens eerder vertelt, Opoe die op 2e Kerstdag jarig was en wij de twee en een half uur durende rit naar het Noorden maakten, en weer terug uiteraard, op 1 dag. Voor mij altijd gezellig die dag; naar mijn vlak in de buurt wonende oom en tante waar ze gekleurde lampjes in de boom hadden ( door mij zeer bewondert) en natuurlijk Billy Smart Circus en veel lekker eten drinken. Op oudejaarsdag maar meestal de dag ervoor de oliebollen bakkerij van pa en ma ( en aan het slot de appelbeignets niet te vergeten). Zelf hebben we ook een aantal rituelen ontwikkeld die vrijwel ieder jaar plaats hebben. Niet van die hele bijzondere maar altijd leuk om te doen. Sinterklaas hebben we allang geleden afgewaardeerd en we zijn terug gekeerd bij de Kerstman. In Zwitserland hadden ze wel een soort Santi Klaus die sinaasappelen uitdeelde maar dan was de stad en de mensen allang in Kerstsfeer, alles in voerbereiding op de Kerstman. Anders dan in Nederland waar we eerst de Goed Heilig Man de deur uitwerken richting Spanje alvorens de Kerst kan losbarsten. Wij doen zo min mogelijk aan Sinterklaas maar de avond met Kerst of er rondom dat we ( met zijn allen) gaan gourmetten ( vaste prik) heeft de Kerstman ook cadeautjes gebracht. Met Oud en Nieuw zijn het andere Klinkertje en uw schrijver meestal met zijn tweeën en dat dat is ook heel fijn. Nadat het 00.00u is geweest gaan de appjes en de telefoon in onnoemelijk tempo en nieuwjaarsdag zoeken we elkaar op. En dan is het nieuwe jaar weer aangebroken en kan de boel weer opgeruimd en stappen we een nieuwjaar binnen waarvan we niet weten wat er zal gebeuren. 

Dat wisten we vorig jaar ook niet, en zie; het is voor ons een bewogen jaar geweest laat staan voor Oekraïne en nog zoveel meer andere plaatsen in de wereld die momenteel weinig aandacht krijgen. Bijna aan het eind van dit jaar is het wel fijn om te zien dat zich in de Verenigde Staten weinig lijkt te wijzigen. In ieder geval niet in de mate waarin dat gevreesd werd en dat is op dit moment in de wereldgeschiedenis een gelukkig ding. Vandaag is ook de dag dat “de Donald” bekend gaat maken of hij zich weer kandideert voor een nieuwe termijn president. Zelf hoop en denk ik van niet want de mid terms hebben toch bij uitstek laten zien dat zijn invloed sterk terugloopt en het wachten is nu op de Republikeinse Partij die hem op een zijspoor zet. In ons familieleven heeft de wereldpolitiek nog nooit zo’n grote rol gespeeld dan deze dagen. Hoewel we kinderen van de Koude Oorlog zijn en geleefd hebben met een zekere mate van dreiging is dit wel een spookbeeld. De manier waarop het dagelijkse leven beïnvloed wordt door al wat aan de Oost zijde van Europa zich afspeelt en dan met name de energieprijzen die door het dak gingen. Dus wordt ook hier in huis de thermostaat laag gehouden en dit schrijvende hebben we de verwarming nog niet aan gehad en douche ik me nog maar twee maal per week en dan nog twee minuten. Voor mij makkelijk want zodra de geforceerde afvoer na ongeveer twee minuten gaat draaien stop ik met douchen. Ach ja, je moet er wat voor over hebben. Uitgebreide kookpartijen doen we ook niet meer, en als we koken is het bijna altijd voor een aantal dagen. Een mens wordt wel creatief. 

Tot slot nog; deze week een stem uit het verleden en die stem bezorgde me een week gevoel in de maag. Een bericht via de mail van iemand waar ik vroeger beroepsmatig contact mee had en die mij vraagt hoe het met mij gaat en verteld hoe het haar vergaat. Het contact moest indertijd stoppen omdat men vond dat een contact professioneel aan gegaan moest worden en ook op tijd weer afgebouwd. Daar heb ik weleens spijt van gehad dat ik ernaar geluisterd heb toen me dat werd opgedragen. In mijn politieke periode ben ik nog een keer geweest en daarna van de ene ziekte in de andere verzeild geraakt. Hoewel je natuurlijk via Facebook soms mensen wel kan volgen is dat hier niet aan de orde. Haar kinderen zocht ik nog weleens op Facebook maar via hen kwam ik niet verder. En nu dus dat bericht; heel mooi omschreven en treffend. Met opmerkingen die voor mij een brok in de keel zijn en bijzonder ook, het was voor mij ook een periode die diepe, diepe indruk heeft gemaakt. Hopelijk hebben we nu en dan weer even contact, face to face of zo; via de mail, een indrukwekkende vrouw.

Wonderlijk lijf

De laatste weken niet veel geschreven en de reden daarvoor is dat ik het ziekenhuis weer regelmatig gefrequenteerd heb. Eerst onderzoeken, dan afwachten op de uitslagen en die hadden wel wat positiever mogen zijn zal ik bekennen. Hoe het bij u dan werkt weet ik natuurlijk niet maar zelf heb praat ik er wat over met het andere Klinkertje en veel nadenken. Mijn achterhoofd is momenteel veel drukker dan ik mij altijd bewust ben. Dat resulteert er wel in dat vermoeidheid een nog grotere rol speelt, nu niet zozeer lichamelijk maar vooral moe in mijn hoofd. Het maalt natuurlijk omdat de onzekerheid aan je knaagt. Gelukkig heb ik het andere Klinkertje die mijn rots in de branding is, de laatste tijd nog veel meer dan anders. Door erover te praten, en soms ook niet over te praten en wat anders te gaan doen. Door alle gebeurtenissen weer van de laatste weken besef je eens te meer wat een wonderlijk lijf ik bezit en hoe er dingen soms verkeerd gaan. Processen op gang komen die er niet horen te zijn. We proberen

nu en dan nog wat te wandelen en in vorm te blijven maar het valt niet altijd mee. Soms helpt het om je hoofd wat te legen maar andere momenten krijg je het gewoon niet uit je hoofd en zolang er geen vervolgbehandeling bekend is zal dat nog wel zo blijven. Natuurlijk is afleiding heel goed, en als het helpt geweldig. Zo zijn de kleinkinderen een geweldige afleiding. We hebben er drie en zoals u weet passen we geregeld op omdat we het graag doen, en het voor het werk van de kinderen ook soms noodzakelijk is. Hoewel het oppassen natuurlijk ook energie kost trekken ze je even in een andere wereld, en dat is vaak heerlijk. We zitten met de kleinkinderen in een soort laatste jaar want de twee oudsten gaan volgend jaar naar vervolgonderwijs en dan blijven ze in Dieren en zien we ze een stuk minder. De jongste gaat dan ongeveer naar het basisonderwijs en is dan nog maar een deel van de dag bij ons. “The times they are a changing” zong Bob al eens en voor ons klopt dat als een bus maar soms is het wel moeilijk te verteren. Alles schuift en wordt anders en dan speelt altijd op de achtergrond die ziekte en dat, hoewel je daar als kind geen weet van hebt, de eeuwigheid eindig is. Als kind, met een gelukkige jeugd, heb je geen weet dat alles een keer ophoudt. Dat de twee grootste zekerheden in ons leven geboorte en dood zijn. Dat het leven van je weg accelereert en de tijd steeds sneller lijkt te gaan. Objectief kan dat natuurlijk niet; een dag duurt net zolang als 40 jaar geleden, maar je gevoel zegt iets anders. Vandaar het al eerder gemaakt grapje waarin ik aan het andere Klinkertje in maart al vraag of ze weet waar de Kerstboom ligt want voor je het weet kunnen we de boom weer neerzetten. En het is zo want het is nu nog maar 49 dagen tot 1e Kerstdag, de jaren beginnen steeds meer te vliegen. En daardoor krijgen de bijzondere gebeurtenissen steeds meer waarde omdat je niet weet hoe vaak je ze nog gaat meemaken. Morgen maar weer iets triviaals maar belangrijks gaan doen; wandelen. Natuurlijk gaan we liever met goed weer wandelen maar soms moet je jezelf er ook even niets van aan trekken en gewoon gaan. Nu is het vandaag een koude dag en dat helpt niet om de spirit te vatten en te gaan, dus gaan we morgen.

Er is er 1 jarig

 Mijn enige broer wordt binnenkort 70 en dat gaan we binnenkort vieren. Het feit dat hij zeventig wordt betekent dat ik er al 63 jaar achteraan hobbel en ik hem nooit ga inhalen, zo constateerden we gisteren nog in een telefoongesprek. Eigenlijk is hij allang weg, eerst gewoond in “het Westen” van het land zoals wij dat graag aanduidden. Daarna in de Kop van Overijssel en sinds een jaar terug naar de geboorteprovincie van onze vader, het altijd mooie Drenthe. Weliswaar wonen mijn broer en zijn eega aan de andere kant van Drenthe maar het was toch een soort van thuiskomen zal ik maar zeggen. Hij wordt dus zeventig en dat is reden om even terug te kijken. Al doende leek het wel een necrologie die ik aan het schrijven was en dat is nog geenszins van toepassing dus een nieuw stukje begonnen welke u nu aan het lezen bent. Mijn broer is een aimabele man die zijn leven heeft gewerkt in het onderwijs en in zijn vrije tijd, in een eerdere periode, wel eens stukjes voor lokale krantjes schreef. Dat onderwijs achtervolgd hem nog steeds op positieve wijze want een poosje geleden kreeg ik een connectie verzoek via Linkedin. Een jonge vrouw die ik niet kende uit de omgeving Rotterdam, uit het welzijnswerk en omdat in mijn lijn staat “vm. Wethouder en bestuurslid van de Stichting Welzijn Brummen”, dacht ik dat het daarmee te maken zou hebben, dus geaccepteerd. Een paar dagen later krijg ik een bericht van de dame waarin ze vraagt of ik familie ben van meester van Klinken die les had gegeven in Oudehoorn. Jawel dat ben ik, ik ben zijn broer waarop ze mij de volgende tekst toestuurt en altijd als ik het lees wordt ik er nog een beetje emotioneel van hoewel ik er totaal buiten sta. 

 “Ik bericht u omdat ik een leerling ben geweest van uw broer! En al jaren erg benieuwd ben hoe het met hem gaat. Nu wil ik hiermee eigenlijk maar 1 ding bereiken en hoop dan ook dat u hem nog wel eens ziet en spreekt. Wilt u hem het volgende vertellen. Bedankt Meester van Klinken dat u de sombere dagen tijdens mijn basisschoolperiode voor mij leuker heeft gemaakt en mij het gevoel hebt gegeven er te mogen zijn. Ik kijk mede vanwege uw aanwezigheid terug op een paar leuke jaren op school! Ik hoop dat het goed gaat met u en u ook terug kijkt naar een leuke tijd op OBS de Hoorn. U maakt altijd het gebaar van een 📸 naar mij bedankt voor de kracht!”

 En als mensen nog eens vragen om mijn broer te karakteriseren, bijvoorbeeld ter gelegenheid van zijn 70e verjaardag heb ik aan hetgeen zijn oud leerling schreef niets toe te voegen.

Gaan

“Een beetje fit blijven” zo voegde de behandelend arts mij nog toe in het laatste contact met hem, mei jongstleden. Met vallen en opstaan lukt dat redelijk goed en sinds we een nieuw gebied van onze achtertuin ( de Zuid- Veluwe en de Veluwezoom) in kaart proberen te brengen hebben we al weer heel wat kilometers onder de voeten laten doorgaan. Ons vergaat het ongeveer zo; het eerste stukje een beetje inhouden dat je niet direct verzuurd en dan dan het middenstuk is gewoon heel fijn wandelen. Het moeilijkste is vaak het laatste stuk waarin je soms al wat te ver bent afgedwaald en toch terug moet naar de auto. Het zou toch mooi zijn als je de auto al naar een ander deel van de Veluwe kon sturen en dan daar heen wandelen. Gisteren in het altijd mooie Mossel geweest. Mossel vraagt u zich wellicht af, ja Mossel. Een gehuchtje ergens in de buurt van Nieuw Reemst, verdwaald gelegen in de bossen waar een soort van oase ligt. Het gehucht ligt er waarschijnlijk al veel langer dan dat het nu een afwisseling van hei en bos is maar prachtig hoor. Eerlijk bekennen, wij hadden ook nog nooit van Mossel gehoord maar het bestaat echt. Het zuidelijke gedeelte van de Veluwe is een pracht stuk om te wandelen. Niet al te veel heuvels en dalen zoals bijvoorbeeld het Deelerwoud waar een paar stevige kuitenbijters zijn gepositioneerd, maar wat geaccidenteerd terrein zonder dat de kuiten het al te lastig krijgen. Enig nadeel wat wij vaak, in zijn algemeenheid, bij het wandelen ondervinden is dat, hoe verder de ochtend vordert, hoe drukker het wordt met allerlei recreanten. Ja, wij zijn dat ook maar niets zo heerlijk als het gevoel hebben dat je alleen op de wereld bent, ergens midden op de hei en niets of niemand om je heen. Fantastische momenten zijn dat.