Bijpraten

Het schoolseizoen is gestart en voor ons is het nu wel even wennen. Onze deeltijdhond is ook op vakantie en dan blijft er niet zoveel over. Woensdag een middagje oppassen en dat is al wat er in onze agenda staat. Zaterdag gaan we naar een ouwe vriend in Limburg. Zijn vrouw en kind hebben we nog niet mogen ontmoeten, beiden afkomstig van het Afrikaanse continent, een continent waar hij zijn hart aan verpand heeft, zoveel is wel duidelijk. Lekker bijpraten en ontmoeten, we kijken er zeer naar uit. En de woensdag erop gaan we ook bijpraten met een oude collega met wie we nogal wat bijzondere dingen beleefd hebben. Inmiddels is hij gepensioneerd en vind het leuk om ons, na 40 jaren, weer te ontmoeten. Wij kijken met warme herinneringen naar hem terug en dus ook wel benieuwd hoe hij de afgelopen 40 jaren ervaren heeft, deels in een toch uitdagende baan in het buitenland. Autorijden heeft hij niet geleerd en dus halen we hem van de trein. Ook erg benieuwd naar en tenslotte wacht die dag nog een extra beraad van het bestuur van de lokale welzijnsorganisatie, dus een drukke dag. Dat is dan ook zo ongeveer het enige wat in onze agenda staat, en ongetwijfeld zal er nog het nodige op ons pad komen waar we nu nog geen weet van hebben. We laten het lekker op ons afkomen. Nu maar even geen politiek hoewel er genoeg over te zeggen valt, nu even niet, dat doen we een andere keer weer..

Kerstdiner

Foei, wat een sport deze weken op televisie, zo voegt mijn andere Klinkertje mij toe. Het klopt ook wel, het is heel veel. Wk’s vliegen je om de oren; wielrennen, zwemmen, voetbal voor vrouwen en nu weer atletiek. Zelf had ik op een rustige periode ingezet want er is vier weken geen Formule 1. Dat geeft ook altijd wel een beetje rust in de planningen. Nu ging het niet op, het ging maar door en maar door; alle sportactiviteiten. Tussendoor af en toe gewandeld en deze week is ook weer een bijzondere. Behalve dat het andere Klinkertje Route 66 kiest gaan we ook nog van alles anders doen. Onze kleinkinderen, althans twee ervan, hebben deze week nog vakantie en komen dan nog een dag bij ons. Verder hebben we zelf nog wat plannen want deze week lijkt wel de laatste mooie week te worden, vooralsnog dan. Dat moet je wel met een korrel zout nemen tegenwoordig want de weersverwachtingen worden nogal snel bijgesteld. Wij gaan er in ieder geval van proberen te genieten, zo hebben we ons voorgenomen. Dat de tijd van je weg accelereert is duidelijk want zowel de vakantieperiode als de zomer zijn weer voorbij gevlogen. Zelfs voor ons, en al hebben we geen vakantie gehad, in de zin van weg, toch ging het weer snel voorbij. Voor we het weten zitten we weer aan het Kerstdiner en de oliebollen. 

Even nog wat anders; Omtzigt gaat toch een nieuwe partij beginnen, dat zal op rechts, maar ook op links, een stevige aardverschuiving gaan geven. Het politieke landschap zou, zo kort voor de verkiezingen weleens aardig opgeschud kunnen worden. Voor de zomer stond hij in sommige peilingen op 46 zetels, dat is echt wel substantieel. Of het in de praktijk ook zo uitpakt zullen we afwachten. Straks in de verkiezingsdebatten moet nog maar blijken of Omtzigt overeind blijft. Een goed Kamerlid maar als debater heb ik hem minder hoog zitten. We gaan het afwachten hoe dit gaat uitpakken. Inde beschrijvingen van links naar rechts is hij natuurlijk rechts maar ik zou denken; fatsoenlijk rechts. Hij hoort niet bij de vele schreeuwers op rechts, en hopelijk blijft dat zo. 

Nog een ander dingetje; afgelopen week waren we even boodschappen doen, en door de vakantieperiode staat de elektrische koelbox op de achterbank van de auto. Stekker erin voor de gekoelde waren die we hadden gekocht. Thuis uitgepakt en door de drukte, de warmte en de vermoeidheid vergetend e stekker er weer uit te halen. De volgende dag had de wagen dus geen jus meer in de accu. Wegenwacht erbij; janog 2 volt. Daarvan slaat de motor niet meer aan. Goed; accu weer op sterkte gebracht en starten. Dat ging verder goed, de hele dag eigenlijk wel, en op advies van de wegenwacht een flink stuk gereden. De volgende dag; voor de grap, zoals ik veel vaker doe; de sleutel ingedrukt en voilà; opeens doet de afstandsbediening het weer. Dat is vreemd; na vier of vijf jaar afwezigheid doet de afstandsbediening het. Hè, dat is wel heel raar. Goed; sleutel in het contact en starten en doet ie het niet. Komt wel rond; de startmotor maar niet starten. Melding op het schermpje dat er een systeem fout motor is. Nog een keer proberen en jawel, hij start gewoon. Zo zijn we dus nu al een aantal dagen bezig om uit te vinden wat er aan de hand is en de oplossing, vooralsnog, is de sleutel snel doordraaien en starten. Niet het systeem checken en dan pas starten, in 1 keer door en hij doet het, tot nu toe. De motor loopt ook beter en hoe dat kan; geen idee maar het is zo. Er zal wel een nieuwe accu in moeten maar dat laat ik graag aan de specialisten over waarvan ik hoop dat ze binnenkort tijd hebben ernaar te kijken.

Ingeluisd

Zoals wel vaker meldt ik me op een wachtmoment in de auto. Het andere Klinkertje is erop uit, struinen naar vlinders en al het andere dat ze tegenkomt. Op een parkeerplaats aan de N804.  Een veel te drukke weg vanaf Schaarsbergen tot Hoenderlo, dwars door een natuurgebied zoals op veel plaatsen in Nederland, er is natuurlijk een economisch belang maar er zijn ook andere belangen. De N804 loopt langs vliegbasis D
eelen en goede kans dat het belang van onze armee zwaarder telt. Eigenlijk zou ik mee wandelen maar bij aankomst is het inmiddels 29 graden en dat is me te warm, te uitputtend. Dat spijt me wel maar het is verstandiger om te wachten op gematigde temperaturen. 

Deze week een relatief rustige week gehad ondanks verjaardag. Veel sport gekeken, WK voetbal vrouwen met vandaag de uitschakeling door Spanje. Onze dames speelden een zwakjes 1e helft. In de 2e helft ging het stukken beter na een wissel. U weet, ik heb het meestal niet met scheidsrechters en hoewel we de bekendste hadden; de Franse Frappart was het niet de beste vandaag. Hoewel een speelster van Oranje een duidelijk duw kreeg werd de scheids door de VAR naar de kant gedirigeerd. Het was een schouderduw, en dat mocht volgens de lezing van de VAR. Geen strafschop welke de scheidsrechter al had toegekend. Assistenten van de VAR; België en Duitsland. Wilden die ons erin luizen want een poos later wel een strafschop voor Spanje, dubieuze beslissing, maar nu wel gegeven. En dan krijg je al snel de vraag; wat als de Oranje dames een penalty hadden gekregen. Dan was het een andere wedstrijd geworden, zoveel is zeker. De bondscoach erkende wel dat de Spaanse dames iets beter waren maar dat zegt niets over winst in een wedstrijd. Wel een prima coach: Jonker. Gaat nu bouwen aan een ander team, oudgedienden zwaaien af en de jongelingen worden in het team gevoegd.

Verder deze week ook het WK wielrennen; hartstikke leuk om te zien. In en om Glasgow waar ik een eeuwigheid geleden door de straten heb gezworven. Toch zijn die stijle terrassen goed herkenbaar. Met zijn tweeën de stad verkend waarbij mijn kameraad niet veel verder kwam dan: grijze stad. Zelf vond ik het een uitdagende stad met uitgaansstraat Sauciehallstreet. Kleine pubs en nachtclubs waar de eerste punkklanken ons op straat tegemoet kwamen. Ja, een paar dagen geleden is het, het jaar is 1977. Het begin van de punkscene, en op een beetje afstand waren wij erbij. 

Heide

Het is een beetje een rare week, zo ineens stond er bijna niets meer op het programma en in de agenda. Vrijheid, blijheid maar wat moet je ermee als de Hemel zo vaak open scheurt en het land bewaterd met soms enorme hoeveelheden water. Dan piepen we er soms wel even uit, vooral het andere Klinkertje mist het struinen enorm. Lekker een beetje dralen en slenteren om dingen te zien die haar opvallen in de natuur, en dat zijn er genoeg. Vanochtend hebben we ons niets aan getrokken van de weervoorspellers, de apps en de andere informatiekanalen en zijn gewoon een lekker rondje gaan wandelen bij de brandtoren op het Rozendaalse Veld. Heerlijk wandelweer, niet te warm of te koud en het voerde ons langs prachtig bloeiende paarse heide, geweldig. Nu en dan wel dreigende luchten gezien die vooralsnog besloten om hun last niet over ons uit te storten. Op driekwart van de route zagen we wat andere wolken aankomen en die maanden ons langzaam onderdak te gaan zoeken, wat we ook gedaan hebben. Wat sneller lopend dan we anders gewend zijn waren we net op tijd bij de auto, en het barstte toch los met een enorme regenbui. Die bui duurde tot aan Dieren en daarna leek het wel droog te zijn geweest, wonderlijk. Evengoed, heerlijk gewandeld en genoeg gezien. Helaas de rest van de dag binnen gebleven vanwege aanhoudende regenbuien, het is vervelend maar we doen het ermee.

Smoksen

Deze week een hele fijne ontmoeting gehad met mensen die me zeer dierbaar zijn. Uit een vorig beroepsleven leren kennen en nu op bezoek geweest, tot wederzijds genoegen. Voor mij was het belangrijkste dat het goed met ze ging na een zeer traumatiserende tijd, waar ze uiteindelijk goed uit zijn gekomen, met een heel klein beetje hulp van mijn kant . Daar kan een mens toch blij van worden, ook als was die periode bijna 20 jaren geleden. En waar praat je dan over? Nou, dat er genoeg gespreksstof was had ik wel verwacht maar eigenlijk was het nog tekort. Het andere Klinkertje wandelend in een naburig natuurgebied en dat vertelde ik ook. Dit stel liepen momenteel vooral klompenroutes, ook leuk natuurlijk en zo kwamen we op het woord smoksen. Smoksen in het Achterhoeks betekent zoveel als slepend lopen, slenteren in het kwadraat. 

Nu heb ik een dubbele achtergrond, moeder komt uit het IJsselgebied ter hoogte van Brummen en mijn vader kwam uit het gebied de Veenkoloniën, op de rand van Zuid Oost Groningen en Noord Oost Drenthe, en daar spreken ze vooral een Gronings dialect. Nu meende ik mij te herinneren dat smokken in het Gronings zoenen betekent. ” Snoetie veur het bekkie” zoals mijn opoe placht te zeggen. Het is allemaal Neder Saksisch, taal die niet zo lang geleden nog de erkenning kreeg van een op zichzelf staande taal, bijna net als Fries maar net niet helemaal. Goed; terug naar smoksen en smokken. Onzeker was ik toch een beetje of ik gelijk had dus in de avond eens even het Gronings woordenboek erbij, en jawel; smokken is zoenen of kussen. Zonder er al te diep op in te gaan is voor mij nog wel een punt; hoe gaat dat met de werkwoordsvervoegingen. Nou ja; ook niet iets om je heel druk over te maken maar ik was toch blij eerder op de dag geen onzin te hebben verkondigd. Dat Neder Saksisch zullen ze toch wat meer moeten gaan bijschaven wil het ooit een status krijgen van een separate taal. “Van Silvolde in ’t Zuuden tot an Delfziel in het Noorden” zo zong Daniel Lohues ons al toe in zijn song ” Ten Oosten van de Iessel” maar dat is nog ver weg denk ik. Er is een Gronings en een Achterhoeks woordenboek. De tijd dat er een Neder Saksisch woordenboek komt ligt nog wat verder weg en de vraag is hoe lang iedereen nog Neder Saksisch spreekt. Als ik sommige Groningers op tv geïnterviewd zie worden hoor ik bijna geen Groningse tongval meer, jammer. Zelf spreek ik ook nog zelden dialect omdat er geen partners voor zijn die dat ook kunnen. Spreken we dan een verdwijnende taal, ik hoop van niet want in het dialect kan ik me nog beter uitdrukken dan in ABN ( Algemeen Beschaafd Nederlands), en dan vooral als het gaat om gevoel, daar zijn in het dialect andere woorden voor te vinden dan in ABN. Wellicht is dit blog aan dovemansoren geschreven maar ik hoop toch echt dat er weer meer plat wordt gesproken, omdat het kan en omdat het recht doet aan onze volksaard.

Hause Hintergarten

Het was me wel een weekje, de afgelopen week; wat een enorme scene wissel in Den Haag. Er komen allemaal nieuwe spelers op het toneel, zoveel is zeker. Zal u niet vermoeien met alle gedachten omtrent de politieke verwikkelingen van de laatste tijd. Op 22 november aanstaande zijn er nieuwe verkiezingen en volgt een nieuwe formatie, wat dit onderwerp betreft hoop ik, tot dan. Wat houdt me dan wel bezig, buiten de politiek? Dat is het feit dat we weliswaar niet weg zijn voor vakantie maar dat we proberen een beetje vakantie te vieren. Dus toeren we een beetje door Nederland op zoek naar waar het andere Klinkertje op zoek is. Dat brengt ons naar plekken waar we anders nooit zouden zijn gekomen. Soms ook verbazingwekkend dicht in de buurt. Blijkt dat we de achtertuin nog steeds niet goed kennen. Zo kwamen we deze week achter Otterlo terecht, het gebied heet “de Zanding” en is behalve de naam van een naburig vakantiepark ook de naam van een natuurgebied. Nu regende het enkele

keren deze week en toevallig ook op het moment dat we een half uurtje het gebied waren ingetrokken begon het licht te regenen maar met een dreigend wolkengebied in aantocht leek het ons slimmer om de auto weer op te zoeken. Het bijzondere van dat gebied? toch het feit dat de zandverstuiving zich een baan zoekt door het bos maar vooral dat het zich bevindt in wat wij onze achtertuin noemen. Die achtertuin heeft nog vele geheimen prijs te geven, zo blijkt nu ook weer. Het andere Klinkertje meldt veel op waarnemeing.nl maar ziet ook een hoop andere meldingen uiteraard. Dat was ook de reden dat we op deze, maar ook vele andere plekken zijn geweest. Vaak bijzonder en een hele enkele keer niet, in dit geval wel en die achtertuin, zoals wij het oostelijke deel van de Veluwe noemen, had weer een verrassing paraat. En Otterlo is niet het oostelijke deel van de Veluwe maar houdt meer het midden maar toch, vanaf Otterlo, tot aan Radio Kootwijk, en vanaf de IJssel tot aan Oud Reemst; allemaal onze achtertuin. Alles wat er buiten ligt is ook Veluwe maar niet meer onze achtertuin. Dat zit in je hoofd natuurlijk maar zo voelt het wel, alles lekker dichtbij. We gaan vast nog wel een keer naar de kust deze vakantieperiode en we gaan een oude vriend opzoeken, uit Eerbeek, die al heel lang zijn gezin en zijn leven in Limburg heeft. Verder alles vooral in de buurt.Het maakt ons dat onze vakantie het gehalte Hause Hintergarten heeft, en dat is prima.

Onbehagelijk

Het is warm in het land, de laatste dagen erg warm en dat verleid niet tot al te grote activiteit van mijn kant. Het andere Klinkertje is veel dapperder en gaat nog wel elke dag aan de wandel. Kleinere stukjes, dat moet wel gezegd maar toch. Hopen op wat verkoeling, wat beloofd is maar u weet; het weerbericht is ook nogal wisselvallig. Wat is er verder nog te beleven in het land; het voelt tamelijk onbehagelijk als je naar de Haagse politiek kijkt. Zelf had ik gedacht blij en opgelucht te zijn als Rutte zou oprotten maar zo voelt het niet op dit moment, en het moet nog gebeuren. Persoonlijk neemt hij een behoorlijke gok mat deze actie, waarschijnlijk wel doordacht en vanuit de VVD aangejaagd. Maar hij, Rutte, gaat erin mee en dat betekent dat hij ook de consequenties moet dragen, en daarmee ook zijn partij. Vandaag is er een debat waarin Rutte het vuur na aan de schenen krijgt. Een motie van wantrouwen, nu van GL en PvdA, dat is niet vaak voorgekomen. Reden van de motie; eigen belang ( of partij belang) voor landsbelang. We hebben tal van door Rutte veroorzaakte crises en een oorlog op het continent, geen moment om de boel zo hoog op te spelen zou een weldenkend mens vinden. Niet Rutte en zijn partij, zij sturen op nieuwe verkiezingen die ergens in november plaats zullen vinden en dan nog weer een formatie. We zijn ergens in het volgende voorjaar eer er weer een kabinet zit wat aan het werk kan. Eerst maar eens het debat van vandaag en dan zien hoe de hazen gaan lopen, of de VVD en of de BBB stand houdt zoals de voorspellingen rondom de verkiezingsuitslag nu laten zien. Dan is november ineens een eind weg en moet er op eieren gelopen worden om de radicalen in de VVD en de Boerenpartij grote winst te laten aantekenen. Ja, ik zeg boerenpartij omdat er tot nu toe alleen voor boeren wordt gestreden en de burgers, ach ja die zijn er ook maar passen niet helemaal in het denken van de agro-industrie. Als een soort van excuus Truus nemen we de burger ook mee in onze naam en gaan we wat zeggen over het leeglopende platteland ( qua voorzieningen dan), dan is de burger alweer gauw tevreden, zo zullen ze gedacht hebben op het reclamebureautje van Lientje. Goed beschouwd heeft de agro-industrie een democratische coupe geplaagd op Nederland, en veel mensen zijn erin getuind. Ze hebben de staat van Nederland, in hun optiek, net zo goed verkocht als eerder een reclame bureau Petje Pitamientje of even Apeldoorn bellen hebben bedacht. Het politieke landschap was al onzeker en dat is er niet beter op geworden, er waait een onbehagelijke wind door Nederland. We rijden de mist in en maar afwachten hoe we eruit komen.

Peilstok

Het zijn de dagen voordat de schoolvakantie begint, drukte voor ouders en het onderwijzend personeel. Voor onze oudste kleinkinderen extra spannend want het zijn hun laatste dagen op de basisschool en ze verkassen naar het voortgezet onderwijs. Daarmee komt voor ons een eind aan een periode van 11 jaar dat we vrij regelmatig hebben opgepast. En vrij regelmatig bedoel ik zeker 1x in de week maar er waren perioden dat het enkele dagen in de week was. Daaraan komt binnenkort dus een eind en valt die structuur voor ons weg. Ons jongste kleinkind is net op de basisschool begonnen en daar gaan we voorlopig nog een hoop plezier van hebben, zeker 1 middag in de week oppassen wordt dat. In de tussentijd moeten het andere Klinkertje en uw schrijver nadenken over de ontstane situatie na de vakantie. Wat gaan we doen om toch structuur te houden. Nu is ons voornemen so wie so om weer meer met elkaar te wandelen in onze achtertuin en ver daar buiten. Dat geeft natuurlijk al enige houvast. Het feit is wel dat we nu af en toe al moeten nadenken over welke dag van de week het is en welke datum hebben we eigenlijk vandaag. Het zijn de kleine dingen waar we nu en dan tegenaan lopen en voor de tijd na de schoolvakantie zal de woensdag de peilstok en het anker van de week zijn. We bedenken vooral maar dat voor alle kleine problemen, zoals deze goede oplossingen zijn. Zo proberen we dit jaar voor het eerst met een analoge agenda te werken, ligt gewoon op tafel om ingevuld te worden met de belangrijke en minder belangrijke zaken. Zo weten we meestal wel wat er op ons afkomt. Het staat en valt natuurlijk met de discipline om het bij te houden en elke dag even in te kijken. Maar voor nu zijn we bijna door de agenda heen, voor de komende zes à zeven weken. Af en toe komt de deeltijdhond ons nog verrassen met een dagje oppassen en voor de rest kunnen we onze gang gaan. Een heerlijk tijd waarin we in ieder geval op bezoek gaan bij een ouwe kameraad in Limburg en we zeker nog een bezoek aan het strand willen maken. Dat zal,
vermoed ik wel weer Noordwijk worden of de Tweede Maasvlakte. En misschien zit een bezoekje aan Schiphol er ook nog aan. Vervuilend, slecht, ik weet het allemaal en toch ben ik elke keer nog weer verbaasd over de hoeveelheid vliegtuigen en vooral over die grote; hoe kan het de lucht inkomen. Wellicht met foute verwondering mag ik er graag altijd een poosje naar kijken. Tot slot zal het me niet verbazen als we nog een keer in het Fochteloërveen en zeker in de Weerribben belanden, er is nog zoveel te zien en te beleven in het land, en daar hebben we lekker tijd voor.

Dividend

” Waar blijf je blogs?” was een appje die ik van de week ontving, grammaticaal

onjuist maar ik begreep de oproep. Iemand mist mijn gemopper en getier over de politiek, over Ajax, over de dingen die mij bezig houden. Mijn reactie was dat ik er door drukte niet aan toekom. Daaraan voegde ik ook nog toe dat het niet meeviel voor een paar ouwe mensen want we zijn best wel druk op het moment. Niet dat de drukte erg is maar zoals met veel dingen moet je af en toe prioriteiten stellen en dan komt op het moment het Bloggen een beetje achter aan de lijst. Niet dat er niet genoeg is om over te schrijven en me druk over te maken. Zo is aangekondigd dat een papierfabriek in Eerbeek gesloten gaat worden door een eigenaar die niet uit Nederland komt en die al een slechte reputatie heeft. Nadat in 2008 het Fins/Zweedse concern al tamelijk onverwacht de Berghuizer papierfabriek (sinds 1839) in 2008 Wapenveld sloot is het nu veel banaler gegaan. Na enkele overnames de laatste jaren werd het bedrijf overgenomen nadat het concern “de Jong Packaging” had overgenomen en daar hoorde “de Hoop” bij. Geen probleem en zelfs eind mei werd nog een nieuwe CAO afgesloten en twee weken later laten ze via de huidige locatiedirecteur weten dat het bedrijf eind 2023 gaat sluiten. Een bedrijf wat al bestaat sinds 1657 gaat door een pennenstreek in Zweden en of Finland uit de markt gehaald worden. Mijn overtuiging, en van meerdere mensen is dat het concern 400.000 ton hoogwaardig papier uit de markt wil halen. En Eerbeek ( waar ligt dat) zal ze helemaal worst zijn. De prijs van papier moet omhoog en dit is de beproefde manier, tevreden stellen van aandeelhouders, dividend scoren, daar gaat het om. En alle in gang gezette processen om de productie van papier te verduurzamen via bijvoorbeeld de waterrotonde, warmtenet, etc; allemaal op de spreekwoordelijke vuilnisbelt. Met zo’n mentaliteit, het tevreden stellen van aandeelhouders komt de verduurzaming nooit van de grond. Dat er mensen blij zijn met de sluiting, ook op lokaal niveau, vanwege de alle emissies die een fabriek nu eenmaal meebrengt, vindt ik echt schokkend. Ze komen nogal veel uit de Groen Linkse hoek, als erfopvolger van de lokale partij IPV, die al in een vorige decade zich tegen de papierindustrie keerde. Nou gefeliciteerd. En weg dus alle mogelijkheden om de verduurzaming op het gebied van recyclebaar papier verder te helpen. Ik hoop dat ze eraan denken als de bezorgers van Amazon, Bol, Wehkamp en anderen hun golfkartonnen doosje aan de deur van deze mensen komen brengen.

In de tussentijd

Het zijn weer opwindende weken geweest wat betreft de gezondheid. Eigenlijk en uiteindelijk niet heel bijzonder maar de spanning houdt je bezig. Werken de medicijnen nog zoals ze zouden moeten? Het is al jaren duidelijk dat ik niet op genezing meer kan rekenen, beter gezegd, ongeneeslijk ziek ben, palliatief heet dat in het jargon. Maar medicatie kan vooralsnog de kanker onderdrukken. Tot nu toe is dat goed gegaan, en hopelijk blijft dat ook nog heel lang zo. Het verwarrende voor anderen is dat ik geen uiterlijke kenmerken heb van een ongeneeslijk ziek mens. " Je ziet er nog goed uit" hoor

ik vaak en dan moet ik me min of meer verdedigen. Nu ik ook nog standaard meer Prednisolon moet gebruiken zal het "er goed uitzien" niet veel anders worden in de beleving van buitenstaanders. Die verwarring begrijp ik ook wel maar het is soms moeilijk om daar mee om te gaan. Wetende dat er allerlei lotgenotencontact zijn voel ik de behoefte niet om die te bezoeken, tot nu toe is het voorgaande zo ongeveer de enige vraag die ik zou willen stellen. In de tussentijd gebeurt er natuurlijk van alles, binnen en buiten mijn kring. Heb wel steeds beter in de hand waar ik nog wel en waarover niet meer moet opwinden. De politiek is zo'n onderwerp, probeer me er niet over op te winden, soms lukt dat en heel soms niet. Ook daarin keuzes maken want het belangrijkste waar ik vooral last van heb is het gebrek aan energie. Wat vroeger als vanzelf ging, die tijd is voltooid verleden tijd, die tijd komt niet meer terug en dat betekent keuzes maken, de hele dag door. 

Finland

Gisteravond het Eurovisie Songfestival gekeken, het was echt een hele matige deze keer. Geen echte toppers of pareltjes te bekennen. Nu was van tevoren al bekend wie er zou gaan winnen en dat gebeurde ook. Waarom dan nog kijken vraag je jezelf af, achteraf.  De bookmakers hadden Zweden op 1 en dat beleef ook zo. Daar spelen dus grote financiële belangen, zij hadden er alle belang bij dat Zweden zou winnen anders hadden de gokkers flink kunnen winnen als bijvoorbeeld Tsjechië had gewonnen. En dus komt er een proces op gang wat wel gerelateerd lijkt aan de self forfilling prophecy's. De meeste "vakjury's" gaven Zweden de benodigde twaalf punten want Zweden zou toch gaan winnen met zo'n goed liedje en performer. Het lijkt wel een beetje op kuddegedrag. U merkt, ik krijg de vinger er niet precies op wat er gisteren gebeurde maar wat zeker is; de zogenaamde vakjury's hebben Zweden aan de winst geholpen. Er zijn twee jury's; de zogenaamde vakjury's en het publiek wat kan stemmen via televoting. Dat gebeurt alleen tijdens de finale, tijdens de halve finales alleen televoting ( deze procedure nieuw dit jaar) en dus hadden de vakjury's alleen iets te melden tijdens de finale. En dat hebben ze dan ook gedaan want het publiek (de televoters) gaven de winst ruim, met meer dan honderd punten verschil, aan Finland. En dan begint het bij mij een beetje te knagen; hebben die vakjury's met een gering aantal mensen de uitslag beïnvloedt? Nou zeker, en hoe. Die paar mensen hebben de televoters opzij gezet en gezegd; jullie publiek, jullie snappen er niets van, dat zullen wij wel corrigeren, en reken dat de bookmakers er blij mee waren. Het meest genante was nog wel dat de goed gevulde zaal telkens Cha, Cha, Cha begon te scanderen, het lied van Finland. Het was meer dan duidelijk wie het publiek de winnaar vond en zo bepaalt een gering aantal mensen ( de vakjury's) de uitkomst van deze strijd. Daar zouden ze eens over moeten nadenken bij de EBU, hoe dat kan. 

12 mei

Het blijft altijd een rare dag, de 12e mei, de dag dat je het meest voelt dat ze er niet meer is. Mijn moeders verjaardag zou het zijn deze dag. 10 jaar geleden vierden we die voor het laatst en dat blijft raar. Als ze er niet meer was zou ze op ons passen, als ze kon, zei ze altijd. Dat heeft ze tot het laatst volgehouden in de strijd die ze moest leveren. Het intense verdriet, zoals ik dat toen voelde is wel weg maar het gemis nooit. Mijn moeder leeft nog steeds voort al is ze er niet meer zelf bij. Bijna elke dag komt ze langs in een verhaal, een opmerking of een gezegde. Zo heeft onze middelste een aantal anekdotes gebruikt in haar 4 mei speech, een van de mooiste manieren om verder te leven. Of om met Bram Vermeulen te spreken, " Ik ben pas echt dood als jij me bent vergeten".

Voor de grap zeggen we weleens tegen elkaar; we are the next generation maar het begint wel steeds meer zo te voelen. Er beginnen mensen om je heen weg te vallen, inmiddels ook leeftijdgenoten. Dat maakt wel dat je hoopt dat het einde nog ver weg is maar dat je dat niet weet. 

4 Mei 2023

Het is vandaag 4 mei, de dag van dodenherdenking. Walgelijk genoeg grijpen de populisten zelfs deze dag aan om hun onverkwikkelijke standpunten te ventileren. De president van Oekraïne is op bezoek, heel erg want het is onze ( de Nederlandse) dodenherdenking volgens de populisten. Ja echt, wat een waanzin, al die mensen die met een nadere nationaliteit voor onze vrijheid zijn gestorven doen er niet toe, de dodenherdenking is Nederlands en daarmee punt uit, geen Zelensky vandaag. Zo wordt zelfs dodenherdenking gepolariseerd vanwege deze onzin. Daarmee is het bezinnen en herdenken op het 2e plan gekomen, schandelijk. Het is te hopen dat de stemmers op die clubs zich verantwoordelijk houden voor dit soort acties en een volgende keer nadenken voor ze hun stembiljet invullen. Beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald is een goed spreekwoord voor deze situatie en hopelijk zien ze ook de stupiditeit in van deze populistische acties. De onderbuik van Nederlanders wordt teveel misbruikt en "das gesunde Volksempfinden" is de maat der dingen. Voor een groot deel verwijt ik maar 1 man die het zover heeft laten komen; Mark R. te DH. Deze man heeft alle motivatie voor Henk en Ingrid om naar hun onderbuik te gaan luisteren aan geleverd. Tragisch is het, hij laat een land achter in moreel verval, en het zal hem een rotzorg zijn. Het land is, zo wordt duidelijk na allerlei wetenschappelijk onderzoek, in tweeën gedeeld, the haves and the have nots. Voor die eerste groep doet ie het, en die tweede groep daar heeft hij geen actieve herinnering aan. 

De 23e april

Vandaag een feestelijke dag: het andere Klinkertje en uw schrijver zijn 41 jaar geleden in het Brummense gemeentehuis getrouwd. Met alle familie en vrienden erbij, grote bruiloft, heel gezellig. Een soort van bruiloft zoals ze nu niet meer worden gevierd. Indertijd hokten wij, zoals dat toen heette, en betekende ongehuwd samenwonen en met de huwelijksjaren erbij zijn we inmiddels 44 jaar bij elkaar. Een leven lang eigenlijk wel want alleen de eerste twintig jaar van ons leven waren we niet bij elkaar en toch zijn die twintig jaar erg belangrijk geweest voor ons verdere leven. De manier waarop we opgevoed zijn en ons leven hebben geleefd, of moeten leven tot ons twintigste. Dat gegeven heeft geleid tot hoe het andere Klinkertje en uw schrijver hun kinderen hebben opgevoed. En de stijl van opvoeden moest vooral verschillen van de opvoeding van het andere Klinkertje. Zonder op de details in te gaan moest het radicaal breken met de manier waarop zij is opgevoed. Voor uw schrijver en zijn broer is het pas de realisatie achteraf; hoe goed of wij het hadden met onze ouders, zo constateerden wij deze week in gesprek. Maar goed, 41 jaar en wat hebben we veel beleefd in ons huwelijk, alle ups en downs die anderen natuurlijk ook hebben maar wij voegen er dan aan toe in Hop Schwiez te hebben gewoond en gewerkt, en dat was een groot avontuur. Na de eerste jaren veel verhuisd te zijn wonen we nu alweer 33 jaar op hetzelfde adres, tot grote tevredenheid overigens. We hebben nu wel de leeftijd en de gezondheid bereikt dat je wel moet gaan nadenken over een volgend adres. Voor ons zelf hebben we nu uit gemaakt dat we discussie nog een poosje in de ijskast zetten en ons hier zo lang mogelijk gaan zien te redden. En na 41 jaren huwelijk kostte dat niet eens veel discussie. En dat is het ook; in de loop van 44 jaren zijn we veel meer naar elkaar toe gegroeid en begrijpen elkaar nog steeds beter, en soms ook helemaal niet want we blijven natuurlijk wel mensen, man en vrouw, echtgenote en echtgenoot, oma en opa en alle rollen die je kan bedenken. Zo zijn we moeder en vader geworden van drie dochters en na verloop van tijd ook oma en opa. Zowel de rol van mama en papa als die van oma en opa zijn rollen waar we zeer aan hangen maar het belangrijkste is wel dat we van elkaar houden en elkaar maar moeilijk kunnen missen. Gelukkig zijn we in een tijd belandt waarin we kunne doen en laten wat we willen, geen baas meer en daardoor een hele vrije agenda. Daar genieten we enorm van, het andere Klinkertje en uw schrijver; in principe niets te hoeven maar nog steeds wel te willen, samen, met elkaar, in voor- en tegenspoed tot……, nou ja; die mag u zelf afmaken.

Tussenstand 2

Op het moment even iets minder bezig met het familieverhaal. Dat is even naar het 2e plan vanwege het gebrek aan energie en zoals u weet, voor schrijven moet je ook een beetje inspiratie hebben. Geen Writers Bloc gelukkig maar even wat andere dingen doen. Zo is het andere Klinkertje met de tuin bezig en als het lukt probeer ik haar een beetje te helpen. Maar zoals dat gaat, er is een chronisch gebrek aan energie. Het enige wat me goed lijkt af te gaan is autorijden. Na een periode van 3 dagen dat ik niet mocht rijden, vanwege een nieuw medicament, langzaam het aantal kilometers weer opgevoerd, en dat gaat steeds beter. Het gebrek aan energie is wel eens om wanhopig van te worden omdat ik zelf het gevoel heb dan lui te zijn. Rationeel weet ik natuurlijk dat de vermoeidheid komt door mijn lijf en de medicatie . Maar qua gevoel is dat soms anders, als mijn rots in de branding aan het ploeteren is en jij komt niet verder dan bankzitten of zoals nu een beetje achter de computer hangen en mijn beklag aan u doen. Waar ik wel erg positief van wordt is dat de lente, hoewel zeer laat, eindelijk lijkt aan te breken en we blijven consequent in de dubbele cijfers en eind deze week een dag met 20 graden. Dat maakt mijn humeur er een stuk beter op want de lente is wel het seizoen waar ik het meest naar uit kijk. Het prachtige jonge groen aan bomen en struiken is het mooiste groen wat er bestaat. Daar maar eens van genieten en morgen weer een stukje wandelen met onze deeltijd hond is ook een goede oppepper. Nu de komende weken de groene aanslag van de tuinmeubels en de schutting poetsen en dan kan de lente echt beginnen, ik kijk er naar uit, de lente dan, niet het poetsen.

Tussenstand

Waar ik u een vorige keer berichtte over prioriteiten even een tussenstand. Heel druk geweest is ze; mijn andere Klinkertje, met het organiseren van de schijf die ik archief noemde maar die meer weg had van een opeenstapeling van allerlei documenten, foto’s etc. Geen geolied archief waar je zo alles kan vinden, nee. Natuurlijk wist ik zelf wel de weg in de chaos ( nou meestal dan ) maar nu dus echt gearchiveerd een overzichtelijk archief. Heel fijn om dat te hebben. Verder ben ik op weg met mijn verhaal over onze stam van de familie, niet de wetenswaardigheden maar de verhalen. Al doende kwam ik erachter dat het toch zaak is om eerst wat onderzoek te doen en de boel chronologisch op een rijtje te hebben en daar vloeien de verhalen die ik wil vertellen uit voort. Zo zal het moeten gaan en dus ben ik in de eeuw voor de vorige begonnen met de zaak op een rij te krijgen. Heel behulpzaam om een soort tijdlijn te hebben. 

Buiten dat ik daar op mijn manier druk mee ben is er in de buitenwereld ook weer het nodige gebeurd; de ontevreden mensen in dit land hebben een nieuwe Messias gevonden en daar massaal op gestemd. Dat gaat weer een bijzonder politiek landschap worden waarin de polarisatie nog verder zal toeslaan, vrees ik. En iets oplossen gaat het niet, alleen nog meer teleurstellingen bij de ontevreden mensen, die vervolgens weer een nieuwe uitlaatklep zullen zoeken. Na Pim, Geert, Thierry wordt alle hoop gericht op Caroline. Een VVD woordvoerder in Brabant feliciteerde de winnende club, en voegde er cynisch aan toe dat hij ze veel succes wenste met het stikstofdossier, de biodiversiteit en alle andere problemen die op ze liggen te wachten. Laatste ergernis; Ajax heeft gisteren verloren van die club uit Rotjeknor

jammer en onnodig maar waar ik echt stupide van werd was de uitleg van de scheidsrechter waarom hij geen tweede gele kaart uitdeelde aan een iemand van de tegenpartij. Onbesuisd of onvoorzichtig, daar maakt hij het verschil, en het is natuurlijk zijn beoordeling. Hij heeft zeker een andere overtreding gezien want de overtreder deed meer dan alleen een been uitsteken. Dat had de wedstrijd natuurlijk een heel ander aanzien gegeven en zijn alle analyses over de wedstrijd zoals nu gespeeld totaal overbodig. De analyse zou moeten gaan over Makkelie en niet de wedstrijd, wat een arrogant baasje; het is mijn beslissing, en ik zou het precies weer zo doen. Wat ???. Goed, de frustratie weer van me afgeschreven, wat een clown.

Prioriteiten

De laatste tijd veel bezig met opruimen en dat vergt veel meer aandacht dan gedacht. In gesprek met een van onze dochters begon ineens het idee te sluimeren dat we er misschien verstandig aan doen om onze materiële en immateriële nalatenschap wat beter te documenteren. Opnieuw een prachtige klus waarvan het begin en eind nog onduidelijk is. Om te beginnen eerst maar eens een chronologische verslag maken van onze familiegeschiedenis voor zover we die kennen. Dan kijken wat interessant is om nadere verhalen van te maken. Zo is het tot nu toe uitgedacht. Bij het beschrijven van de familiegeschiedenis vallen er allerlei anekdotes en verhalen in de gedachten die ik dan maar kort beschrijf. Het zal nog een hele tocht worden want ook van de talrijke voorwerpen met familiegeschiedenis is het idee eer een foto van te maken en die te documenteren. Al met al weet ik nu al dat het tijdsintensief gaat worden, als u nog minder van mijn hand ziet verschijnen heeft het die reden. De familiegeschiedenis gaan we wel schrijven maar is uitsluitend voor eigen gebruik, het is maar dat u het weet. De prioriteiten liggen even elders.

Vermoeid lijf

Het bingewatchen heeft er, onder andere, toe geleid dat ik niet veel aan schrijven ben toegekomen. Dat heeft wel meerdere oorzaken hoor. Kleine hint; op een avond kregen we een bericht van onze woningstichting dat we wellicht in aanmerking kwamen voor een ander huis. Zonder verder in details te treden maakte dat wel wat los bij ons; het andere Klinkertje en uw schrijver. Om niet te zeggen dat we flink schrokken van die mogelijkheid. Achteraf kon en ging het niet maar de gedachte aan de enorme, en volumineuze hoeveelheid aan spullen die door ons huis hebben post gevat maakte wel dat we aan het opruimen zijn. Niet zomaar herschikken maar houden wat we belangrijk vinden om te hebben en te houden en eventueel door te geven aan de volgende generatie. Of terug geven aan de volgende generatie want er staat best wel wat gestald bij ons, dan wel achter gebleven tijdens ” the Troubles” zullen we maar zeggen. De rest van de inventaris is bijzaak en kan weg. Dat geeft een vermoeid lijf, en soms een vermoeide geest maar buiten al een goed gevoel. De avonden werden daarna wel besteedt aan wat actualiteit maar ook aan bingewatchen, Netflix is wel een uitvinding en ze maken zelf ook prachtige series. Deze keer hebben we een Duitse serie gekeken die een paar mooie spreuken bevatte die ik u natuurlijk niet onthouden wil; “Was wir wissen is ein Tropfen, was wir nicht wissen ist ein Oceaan”. Geweldige spreuk en waarheid als een koe, net als deze; “Der Anfang ist das Ende und das Ende ist der Anfang”. Aforismen, of betekenisvolle spreuken, de serie zat er vol mee, genieten dus wel maar ook opletten. Was wir wissen, etc. En zo komen we terecht in de week dat er weer veel staat te gebeuren; in ieder geval voor mezelf sprekend. Nadat ik al veel eerder een waardeloos bericht kreeg van eerst de uroloog en nu in behandeling bij de oncoloog ben ik er tijdens het bevolkingsonderzoek darmkanker uitgehaald en mag ik komende week ook nog op visite bij de afdeling MDL ( Maag, Darm en Lever). Wat die van me gaan willen is me wel duidelijk; kijken waar het altijd donker is, mijn geest moet er nog rijp voor worden en dat heeft tijd nodig. Het zijn, met elkaar, redenen waarom mijn hoofd genoeg te doen heeft en dan raakt schrijven even op een tweede vlak, maar samen met mijn rots in de branding, het andere Klinkertje komen we ook door deze tijd heen. Verheugen wil ik me op leuke dingen; wandelen, vissen en lekker autorijden, mijn grootste liefhebberij waar ik heel blij ben dat onze auto weer een jaartje langer met ons mee mag, of is het andersom?

Bingewatchen

Op de valreep van januari, en ja de tijd vliegt, nog even een stand van zaken betreffende het huishouden van de Klinkertjes. We proberen om het moment een beetje het wereldgebeuren aan ons voorbij te latengaan, dat wil zeggen; zo min mogelijk de talkshows kijken. Nu Lützerath “am boden liegt”, en gesloopt en wel afgegraven wordt, mijn weerzin daartegen heb ik in een vorige blog al duidelijk gemaakt proberen we ons minder te ergeren aan de wereld. Daarvoor zijn we behoorlijk aan het Netflixen wat een verademing is. Heerlijk kijken, onderuit op de bank en we kijken nu de serie van Netflix zelf; manifest. Nadat we ons al een keer scheel gekeken hadden naar de serie de Designated Survivor is deze van een andere orde. Het is science fiction met een reëel randje wat wij heerlijk vinden. Helaas zijn we er vanavond doorheen, wellicht in juni komen er nog 10 afleveringen. Wij moeten vooralsnog op zoek om ons binge-watchende karakter genoegdoening te geven. Zoeken naar nieuwe binge waardige series ( en binge waardig betekent niet kunnen stoppen met, in dit geval kijken). Nog even en we gaan de lente in en dan worden de dagen langer en andere dingen weer veel belangrijker. Hoewel de lente nog niet is aangebroken is het vandaag eindelijk een beetje mooiere dag en omdat het andere Klinkertje richting apotheek moest hebben we dat wandelend gedaan. Dat beviel goed en dus zijn we een stukje doorgelopen, via de oude buurt naar het Soerense Zand en weer terug gewandeld via het dorp. Dat wandelen werkt bijna net zo goed als het Praathuis, en dus praten we bij over de belangrijke, en minder belangrijke zaken die ons zo bezig houden. Slotconclusie na een vrij uitgebreide inventarisatie; er is de komende tijd nog genoeg te doen alvorens de dagen weer langer worden en onze interessen verschuiven naar de buitenwereld, wandelen, struinen en vissen worden dan weer belangrijk en na de mooie wandeling van vanochtend kijk ik er ook zeer naar uit, de lente.

Interbellum

Het leven kabbelt een beetje voort en we zijn nu bijna halverwege januari van het nieuwe jaar 2023, een beetje een tussenperiode waarin niet zoveel gebeurd, een micro cosmos interbellum. Helemaal zeker ben ik niet maar volgens mij is het maandag aanstaande Blue Monday. De meest vervelende en sombere maandag van het jaar. Zoals u weet heb ik niet veel met al die Anglo-Saksische terminologie ( Black Friday,etc) op deze na; Blue Monday. Nu is deze hele week een soort van Blue Monday, en dan vooral het weer betreffend, het is bijna niet droog geweest, de zon heel weinig gezien en dat zijn al ingrediënten genoeg voor een instant Blue Monday.

Het lijkt ook wel dat met het ouder worden ik er meer last van heb. 40 jaar jonger had ik vooral een hekel aan de herfst en waren de maanden oktober en november bijna niet door te komen. Nu heb ik dat vooral met de te korte dagen in de winter. Blij als het straks weer zomertijd wordt en de dagen qua licht weer op een aanvaardbaar niveau komen. Blijft de vraag liggen hoe het kan dat je er op oudere leeftijd ( in ieder geval uw schrijver) steeds meer last krijgt van de herfstige omstandigheden in de winter, want dat is het nu per slot van rekening. Een antwoord heb ik niet, ook niet na lang nadenken behalve dat de geneugten van de winters van vroeger, sneeuw en schaatsen niet meer aanlokkelijk zijn. Sneeuw en ijzel zijn meer een vijand geworden en schaatsen doe ik niet meer, kan me geen botbreuk door een val op het ijs permitteren. Ach ja, er zijn erger dingen maar desondanks blij dat we de “goede” kant op gaan, en met goed bedoel ik dat de dagen lengen. Gisteren waren de tuinlampen al aan voordat het echt nodig was, eigenlijk nog teveel daglicht, dat zijn wel de momenten waaraan ik me dan vasthoud en de lente tegemoet zie. Doordat ik een los eindje in deze Blog had staan toch maar even opgezocht en het klopte, maandag aanstaande, 16 januari is het Blue Monday. Genieten zal ik er niet van maar het min of meer vieren als point of no return; we gaan richting lente. 

Zoals ik meestal doe na het schrijven loop ik door de foto’s om een bijpassende of toepasselijke te vinden en mijn oog valt het eerst op een foto van verlaten dorp in het gebied van Garzweiler, de Duitse bruinkoolmijnen een half uurtje over de grens bij Roermond. En dan kan ik het toch niet laten om er even over te schrijven want op dit moment wordt het opgekochte dorp Lutzerath ontruimd van activisten en gaat de grote grijper er straks in. Surrealistische foto’s in de krant van mensen die op de rand van de mijn/afgraving staan met die grote grijper vlak voor zich. Het is een echt schandalige situatie daar waarin mensen huis en haard gedwongen moeten verlaten, hele gemeenschappen uiteen worden gehaald en al heel wat monumenten en museale stukken aan de grijpers zijn overgeleverd. Zoals al eerder betoond, onbegrijpelijk dat een regering daaraan meewerkt om de aandeelhouders van een private maatschappij (RWE) tevreden te houden, tragisch. Die aandeelhouders zijn voor een deel ook de omliggende Kreisen ( gemeenteverbanden) maar RWE is ook gewoon aan de beurs. Een heel stel dorpen zijn al verdwenen of dreigen dat te worden. Garzweiler, Grefrath, Otzenrath, Jackerath, Oberwestrich, Winkelheim, Königshoven, Unterwestrich, en nu dus Lützerath waar op het moment veel om te doen is. Dit dorp is de laatste die moet verdwijnen, naar het schijnt. Lees ook; https://www.nrc.nl/nieuws/2023/01/10/het-dorp-dat-moest-verdwijnen-en-toen-weer-niet-a4153797 en https://klinkertjes.nl/dag-mijnbouw/