Sorry

Door alle drukte kom ik niet aan u toe. Mijn maatje komt aandacht tekort van mijn kant. Voor deze affectieve verwaarlozing heb ik me al verontschuldigd toch voelt dat niet goed. Natuurlijk heb ik alle excuses en laat mijn energiemeter niet veel meer toe dan ik op het moment doe. Daarbij nog een sluimerend griepje met een onwillige kies die af en toe opspeelt en daarmee heb ik genoeg om aan te voeren dat ik zo weinig tijd heb voor mijn omgeving. In de kleine familiekring ben ik druk maar daarbuiten is het knudde en dat spijt mij zo dat ik er nu maar een schrijfsel aan waag, met muziek op de koptelefoon aan. Als ik al niet erg betrokken ben bij mijn lieve vrienden en kennissen dan begrijpt u wel dat de buitenwereld daarom heen volledig aan me voorbij gaat. Gelukkig is het van tijdelijke aard en dan kunnen we weer wat tijd aan andere dingen besteden. Voor het eerst in jaren heb ik deze week een vergadering, jawel die moest er even bij tussen. Daarnaast werd ik deze week nog gevraagd voor een bestuurlijke functie waar ik nog even over na wil denken. Wat dat betreft is het na twee en een half jaar misschien wel tijd om weer eens wat te gaan doen op bestuurlijk vlak. Zonde werd mij toegevoegd dat je jouw bestuurlijke ervaring niet gebruikt. Daarover ga ik even nadenken; sorry

Circus

Het theater van de lach was vroeger een bekend fenomeen en leeftijdsgenoten kennen het nog

wel. John Lanting had dat theater en daaraan gekoppeld kwamen een hoop zogenaamd leuke mensen waarvan eigenlijk alleen André van Duin overleefd heeft en na leuke en minder leuke periodes nog gewaardeerd wordt. Nu zijn er al veel oude theatermakers overleden en van sommige weet ik niet eens of ze nog leven. Henk Elsink, Paul van Vliet, Toon Hermans, Piet Bambergen en ga zo maar door. Een lange lijst die hun succes vooral te danken hadden aan de beperktheid van die tijd op tv gebied. We hadden thuis vijf zenders en dat kwam omdat wij in het Oosten van het land nog drie Duitse zenders hadden. In het Westen was dat al heel anders. Daar is overigens nog een theater van de lach gevestigd; aan het Binnenhof en omringende burelen. Wat een gedoe daar en dat in aanloop naar de verkiezingen van volgend voorjaar zijn de campagnes al vroeg gestart. Lichtgewicht Rutte valt direct uit zijn rol van minister president en begint groepen en groepjes weg te zetten met mp onwaardige uitspraken op de tv. Dat gaat goed. Sommige commentaren roepen al dat Rutte Wilders light wil spelen. Dat zou hij niet moeten doen en merkwaardig genoeg zet de mp van de VVD, in zijn rol als lijsttrekker, niet in op het kabinetsresultaat. Als iemand van tenminste een andere partij roep ik dan de VVD zich toch echt niet hoef te schamen voor wat zij met haar politieke agenda bereikt heeft. Hoe dat voor andere gaat weet ik niet maar voor mij heeft de VVD keurig haar liberale agenda uitgevoerd in deze kabinetsperiode. Niet dat het mijn agenda is want die andere partij in dit kabinet heeft een beschamende rol gespeeld in mijn ogen althans. Direct na het bekend worden van het onderhandelingsresultaat waarin de inkomensafhankelijke zorgverzekering was opgenomen begon het geloei van de VVD achterban. Gevolg is dat een van de belangrijkste resultaten van dat onderhandelingsresultaat als onverkoopbaar aan de VVD aanhang werd terug gegeven. Die andere partij in dat kabinet had direct moeten zeggen dat dan alles weer onderhandelbaar was; stikken of slikken; of wat dan ook. Getrouw haar slappe, semi-liberale, leiders gaf de partij toe en weg was een van de grondslagen waarom we aan dat kabinet hadden kunnen beginnen. Over alle andere foute grondslagen en afspraken (althans in mijn ogen) in dit kabinet zal ik het niet hebben maar die eerste druppel had direct de laatste moeten zijn. En nu wordt vandaag bekend dat de hartcentra hun taak bijna niet aankunnen omdat er te weinig hoog geschoolde verpleegkundigen rondlopen op de cardiologische afdelingen. Kijk dat is nu het theater van de lach met een grote traan. Volledig los van de werkelijkheid van alledag worden beslissingen genomen in het theater van de lach waar zelfs John Lanting niet om  had kunnen lachen. 

Houden van

Het is alweer even geleden en in de tussentijd is er van alles gebeurd zoals in elk mensenleven. Belangrijk en minder belangrijk tot bijna onbeduidend gebeurtenissen die je leven maken tot het leven wat je leidt. Zoals ik al wel eerder betoogd heb is het belang en het welbevinden van je eigen familie een van de belangrijkste dingen. Alles wat een kringel in een rimpelloze vijver veroorzaakt heeft de neiging om bij het andere Klinkertje en uw schrijver te verworden tot een hele grote kringel. Alles wat er in onze stam van de familie gebeurd heeft groot effect op onszelf en er gebeurde genoeg. Het zijn dan ook zware dagen voor ons maar ook weer dagen die een nieuwe en andere toekomst aankondigen dan eerder gedacht. Is dat vervelend of slecht; nou nee niet per sé. Het vinden van een nieuwe werkelijkheid is soms wel pijnlijk, soms ook verwarren maar in het vaste idee dat het voor alle kanten een verbetering wordt met de voorgaande situatie is het uiteindelijk prima. Er gebeurde natuurlijk nog veel meer en soms gaat dat bijna onbedacht of in jezelf en wordt de herinnering niet meer gedeeld met elkaar. Zo was onlangs de sterfdag van mijn vader en die dag gleed eigenlijk zomaar voorbij tot het andere Klinkertje er in de loop van de dag toch een opmerking over maakte en dat is waarover het allemaal gaat. We geven om elkaar en houden van elkaar. Natuurlijk zeg ik dat ook veel te weinig maar ik denk altijd maar dat zoiets niet gezegd hoeft te worden maar dat je naasten dat weten en voelen. Dat lijkt toch vanzelfsprekend maar is het niet, dat hebben we wel gemerkt in de afgelopen tijd; zo af en toe tegen elkaar zeggen helpt, net als even denken aan een bijzonder moment voor de ander.

Hollanditis 2.0

Hollanditis was een bekende ziekte in de jaren tachtig en duidde op een soort Nederlandse halsstarrigheid richting kernenergie en kernwapens. Internationaal werd Hollanditis een begrip en is dus vrij vertaald een Hollandse ziekte. Het woord werd later voor allerlei andere dingen gebruikt en ga ik deze, op zich positieve betekenis, een nieuwe betekenis geven. Hollanditis is een ziekte onder teamsporters die, zodra ze de focus hebben verloren op hun oorspronkelijke doel ( bijvoorbeeld een gouden medaille) niet meer op een nieuw, ander en misschien minder begerenswaardig doel, kunnen concentreren. Zo zijn de dames volleyballers, de handbalsters en de hockey heren als vierde geëindigd en hebben dus de kleine finale om het brons allemaal glansrijk verloren. Soms wordt zelfs beweerd dat men tevreden kan zijn met de vierde plaats, zo komen we niet verder natuurlijk. Een tijdje dacht ik ervan verlost te zijn nadat het Nederlands elftal in Brazilië (!!!)  tijdens het WK, na de verloren halve finale toch kans zagen om derde te worden. Omdat die heren het wilden want op dat niveau speelt er geen kwestie meer van kunnen maar willen. Willen zit in je hoofd en is een proces wat door de respectievelijke coaches tijdens deze Olympische Spelen geïnitieerd  had moeten worden. Het is jammer dat bijna alle Nederlandse teamsporters hun doel niet hebben bereikt. Erger is dat nadat ze hun doel niet hebben bereikt ze de kop hebben laten hangen en naar huis gaan met niets in plaats van met een bronzen medaille die ook mondiaal respect afdwingt. Dat, dames en heren, wilde ik nog even kwijt aan u, het is een gebrek aan mentale kwaliteit dat dit telkens weer gebeurd; het is een bijna niet uit te roeien ziekte; Hollanditis 2.0

Net niet

"Net niet" is het commentaar van de presentator op deze dag van de Olympische Spelen

die bijna ten einde lopen. Dit weekend nog en dan is het gebeurd. Net niet was het commentaar vanwege de net niet medailles of net niet in de finale. Nog wel kans op een medaille maar geen gouden medaille meer voor volleybal, handbal en geen brons voor de hockey heren. En Churandy eindigde voor de derde keer op rij in de finale van de 200 meter en werd vijfde op 1/1oo ste van de derde plaats.  Is het dan zo'n trieste balans voor Nederland? Helemaal niet en zeker niet als we het enorme verwachtingspatroon los zouden laten die meestal door de pers en daarmee door Nederland gecreëerd wordt. Alsof we wel even ergens goud gaan ophalen in de mondiale sportwereld zo was het commentaar van een van de begeleidende oud topsporters. En terecht denk ik wees hij erop dat het mondiale aspect snel vergeten wordt als Nederland het beter dan gemiddeld doet. Bij het hockey winnen ploegen die niet in de top 6 staan om maar eens een voorbeeld te geven en om het maar eens wat Nederlandser en daarmee begrijpelijker te houden; bij het schaatsen halen we ook de medailles niet zomaar meer op. Dat speelveld is veel groter geworden en steeds meer landen kunnen goed mee of hebben zelf de topsporters in huis. Het zijn me altijd wel van die weken waarin de tv de hele dag aan staat en er bijna 24 uur per dag sport wordt uitgezonden. Het leidt af hetgeen een goed middel is om de realiteit even uit het oog te verliezen zo wisten de Romeinen al. Die afleiding kwam ook deels door wat er naast de sport gebeurde zoals met Yuri en nu weer met een paar zwemmers uit Amerika. Eerst een tankstation mollen en vervolgens zeggen dat je overvallen bent. Dat zijn nu de mensen waarop Hendriks, chef de mission, duidt wanneer hij aangeeft dat verliezende sporters naar huis terug worden getransporteerd. Toch ben ik het met die gedachte niet eens want natuurlijk zijn de Olympische Spelen topsport en moeten de topsporters gelegenheid hebben zo optimaal mogelijk te presteren zonder door deze ronddebielen te worden lastig gevallen met allerlei randverschijnselen. Het is aan de leiding en begeleiding om daar garant voor te staan en om sporters nu de gelegenheid te ontnemen om deel te nemen, als deelnemer, aan de slotceremonie om maar eens wat te noemen gaat te ver. Zet die sporters die niet meer sporten of verloren hebben in een apart hotel en laat ze van daaruit de rest van de Spelen bezoeken Kunnen ze de anderen die nog wel aan het sporten zijn mooi aanmoedigen en ondersteunen. De eerste retourvlucht is al geweest en ik denk dat daar het laatste woord nog niet over gezegd is.  Nog even terug naar de prestaties want een dorpsgenote heeft een gouden medaille gehaald in een prachtige en spannende finale. Met heel veel passie hebben we voor de buis de verrichtingen gevolgd en zij wordt volgende week hier gehuldigd. Hartstikke leuk, verdient en leuk dat dit gaat gebeuren zoals ik bij eerdere gelegenheden haar ook heb mogen huldigen. Terechte winnares want wat een machtig lijf en wat een machtige benen die qua omvang en kracht zich met redelijk gemak konden meten met de besten van de wereld. Zij is nu de beste van de wereld en ik hoop dat ze nog een poosje doorgaat met topsport want je moet het ook maar op kunnen brengen.
De wereld draait door is een programma maar inmiddels ook een gezegde en behalve sport draaide de wereld ook door, letterlijk en figuurlijk. Er is weer van alles aan de hand en de rust die er ineens weer rond Turkije hangt is veelzeggend. Zo in het centrum van het wereldnieuws en zo er weer uit. Gaat het daarom goed daar, ik weet het niet want de berichtgeving begint te haperen. Er zijn weer incidenten geweest rondom Trump en de zijnen die langzaam de karikatuur die hij van zichzelf al was verder beginnen op te blazen. Het si een farce en het moet nu nog gek gaan als Clinton niet gaat winnen. Vandaag beelden uit de States waarin een naakte pop die Trump verbeeld geen kleren aan heeft. Emperor without balls worden de beelden genoemd als variatie op de keizer zonde kleren. Hoe toepasselijk bedacht door kunstenaars in een dag waarin, na een nieuwe wisseling in het campagneteam van Trump hij beweert spijt te hebben van het beledigen van mensen. Kan gebeuren in de hitte van het debat zo is nu de toon. Geloof het of niet zegt de man er dan ook nog bij waarin het gevoel dat hij er geen bal van meent voorop staat. Hij is een beetje de dorpsgek van Amerika die alles maar mag zeggen maar nu toch hele groepen tegen zich in het harnas heeft gejaagd. Over de Nederlandse dorpsgek zal ik het maar niet hebben want de vergelijking met de haren heb ik al eens eerder gemaakt en zijn uitspraken den af en toe niet onder voor die van Trump; hij is alleen veel vileiner dan de olifant uit de USA. Trump is het net niet wil ik mee eindigen maar ik draai het maar een beetje; hij is het helemaal niet.

Ewald

Het is de dag nadat ik weer een jaartje ouder ben geworden en dat zijn meestal de rare dagen waarop allerlei onverwachte dingen gebeuren. Zo niet vandaag die als een rustige dag lijkt te gaan verlopen en dat is ook prima zo. Zonder al te gedetailleerd te worden waren het wel weer bijzondere dagen en weken inmiddels. De verjaardag rustig gevierd met een heel klein gezelschap. Voor het overige; de Olympische Spelen zijn begonnen en gelukkig heeft een wielrenster een gouden medaille gehaald zodat we niet de hele tijd dat gezeur over medailles die al of niet gehaald worden. Onze premier verhoogd voor de Spelen nog even de druk want Nederland moet nog meer medailles halen dan de vorige keer in London. Na de eerste dag OS stond de teller op precies nul want de dames estafette zwemploeg werd vierde in plaats van een medaille die goud had moeten zijn. Dat begon dus helemaal niet goed en nadat van Vleuten onderuit ging in een winnende positie op de wegrace voor vrouwen wielrennen leek de kans op een medaille ook daar verkeken en hoe anders ging het. In de tijd dat van Vleuten levenloos op een trottoirband gedrapeerd lag wist een andere Nederlandse de gouden plak binnen te halen. Voor het gemoed van de Nederlandse per een verademing want eindelijk; er was een medaille. Had ze goed gedaan overigens die van der Breggen. Met Annemiek van Vleuten schijnt het weer goed te gaan maar wat een afschuwelijke smak. Later zag ik nog een filmpje van een Franse turner die zijn onderbeen brak en dat zag er heel raar uit, en naar. Ongewild gingen mijn gedachten uit naar een Duitse voetballer die in begin jaren tachtig een afschuwelijke blessure opliep aan zijn been. Veroorzaakt door een veel te wild inkomende tegenstander die een gat sloeg in het been van Ewald Lienen. Spieren, pezen en bot ontbloot en te zien dus. In de diverse lijstjes met ernstigste blessures staat hij bijna steevast op nummer 1. Voor Alemania Bielefeld speelde hij indertijd en als later, als trainer, heeft hij overal en nergens gewerkt, momenteel bij St. Pauli in Hamburg. Maar dat moment, die nog steeds als meest smerige overtreding ooit te boek staat, dat hij daar staat te schreeuwen naar zijn tegenstander met iets van "Guck mal was du da gemacht hast", zal ik nooit vergeten, net als het beeld van dat been. Hoe het verder zal gaan met de Spelen, Nederland en

successen zal de toekomst leren. Hopelijk blijven we gespaard, en blijven vooral de sporters gespaard, van dit soort van ernstige overtredingen en deze ernstige blessures, of dat nu door een tegenstander komt of door een andere oorzaak.

Zondags

Deze week een half weekend te werken en vandaag, zondag, dus vrij. Nu is er dit weekend een race op en die is in Duitsland. Elke keer als ze op dat circuit een race hebben moet ik terugdenken aan 1981. Het jaar weet ik niet zeker, in ieder geval; het andere Klinkertje en ik gingen voor het eerst met vakantie naar Oostenrijk met de auto. Nu hadden we toen een oude Ford en bij mij thuis vonden ze dat geen goed plan; neem onze auto maar mee op vakantie. Dus zaten we in de Mitsubishi Galant op weg naar Oostenrijk met een stapeltje papieren op schoot bij het andere Klinkertje; de cassette van Genesis in het apparaat en de kaarten bij de hand. Het was een enorm avontuur waar we beiden erg van genoten. Nu waren de wegen in die tijd nog iets minder dan momenteel en op advies gingen we er elke keer op tijd uit. Lekker om even een kopje koffie met een broodje te verorberen en om het kopje koffie ook weer kwijt te raken. De kaart op de motorkap gespreid en de aanwijzingen erbij en nadat we de Parkplatz van Bingen aan de A61 hadden verlaten op weg naar Karlsruhe nadat we het altijd lastige Köln goed langs waren gekomen aan de rechterzijde.  Op naar Karlsruhe dus en daarvoor moesten we, volgens de aanwijzingen; zo meldde het andere Klinkertje van de 61 op de 6 naar de 5, alles A zoals u begrijpt. De eerste wijziging kwam eraan bij Tockenheim. Dus wij op zoek naar het plaatsnaambord Tockenheim. Alles wat we ook tegen kwamen, geen Tockenheim dus maar even van de snelweg en even kijken hoe we verder moeten. Dat klinkt redelijk gemoedelijk maar, als ik me wel herinner was de temperatuur in de auto wel enigszins gestegen vanwege het onbegrip dat we de weg niet konden vinden. Hoe moeilijk kan het zijn , nietwaar. Nou, dat aan de kant en de kaart bekeken en de blaadjes met aanwijzingen en toen hebben we toch gelachen. Op het betreffende briefje las het andere Klinkertje Tockenheim, en dat was ook te snappen want het leek er ook echt te staan in het ouderwetse handschrift van pa. En als je dat niet gewend bent stond er inderdaad Tockenheim wat natuurlijk, vrij vertaald, Hockenheim moest zijn. We zijn er later nog vaak langs gereden, vooral in de Zwitserse periode, en ik denk dat we elke keer terug hebben gedacht aan de eerste keer dat we het passeerden, net als ik er nu, op zijn zondags,

weer aan denk; Hockenheim.

Excursie

Gisteren op excursie geweest. In de auto ernaar toe hadden het andere Klinkertje en ik het nog over excursies en we konden eigenlijk niet verzinnen wanneer we voor het laatst aan zo'n excursie hadden mee gedaan. Het moest lang geleden zijn en daarmee was dat gespreksonderwerp klaar. Op naar de Wisentenexcursie die ik gewonnen had op Facebook  in opdracht van het andere Klinkertje. Aangekomen op de plek van bestemming bleek het een bungalowpark te zijn buiten Kootwijk. Zoals te doen gebruikelijk waren we rijkelijk op tijd en dus nog even wat tijd doorgebracht in de omgeving van de receptie van het park die gek genoeg op zaterdag om 15 u gewoon gesloten was. Op het terrasje zaten enkele mensen wat te drinken. Op een gegeven moment komt er een elektrokar met personenaanhanger voorgereden en het was duidelijk dat deze van de stichting "Wisent op de Veluwe"

was gezien de grote stickers. Goed, wij waren op de goede plek beland en de chauffeur ging via de andere kant van het terras naar een bijgelegen pand. Vervolgens kwam hij terug en sprak een poosje met wat mannen op het terras. Even later kwam de chauffeur/gids naar de wagen terug en wij er ook naar toe. Even kennis gemaakt en hij vertelde dat het vandaag een klein gezelschap was want behalve het andere Klinkertje en ik zouden nog twee mensen meegaan. Zo tegen de tijd dat er vertrokken zou worden kwam een auto langs gereden en daarin bleken, na nog weer even wachten, de mensen te zitten die ook mee gingen. Na ook met deze mensen kennis te hebben gemaakt konden we vertrekken. Samen met de andere meneer de doorzichtig plastic luiken opgerold en vastgezet en mede door het warme weer was het lekker in de personenkar. Goed wij konden vertrekken en met een schok ( elektro) komen we op gang om na 15 meter met een nieuwe schok stil te staan voor de slagboom van het bungalowpark. Ineens moest ik denken aan een excursie die we hadden gemaakt, al jaren terug, in de Biesbosch waar we met een (ook elektro) bootje de Biesbsoch zouden gaan verkennen. De schipper komt aan boord en geeft uitleg over dit, en over dat. Gaat achter de bediening zitten en zegt; we gaan. Hij geeft een stoot (elektro) gas en we varen een meter of vier en boemmm; iedereen schiet naar voren en we liggen weer stil. Onze stoere schipper( ook vrijwillig) had vergeten om de tros waarmee de boot vast lag los te maken, lachen dus.

Goed; terug naar Kootwijk waar de gids, na eerst de boel goed bestudeerd te hebben, naar binnen ging en even later kwam hij terug waarna de slagboom omhoog ging. Na, met opnieuw een behoorlijke schok het park opgereden leek het al snel of onze gids, op het park, de weg kwijt was want na de derde keer bij de centrale parkeerplaats langs te zijn gekomen trapte de gids abrupt op de rem en meldde dat hij het even niet wist. Hij besloot het terrein af te rijden en ging richting parkeerplaats maar ook dat was niet de goede weg en moest hij een stukje terug rijden. Nu was hij door het rondrijden al redelijk de kluts kwijt en met zo'n personenwagen achteruit rijden was eigenlijk teveel verlangd. Door een keer of tien te steken en op de draaiarts te scharen( oei oei) kwamen we weg met een enorme zwaai die aan mijn kant van de personenaanhanger die iets uitzwaaide maar net geen bestelbus raakte. Terug gereden naar de plek waar we ingestapt waren zet de gids het voertuig net voor de slagboom neer en nu krijgen we aanmerkingen vanaf het terras en een man komt naar ons toe en zegt dat we helemaal niet terrein op moeten maar dat we; en hij vertelt in het kort de weg. Doordat we voor de slagboom staan en onze gids geen held is in achteruitrijden gaan we nog een slotrondje maken op het park om uiteindelijk de goede route te nemen. Het was een hilarisch half uur waarin we echt ons best moesten doen om niet telkens in lachen uit te barsten en de gasten van het park zullen gedacht hebben; wat is er aan de hand, wat doen die malloten in die kar op het terrein? Uiteindelijk; leek het bij een zwaaihek van Staatsbosbeheer bijna nog mis te gaan maar gelukkig worden de goede sleutels gevonden. Na een ritje van een twintig minuten, via Radio Kootwijk, komen we aan op de plaats waar alles omdraaide, de plek waar de Wisenten waren uitgezet. We gaan eerst een hek door en lopen richting militair oefenterrein waar we ook de gele slagboom doorgaan. De gids vertelt dat ze na 15u daar mogen komen omdat er dan niet meer geoefend wordt , in de regel. Als het anders is krijgen ze daarvan bericht. We lopen een stukje door en komen bij een boswei waar de dieren eerst gevoerd en gehouden werden en eigenlijk hebben ze telkens het terrein een beetje vergroot tot de 400 Ha die het nu telt. De dag ervoor had het nog flink geregend en dat was op het bospad goed te zien. Het bijzondere was nu dat we als eerste weer het bospad betraden terwijl er al een dag of misschien twee of meer niemand meer geweest was. Na een betrekkelijk kort stuk gelopen te hebben zien we ineens door het naaldbos heen wat beweging. Er was daar een poel gegraven om te zorgen dat de Wisenten voldoende water ter beschikking hebben want de even verderop gelegen Gerrits Flesch ( een groot en natuurlijk bosven) mag niet gebruikt worden door de Wisenten door de fragiele opbouw van de bodemstructuur. Die zou worden losgewoeld en doorgestoken door het gewicht van de Wisenten en daarmee zou er een risico bestaan dat het ven leeg zou lopen. De Gerrits Flesch kenden we wel maar alleen vanuit de verte want doordat het in een militair oefenterrein ligt mag je er niet komen en dus was dat een prachtige toegift. Goed wij dus verder gelopen en inderdaad om de hoek een waterpoel en daarin staat een Wisent ons aan te kijken en op de wal ligt een kalf. Prachtig gezicht en even verder in het bos staat nog een Wisent waarmee we de populatie in een keer kunnen zien. Dat had ook anders kunnen gaan want soms zien de cursisten geen enkele Wisent dus wij weer mazzel en heel stil gaan we ze rustig bekijken. Nadat de grootste uit het water komt staat het jonge kalf op en gaat drinken bij de moeder en dat was zo'n mooi moment. Dat we zoiets ook te zien kregen, daarmee was al het andere inmiddels allang weer vergeten. Na een klein half uur was het ineens goed en liepen de Wisenten een heuvel op en het bos in. Voor ons niet meer te zien of te volgen en de gids durfde zijn eerste grap en zie; nu kunnen we wel weer gaan. Dat deden we niet en we liepen nog een stukje in oostelijke richting dus zeg ik tegen de gids; we lopen vlak bij de Gerrits Flesch of niet? Nou zegt de goede man; dat is nog wel een heel stuk verder op. Vervolgens lopen we een zandwal over en wat ligt er ter rechterzijde; de Gerrits Flesch in volle glorie. Zoals ik al zei vond ik dat echt een prachtig moment; wat een schitterend mooi en groot ven is dat. Veel foto's gemaakt uiteraard want de kans dat we er op korte termijn nog eens komen is gering. Na een korte wandeltocht terug naar de wagen gingen we op de terugreis die zonder enige moeite noch probleem verliep. Met onze metgezellen waren we het wel eens dat het een bijzondere reis is geweest in meerdere opzichten en vooral meer dan de moeite waard.

Geschiedenisles

Het is weer vreemd wat er gebeurd en nu even niet in de wereld maar op de fiets, en wel in Frankrijk. Waar we, en in ieder geval ik, al jaren beweren dat de renners nooit drie weken op een boterhammetje met pindakaas de Tour kunnen rijden geldt voor de winnaars van de afgelopen decennia nog meer dat het niet alleen pindakaas was. Het was allesbehalve pindakaas en op die momenten mocht je er nooit iets van zeggen nog van vinden volgens de achtereenvolgende commentatoren op tv. Nu werd er vanmiddag weer eens ouderwets geboe'd naar Froome, en dat mag dan niet. De man kan deze Tour bergop, bergaf, tijdrit en elke etappe is hij geen moment in gevaar. Deels door een goeie ploeg en deels omdat hij ongenaakbaar en onaanraakbaar lijkt.Als hij al een steekje heeft laten vallen door een verloren tijdrit zet hij dat wel even recht. Dat mag ik niet vreemd vinden, er ook geen vraagteken bij plaatsen, geen parallel trekken met zijn onoverwinnelijke voorgangers en vooral maar geloven wat ik zie. Dat gaat er natuurlijk niet meer in sinds de periode Armstrong; iemand kan heel sterk zijn in deze etappekoers van drie weken maar nooit zo dat hij geen zwak moment heeft in drie weken koers. Daar lijkt het nu namelijk heel sterk op en dat mag ik dus niet vinden, denken of uitspreken van de heren achter de microfoon. Hoewel ik er nooit erg goed in ben voorspel ik u dat we over een aantal jaren een huilende Froome voor de buis zien verschijnen die in tranen toegeeft dat hij heeft gepakt, heeft gebruikt en zijn titel(s) moet terug geven. Daar hoor ik de heren commentatoren dan nooit over, over een schijn van onoverwinnelijkheid die niets met sportiviteit te maken heeft. Zij zullen zeggen dat het onsportief is om iemand zomaar te beschuldigen, zomaar. De beste les van geschiedenis, zo wordt ons ook al jaren voorgehouden is dat we er lessen uit kunnen leren. Dat zal ik niet tegenspreken en dus is mijn les dat op het moment dat iemand buitengewoon presteert en dat niet voor een dag of een aantal dagen maar al bijna drie weken, dat mijn les dan is dat zulke prestaties niet te vertrouwen zijn en dat de geschiedenis ons een lesje wil leren maar dat we niet willen luisteren. Het past niet in het plaatje of niet in de waan van de dag, in het beeld van heldenvorming. En daarin zijn de heren wel goed want je bent al snel van hero naar zero maar van geschiedenis hebben ze weinig kaas gegeten.

Hete Zomer

Nice, France

De wereld lijkt gek geworden, het is niet meer te volgen en eigenlijk wil ik het ook niet. Trump genomineerd tot Republikeinse kandidaat maar eigenlijk is dat voorlopig nog het meest ondergeschikte. Wat er in Europa en daarbuiten gebeurd is nog veel erger dan dat. De opstand in Turkije, het neermaaien van mensen in Nice, het doodschieten van agenten in de USA, een Afghaanse jongen die opeens met een bijl gaat zwaaien in een trein en een man die in Frankrijk op een camping een moeder met dochters neersteekt omdat ze bloot zouden zijn. Na het rare Nieuwjaar incident in Keulen en andere Duitse steden, de aanslagen in Brussel en Parijs om alleen maar Europa te benoemen want er vinden nog regelmatig aanslagen plaats in Bagdad en in Afghanistan om maar eens wat te noemen, ga je toch een vermoeden hebben van samenhang. Nederlandse Turken die spreken van hun president als het om de Turkse president gaat en daarvoor de straat op gaan als hij erom vraagt. Met een analyse van de koude grond zeg ik dat het geen probleem is van een geloof maar meer van de internationalisering van de maatschappij. We zijn een aarde en de strijd daarom is een beetje aan het losbarsten. Wie heeft waar iets te zeggen en vooral; wie mag er over de schatten van de aarde iets zeggen. Het gaat vooral dus om macht, denk ik. Dat uit zich op allerlei manieren waarvan geloof er 1 is. De macht in de huidige maatschappij, heb ik eens gelezen, ligt bij een heel select clubje die bestaat uit zo'n honderd mensen, niet alleen economische macht maar vooral die andere macht.de macht om de wereld te regeren zoals zij denken dat goed is, of hen het best uitkomt. Dat soort macht wordt vaak toegedicht aan vrijmetselaars, of sinds Dan Brown, aan Illuminatie of gekoppeld aan de rijkste families in de wereld. Natuurlijk heb ik geen idee hoe het werkelijk zit en hoe je dat zou moeten beschouwen maar ik begin zo langzaam wel te voelen voor het idee van een groter plan. Dit komt niet zomaar ben ik langzaam geneigd te denken, maar dat is wat anders dan te weten wat ik ervan moet vinden. Moeilijke situatie, dat is wat ervan vind met hel veel bedreigingen op een manier die aan de Koude Oorlog doen denken, maar dan anders. Het wordt een spannende en hete zomer, zoveel is duidelijk.

EK, nee

Wat zo'n mooie dag was is in een keer weer terug gebracht tot gewoon niveau. Mooie sportoverwinningen van Max, Tom en anderen. Vanavond de finale van het EK voetbal en het zit me zo hoog dat ik zelf de Duisters en de Fransen de overwinning had gegund, alles goed behalve de Portugezen. Nou, hartstikke leuk dus dat voetbal en de Fransen gaan dus makkelijk winnen. Zit ik me vanavond op te winden over die eeuwige prutsers van een Portugees elftal en dan vooral aan die Ronaldo, gelukkig was ie na een kwartier was het over voor hem, blessure. Zijn we af van dat eeuwige gemekker van hem, hij valt uit. Komt dat even goed uit. Als Portugal verloren had was het natuurlijk niet aan hem te wijten en als ze gewonnen hadden was het helemaal aan meneer te wijten. Dat gezeik van die Frank Snoeks want tot nu toe had ik het vooral op dhr. Grueter voorzien maar dhr. Snoeks mag ook op mijn warme belangstelling rekenen in het vervolg. Wat een gefleem en gefluim om die Ronaldo die blijkbaar niets verkeerds kan doen. Aan Ronaldo zie ik het niet af en het meest trieste is dat de Europees kampioen van 2016 de meest armoedige is uit de hele historie van het Europees kampioenschap. In de poule drie keer gelijk gespeeld als ik u even mag herinneren. Wat een armoedige zooi. Het hele kampioenschap was al heel armoedig, ook van de andere ploegen maar zeker van Portugal. Al eerder heb ik me verontschuldigd voor mijn commentaar op Ronaldo maar zowel de man zelf als alle commentatoren geven aanleiding om dit zeikerige stukje te schrijven. Een kampioenschap om snel te vergeten en het enige hoogtepunt wat ik me kan bedenken is de goal van die Albanese Zwitser die in een omhaal een machtige goal maakte. Het enige hoogtepunt en als ik commentator was bij de NOS zou ik me diep schamen voor al het heilig maken van Ronaldo want het is een fluim, een Pietje, een watje die het zeker niet verdient op zo'n voetstuk te worden gezet. Dit toernooi heb ik hem toch zeker een keer of vijf zien afgaan omdat ie ongelofelijk boos werd ( niet normaal) of omdat meneer weer aan het huilen was. Op dat voetstuk dan maar die Zwitser, die had het verdiend. Verder ga ik dit toernooi gauw vergaten want het was bijna zonde van mijn tijd. O ja; in het vervolg kijk ik weer bij de Belg, heb ik tenminste een beetje normaal commentaar

Nieuwe Routine

Begonnen met nieuw werk, niet echt nieuw werk maar andere werkkring. Dan begint weer wat ik

de laatste jaren al vaker heb meegemaakt, gedaan zo u wil; een rondje kennis maken met nieuwe cliënten en collega's. Soms gaat dat heel makkelijk, soms wat lastiger. Niet iedereen zit te wachten op alweer een nieuw gezicht in de eigen thuissituatie. Het is weer zoeken, aanpassen en de nieuwe routine eigen maken. Vertrouwd raken met mensen en geschiedenis opbouwen want dat kan een basis voor vertrouwen zijn. Nou ja, het komt uiteindelijk wel weer goed maar het investeren in de relaties is wel de belangrijkste bezigheid van de laatste dagen maar ook voor de komende tijd. Dat kost ook energie en maakt dat ik weer even wat minder toe kom aan schrijven. De trein moet eerst weer op de rails en dan komt het schrijven wel weer. Bijna had ik gisteravond nog de neiging achter de Mac plaats te nemen om de wedstrijd van gisteravond met het over het paard getilde mannetje te becommentariëren maar ik heb het achterwege gelaten, ik leer het wel.

Onrechtvaardig

Even mijn gal spuwen over Portugal, de voetbalploeg bedoel ik. Op Portugal als land heb ik helemaal niets tegen, voor zover ik Portugezen ken; aardige mensen. Het gaat mij meer om het wonder kind in de voetbalploeg en ik weet dat ik mijn gal al gespuugd heb over dit mannetje maar de gifbeker is nog niet leeg, voor mij dan. Gisteren toch nog het laatste deel van de wedstrijd tegen Polen kunnen kijken na mijn afscheid, met anderen, bij Sensire en dan vooral van het Brinkteam. Mooie en leuke avond die gevierd werd bij Hai in Zutphen. Wel een aanrader, dit restaurant, erg leuk en wat een snelle service. Wel teveel gegeten want wel erg lekker. Ook getrakteerd op een mooi toespraakje waarin zelfs in mijn achterste bijna geen plaats meer was voor zoveel veren. Het was een goeie afsluiter van een mooie periode. Thuis gekomen dus aangeschoven voor de wedstrijd en tot mijn afgrijzen wordt het opnieuw een gelijk spel en ook de verlenging brengt geen uitsluitsel wie er door mag naar de halve finale. Die Porugezen die al vier gelijke spelen achter de rug hebben, nog geen wedstrijd gewonnen dit toernooi, maar wel al kwart finale, wat een armoe.  Nu was al te zien, aan het einde van de verlenging, dat een Pool bijna niet meer op zijn benen kon staan van vermoeidheid en laten ze die Pool nu in het rijtje zetten van mensen die een penalty moeten nemen. Niet goed denk ik nog en ik zie de aanloop van de man die bestaat uit een paar passen, te moe na dat hele eind gelopen te hebben richting strafschopgebied om nog een goeie aanloop te kunnen nemen. En vreemd genoeg, wat je dan denkt gebeurt dan ook ook, te korte aanloop die te slaap en ongeplaatst wordt ingeschoten. Nu geef ik het je te doen hoor, na 120 minuten nog een penalty nemen maar dat nu net deze Pool die al stond te wankelen op zijn benen deze moest nemen. Jammer en niet nodig, er waren er nog genoeg die fris waren. Jammer en helaas maar het wonderkind gaat door en ik verheug me op de dag dat dit team, met het mannetje, enorm klop gaat krijgen en hij met een teleurgesteld gezicht afdruipt. Dan maakt het me ook niet meer uit wie er Europees kampioen wordt.

Brexit wordt Nexit?

De Britten gaan weg en onder invloed van de populisten wordt hen een oor aan genaaid. Dezer dagen zag ik een mooi plaatje van die in het kort weergaf waar het nu toe leid; het Britse Pond in dertig jaar niet zo laag maar; "we are in control again". Ja ja of yeah yeah. Onze populisten lieten natuurlijk ook gelijk van zich horen; dat moeten we in Nederland ook ook. Een referendum over wel of geen EU. Dat het in de wet zo geregeld is dat een dergelijke vraag helemaal niet kan laten we gewoon voor wat het is. Andere populist maakt er wat anders van en wil de macht van Brussel als onderwerp van een referendum maar uiteindelijk komt het op hetzelfde neer. Wat wil jij dan zult u zich misschien afvragen; vind je de macht van Brussel te groot of niet? Nu is dat helemaal niet de vraag ; de vraag is hoe wij ons land bestuurd willen hebben. Scheidend premier Cameron van het Verenigd (zolang het duurt) Koninkrijk vertelde nog hoe hij erover dacht; "ons systeem is een parlementaire democratie maar soms hebben we een referendum nodig over grote zaken". Zoals ik de vorige keer al probeerde duidelijk te maken is dat een denkfout, in ieder geval in mijn optiek. Bij de campagne van de vorige verkiezing heeft hij zich in een hoek laten drukken waarbij hem niets anders overbleef dan in te stemmen met een referendum. Hij had toen al de koninklijke weg moeten bewandelen; geen referendum en anders ben ik weg. Zo ging het niet en het pluche plakte blijkbaar om nog maar eens een populistische frase van stal te halen. En Nu Nederland; wat gaan we doen, wat gaan we vinden; zijn we een volk met een visie of dat van ziende blinden. Zo hield ons een populaire zanger nog niet zo lang geleden voor. Dat is een terechte vraag in retrospectief gesteld en waarschijnlijk nog actueler dan het moment waarop de vraag gesteld werd. Iedereen wil meepraten en een mening hebben over van alles en nog wat. We barsten van de inwonerspanels, van de ledenraden, cliëntenraden en noem het allemaal maar op. Voor mij is het ophalen van meningen door politici en bestuurders prima, dat moeten zij vooral ook doen maar de besluiten horen bij die bestuurders en politici te liggen; zij moeten ze nemen. Niet verschuilen achter de mening van het volk of delen daarvan. Zelf verantwoordelijkheid nemen en als je het niet goed gedaan hebt moet je wegwezen, daar ben je voor gekozen. Daarom hebben we een systeem dat je 1x per vier jaar naar de stembus gaat en zegt wat je ervan vindt. Wat eens een kroonjuweel van D66 was is verworden tot een goedkoop en lelijke prul.

Brexit

De laatste politieke moord vond plaats in Engeland waar, zoals bijna in elk land van de wereld, een groep rechts-radicalen c.q. nationalisten zich wilde laten gelden. Op het moment deze, waarschijnlijk ook nog psychisch instabiele figuur, door de rechter gevraagd wordt naar zijn naam hij antwoord: "Mijn naam is dood aan de verraders, vrijheid voor Groot-Brittannië." Al dan niet aangestuurd of georganiseerd door wie ook, wat doet het er toe, de bodem is gezaaid voor deze figuren en deze uitlatingen. Mw. Cox wordt er niet weer levend van, dat is waar maar het zijn deze kringen die al sinds jaar en dag de democratie, en haar zwakheden, benutten en misbruiken om tot hun doelen te komen. Meestal zeer gewelddadig maar soms ook zeer vilein. Dat maakt het ook zo moeilijk voor de gevestigde politieke partijen om de eerste beste populist, die meestal in dan wel uit de rechtse hoek komt niet van dit misbruik te beschuldigen. Wat nu sinds een jaar of vijftien in Nederland ineens geldt, om de doctrine van deze groep en haar vertegenwoordigers weg te nemen, is dat je alles mag vinden en zeggen wat je denkt. Dat is maar beperkt houdbaar en gaat vooral op voor de publieke figuren die hier overigens ook steeds voorzichtiger in moeten opereren, als is het maar om de president van een bevriend Oosters land niet te beledigen. In het dagelijkse sociale verkeer gaat de stelling niet op; je moet rekening houden met de ander en met jezelf. Vroeger, jawel vroeger gold nog een spreekwoord als; niet als een olifant door de porseleinkast. Blijkbaar hebben we geen porselein meer en nemen ook gewone mensen aan dat wat de publieke figuren allemaal zeggen en vinden zij dat ook in het dagelijkse sociale verkeer kunnen gebruiken. Want dat moet toch allemaal kunnen vinden ze geen rekening houdend met mensen die deze samenleving al gecompliceerd genoeg vinden zonder dat er ook nog passief-agressief op hen gereageerd wordt. Maar vorige week geen dergelijke reactie op de Engelse politica maar met grof geweld vermoord. Tegen de onderzoeksrechter ook nog zeer grof en zijn naam niet willen zeggen maar nogmaals een politiek statement maken. Dat is dus het respect voor de rechterlijke macht waar ook andere rechts-populisten de mond van vol hebben. Maar als het op de uitvoering van die macht aankomt toch vooral de randen weer willen opzoeken. Brexit wel of Brexit niet en dat lijkt vooral te bestaan over de economische voor- en nadelen voor Groot-Brittannië maar het gaat verder dan dat. Het moet er voor rechts vooral om gaan dat ze weer baas in eigen huis worden, alsof ze dat nu niet zijn. Nu heeft het Verenigd Koninkrijk er sinds Thatcher met een half hart deel van uit gemaakt, van de EU. Het Verenigd Koninkrijk schrijf ik met opzet want het zijn vier staatjes op zich waarbij de Schotten al hebben laten weten dat bij een Brexit zij weer een referendum gaan houden naar onafhankelijkheid van Verenigd Koninkrijk want schijnbaar wonen daar de grootste voorstanders van verblijf in de EU. De populisten maakt het weinig uit of er een Brexit komt of niet, zij weten het toch wel uit te melken. Dommer dan de populisten vind ik de huidige premier van Groot-Brittannië die heeft toe gegeven aan de eis van zijn eigen rechtse partijvleugel om een referendum te houden over het verblijf in de EU. 

Hij, Cameron, had wijzer moeten zijn en zijn verblijf 

als PM van het GB niet afhankelijk maken van wel of 

geen EU. Hij had moeten weten dat populisten het 

vooral moeten hebben van "das gesundes Volksempfinden" 

of, in het Nederlands gezegd; de onderbuikgevoelens 

van het volk. Laten we zeggen dat de gevestigde 

politieke partijen en haar vazallen er nog niet veel 

van begrepen hebben hoe ze daar mee om moeten 

gaan, en dat in binnen- maar ook buitenland.

Dat is niet meer besteedt aan de familie Cox, 

ze hebben er een grote prijs voor betaald.

Leedvermaak

Ben ik een slecht mens? Zelf denk ik altijd van niet maar na gisteravond twijfel ik een beetje. Nu het EK meer dan een week bezig is beginnen er al landen af te vallen en neemt de druk in de tweede wedstrijd toe, vooral als er in de eerste wedstrijd geen goed resultaat is behaald. Een land waar Nederland al langer moeite mee heeft is Portugal waar het, ik dacht in 2006, zo uit de hand liep dat er 4 spelers met een rode kaart vertrokken en een man of tien ook nog een gele kaart kreeg. Dat lag niet alleen aan de slecht leidende Russische scheidsrechter maar vooral aan de enorm grove overtredingen die er tijdens deze wedstrijd gemaakt werden. Het was niet de eerste wedstrijd die enorm hard verliep maar wel de eerste met zoveel uitwassen. Het is maar even om een beeld te schetsen waarom de Portugezen sindsdien niet meer mijn grootste vrienden zijn, op voetbalgebied. Nu speelde Portugal gisteravond een poule wedstrijd tegen Oostenrijk. Mooi land en een beter voetballand dan Nederland want zij zijn op het EK en wij niet. Portugal begon de wedstrijd zoals we van ze gewend zijn, lekker arrogant; die Oostenrijkers pakken we even in en dan wegwezen. Maar zo ging het niet, voetballend was Portugal wel de bovenliggende partij maar Oostenrijk probeerde op de counter te spelen wat een paar maal goed lukte. Portugal inde tussentijd wat kansen verprutst, op de paal, slechte voorzetten en vrij trappen op mooie plekken die door het wonderkindje, de meest arrogante der Portugezen; Ronaldo, geweldig verprutst. Het blijft maat steeds 0 - 0 en met nog een minuut of tien te gaan krijgt Portugal een versierde strafschop; had de scheidsrechter nooit mogen geven want de Portugees begon zelf en de rest was een reactie op het eerste maar goed; ze krijgen een penalty cadeau van de scheids. Ronaldo gaat het klusje wel even klaren en zet zich achter de bal. Het wonderkind legt aan en schiet op de paal en de bal schiet het veld weer in, dat was mis. Geen goal en vele schimpscheuten vanaf de bank, de tribune en het thuisfront. En hoe het wonderkind dan kijkt; 's werelds beste voetballer, uitgeroepen door de sportjournalisten. Daar moet ik toch echt ook even om lachen, wat een sukkels. Een over het paard getild kind is het die aardig kan voetballen. Die loopt te meesmuilen tegen de IJslanders ( 1- 1) omdat ze niet voetbalden maar alleen liepen te verdedigen, volgens Ronaldo dan. Terechte opmerking uit het IJslandse kamp; wat denkt Ronaldo dan; dat wij kunnen voetballen als Barcelona? Nee, Ronaldo had al af gedaan en nu nog meer en dan vooral omdat hij zich tijdens maar vooral na de wedstrijd heel onsportief gedraagt. Niet tegen je verlies kunnen is lastig en hoort bij een topper maar dat op deze manier naar buiten brengen is min. Daarom had ik leedvermaak om Ronaldo, het wonderkind die met een kwalitatief goeie ploeg niet kan presteren zoals het meneer beliefd. Daar worden "sterren" toch maar weer gewone mensen mee en dus Ronaldo; laat de arrogantie thuis en ga weer gewoon voetballen, dat is waarschijnlijk het beste, en bedenk ook, er zijn er nog tien in het veld, van jouw ploeg; die kunnen ook wel wat. Nu had ik dit allemaal wel voor mezelf bedacht tot ik vanochtend bij een cliënt was en we het kregen over het voetbal van gisteravond. Ik heb hier maar even op geschreven wat we zo ongeveer besproken hebben en we kwamen tot de conclusie; wel leedvermaak maar terecht leedvermaak, het mag weer, lachen om Ronaldo.

Les Bleus

Het is nog redelijk rustig gebleven rondom de sport deze week. Hoewel er natuurlijk altijd wel iets op te merken is heb ik me nog niet echt opgewonden. Wat mij opviel is dat de Fransen ineens Duitsers zijn geworden; in de laatste minuut een winnend doelpunt maken blijkt ineens ook een Franse karaktereigenschap te zijn. Maar Les Bleus spelen zo beroerd dat ik vermoed dat, een beetje tegenstander in de 8ste finale ze zo de kaars van het sprookje van Frankrijk uitblaast. Daar is, met de vorm zoals ze die tot nu toe hebben getoond, niet veel voor nodig. Het is toch een toernooi waarvan ik denk; heb ik nu al echt mooie en opwindende wedstrijden gezien; nou nee. De wedstrijd van België tegen Italië was het enige hoogtepunt wat ik me kan bedenken en dan verliezen ze ook nog. Later die avond reageerde Frans Timmermans op FB met een mooie spreuk van de enige man die ik nu al mis tijdens dit toernooi en die stond niet meer op het veld; Johan Cruyff. Die heeft het volgende al eens laten weten meneer Wilmots;  "Italianen kennen niet van je winnen, maar je ken wel van ze verliezen." En zo is het maar net want de Belgen speelden ook armoedig en daaraan deden de Italianen mee en toch; 2 - 0 voor Italië. Het enige wat me eigenlijk tot nu toe is bij gebleven en ik moet eerlijkheidshalve zeggen dat ik niet alle wedstrijden gezien heb. Er is ook nog niet een echte kampioen op gestaan; een ploeg waarvan je denkt dat ze gaan winnen en dus beperkt die keus zich tot de "usual suspects". Nog een dingetje en dan hou ik erover op; lachen moest ik wel erg om de door pers tot Zijne Heiligheid Christiano Ronaldo gekroonde paus van het hedendaagse voetbal. Tegen het door Nederland gevreesde IJsland werd het 1 - 1, jawel Nederland, kom daar maar eens om. Nu was zijn Heiligheid op de zere teentjes getrapt omdat de IJslanders het put vierden alsof ze het toernooi hadden gewonnen, tot grote ergernis van meneer. En in plaats dat meneer zijn energie gestoken had in het op sleeptouw nemen van een toch gemiddeld elftal gaat hij lopen mekkeren na de wedstrijd, tot groot leedvermaak van de IJslanders, en gelijk hebben ze. Dus toch nog een tweede, persoonlijk, hoogtepuntje voor het EK. Het zal ook allemaal vast te makne hebben met de beleving omdat Nederland er niet bij is; het is toch meer ver van mijn bed, maar het is wel lekker rustig en goed voor mijn hart. Minder goed voor mijn hart is de hedendaagse politiek. Nadat Lutz Jacobi laat weten dat ze niet doorgaat na de verkiezingen en Otwin van Dijk de Tweede Kamer verlaat om burgemeester te worden in Oude IJsselstreek neemt het aantal authentieke PvdAers rap af. Om niet te zeggen dat ik lang moet nadenken om er nog een te vinden. Dat is treurig voor een Partij die zegt sociaal democratisch voor arbeiders en mensen die het moeilijk hebben te willen strijden. Die ook internationaal haar steentje wil bijdragen maar die in vele opzichten de weg totaal kwijt is en zich gaat verstoppen in structuurwijzigingen, met politieke ledenraden en andere publieksvriendelijke methoden. Onzin zeg ik dan maar; de partij moet zich vooral niet bezinnen op haar grondvesten maar daar juist, ook in deze tijd, steun aan ontlenen. We zijn onze grondbeginselen vergeten of we willen ze niet meer herkennen. In het beleid en wat deze en gene PvdAer soms roept is het in ieder geval niet meer te herkennen. Niet door mij maar erger nog, niet door de gemiddelde PvdA kiezer of de mensen die eerder deze partij van harte gesteund hebben. Het is onherkenbaar en van een neoliberaal gehalte waar de rest van werkend Europa met open mond naar zit te staren. Het kan ook heel anders; voor de liefhebbers maar eens een paar artikelen die ik onlangs getweet heb; https://t.co/EZKr7kJprq
https://t.co/OKAT9RjrSm

Het zijn voor mij veelzeggende artikelen waarin de weinig strijdbare houding van de vakbond, van de arbeiderspartijen en van de Nederlander in zijn algemeenheid geïllustreerd zie. Wel veel schreeuwen en blaffen maar niet bijten.

Zomer van 2016

Het is weer zo'n week waarin van alles gebeurd en uiteindelijk ook niet. Vanmiddag gaan we wellicht in Winterswijk, op ziekenbezoek in het ziekenhuis. Een vriendin liet ons schrikken met een onverwachte ziekenhuisopname die nu waarschijnlijk redelijk "glimpflich" zeggen de Duitsers dan, ervan af gekomen. Het lijkt dus min of meer mee te vallen. Zo overleed vorig weekend iemand uit het dorp die we vanaf een zijkant een beetje kennen. Moet je daar dan heen of niet zo was de vraag. Door de eerste schok van een plotseling overlijden van een leeftijdgenoot denk je, ja daar moeten we naar toe. In tweede instantie en de situatie wat beter overdenkend komen het andere Klinkertje en ik tot de conclusie dat we ook er niet veel te zoeken hebben. Niet eens vage kennissen kunnen we ze noemen en dus gaan we niet maar sturen daarvoor in de plaats een kaartje. Zo komt de wijsheid met de jaren zullen we maar denken. Zo zijn de ziektes en overlijdens kort in de buurt deze week en de laatste tijd worden we veel meer mee geconfronteerd. Dat zal er mee te maken hebben dat we ook een dagje ouder worden en het is een bekend sociaal fenomeen dat met het stijgen der jaren ziekte en overlijden steeds meer tot je dagelijkse kost hoort. Of het nu in de eigen familie of kort daarom heen is, het komt dichterbij. Met het ouder worden verlies je steeds meer mensen alhoewel, als je achterom kijkt dat al een behoorlijk aantal is geworden. Ook het aantal beroemdheden dat de laatste tijd afscheid van ons neemt is heftig en zo heeft ook een van mijn helden van vroeger; Mohammed Ali, de eeuwige jachtvelden op gezocht. Na een lange strijd waarin hij leed onder ziekte van Parkinson heeft hij de strijd verloren aan een sepsis, het kan verkeren. Machtige man vond ik het en, waar ik toen minder bewust van was, een maatschappelijk bewogen en invloedrijk man. De reden waarom hij een andere naam aannam was me wel bekend maar de impact die het heeft gehad op de Verenigde Staten, was me minder bekend. Postuum dus nog zeer geëerd en in mijn beleving een nog groter man, sporter en mens dan hij voor mij al was. Prachtige gevechten geleverd waarvan ik me de gevechten tegen Joe Frazier het best kan herinneren. In de nacht eruit met mijn vader, om onder het genot van een kopje soep, naar de bokswedstrijd te kijken. Met mijn vader was dat op zich al een belevenis want die zat tijdens het boksen geen moment stil en deed een schaduwgevecht mee met de boksers.
Goed, nu nog even wat anders want het weer is prachtig vandaag en dus gaan we, voordat we Winterswijk bereiken, er vast nog een korte detour door de Achterhoek aan wagen. Benieuwd waar we nu weer uitkomen maar dat komt u, als het erg interessant was, vast deze week nog wel aan de weet. Vanaf vandaag is het de hele zomer ook enorm vol met sport en ook daarover mag ik graag wat schrijven. bereid u dus vast voor op stukken over de Formule 1, over de het EK, over de Tour de France en over de Olympische Spelen. Er zal vast het nodige gebeuren, er zullen dingen zijn waarover ik me opwind, er zullen dingen zijn waar ik heel blij of verdrietig van wordt; ik hou u op de hoogte.

Auto

Nu ik wat meer in de auto verblijf vanwege werk luister ik ook wat meer naar muziek. Tenminste; ik doe een poging want de aangeboden muziek is op alle zenders op een andere manier "Middle of the Road". Nu was Middle of the Road een populair bandje begin jaren zeventig net als veel andere, gelijksoortige, bandjes. Lekkere meezinger en klaar was het, niet over nadenken met meestal wat stompzinnige teksten of lala's. Dus, als het er echt op aan komt en ik heb voor de zoveelste keer Julien Clerc in de verte voorbij horen komen is het tijd voor de cd of liever nog de USB stick die mijn eigen radiozender vormt. Beetje Genesis, beetje van Peter, beetje mix van goeie country en vooral, nog steeds, the Dixie Chicks die mij nog steeds het meest raken met muziek en teksten. Daar kan ik echt van genieten in de auto en lekker hard wat thuis natuurlijk altijd lastig is. Maar als ik echt even uit mijn dak wil gaan komen anderen ook aan de beurt als BAP met Kristallnach of Metallica met Nothing Else Matters. Als mensen mij dan voorbij zien komen al kloppend op het stuur meestal wat zouden ze dan denken? "Ouwe man wordt niet goed"? Kan ie niet gewoon Johan Strauss aanzetten of wat rustigers? Dat is natuurlijk wel het heerlijke van de beslotenheid van je auto, bijna niemand hoort je en je kan gewoon lekker je gang gaan. Het leidt mij minder af dan de telefoon beantwoorden tijdens het rijden. U snapt al dat ik geniet van het autorijden en vooral de ochtenden in het weekend zijn geweldig. Bijna niemand op de weg en lekker rustig naar je bestemming rijden, 200 meter voor de bestemming gaat het volume naar beneden. Super gewoon en in de ochtend wil ik nog weleens lekker mee galmen met Tracy Chapman en heel soms; Caruso van Pavarotti. Ach de heimelijke genoegens van een mens op weg naar zijn werk.