Weinig of niks

Het lijkt wel of er niets te beleven valt in de wereld van de van Klinken's. Dat is zeker niet waar, er is genoeg gedoe, sores en leuke dingen. Waar het aan ontbreekt is de zin en de tijd om er af en toe wat naar het zwart-wit toe te vertrouwen. Tijd is er af en toe wel maar dan ontbreekt de zin of omgekeerd. Wat in ieder geval wel speelt is dat de onderwerpen die ik belangrijk vond nu veel minder belangrijk lijken dan in een vorige periode. Bovendien; waar moet je je nog druk over maken in een tijd waar de panelen enorm aan het schuiven zijn. Waarin veel van wat wij voor normaal, als verworven recht beschouwden dat niet meer is. Waar hele branches ineens onder druk staan. Neem nu de warenhuizen als V&D; wat moeten de mensen die daar werken nu denken en doen. Salaris inleveren met het risico dat, als het toch mis gaat met V&D, de WW-uitkering een stuk lager uitvalt want die is gekoppeld aan het laatst verdiende loon. Of moet je als werknemer van V&D zeggen; doe dat maar want dan hoop ik toch dat mijn baan behouden blijft. Dat alles voor de gunst van de aandeelhouder en mensen die op andere manieren belangen hebben bij V&D en die straks niet zeggen; ach dat is sneu, net het salaris verlaagd en nu toch door naar een verlaagde WW. Hij/ zij is er toch zelf mee akkoord gegaan. Dus begrijp ik wel dat de bonden hun eisen kracht bij zetten en de rechtszaak hierover door laten gaan. Maar vrolijk stemt het toch niemand, dit gedoe. Een kreet die je vroeger weleens hoorde, maar nu opvallend minder is mismanagement. Die hadden het gedaan en waren er verantwoordelijk voor. Door het afschaffen van de Gouden Handdruk is de neiging om de verantwoordelijkheid te nemen een stuk minder, zo lijkt het althans. Dus ik ben voor het herinvoeren van de term; mismanagement, ook bij bijvoorbeeld V&D. Waar ondernemers het vroeger altijd een geweldig spelletje vonden; de concurrentie ( want die hield je scherp, werd je beter van etc.). Zo is dat spelletje naar een ander niveau afgedaald en is de concurrentie ineens de schuld van alle ellende. Met name de lage prijzen ketens als Action en Primark staan hoog genoteerd en daarnaast hebben de traditionelen de plank volledig mis geslagen waar het de internetverkoop aangaat. De klant wil wel kijken in de winkel wat voor artikel het precies is maar kopen doen ze online. Je artikel wordt thuis bezorgd en dus hoef je er niet mee te sjouwen in de stad, en meestal nog wat goedkoper ook als je goed oplet. Management van de traditionele warenhuizen hebben zitten slapen of hebben geen adequaat antwoord kunnen vinden op de gewijzigde omstandigheden en het personeel moet maar zien. Dat is een moeilijk persoonlijk besluit wat die mensen moeten nemen. Rechten kan je hebben maar ze uitoefenen is een stuk ingewikkelder, zoveel is zeker.
" Wie nu nog zwijgt moet alles vrezen" staat er te lezen. Een tekst die gebruikt werd ter gelegenheid van een protestmars tegen racisme maar die ik hier ook treffend vind.

Ruiken

Door een beetje onverwachte omweg kwam ik laatst langs een fabriek waar ik een paar jaar geleden op bezoek mocht zijn. Een beetje oude bekende want vroeger was ik er weleens geweest met mijn vader. Met hem kwam ik in nogal fabrieken in jonger dagen. Fabrieken in Apeldoorn, Doetinchem, Zutphen en in Twenthe. Voor zover het zijn branche van werk betrof en we die fabrieken bezochten roken ze allemaal ongeveer hetzelfde, in ieder geval in mijn geheugen. Vandaag kwam ik dus langs die fabriek en ineens moest ik eraan denken hoe jaren geleden ik een spontane aanval van melancholisme onderging. Door het binnenlopen van die fabriekshal kwamen allerlei dingen terug waarvan de geur wel de meest indrukwekkende herinnering was. Die geur laat zich moeilijk beschrijven maar u begrijpt, ik heb er geen hekel aan. Het is een mengsel van een lichte dieselgeur, boorolie en een geur die vrijkomt als metaal wordt verhit: door slijpen, zagen of lassen. Mensen die de geur kennen moeten me maar verbeteren maar dit is mijn versie. 

Het was alsof ik ineens weer door de oude fabriek aan de Stuyvenburgstraat liep. Op de plek waar nu het gat van Eerbeek ligt. Als we toch melancholisch worden; die oude fabriek met een nieuwe bestemming was waarschijnlijk een beter besluit geweest dan wat er nu is; niets. Niets herinnert nog aan de plek waar een kleine honderd jaar een smederij, later machinefabriek,heeft gestaan. Eerbeek moet maar een nieuwe attractie ontwikkelen, een wandelroute met het thema; hier was vroeger een...

Onze Ouwe

Nadat hij in de jaren tachtig een trenchcoat aanschafte, van het type dat door de Duitse tv detectives Derrick en der Alte gedragen werden duidden we hem regelmatig aan als onze ouwe. Onze Alte wel te verstaan; dat werd soms wel en soms niet gewaardeerd. Dat lag vooral aan het gezelschap waarin de verwijzing werd gemaakt. Doordat hij er soms nog een hoed bij droeg, van hetzelfde type en door zijn toentertijd moderne bril werden de overeenkomsten steeds duidelijker. Leuk vonden we dat om hem daar nu en dan mee te plagen.
Hij zou vandaag 90 zijn geworden en als hij het beleefd had mogen hebben zou hij zo trots zijn als een aap. We zouden ervoor gezorgd hebben dat op zo'n speciale alles en iedereen vertegenwoordigd was geweest. Dat ie een prachtige dag zou hebben met lekker eten en drinken. Een borreltje en vis te over; dat zou zijn dag gemaakt hebben want het eten speelde een belangrijke rol in zijn leven. Veel andere dingen ook maar eten stond in de top 5. Als kind van de tweede wereldoorlog misschien wel gewoon want bij zijn generatiegenoten zie je dat ook vaak. Als eten niet vanzelfsprekend is, als er niets in huis of te halen valt en eten daardoor niet iets gewoons maar iets bijzonders is dan heeft dat een speciale plek. Het was hem nog gegund geweest, een zoute haring, een borrel of een goeie aardappel maar het mag niet zo zijn. Nadat hij, richting de tachtig jaar, de controle langzaam begon te verliezen over de werkelijkheid is het eten alleen nog maar belangrijker geworden. De diners ter gelegenheid van ma's of zijn verjaardag bij de Korenmolen, of tijdens de Kerstdagen waren voor hem hoogtepunten in het jaar, voor ma overigens ook.

Nu zou hij dus 90 jaar zijn geworden maar daar, als hij nog leefde, geen besef van hebben gehad. Het maakt ook niet uit want het belangrijkste is er nog steeds en dat is dat we over hem, over hen, praten, verhalen delen of nog een keer vertellen. Dat maakt hen soms nog heel levendig, alsof we er zo even naar toe kunnen lopen, om nog een keer te vertellen, te delen en met ze, die zo belangrijk voor mij, voor ons, zijn geweest een laatste nieuwtje te delen. Het is er niet meer maar missen doe ik het nog steeds.

Opel

Hoe een toevallige ontmoeting met een oude Opel in Arnhem leidde tot een kleine speurtocht; nadat we zondag de kinderen hadden gedropt in het centrum reden we via de Westervoortsedijk uit het centrum. In de een van de meest Arnhemse buurtjes, de Rijnwijk, buurt waar volgens mij Theo Jansen vandaan komt, stond ie ineens aan de kant. Hij staat er waarschijnlijk al veel langer maar ineens werd het oog erdoor getrokken. Door de snelheid en een andere kleur meende ik onze eerste auto van thuis te ontdekken. Volgens mij heb ik het u al een keer eerder geschilderd, in ieder geval in mijn hoofd maar ik kan het nu niet terug vinden. Nou nog maar een keer; in 1967 kwam pa thuis met de mededeling dat er via via een auto was gekocht. Nadat we in 1965 een zwart/wit televisie kregen en ook rond die tijd een telefoon van de zaak hadden gekregen ,met een abonneenummer van drie cijfers, opwinding genoeg in huize van Klinken. Een auto dat was geweldig en voor mij onverwacht. Dat had allerlei gevolgen want niet alleen moest er een oprit komen maar ook een garage want als je het doet moet het goed, nietwaar. Dus kwam er eerst een garage die met hulp van 1 of meer ooms werd gemaakt. Niet gewoon maar een flinke die met een echte fundering in de tuin kwam te staan. Op zijn van Klinken's weliswaar want ik heb een weekje geholpen met het bikken van de bakstenen die waren geritseld bij de sloop van een ander huis in ons dorp. Bakstenen schoon gebikt en klaar om gemetseld te worden in de fundering en de eerste opbouw van de garage. De rest van de garage werd een houten opbouw met een dak van echte dakpannen. Toen die klaar was kwam de familie uit het Noorden een paar weken later een hele dag lang helpen om een oprit te maken. Er werd in getimmerde blokken beton gestort en daarin werd grof grind gedrukt, dat werd na een korte droogtijd gewassen en zo kreeg als het ware hele grote grindtegels. Robuust en van hele goede kwaliteit want ze doen na vijftig jaar nog dienst. De garage is er iets minder aan toe maar dat komt door een gebrek aan onderhoud. Elk half jaar moest er wel iets aan de garage gebeuren want anders zou ie op de auto ineen storten en dat was natuurlijk het laats e wat er gebeuren mocht. Goed; terug naar dat moment van de mededeling dat de auto gekocht was; nieuwsgierig natuurlijk naar wat voor auto het was. Nou het was een Opel en omdat we nu een auto hadden moesten we nog beter op de centen letten; het was maar dat we het wisten. Die auto kwam op een gegeven moment voor gereden en wij vonden hem allemaal mooi. Beter dan de Daf 33 van de buren. Zij waren ook met z'n vijven en pasten natuurlijk maar net in de Daf en wij hadden het

iets ruimer met onze Opel Olympia. Dat was dus mooi voor ons en minder voor de buurkinderen die gelukkig voor hun, ons formaat niet hadden. Die Opel werd wel een symbool van een soort nieuwe vrijheid. We gingen veel vaker naar het Noorden en vooral de bezoeken in de winter werden epische reizen. Wat een ellende in die auto maar toch kwamen we er lek keer weer. De ellende was vooral de kou in de auto. De verwarming werkte wel maar volstrekt onvoldoende om de tochtige auto te verwarmen en de autoruiten aan de voorkant. Aan de achterkant was, in mijn herinnering, een plakverwarming voor achterruiten gemaakt zodat het uitzicht naar achteren het beste was. De hele rit, die ongeveer twee en half uur duurde moest de voorruit om de vijf tot tien minuten gepoetst worden en nu en dan stoppen om de olie bij te vullen want dat lustte de oude Opel bijna nog beter dan benzine. Nu doe je over dezelfde rit nog anderhalf uur. In het begin was er nog geen weg van Coevorden naar Emmen, dat moest door de dorpen heen, en door Coevorden en Emmen. Dat waren toen de echte tijdverslinders, en de Opel zelf uiteraard. De Opel was op een gegeven moment “op”. Hij is toen nog verkocht of ingeruild, dat weet ik niet zeker meer voor een Symca 1000. De buren met de Daf konden ons toen wel uitlachen want wij dus ook met z’n vijven in de Symca 1000 die we gelukkig niet lang hebben gehad en er een luxere Symca 1501 GL kwam. Dat was echt de eerste luxere auto.

De Oude Opel raakte in de vergetelheid en af en toe duikt hij nog op de in de verhalen die we elkaar vertellen. Mijn broer leerde het beheersen van de auto door de oprit heen en weer te rijden met de oude Opel. En nu dus; zo ineens in Arnhem kwamen de verhalen terug en achteraf; bij het bekijken van de foto’s nog wel door een verkeerd model Opel. Dat is nog het mooiste eraan; door de snelheid en de andere kleur dacht ik hem te herkennen; fout, niet waar en hier zijn de bewijzen.

Toeval?

Hij heeft er nog geen straat

Het stof is gedaald en er treedt weer een relatieve rust op, Charlie H. raakt alweer wat op de achtergrond. Na een week werk eindelijk weer even tijd om u te schrijven. Leuk, werk, ik ben er heel blij mee. Dit is werk wat wel door mensen met passie wordt uitgevoerd. Heel erg betrokken en eigenlijk letten ze dag en nacht op wat er gebeurd in onze wijk. Reacties blijven doorstromen, ook in de weekenden en in de avond als je verwacht dat mensen achter de borrel en of de tv zitten. Niets is minder waar. Dat is wel bijzonder omdat ik, als oude instituutwerker, er aan gewend ben dat de deur achter me dichtgaat en pas weer opent als ik binnenkom. Dat is nu niet zo en dat vermengd ( de passie) met de nieuwe communicatiemiddelen dan hun je dag en nacht bezig blijven. Zoals gemeld de eerste vrije dagen in een week en ik moet oppassen dat ik me niet bezondig aan werken aan de planning voor de komende weken of andere teamdingetjes ga doen. Niet omdat ik er een hekel aan heb ze te doen maar ik heb, vanuit de beroepsopvoeding nog wel mee gekregen dat je af en toe afstand moet nemen. Goede psychohygiëne heette het dan. Er zijn mensen weg gestuurd vanwege een slechte psychohygiëne, die bleven met het werk bezig en als je dan geen afstand neemt verzuip je er op een gegeven moment in. Dat kon en kan nooit de bedoeling zijn. Hier is dat eigenlijk ook niet zo alleen door de opzet van de organisatie is het team waarin je werkt een soort van eigen baasje en dat geeft verantwoordelijkheden. En wie mij kent weet dat ik die niet uit de weg ga dus de inwerkperiode is allang over gegaan in een soort van opzoeken van nieuwe routine waarin ik me kan gelden, ten faveure van mijn team uiteraard. Laat mijn team nu toch de Staatslieden heetten. Toeval bestaat niet wordt er weleens gezegd, dat oordeel laat ik maar aan u over.

Charlie H.

 
Natuurlijk, een afschuwelijke daad, een misbruik van onze democratische Europese maatschappij. Het is van een treurigheid die niet te beschrijven valt. Het is ook een aanval op een systeem waardoor ik in staat ben om dit aan u te schrijven. Waarschijnlijk zouden we in een maatschappij die gedomineerd wordt door dit soort figuren meemaken dat internet helemaal afgeschaft werd. Het feit doet er niet aan af maar toch ben ik geneigd dit te schrijven. Het dogma; alles moet kunnen, je moet altijd kunnen zeggen wat je wil, is volledig in beslag genomen, wordt geëxploiteerd, is geannexeerd door een kliek die ik niet mag en die de mijne niet is. Dat mag ik zeggen volgens hun maar dan ben ik eigenlijk al een beetje verdacht als je een vraagteken zet bij altijd alles maar moeten kunnen zeggen. Ja, zeggen politici dan; als het niet kan moet het door de rechter worden terug gefloten. Nu zien we waar dat toe leidt. Een man uit Venlo( door anderen wel aangeduid als de witte neger uit Venlo) die de grenzen opzoekt, die te hoop loopt tegen het rechtssysteem. Een rechtssysteem die dan grenzen aangeeft, zoals we hebben afgesproken in ons democratisch bestel maar dat niet meer accepteert. Ik vind dat ik dat moet kunnen zeggen, bij deze.
Vervolgens hoor ik Aboutaleb roepen dat ze ( de jihadisten) moeten oprotten, en daarin heeft hij gelijk. Als je het niet eens bent met ons systeem moet je wegwezen. Dat ben ik volkomen met hem eens. Hoe is Aboutaleb, buiten zijn positie als burgemeester van Rotterdam, in andere situaties, is hij dan Charlie? Degenen die het democratisch systeem misbruiken om hun eigen gelijk te halen, een gelijk dat niet gelijk is aan democratie, die mensen moeten maar wegwezen. Daarvoor is in onze open maatschappij geen plaats, een contradictie in terminis.  Hoe gaan we dat oplossen de komende tijd, de komende jaren? Er is geen instant oplossing. Soms kan de geschiedenis je iets leren maar is dat nu ook zo? Zijn er eerder ervaringen met soortgelijke situaties opgedaan? 
Het antisemitisme is van alle tijden, zo lijkt het wel. Terreur in allerlei vormen ook, of ze nu religieus bepaald zijn, etnisch bepaald zijn of om andere redenen. De terreur in Mexico is van een andere orde en wordt bepaald oor de onderwereld die zich vermengt met de bovenwereld maar wel terreur. Misdadigheid die ontaardt in terreur als je het vriendelijk wil zeggen. De terreur die de laatste week in Frankrijk heerste komt voort uit het gevoel van achterstelling. Of is het toch anders en zijn het, zoals I.S., vooral mensen die de wereld hun Rambo mentaliteit willen opleggen, onder het mom van de Islam. Het recht van de sterkste; is dat de kant waar we heen gaan? Het blijft onduidelijk en in de tussentijd is het rondom de strijd tegen I.S. ineens opvallend stil geworden. Tijdens de oorlog in Vietnam gebruikten de Amerikanen Charlie als aanduiding van de vijand. Hoe curieus.

Weg kwijt

Vandaag op route geweest en bij de helft van de bezoeken komt het langs; de situatie in Frankrijk. Allemaal hebben ze er een mening over. Ook allemaal verschillende ideeën en ik hoef niet, en ben ook niet in de positie, om er over in discussie te gaan. Dat hoef ik van mezelf ook niet meer; ik luister naar wat mensen vertellen en vinden, een paar vraagjes en dan gaan mensen los. Zo was een mening dat; hoe verschrikkelijk het allemaal is; het recht om maar te zeggen wat je wil heeft grenzen. De mevrouw vertelde het wat sterker en in andere woorden maar daar kwam het eigenlijk op neer. Het klein-burgerlijke van de jaren vijftig kwam er ook doorheen, het volgzame en de spruitjeslucht zal ik maar zeggen. Zij had voor haarzelf het grootste gelijk van de wereld. 
Om maar eens anders te vertalen zie ze eigenlijk; "kunnen we altijd maar zeggen wat we willen?" Dat is het leuke van mijn werk, en mijn houding in dit werk. Ik hoor het aan en neem het voor kennisgeving aan. Vind er van alles van maar ga er niet over in discussie. Daar is ook geen tijd meer voor want intussen heb ik de steunkousen aan en de stoma gewisseld en dus tijd om te gaan. Interessante ideeën gaan er toch rond in een, relatief sociaal economisch zwakke wijk, in de plaats waar ik nu werk. Niemand had een instant oplossing maar wel een mening maar eigenlijk was iedereen, waaronder ik, de weg kwijt vandaag op mijn route. Overigens kwam er nog wel sterkere koffie op tafel maar die zal ik u besparen.

28 december

Terwijl ik 28 december in een Blog heel veel moeite doe om een brug te beschrijven kan ik zelf notabene de foto achteraf maken. Ik dacht eerst slim te zijn en Google Earth te ( mis) gebruiken en nu heb ik er zelf opnames van gemaakt, met de dashcam. Bijgaand een foto van de dashcam, let ook op de sneeuw.

Ochtend

In de auto zit ik even te wachten doordat het allemaal heel snel gaat vanochtend. Mooi natuurlijk en zo kom ik om deze tijd, 9.15u, de hoek om gereden in een Zutphense woonwijk en daar wacht mij dit mooie panorama. Hoewel het voor u vroeg is op deze nieuwjaarsdag, hopelijk een rustig Oud en Nieuw beleefd, wilde ik dit mooie plaatje u niet onthouden. Mooi hoef je niet uit te leggen maar omdat het toch behoorlijk koud is geeft het een andere indruk. 
Fijne dag vandaag toegewenst aan u allen en een gezond 2015.

Laatste dag

Gewerkt vandaag en morgen ook, zo is de bedoeling en het gaat gesmeerd. Op de laatste dag van het jaar kun je altijd verrassingen verwachten maar tot nu toe bleven ze uit. Helemaal niet erg hoor want er zijn verrassingen genoeg waar je ook buiten kunt. Dat weten we inmiddels uit recente ervaringen.
"Het geluk komt met momenten", zo leren ons de Wijzen uit het Zuiden. Geluk komt met grammen en gaat met kilo's; zo luidt ook ongeveer een spreekwoord waarmee alleen gezegd wil zijn dat je huidige geluk, al zijn het maar momenten, moet je koesteren. Dat doen het andere Klinkertje en uw schrijver dan ook van harte. Wellicht geldt voor ons wat Goethe al eens schreef; Der Anblick eines wahrhaft Glücklichen macht glücklich (Johann Wolfgang von Goethe (1749 - 1832), Deutscher Dichter der Klassik, Naturwissenschaftler und Staatsmann).

Misschien gaat dat ook voor ons op, we hebben er alle reden voor. Dat, als u ons aankijkt, denkt, die zijn waarachtige gelukkig. Dat maakt u dan ook weer gelukkig zo laat Goethe ons weten. Geluk en gelukkig voelen is een mooi gevoel zo zal u dat met me eens zijn en het komt te weinig, het zou meer mogen zijn. Je kan het bijna ook niet afdwingen en mijn moeder zou nog hebben gezegd dat het te koop is bij de drogist ( haal effen een pondje), wat natuurlijk ook niet waar was en is.  Het geeft alleen maar aan dat mensen geloven in het maakbare van geluk door middel van een relatie, kinderen, kleinkinderen en dan heb je mensen die geluk koppelen aan geld of macht. 

Ik zal maar zeggen; het minder begaafde ( in meerdere opzichten) deel van de natie ( en waarschijnlijk de wereld) denkt dat geluk afhangt van geld. Daar hebben natuurlijk zich al veel mensen op vast gebeten en ik kan niet anders concluderen dat Den Uyl gelijk had en heeft. Spreiding van macht, kennis en inkomen zal waarschijnlijk de grootste contributie zijn aan hen die geloven aan een maakbare vorm van geluk. Den Uyl is uit in deze tijd van neoliberalen. Er zijn natuurlijk mensen die zeggen dat ze Joop de belangrijkste politicus vonden en een voorbeeld voor hun handelen maar het blijkt uit niets. Machtspolitiek, op landelijk en lokaal niveau, zijn schering en inslag waarbij ik nog maar eens verwijs naar de manier waarop het kabinet door Bos bij elkaar gebracht is. Je laten gelden, macht uitoefenen; het is maar weinigen gegeven daar op een goede manier mee om te kunnen gaan. Zij die het zouden kunnen houden zich er ver van. Een man als Wijffels ( andere Partij, ik weet het) zou het moeten kunnen. Het gevoel van geluk moet terug in Nederland; "Der Anblick eines wahrhaft Glücklichen macht glücklich". Als dat voor ons land zou opgaan, en het liefst voor de hele wereld uiteraard. Maar dan komen we ergens; 

een mooi en gezond 2015 toegewenst.

Gisteren

Op pad waren het andere Klinkertje en ik. Op weg naar niets eigenlijk maar omdat we toch al in Arnhem moesten zijn leek even een klein stukje door gereden naar wat zuidelijkere delen van de provincie en kwamen uit in de omgeving tussen grofweg Groesbeek en Maasbommel een goeie gedachte. Vooral in Groesbeek en omgeving was het een feest voor wie van sneeuw houdt. Dat was er in grote hoeveelheden en gecombineerd met de bosrijke omgeving leverde dat hele mooie plaatjes op. In de buurt van Mook kwam de nostalgie wel even naar boven doordat we een baanvak van de trein moesten oversteken met een brug die niet meer van deze tijd is en toch functioneert. Heel smal ( max 2.1m breed) en zo uit het niets ineens die spoorbaan over. Dat deed me zowel aan delen van Duitsland denken als ook aan het Noorden waar je ook van die onverwachte overgangen en bruggen hebt.De sneeuw was overigens duidelijk door sneeuwschuivers aan de kant gewerkt en dat geeft van die sneeuwwallen die door de opvriezing hard worden en gaan kraken zodra je er echt doorheen moet. Soms heb je die keuze niet en moet je wel en kraken dat het dan doet. Het was in ieder geval een prachtig gezicht; de besneeuwde heuvels van Zuid Gelderland en Noord Limburg; erg mooi. En zo reden we terug naar onze eigen huis en haard en hoe noordelijker we kwamen hoe minder de sneeuw werd en voorbij Dieren was het af. Er was geen sneeuwvlok meer overgebleven van de lange sneeuwbui van een dag eerder.

Laatste dagen

De dagen zijn bijna op, het loopt ten einde want we schrijven vandaag 24 december en dat betekent nog 7 dagen en dan zit 2014 erop. Het barst al van de terugblikken op de tv en ook de krant blikt terug. Terug op heel veel ellende en narigheid en omdat ze voelen dat er ook een positief element in moet is er meestal een soort rubriekje met "leuke dingen" die er ook gebeurd zijn. Natuurlijk is het goed om een evenwicht aan te geven want naast alle ellende op de wereld moet het wel in perspectief van een welvaartsstaat zoals Nederland. Waar we het, ondanks allerlei moeilijkheden, toch nog steeds goed voor elkaar hebben, qua welvaart dan. Het steunen en kreunen is wel al begonnen over de prijsverhogingen op alle fronten waarvan de zorg er meestal wel bovenuit springt. En ja; de voedselbanken waren nog nooit zo druk en krijgen nu toch meer krediet toegezwaaid. Was het eerst een imago van mensen die gebruik maakten van de voedselbanken een beetje meewarige; maar een beetje sneu maar vooral lui. Nu begint het beeld zich langzaam aan te scherpen dat er nu toch wel erg veel mensen buiten hun schuld in moeilijkheden komen en daardoor belanden bij de diensten van de voedselbank. Dat de verhouding tussen rijk en arm, ook in Nederland, wel erg uit de pas begint te lopen. Erger nog; de groepen hebben steeds minder contact en dat is het begin van de scheuring van Nederland. Die ontstaat precies op de lijn van hen die het goed hebben, en sommigen veel te goed, en zij die moeilijk aan hun bestaan kunnen komen. Niet omdat ze niet werken maar omdat de prijs die betaald wordt voor het werk te laag is. Op een niveau die op of onder het bijstandsniveau is. Die werkende mensen gaan vastlopen want kunnen eigenlijk niet voor of achteruit. En als die werkenden zich daaraan willen onttrekken door bijvoorbeeld scholing lopen ze tegen enorme muren op. Een jaar studie aan de universiteit kost tegenwoordig al gauw 7000 Euro en dat kan die laag betaalde met geen mogelijkheid opbrengen. Dus blijft die laag betaalde werkende op zijn plek want het gaat niet anders. Dat deze zich daarbij stoort aan salarissen die buitenproportioneel zijn en op het moment dat daaraan iets verandert wordt ( democratisch gelegitimeerd door de 1e Kamer) dan zeggen twee ministers van VVD huize ( waar stond die VVD vroeger toch ook weer voor?) dat ze de wet niet kunnen of willen uitvoeren. Politieke payback time natuurlijk maar op een bijzonder onbehoorlijk manier, op een onderwerp waarvan bijna heel Nederland roept dat het goed is als er iets aan gebeurd. Regulering van de salarissen inde semi publieke sector. En dan die ministers; de een blinkt uit in onzichtbaarheid ( Blok) en de ander is allang aangeschoten wild door haar "vergissinkje" met haar eigen wet die vorige week voor commotie zorgde. En dan het lef hebben om tegen een collega minister te zeggen; we voeren je wet niet uit. Ga dat maar eens uitleggen aan die 1000 medewerkers van een regionale thuiszorgorganisatie die een brief met een verkapte ontslagaanzegging in de bus kregen en waar de hoogste baas een salaris heeft waarvan je zeker kan zijn dat deze niet tot laag betaald gerekend wordt door onze alom tegenwoordige fiscus.

Dat soort manoeuvres zijn de wortel van de verdeelde ontevredenheid in ons land. Hopen op betere tijden is wat sommigen denken te moeten doen maar zoals u weet zijn de meeste revoluties ontstaat in sociaal-economisch barre tijden. In bijvoorbeeld Frankrijk, België en Duitsland is de bereidheid om te strijden voor betere omstandigheden veel groter dan hier, maar dat kan snel veranderen. Misschien dat 2015 een antwoord gaat geven op onrecht.

Nieuwe Mores

Als je op een nieuwe werkplek terecht komt is het altijd bijzonder om er achter te komen hoe alles werkt. Waar vind ik wat, hoe kom ik erachter of, wanneer is iets nu afgesproken en welk instrument telt? Kortom wat is werkwijze, wat is de mores? Zo is er een toegangspagina voor personeel; daarin staat je rooster en de planning. Dat was voor mij leidend bij de beslissing om een akkoord te geven op een nieuwe roosterwijziging. Dus ik kijk op de toegangspagina en en ja; het rooster wat er staat daarmee kan ik best akkoord gaan. 
Vandaag kijk ik even om te zien of er nog mededelingen zijn op de pagina en tot mijn verrassing zie ik een hele cliëntenplanning staan. Terwijl ik er toch op rekende een vrije dag te hebben moet ik vanavond werken. Hoe kan dit? Daarmee neem ik snel contact op met degene die over de planning gaat en dat biedt veel opheldering. Na een beetje gedoe vorige week over het rooster heeft ze iedereen een mailtje gestuurd op het privé emaildres(!) en die heb ik wel gezien. 
Nu is het zo dat bij het mailprogramma op de Mac je minder makkelijk kunt zien ( zoals bij Windows) dat er ook een bijlage aan de mail vastzit. Nou, er was natuurlijk een bijlage en daaraan stond keurig dat ik een late dienst heb vanavond. Na enige uitleg begint het spreekwoordelijk kwartje te vallen, waar ik de officiële werkpagina voor het rooster aanhoudt en zeg; dat is wat mij betreft OK zo hebben de anderen gereageerd op de bijlage en gezegd; dit is OK.
Allemaal aanloopfoutjes en dat zijn van die dingen waarvan je zegt; het gebeurd me niet weer. Gelukkig heb ik weer wat op te merken over werk; daar ben ik eigenlijk nog het meest trots op. Vanavond lekker werken, eerste late dienst; ook weer spannend; hoe zal het gaan? Wat kom ik tegen op mijn pad; bijzonder dus.

Zorgverzekering 2

Na mijn Blog deze week over de zorgverzekeringen is het een politiek wonderlijke week geworden waarin het kabinet Rutte ll bijna struikelde over datgene wat ik in mijn vorige Blog betoonde. Waar een paar senatoren in de Eerste Kamer, om verschillende redenen, vonden dat het zo genoeg is met de macht van die vier zorgverzekeraars. Bijzonder is voor mij het moment want dat geschreven hebbend dinsdagochtend breekt in de middag de pleuris uit.
Hopelijk leidt het nu ook tot iets en, zoals Duivestein in de Volkskrant laat optekenen; het uitruilen van principes leidt tot huilen en heeft tot dit incident geleidt en had eigenlijk nooit mogen gebeuren. Dat zegt precies hoe ik erover denk. Van ruilen komt huilen zei mijn moeder vroeger en waarom geldt dat niet minder bij het uitruilen van visies en idealen.

Zorgverzekering

Dagelijks worden we de laatste twee maanden overladen met de zorgverzekeraars. De een nog duidelijker dan de ander. Nog beter en verantwoordelijker uiteraard en vooral toch maar weer duurder. Nu hebben de maatschappijen vorig jaar 1,5 miljard winst gemaakt op uw en mijn zorgverzekering. Dat zich dat niet vertaald in een andere premie is toch weer verbazingwekkend en toch ook weer niet. Het landelijk beleid bemoeit zich er veel tegenaan en de oorspronkelijke gedachte dat de concurrentie betere zorg en betere premies zou gaan opleveren; die gedachte kunnen we wel even parkeren  bij de afdeling "voorlopig niet".

Bovendien heeft het concurrentieverhaal opgeleverd dat er nog maar vier grote maatschappijen het voor het zeggen hebben als het om zorg verzekeren gaat. De concurrentie heeft in de hand gewerkt ( zoals we inmiddels ook op  de kabel zien) dat er geen concurrentie is maar dat vier maatschappijen werkafspraken kunnen maken over hoe ze omgaan met de verzekerden. Dat is, ook al zouden ze geen afspraken hebben, veel te weinig ( 4 grote maatschappijen)

om echt te kunnen en willen concurreren.

De roep om het ouderwetse ziekenfonds begint steeds luider te worden. Dat ouderwetse ziekenfonds was een coöperatieve verzekering; je probeert elkaar te helpen als dat nodig is en daarvoor heb je een fonds. Nu is die gedachte, het zorg hebben voor en met elkaar, helemaal naar de achtergrond verdrongen door maatschappijen die er ook nog winst op willen en moeten maken.

De neo-liberalen hebben in dat opzicht gewonnen want de solidariteit is volledig onder het systeem weg geslagen. Een oudere hoeft geen kraamzorg in zijn pakket en de jongere geen vergoeding voor staar. En zij hoeven dat dus ook niet mee te verzekeren. De ander kan dat wel verzekeren maar moet dan meer betalen. Het solidariteitssysteem rekent echter op allemaal want zo kunnen we het totale systeem betaalbaar houden. De kinderen die nu geboren worden ( met behulp van de verzekering die de ouders dus extra moeten betalen) moeten straks ook het geld opbrengen om de AOW en andere zaken op te kunnen brengen. Zolang de oudere en de jongere en alles wat er tussen zit niet willen of kunnen begrijpen dat zij allemaal nodig zijn voor de betaalbaarheid van het totale systeem; zolang dat besef er niet is blijft het op veel fronten misgaan en gaan we een decade tegemoet met veel incidenten waarvan we achteraf zeggen; hadden we dat nu maar anders bedacht. 

De wal moet het schip keren, ook waar het de zorgverzekeraars aangaat en daarvoor zijn maar enkelen verantwoordelijk en dan kijk ik nadrukkelijk nar de politiek in Den Haag. Wat was er zo fout aan het ziekenfonds dat het weg moest. Mensen die het niet meer betalen kunnen omdat ze echt aan de onderkant zitten en dat alles in een week waarin het SCP bekend maakt dat de scheiding tussen arm en rijk nooit zo duidelijk is geweest. Waarin deze groepen elkaar niet meer tegenkomen en de verwijdering dus een kwestie van tijd is. We weten waartoe de scheiding van twee economische verschillende groepen kan leiden en dat zal maar één ding betekenen. We stevenen af op een nieuwe revolutie want uiteindelijk zal het zo niet gaan.

Anti vries

En opeens; krabben van de autoruiten op de vroege ochtend. Wel weer apart want ik had er geen rekening mee gehouden in de nieuwe planning van de dagen. Dat je niet altijd zo de auto in kunt stappen en wegrijden. Je moet rekening houden met mist, gladheid, andere narigheid op de weg en dus ook met autoruiten krabben. Dat heb ik overigens gisteren voor het laatst gedaan want ik heb natuurlijk nu een doek aangeschaft die de condens aan de binnenkant van de ruiten bestrijdt, nog een extra flesje die het nog beter kan. Verder een grote fles die antivries op de autoruiten kan sprayen want als ik ergens een hekel aan heb is het autoruiten krabben. Waarom weet ik ook niet; misschien omdat de ruiten steeds groter geworden zijn, omdat er af en toe ijs tussen zit wat je er bijna niet af kunt krabben en omdat ik niet, zoals vroeger het aandurf om er warm water overheen te gooien. Want dat was in een tijd dat ik het me niet uitmaakte. Rijdend in wat meer oudere auto en minder kostbare werd als het gevroren had gewoon een pannetje warm water over de ruiten gegooid. En dat helpt echt uitstekend dat kan je je bijna niet meer voorstellen.

Het belangrijkste moet natuurlijk tussen de oren gebeuren; ik moet er rekening mee houden want er kan van alles gebeuren voor ik mezelf loslaat op de eerste cliënt van de dag. Iets meer tijd nemen en wat rustiger aan, dan maar iets eerder op de plaats van bestemming en even wachten. Alles beter dan in alle stress staan te krabben en al te laat zijnde onderweg gebeld worden. Geen geschikte carkit uiteraard dus snel aan de kant met de auto en net op tijd het telefoontje kunnen beantwoorden. De planning van de dagen veranderen dus en dat betekent vooral iets eerder opstaan, iets eerder de auto in en eerder iets minder stress. 

Als ik alvast een goed voornemen voor het nieuwe jaar mag bedenken dan is het dat wel. Stress uit de vocabulaire kunnen halen aan het eind van 2015.

Begonnen

Afgelopen week een gedenkwaardige week voor ons. Ben inmiddels begonnen met het nieuwe werk en dat voelt echt goed. Leuke mensen en toch ook daar zijn er wel weer problemen die aandacht vragen. Laten we zeggen dat er naast het werk aan huis, bij de mensen thuis om wie het gaat er toch echt ook wel wat werk ernaast op me af gaat komen.
Leuk natuurlijk en een mooie extra uitdaging voor mij. Morgen ga ik echt los want na een gesprekje en een introductie op het hoofdkantoor ga ik morgen echt los. Op de solotoer en dat voelt weer een beetje ouderwets maar ook goed. Op eigen kompas door de lijst met cliënten lopen en je ding doen. Daarna kantoor en zien of we nog wat extra werkzaamheden kunnen oppakken want het inwerken is nog niet geheel gedaan. denk ik althans maar dat komen we morgen dan wel tegen.
Waar ik vooral blij mee ben is het goede gevoel waar ik ineens mee opgezadeld ben. Bijzonder en goed en dat gevoegd bij alle hartverwarmende reacties op carrière 2.0 is echt heel fijn en geeft energie voor de toekomst.

Mentor

Vandaag is een bijzondere dag in mijn en ons leven. Nee, we hebben geen huwelijksjubileum en ook geen andere bijzondere dingen. Toch is het een bijzondere dag want ik in dienst gekomen bij een nieuwe werkgever en dat is op zich al bijzonder als je rekening houd met mijn leeftijd. Een baan op de werkvloer, parttime maar wel één waar ik enthousiast van wordt en daar gaat het toch maar om.
Nu had er nog even geen ruchtbaarheid aan willen geven maar nu was ik, vanwege een vrije dag op de eerste dag van mijn contract, in de winkel en bij het weglopen bij de kassa komt een oude bekende de winkel ingelopen. 
De man waarvan ik tijdens mijn afscheidsspeech als wethouder heb gezegd dat hij, naast mijn vader, mijn politieke mentor was. Dat is toch apart als je even realiseert dat ik juist hem, juist vandaag tegenkom. Naast wat andere mensen is hij de eerste van de incrowd in de politieke sfeer die ik inlicht en het verplicht me om straks achter de computer te kruipen en een mailtje uit te doen naar de mensen die wel geïnteresseerd waren en bleven in de lotgevallen van de van Klinkentjes. 
Die man, die mentor kon ik nu niets anders vertellen dan hoe het nu zit. " Toevallig vandaag de eerste dag bij mijn nieuwe werkgever” zeg ik hem. Een thuiszorgorganisatie. “Oh wat ga je doen dan?”; vroeg hij. Nou gewoon; op de werkvloer. Ik leg het hem uit en hij zegt nog, verwijzend naar de actuele politieke situatie; dat past wel erg mooi in het verlengde. Dat ik weer als verpleegkundige geregistreerd probeer te raken deed hem ontvallen dat het jammer was dat ik dat had laten verlopen. 
Zo is het natuurlijk niet gegaan. Die registratie houden ligt iets gecompliceerder dan jammer dat ik het heb laten verlopen en in plaats van hem te corrigeren die ik er het zwijgen toe, op dat punt. Het feit dat ik werk heb is dus wereldkundig en ik ga nu gauw een paar mailtjes de deur uitdoen. 
Over deze hele periode ga ik nog wel een keer een uitgebreid bericht maken maar nu wil ik me concentreren op mijn nieuwe werk, wat is het toch lekker om dat te kunnen zeggen.