Doe eens gek

Doe eens gek heb ik de laatste week een paar maal gehoord als aanmoediging om buiten de gebaande paden te treden en iets te doen wat ik anders nooit zou doen. We komen net van het ziekenhuis waar het andere Klinkertje zich moest laten nakijken doordat zij haar eigen lijfspreuk van deze week wel erg serieus nam. Doe eens gek en van eens goed van de trap. Door het spelen met de kleinkinderen ging het mis bij het traphekje en flink gevallen op de vloer. Na troostende woorden van de jongens bleek het toch wat tegen te vallen met de pijnklachten en zijn we gistermiddag, op het allerlaatst, op verzoek van het andere Klinkertje (jawel), toch nog snel naar de huisarts geweest. Die wist het (natuurlijk) ook niet en toch maar voor de zekerheid een foto laten maken. Dat konden we dan het beste vanmorgen doen. Dat was ook zo want binnen een uur stonden we weer buiten met de uitslag, gelukkig niets gebroken en zo zie je maar. Een ongeluk zit in een klein hoekje en voor deze keer is het flink mee gevallen ( haha) maar dat kan ook anders gaan. Op de één of andere manier kom ik niet af van de door het andere Klinkertje, aan mij verkondigde mantra; Doe eens gek. Hoezo doe eens gek, het lijkt me een mooie nieuwe lijfspreuk voor het andere Klinkertje.

Feuilleton

Het leven lijkt soms weleens op een ( familie)feuilleton; er spelen veel mensen mee, er is liefde, drama, ellende, vreugde en op gezette tijden zijn er flashbacks. Nostalgische momenten die ineens opbloeien in je dagelijks leven. Deze week is er weer veel drama geschreven door de schrijvers van ons familiefeuilleton. Een neef heeft een ongeluk gehad met zijn auto; onwel geworden na een tweetal herseninfarcten en met veel snelheid tegen een boom gereden. Veel verwondingen opgelopen en ernstige botbreuken en wat brandwonden. Daar gaat ineens je aandacht naar toe; ik moet er veel aan denken. Ook aan het hier en nu maar vooral de dingen die ik met hem heb mee gemaakt. De discussies aan tafel tussen zijn vader( mijn oom) en mijn neef. Over van alles en nog wat maar vooral over de sociaal- economische situatie van dat moment in ons land. Nog vroeger hoe we in hun huis moesten komen over een ( in mijn gevoel) wankel draaibruggetje, en snel naar opa en opoe liepen om naar de wc te gaan. Hoe de inmiddels bijna allemaal overleden generatie het beleefd heeft kunnen we niet meer navragen maar ik had het er altijd fijn. Voelde me ook altijd welkom en door deze oudere neven wel serieus genomen. Dat is een groot goed; welkom voelen en serieus genomen worden. Dat maalt dan vanaf afgelopen woensdag in mijn hoofd; alle hele en halve herinneringen. Het gaat mijn neef iets beter maar er lijkt permanente schade in zijn hersenen te zijn en waarschijnlijk blijft hij halfzijdig verlamd. Nadat hij voor een aantal jaren voor de dood is weg gesleept nu opnieuw in zijn leven bedreigd door dit ongeluk en wat eraan vooraf ging. Het is wel een beetje tragisch wat de schrijvers van ons, maar vooral van hun familiefeuilleton, weer hebben weten te bedenken. Het leven is hard, is via een zijweg, eens aan mij gericht. Het leven is hard maar vooral, en dat vind ik erger, erg onrechtvaardig. Als iemand dat tegen je zegt; onzin dat het leven hard is; iedereen weet dat het niet altijd makkelijk is maar de onrechtvaardigheid maakt het zuur en moeilijk te verdragen. Hoe deze aflevering gaat eindigen weten we niet maar we hopen er echt het beste van. Met zo min mogelijk blijvende schade en hopelijk dezelfde neef in doen en laten. Op een later moment schrijf ik die herinneringen nog eens op, van hun huwelijksfeest tot en met hun auto die de eerste vijf(jawel, vijf!!!) versnellingsbak had die ik ooit was tegen gekomen, een Lancia was het. Maar goed, het beste wensen en hopen dat de licht stijgende lijn zich doorzet. Een Topper noemde zijn dochter haar vader, mijn neef, hem deze week en daaraan heb ik geen woord toe te voegen. 

Serieus hè

Deze week een ieder voorzien van een blogje die hout lijkt te snijden, in ieder geval goed ontvangen werd en de neiging bestaat om er nog even een te schrijven. Dat even overdenkend kom ik al snel tot de conclusie dat 1 zwaluw geen zomer maakt en dat ik de verwachtingen moet neersabelen en een blog schrijven over iets triviaals. Iets wat nergens over gaat en toch. Deze week ben ik met een beeld opgezadeld wat ik maar niet uit mijn hoofd krijg. Bestaat toeval of bestaat het niet. Zelf ben ik een aanhanger van het eerste; alles wat je gebeurd is toeval. Geloven in een voorzienigheid die alles voor ons bedenkt en regelt heb ik aan anderen moeten laten. Dat geloof aan toeval is wel een zaak van belang door het beeld wat ik kreeg voorgeschoteld omdat het iets suggereert waarvan ik niet meer weet of het toeval is. In een beeld gevangen; stel u voor, de koppen van Donald Trump, Geert Wilders en de burgemeester van Londen; Boris Johnson.  Allen een soort van blond, vreemd kapsel en alle drie houden er, laat ik mild zijn, vreemde politieke ideeën op na en staan zo waar toch in het middelpunt van de belangstelling en van de macht. De vraag die ik heb; is het toeval dat alle drie een dergelijke haardracht hebben of zit er een complot achter van vreemde kappers of van malafide waterstofperoxide fabrikanten en of handelaren en wat is hun belang dan. Dat de hele wereld dergelijke haardrachten gaat waarderen en overnemen ter meerdere eer en glorie van hun negotie. Aan de verkoop van de politieke ideeën van de heren wil de eerste de beste tweedehands autohandelaar zich de vingers niet branden, daar kan het toch niet inzitten. Wel heb ik zitten denken dat het wel een soort tweede hippietijdperk lijkt; iedereen free om te doen te laten en er opvallend uitzien was, en is, een vereiste. Zouden de heren de tweede generatie zijn van een nieuwe toekomst of het einde van de toekomst. Zonder angst te willen zaaien heb ik er een hard hoofd, zoals met Reagan en Thatcher, dat er veel goeds van de heren te verwachten is. Misschien komt er wel een derde hippietijdperk die de gedachten van de heren weer doet vergeten en terug brengt waar het werkelijk om gaat in dit leven en dat is in ieder geval niet wat de dagelijkse praktijk is van Trump, Wilders, of hoe ze ook mogen heten.

NB; waar Engelse en USA sites makkelijker een foto of cartoon voor publicatie vrijgeven is die vrijheid in Nederland ver te zoeken; geen plaatje van Wilders dus.

Hart van Eerbeek

Zit hier te wachten in de apotheek op medicijnen voor mezelf en het andere Klinkertje. Er is markt en het is hartstikke druk. Gelukkig nog niet in de apotheek maar moet toch even wachten en mijn gedachten vliegen er vandoor. Bij het wachten kijk ik een poosje het plein op want het is er wel druk, heel druk met wandelende mensen, mensen die inkopen doen, pratende mensen en mensen die de markt oplopen. Lekker druk; een drukte die je in het hart van Eerbeek zelden meer tegenkomt. Hooguit op zaterdag vroeg in de middag is het er weleens druk; het hart van Eerbeek ofwel het Stuyvenburgplein. Het plein wordt momenteel opgeknapt en krijgt wel erg veel aandacht van de Brummense politiek. Niet dat het onbelangrijk is maar, zoals al vaak betoogd, het andere plein, het Oranje Nassauplein, heeft een niet erkende, of onderkende, functie. Veelal in Brummen af gedaan als buurtvoorziening. Doordat het plein een jaren zestig uitstraling heeft is het tot onbelangrijk plein bestempeld. Naar mijn mening geheel onterecht en wellicht ben ik bevooroordeeld doordat ik aan die kant van Eerbeek ben op gegroeid. Eentje die nog weet dat de Putskamp een boerderij was en die het plein gebouwd heeft zien worden. Waar de Spar of de IFA een halfronde opslagloods had als eerste winkelvoorziening op het plein. Die weet dat de Oostzijde van het plein eigenlijk gebouwd is als winkelgalerij en later verbouwd tot een winkelfront. Die nog weet dat er behalve Dieperink, op de hoek bij het spoor, er een nieuwe friteszaak op het ON plein verscheen. Eerst in een kleine caravan , later groot en steeds groter. Tsja, wie weet dat nog in politiek Brummen? Het plein is zelfs na de laatste renovatie, een paar jaar geleden, niet echt van karakter verandert. Natuurlijk gaat er nog weer het nodige veranderen want aan de Noordzijde verdwijnt de bibliotheek en breidt de supermarkt uit. Aan de zuidzijde schijnt ook qua winkels het nodige te veranderen maar niet qua uiterlijk. Waar de supermarkt staat stond vroeger het postkantoor welke daarvoor aan de Stuyvenburgstraat gevestigd was. Nu zijn de postkantoren, min of meer, opgeheven en dat bood ruimte voor nieuwbouw. Goed beschouwd is het ON plein een onderlaag van in de jaren zestig gebouwde winkels die ook nog een faire huurprijs hebben waardoor vooral aan de Westzijde af en toe nieuwe winkels komen en gaan. 

@onbekend

Nu wordt er 1,8 miljoen Euro uit getrokken voor de renovatie van het Stuyvenburgplein en omgeving. Dat is wat anders dan de totale renovatiekosten van het ON plein. Niet doen dan; renovatie van het Hart van Eerbeek. Tuurlijk wel maar dan toch anders dan nu gebeurd. Waar het de oorspronkelijk en wat mij betreft juiste gedachte was dat de renovatie moest samengaan met een structuurwijziging is al wat er nu gebeurd nieuwe stenen. Soms net even op een andere plek maar geen andere wijzigingen vinden plaats. Het plein wordt een half plein, er komt een waterelement in plaats dat de beek, die al vaker is verlegd, terug gaat om door het centrum te stromen. Het gebeurd allemaal niet zoals ook een betere verkeersafwikkeling het heeft moeten afleggen tegen oppervlakkige argumenten waar ik in een herstructurering ook geld toe reken. Het hoofd in de schoot en op schoot bij een projectontwikkelaar die so wie so veel te veel invloed kreeg onder een vorig college. En zo krijgt Eerbeek opnieuw zijn trekken thuis, mooie woorden uit Brummen maar ze hebben geen idee. Gesust door mooie steentjes bij hun winkelvoordeur hebben ook de winkeliers het erbij laten zitten. Kind van de rekening zijn de Eerbekenaren en die hun jaarlijkse stroom toeristen zagen veranderen in een constante stroom. Eerbeek gaapt van de gaten en zicht op hooguit een of twee oplossingen voor die gaten, maar we hebben wel mooie stenen, en jawel; een waterelement. Benieuwd hoe dat gaat want met de vorige ( rotonde Harderwijkerweg) liep het minder goed af. Wordt het ooit nog een keer weer gezellig in Eerbeek, en ziet het er dan ook zo uit? Niets zou mooier zijn dan dat maar ik vrees dat met de huidige investering het voorlopig gedaan is voor Eerbeek. Mocht het tegendeel ooit nog eens blijken hoop ik het nog mee te maken. 

Maandje

Het is alweer een maandje geleden dat ik iets voor het laatst geplaatst heb en eigenlijk was er weinig reden voor. Tijd genoeg want thuis met een rugblessure maar gewoon even geen zin. Het gevoel alsof ik alles al een keer geschreven heb. Zelfs de wereldpolitiek en de Nederlandse politiek lijkt zich te herhalen en de altijd zo gewenste lessen uit het verleden worden schromelijk aan de kant gezet. We zijn vrijer dan ooit maar mogen steeds minder zeggen, die kant lijkt het wel op te gaan. Dat is frustrerend en een uitermate gevaarlijke ontwikkeling. Het is al vaak betoogd maar Wilders mag alles over een ander zeggen maar zodra er iets negatiefs over Wilders verschijnt of wordt gezegd is het land te klein. Zo gaat het eigenlijk ook met de Islam, de retoriek van Trump, en ga zo maar door. Het is bijna te verschrikkelijk om aan te horen.  
Dan heeft Europa massieve problemen met vluchtelingen, zo wordt beweerd althans, en waar maken we ons druk over; over een Brexit. Net of Europa ooit een vriend is geweest van het Verenigd Koninkrijk. Het Verenigd Koninkrijk bestaat nog steeds want bijna stappen de Schotten eruit en wordt het Verenigd Koninkrijk wel een beetje klein om zo’n grote mond te hebben. Maar ja; hij ( Cameron) zit met een volks referendum in de maag. Als ik het wel heb door hem zelf van stal gehaald en nu opeens een probleem; iets wat in zijn gezicht kan exploderen. Trouwens; in Nederland kunnen we er ook wat van; een of andere raar referendum over een verdrag van de EU met de Oekraïne. Niet om het verdrag maar om de afkeuring van de EU te laten blijken volgens de initiators van het referendum. Kul natuurlijk want om de Nederlandse toekomst in de EU op te hangen aan zo’n verdrag is een gotpse. Erover opwinden kan ik me wel merk ik ineens, het zijn allemaal bijzaken.

Maar goed; allemaal drukte om niets en de echte problemen van deze wereld, de meest wereldse problemen van oorlog en vrede worden niet benoemd laat staan dat er iets aan gebeurd. De verhouding tussen Rusland en de rest van de wereld staat enorm op spanning en ik zie geen grootse pogingen om daarin verbetering te brengen. Als de drie wereldmachten op deze aarde zich nu eens wat meer inspannen om alle spanningen, meestal ook nog veroorzaakt door religie, te verminderen dan gaan opa's en oma's zoals het andere Klinkertje en uw schrijver, heel wat rustiger slapen.

Winters

Het is zo leuk om te doen, even naar de webcam van de vakantieplek in Duitsland waar we deze zomer in een behoorlijke warmte mochten verblijven. Heerlijk was het en het leek me toen leuk om een screenshot te maken. Let u bij de zomerfoto vooral ook op de mooie zilvergrijze voiture die ongeveer voor de kerk geparkeerd staat. Bij de winterfoto ontbreekt ie want onder de sneeuw bedolven. Nee hoor, grapje; hij staat er niet maar had er wel graag willen staan. Komt wellicht ooit nog een keer. Mooi is het momenteel daar in het diepe Schwarzwald prachtig mooi.

Winter

Hoe het u vergaat weet ik natuurlijk niet maar stiekem ben ik toch aan het wachten op winterse taferelen. In het Noorden hebben ze er al het nodige van gehad en dat is in grote tegenstelling tot ons deel van het land. Voor zover ik me kan herinneren heb ik deze winter de autoruiten twee maal moeten sprayen om te ont-ijsen. Voor het overige nog geen sneeuw, geen vorst en geen andere winterse ongerieven. Sinds de huis aan de Groeneweg 20 niet meer door een van Klinken wordt bewoond hebben we niet meer hoeven schuiven. Werk wat overigens vooral door het andere Klinkertje gedaan werd. Het geeft te denken maar vooruit. Nu is het afwachten op de aangekondigde winter. Op de webcams van plaatsen waar we ooit zijn geweest, of waar we nog niet zo lang geleden waren. Nou dat ziet er hier en daar behoorlijk wit uit. Mooi om te zien en soms zelfs sprookjesachtig. Bijgaand de foto's.

Soundtrack

Toen Cameron gisteren op tv zei dat voor hem Bowie hoorde bij de soundtrack van mensen in onze leeftijd, en voor het gemak reken ik mezelf daar ook toe, sloeg hij de spijker op zijn kop. Voor mijn generatie is Bowie iemand die er altijd was. De excentriekeling, de mooie man, de lelijke man en dan weer in een vreemde uitdossing. Zonder twijfel de artiest in brede zin, en veel meer dan Prince; the Artist. Voor mij was de eerste kennismaking met de muziek van David Bowie ergens in het begin van de jaren zeventig waarbij The Jean Genie het eerste werk van hem was wat bewust binnenkwam. Waar de tekst over ging was een waas en tot op de dag van vandaag weet ik het nog niet. Het even nazoekend begrijp ik dat er bij anderen ook verwarring is over waar het nummer precies over gaat. De meest gekozen hypothese is dat het gaat over een Franse schrijver/filosoof Jean Genet. Zelf was ik onder de indruk door de presentatie en de muziek en waar het liedje nu precies over ging was minder belangrijk. Daar was ik op die leeftijd toch niet zo mee bezig. Wie in mijn groepjes vind wat goed was belangrijk en niet zozeer het waarom, maar goed dat is een hele andere geschiedenis om te beschrijven. Bowie is nu de eerste van een aantal mensen die is heen gegaan die ook je eigen mortaliteit dichter bij brengen. Als straks Jagger of McCartney er niet meer zijn zal dat ook zo'n impact hebben of ga ik er aan gewend raken. Aan het feit dat de helden (Heroes) van mijn leeftijd gaan uitsterven. Dat is ook een beetje de generatiekloof schat ik in, de echte muzikanten sterven uit en ervoor in de plaats komen de mensen uit een andere generatie. Ook leuk maar anders, gemaakt op basis van concepten. Niet omdat de man of vrouw een rasmuzikant is; die sterven uit. Gisteren werd nog een mooie documentaire herhaald over de belangrijkst jaren van Bowie, mooi om te zien. Ook was er een, inmiddels, veel besproken uitzending van De Wereld Draait Door die was opgezet als een eerbetoon aan het leven en het werk van Bowie. De uitvoering van Wende die een prachtige vertolking gaf van Heroes was voor mij perfect. Wat Jet Bussemaker daar nu zocht was me een raadsel evenals de meeste andere gasten. De redactie had wijs geweest, achteraf, om alleen Ivo van Hove en Leo Blokhuis aan tafel te zetten en met hun beiden te praten over het leven en werk van Bowie. Het andere Klinkertje hadden desondanks een vrij ontroerende uitzending mee gemaakt totdat Patricia Paay er precies twee minuten voor nodig had om de emotie eruit te halen met haar onzinnige verhalen. Het ging uiteraard alleen over Paay en niet over Bowie. Heeft nu niemand van de redactie een voorgesprekje met haar gehad en gedacht; nou nee; dat willen we helemaal niet weten noch horen? Het was in ieder geval een grote anticlimax die een tot dan toe prachtige uitzending volledig om zeep hielp, wat ontzettend jammer en een leer voor de volgende keer zullen we maar denken en hopen. Terug naar Bowie en zijn werk; op aanraden van Leo vanochtend de nieuwst cd Blackstar beluisterd en de tekst van het nummer Lazarus tot me laten komen. In relatie tot wat er de laatste dagen gebeurd is; heel mooi. De vergelijking die Leo trok naar Johnny Cash in diens laatste dagen gaat helemaal op. Het mooiste nummer van Cash is uiteraard niet "a Boy called Sue" maar het ontroerend mooie "Hurt" met een goed gemaakte clip. Het nummer "Lazarus" kon weleens het mooiste nummer van Bowie worden met een tekst die op dat moment zijn toekomst omschrijft " Look up here, I'm in heaven".

Herman

Wij zijn weer gearriveerd in 2016 en ik hoop dat u dat ook bent. Eigenlijk zijn we nu in afwachting van kinderen en kleinkinderen om elkaar nog eens een goed nieuwjaar te wensen. Voor die tijd ga ik u nog lastig vallen met onze beleving van gisteravond. Na een echt leuke uitzending van de Wereld Draait Door te hebben gekeken kwam op een later tijdstip de oudejaarsconference van Herman Finkers. Hoe het u vergaan is weet ik niet maar het andere Klinkertje en ik hebben er erg van genoten. Op zijn Finkeriaans een oudejaarsconference die scherpzinnig en toch ook hoopgevend was. Die het midden hield tussen een goeie preek en de ouderwetse oudejaarsconference van Wim Kan. Die een paar scherpe zinsneden opleverde richting de politiek; Sander Dekker zou hij er niet uit kunnen halen in een rij Cliniclowns, Teeven die zich niet vergist kon hebben want vergissen is menselijk en de PvdA die een rechtse ballenclub is geworden. Om er maar eens een paar te noemen. Heel scherp was hij ook over mijn politieke naamgenoot en de club die van hem is. Cynisch, scherp en wat mij betreft; zeer gevoelig. Wat ik echt sterk vond was het fileren van Zijlstra die zich er liet voorstaan geen verstand van cultuur te hebben in zijn periode als staatssecretaris en daarom het beste kon bezuinigen, die operatie kon hij dan bij uitstek uitvoeren. Het zal je hartchirurg maar zijn riep Herman richting Youp; “ik ken geen hart, weet niet hoe het eruit ziet en eigenlijk interesseert het me ook niet”. Deze vergelijking of parabel vond ik zelf nog het meest veelzeggend over de politiek en hoe Herman kijkt naar politici. Een mooi vervolg over de zorg en zijn moeder die in een verpleeghuis is opgenomen. De herkenbare dialoog en de Finkeriaanse draaiing die hij eraan geeft, heel mooi, goed en de actuele situatie beschrijvend. Dat gold eveneens voor zijn kritische opmerkingen over de Roomse Kerk waarvan hij toch een groot volger is. Finkers; “Homoseksualiteit is tegennatuurlijk. Net als over het water lopen en na een paar dagen weer opstaan uit de dood. Je zou ook kunnen concluderen dat homoseksualiteit dus eveneens een wonder is”. Briljant evenals zijn briljante eindopmerking; "heb elkander lief zoals Ivo Niehe zichzelf lief heeft" en met die opmerking stuurde hij ons 2016 in. Maar niet nadat hij een naakte ballerina de bühne op liet komen en, zoals hij voorspelde, de stichtelijke woorden die hij nog tot ons richtte eigenlijk niet meer aan ons besteedt waren. U begrijpt; in één adem; het was briljant en een verademing. Slotconclusie van mijn kant; "Herman for President".

Kerst

We zijn er weer doorheen gekomen. Heerlijke Kerst en omliggende dagen vrij gehad en morgen om 6u gaat de wekker weer. Aan het werk tot een paar dagen na Oud en Nieuw. Het is echt zo'n heerlijke week met veel muziek, lekker eten en weer eens wat gelezen. Voor het eerst sinds een hele tijd weer een goed boek gelezen ( King Kong van Tomas Ross) en dan de Top 2000 op de achtergrond. We zijn er een paar dagen weinig uit geweest en genoten van de rust, het eten en de muziek. Een heerlijke manier om bij te komen van opnieuw een heftig jaar. Zou dat ooit nog eens overgaan vraag ik me weleens af. Dat je aan het eind van een jaar zegt; deze doen we graag over? Ik weet het niet en bezit niet de wijsheid om een antwoord op deze vraag te geven. Zou het leven dan toch een aaneenschakeling van tegeltjeswijsheden zijn? Nu en dan ben ik geneigd om die vraag positief te beantwoorden. We zullen zien wat het komende jaar gaat brengen en of we ons er in kunnen schikken. Dat is de wens voor volgend jaar; aan het eind van het jaar kunnen zeggen; deze doen we graag over, zo'n fijn jaar was het.

Laatste week

Het was de afgelopen week de laatste gewone week van dit jaar. Iedereen nog aan het werk voordat de feestdagen losbarsten. Het zal vast met de leeftijd te maken hebben maar de feestdagen komen en gaan steeds sneller. Na thuiskomst uit ons vakantiepaleis heeft het andere Klinkertje ons huis in de kerstsfeer weten te brengen. Dat is maar goed ook overigens want an het weer is het (nog) niet te merken. Maar goed, het huis is mooi aan gekleed en deze week veel gewerkt en met het werk bezig geweest. Nu, op deze zondag die ook al een beetje sombertjes is, gaan we de verjaardag van onze jongste vieren. Nu heb ik vast al weleens vertelt dat de Kerst bij ons thuis altijd in het teken stond van mijn opoe. Die was 2e Kerstdag jarig en weer of geen weer, wij in de ochtend van 2e Kerstdag om 7.30u de auto in om tegen 10u in het Noorden aan te komen, net op tijd voor koffie en gebak. Nu staat de aanstaande Kerst altijd in het teken van de verjaardag van de jongste; wie kan wel en wie kan niet want het is voor ons een beetje hetzelfde; beiden in de vakantieperiode jarig en daardoor is het soms ook lastig. Maar na de verjaardag vandaag gaan we ons richten op de Kerst en Oud en Nieuw. Nu werk ik met Oud en Nieuw ( hopelijk twee vroege korte diensten) en dus hebben we met Kerst zes dagen vrij en tijd om leuke dingen te doen. 1e Kerstdag gaan we eten met z'n allen en voor ons het hoogtepunt van de hele feestdagen. Niets zo fijn als we allemaal aan onze grote tafel zitten en traditioneel gaan we altijd gourmetten. Dat is een fijne traditie die de nodige voorbereiding vergt. Geen gourmetschaal is aan ons besteedt; wij doen alles zelf. Heerlijke eigen hamburgertjes, zelf de biefstukjes, de schnitzels en ander vlees gesneden. Kaas en ananas, stokbrood, en de gekochte en zelf gemaakte sausjes op tafel en o ja; hoe doen we het ook alweer met de elektriciteit? Ach het zijn zo de dingen die de voorpret maken want u weet het; van de voorpret moet je het, net als met vakantie, hebben. Die laatste gewone week werken was trouwens nog wel een heftige; bijna het kabinet weg en op het wereldtoneel werd een bindende verklaring door 192 landen ondertekend met betrekking tot het klimaat. Dat een paar dagen later er al landen zijn die het akkoord anders uitleggen laten we maar even terzijde. Het principe staat. Dan blijft er al het gedoe over de vluchtelingen waar inmiddels in Frankrijk een enorm politiek gewin dreigde voor ultra rechts en in Denemarken stemmen opgingen om vluchtelingen financieel te plukken. In Nederland stond een gemeentehuis bijna in brand en weet de politiek zich nog steeds geen raad met het vooral Europese onderwerp. Het zit natuurlijk in ons systeem gebakken dat de politiek, het bestuur, rekening moet houden met de kiezer. Zij kan niet over de hoofden van de kiezer regeren en diezelfde kiezer links laten liggen tot de volgende verkiezingen. Dat het dilemma van het politiek bestuur; wel regeren, vooruit zien en wijze besluiten nemen zonder altijd maar het gesundenes Volksempfinden te volgen. Het vergt moed en beleid om te zeggen dat vluchtelingen weg sturen, de grenzen dicht doen en dan te doen alsof er geen probleem is. Die moed en dat beleid zie je nationaal en ook internationaal niet en dat is schadelijk voor de democratie. Een democratie die nationaal deze week toch al een enorme opdonder kreeg. Niet omdat er allerlei VVD zaken aan het licht kwamen die ongrondwettelijk waren maar vooral omdat er ook door de PvdA geen consequenties aan verbonden werden. Dit had de PvdA eens moeten gebeuren Didi, dan stonden de VVDers te dringen om er schande van te spreken en koppen te willen zien rollen. Het toedekken van ongrondwettig gedrag kan niet en mag niet, maar het gebeurde wel. En zo gaan we het nieuwe jaar in; met een regering die tegen haar houdbaarheidsdatum aanloopt en die de weg kwijt is door het gebrek aan regie en leiderschap van die ene VVDer die er wel heel timide uitzag deze week, en terecht. We gaan het zien wat het wordt maar vertrouwenwekkend voor het komende jaar is het allemaal niet en er komen verkiezingen, zo verwacht ik. Die uitslag zie ik met angst en beven tegemoet.

Afgelopen, en nu?

Het is weer op, het is gebeurd, het is afgelopen en we moeten het er weer mee doen. De afgelopen dagen heerlijk gehad en je kon merken dat het gewone doordeweekse dagen waren. heel apart als je in de ochtend een strand opwandelend waar in de zomer al honderden en waarschijnlijk duizenden mensen rondlopen, zwemmen en zonnen en op een gewone doordeweekse dag in december is er niemand. Geen mens te zien en dat was echt heerlijk vooral voor het enig kind wat mee was, Ülli de hond. Die mocht los lopen in een vrijheid die hij anders niet aankan vanwege het te grote wegloopgevaar waar hij anders aan bloot gesteld is. Maar deze week kon alles bij gebrek aan andere mensen en honden. Vanmiddag toch nog weer even naar de geasfalteerde dijk in Westkapelle geweest waar we een vissersboot moeite hebben om de Westerschelde op te komen. De boeg verdween regelmatig in de golven door de lage ligging. Mooi is ook de vuurtoren die op deze dijk staat door zijn cartooneske verschijning. Mooi is ie, als je een kind vraagt een vuurtoren te tekenen doen ze er zo een. een krachtige wind meldde de weerdienst vandaag en zo voelde het ook want ik ben er wel even uit geweest om te voelen hoe de zee was. Dat kan alleen als je er even zo dicht mogelijk bij gaat staan. Heerlijk voelde en de weerdienst had niet gelogen want de temperatuur die 7 graden was voelde als 2 hooguit 3. Op de terugweg naar onze villa beseffen we dat we het voorlopig niet weer gaan zien, niet de dijk bij Westkapelle en de Neeltje Jans gaat ook voorlopig alleen nog in onze herinnering. Dat gaat altijd zo met een vakantie maar toch is het altijd weer een moment dat melancholisch stemt. Hoewel we allebei zeker niet in deze omgeving zouden willen wonen is het wel jammer dat de afstand te ver is om af en toe een dagje hier naar toe te gaan. Jammer genoeg maar de volgende keer dat we in de gelegenheid zijn om er een midweekje uit te zijn weet ik alvast de bestemming, dat scheelt een hoop zoekwerk de volgende keer. Waar we nu precies zaten, ja voor u een vraag voor ons een weet want deze houden we mooi voor onszelf, anders wordt het veel te druk hier.

Zee

Vandaag voor het eerst in mijn leven zeehonden in het wild gezien. Nu had ik niet verwacht deze prachtige dieren te zien. Dat komt omdat door die verdraaide Lenie ik ongeveer vast zat in de gedachte dat zeehonden alleen op de Wadden voorkwamen. Nog steeds neem ik het haar kwalijk. Waarom zoveel energie en propaganda gepompt in de gedachtes van de Nederlander dat de Waddenzee de kraamkamer en enig verblijf van de zeehond. Gezien vandaag langs de Oosterschelde en het was een echte ontdekking. Eerst wordt je een beetje voor de mal gehouden door deze honden, even snel de kop laten zien dat je zelf denkt; heb ik dat nou goed gezien? Vervolgens ging er een duiken en zag ik duidelijk een staart. Later lagen de dames en heren met jong luieren en van de zon genieten. Samen met het andere Klinkertje hebben we er heel erg van genoten. Wat een avontuur toch weer vandaag. Een dag die echt super was want op 9 december een prachtige zonnige dag die niet te warm of te koud was met 9 graden. Nadat we de Neeltje Jans nog eens zijn rond gelopen terug naar ons kasteel en van daar uit met een broodje achter de kiezen door naar de zee vlak bij huis. We hebben alleen de zee bij huis kunnen bewonderen in de eb fase. Op een ander tijdstip in de middag was het vloed en doordat het strand door de natuur is verdeelt in twee delen moesten we toch een eind om lopen voordat we uiteindelijk bij de vloedlijn waren. Het laatste stuk was erg zwaar om te lopen maar het was zeer de moeite waard. De golven stelden vandaag niet veel voor maar het blijft een machtig schouwspel. Niet zo mooi als ik eerder al eens verwoord heb bij een vorig bezoek aan deze intrigerende provincie (5 december 2013). Toch is het spel van golven net als vuur, je wil er naar blijven kijken. Het is intrigerend en machtig om te zien en toen kwam ook nog de onvermijdelijke terugweg, weer ploeteren door dat natte zand en proberen weer wat vast zand te vinden. eenmaal dat gevonden moest ik toch even uitblazen want het was na alle inspanningen van deze dag toch even een momentje. Daarna niks geen last meer en bij aankomst  in ons kasteeltje de auto gepakt en opnieuw nog even naar de Neeltje Jans en vervolgens nog even naar de winkel. Het was vandaag een heerlijke en vermoeiende dag, zo vermoeiend dat ons hondje na thuiskomst uren nodig had om bij te komen. Zijn toch al korte pootjes zijn vandaag nog een paar centimeter korter geworden. Bij navraag is zelfs de hond het met ons eens; het was vandaag weer geweldig.

Neeltje Jans

Vandaag de luxe om net na 9u aan zee te staan. Heerlijk en zeer rustig dus mocht de hond met wie we deze dagen mee mogen even los van zijn lijn. Het duurde zeker een uur deze pret en toen verschenen in de verte ineens mensen aan de rand van het strand. Hoewel het mensen zonder hond waren was de onze vast van plan even te gaan kennis maken en om dat te verhinderen toch maar weer aan de lijn. Het was een beetje vreemd want we hadden een soort gevoel van alleen op de wereld. Zo rustig; de zee, de hond en wij. Mooie lange schaduwen want het tenslotte al de tweede week van december. Terug naar ons tijdelijk verblijf op 5 minuten afstand en het andere klinkertje had om 11.15u al stevige trek gekregen van de bescheiden bries aan het strand. Zij was koud geworden wat ze wijdt aan de haar verlatende vermoeidheid en de nieuwe energie die ze aan het op doen is. Dus gegeten en daarna in de auto. Doel van de tocht was de Neeltje Jans waar een paar waarnemingen waren geweest de laatste dagen. Een goeie foto van een middelste zaagbek en graag ook een foto van een rotgans; zo luidde de wens. Na een betrekkelijk korte rit want in Zeeland ligt alles wel op relatief korte afstand. Na een kort half uur bereikten we de Neeltje Jans waar ik ineens bestookt wordt met vragen over dit kunstmatige eiland. Waarom ligt het hier, waarom is het niet weg en nog een aantal van deze vragen die ik naar mijn idee juist beantwoordde en daarna bleef het rustig op dat vlak. Eerst nog even aan de Oosterschelde kant maar de oostelijke kant van de kering en vervolgens naar de andere kant. Op waarneming gezocht waar we precies moesten zijn en het bleek dat we al aardig in de buurt waren. Even hier de afrit afrijden en daarna naar rechts waar we via een grint deel het uiteinde van de hele grote krib bereikten. Tussen een paar grote basaltblokken door waren een paar ganzen te herkennen. Tot groot geluk van het andere Klinkertje waren het de gezochte ganzen. Gevonden op een plek die eigenlijk er niet hoort te zijn. Waar we eigenlijk met een veer hadden moeten oversteken. Het leven is merkwaardig en zo ook dit kunstmatige eiland. Even de grote krib op gelopen en vandaar kjk je prachtig de Noordzee op, wel koud en winderig maar prachtig. Onderaan zit een man manmoedig te zeevissen en in zijn stoeltje gezeten denk ik; dat zou ik ook nog weleens willen. Een lekkere dag, qua weer dan, en dan gewoon een hele dag daar luxe zitten en vissen maar vooral genieten van wat er eigenlijk niet hoort; de omgeving van, en de Neeltje Jans zelf. O ja; net op het moment dat we kwamen aanrijden kreeg een hele horde Japanners een rondleiding over het complex. De complexiteit van de Deltawerken zijn over de hele wereld een voorbeeld en zo ook de Neeltje Jans; eerst voeten op nieuw vasteland en dan pas verder werken, zo laat ik de Japanners vast ongevraagd weten.

Gearriveerd

Het huisje is ongeveer op het niveau van de huidige Center Parcs begrijp ik van een van de schoonzonen. Het is een beetje gedateerd maar alles werkt en in tegenstelling tot een eerder genoemde firma werkt bijna alles en vooral is het wel goed schoon. Wij blij natuurlijk. Belangrijker nog is dat het strand echt op vijf minuten lopen is. We lopen min of meer het park af, een voetgangersbrug over en dan iets naar rechts, vervolgens even links, dalen en even stijgen en dan ligt ie voor je; de zee. Nu heb ik al eens eerder verklaard dat ik een bos jongen ben. Op gegroeid bij bossen die Onzalig worden genoemd heeft de zee ook een grote aantrekkingskracht. Het gevoel van oneindigheid, oneindig groot. Dat is wat me de eerste momenten dat ik bij zee ben altijd weer overkomt. Eenzelfde gevoel als boven in de Alpen; het grootse en meeslepende van natuur. Ontroerend bijna. Waar een heerlijk gevoel dat we hier zijn, lekker een paar dagen aan zee en even met zijn tweeën tot rust komen. Het was een drukke en meeslepende periode zo na het voorjaar. Tijd om even na te denken en die tijd is ons even gegund.

Weekje verder

Druk bezig geweest met het zoeken naar de ultieme laatste aanbieding die op ons op alle fronten past. Dat viel nog niet mee. Een catastrofe eigenlijk want het de ultieme aanbieding schoot na het bezoeken van de een mooie aanbieding naar een sof. Van 59 € naar over de 200€ in een paar tellen dat je aangeeft met 2 volwassenen en een hondje te komen schoot ons wel een beetje in het verkeerde keelgat. Maar toch, op een moment dat we bijna waren vertrokken naar de Noord Friese Wadden, in het totale Noorden van Duitsland kwam er nog iets anders langs. Op het randje van Zeeland en met een prijs die ons wel paste. Dat gaan we doen, over twee dagen vertrekken. We hebben er zin in.

Avonddienst

De laatste tijd heb ik een korte pauze in de avonddienst. Even een rustig moment in de dienst, op eigen kosten, dat dan wel weer. Vanavond is het bovendien extra saai door de constante regen. Dat maakt het werk op zich al vervelender maar ook de pauze wordt er niet gezelliger van. Zo in de auto zittend is het wel een mooi moment om even met het nieuwe speeltje te spelen. Een nieuwe eiphone is mijn deel geworden. Op een manier die ik u niet zal uitleggen maar die wel wonderlijk genoemd mag worden. Hoe dan ook, nu even spelen met het apparaat waarvan de mogelijkheden zo ongeveer oneindig lijken. Dat maakt hem zowel uitdagend als ook te vrezen. Uitgerust met een stem volgende computer; je roept wat en de eiphone reageert. Die functie nog maar uit laten staan. Dadelijk gebeuren er anders nog rare dingen; gebruik ik een krachtterm en probeert de eiphone me door te verbinden met het hiernamaals. Nee nog even niet maar wel mooi is de uitvoering van het scherm en de snelheid van 4G. Wat gaat dat snel en dat is voor mij een hele verandering. Zo, pauze op, aan de slag en op 4 G snelheid de dienst afmaken, daarna weer verder spelen. Met dank aan de oudste schoonzoon, de ouwe is er heel blij mee. 

Zaterdagavond

Onze zaterdagavonden zijn een heel verschil bij vroeger. De beleving van de zaterdagavond is onderhevig aan inflatie. Zonder erg melancholisch te worden bestond een zaterdag vroeger uit andere bestanddelen dan de huidige. Soms leuk maar soms ook helemaal niet. Op zaterdag in mijn eerste twee jaar Mavo nog naar school tot half een, daarna nog sporten en andere dingen doen. Dat had ermee te maken of we thuis of uit moesten spelen. Nadat het school gaan op zaterdag was afgelopen werd het niet veel anders alleen konden we op zaterdagmorgen een beetje uitslapen. Daarna in de zomer gras knippen en soms ook de auto wassen. Dan naar sport, meestal was dat korfbal en vervolgens weer naar huis. Eten en dan douchen om vervolgens net voor de Sportschau op de ARD klaar te zijn met de avondmaaltijd die toen altijd brood was want warm eten deden we tussen de middag. Die gewoonte is nog lang volgehouden omdat er gewerkt werd in Eerbeek en er dus tussen de middag genoeg tijd was om te eten. En zo ging dat in die tijd, werd er door vrouw en kinderen afgewassen. Om 12.45 werd weer ingeklokt en om 13.30u waren wij weer op school. Later veranderde dat uiteraard maar niet het eten, douchen en Sportschau kijken op de zaterdagavond. Het voetbal in Duitsland volgende we op de voet en waar dat nou goed voor was? Het was een andere tijd waarin we 5 zenders hadden( in het westen maar 2!) en we veel naar Duitsland keken. Een mooi gevolg hiervan was dat we, en in ieder geval ik, voldoende Duitse taal had opgepikt om snel te kunnen wennen aan de Duitse taal, eerst op vakantie en vervolgens ook tijdens het wat langduriger verblijf in een deels Duitstalig land. Nu hebben we zo'n honderd tv zenders en weten we eigenlijk niet wat we kijken moeten. Dat is ook wat ik vaak hoor tijdens de late diensten op het werk; er is niets meer op TV. Niks an, en de Duitser (!) heeft ook bijna ook niets meer zoals vroeger. Vooral bedoelen ze de muziekprogramma's waar mijn vader en moeder ook zo dol op waren. Jammer maar het is de tijd en als ik melancholisch genoeg was zou ik hier een filmpje van Wim Sonneveld zetten met Het Dorp. Dat doe ik niet; het zijn andere tijden, zoveel is duidelijk. De TV gaat ook individualiseren en we kijken niet naar programma's als ze worden uitgezonden maar als we er zin in hebben. Dat zal de nieuwe cultuur wel worden, alleen en vooral doen waar je zelf zin in hebt. Begin bijna een ouwe brombeer te worden, ik treedt toe tot een nieuw trio; Statler, Waldorf en van Klinken, de mopperaars van de Muppetshow.

Selectief

Het is een groot drama, de aanslagen in Parijs zijn een verschikking en openen ons wederom de ogen dat niet iedereen een zelfde wereldbeeld heeft als wij, in de Westerse wereld. Dat er altijd mensen zullen zijn en blijven die een ander wereldbeeld hebben en daar ook die anderen aan willen onderwerpen. Meestal heeft religie daar iets mee te maken maar nog vaker wordt religie als kapstok, als excuus, gebruikt om over anderen macht te willen uitoefenen. Daar gaat het eindelijk altijd om; de macht hebben om anderen jouw wil op te leggen. Dat uitte zich afgelopen vrijdag in een enorm trieste affaire die ineens de term barbaren populair maakt. Nu gaat het mij niet zozeer om Parijs maar wel de mate van hypocrisie die optreedt als iets dergelijks in onze buurt gebeurd. Waar in Bagdad of Libanon of in een Afrikaans land 129 mensen omkomen bij een bomaanslag dan is dat niet dan een melding in de krant, op het journaal en berichtjes op Twitter. Dat is wat er overblijft van al die mensen die alleen het afgelopen jaar al, onschuldig, zijn omgekomen. Natuurlijk is het goed dat we ons zo bezig houden met Parijs maar alsjeblieft, vergeet de moeders, vaders en kinderen niet die niet in Parijs zijn omgekomen als gevolg van een bom- of andere aanslag. Niet zo selectief zijn op West Europa en andere continenten vergeten, of minder belangrijk. Is het niet zo dat dit soort selectiviteit juist bij geradicaliseerden geldt als bewijs voor de verontachtzaming van hun ideeën en hun wereld. Daar moeten we veel meer bedacht op zijn, de wereld is gemondialiseerd, niet alleen in het Westen maar over de hele wereld. Dat vereist dat we de rijkdom, of de armoede veel beter dan nu verdelen. Het is een oud dogma. Als wij hen ( voor het gemak maar even "de derde wereld") niet laten delen in de rijkdommen van de wereld dan komen zij het halen. Hebben ze gelijk? Zij willen net als wij het beste voor hun kinderen en dan zijn we verbaasd, verbaasd dat zij daar ook veel voor over hebben. Dat heeft overigens niet zo veel te maken met de aanslagen van nu in Parijs, ik ben ook selectief met wat ik schrijf.

Winters?

We schieten langzaam de winter in en toch voelt het niet zo. Het ene record na het andere valt, qua temperaturen dan. Dit weekend, heet eerste volledige novemberweekend van 2015 worden in Limburg temperaturen van 20 graden en misschien nog wel meer verwacht. Nu weet u wel dat ik een klimaat cynicus ben. Dus al die records hang ik niet op aan een veranderend klimaat door de aanwezigheid van mensen en hun gedrag vooral maar ik zie het meer als uitvloeisel van iets wat al gebeurd zolang de aarde bestaat. Er vinden telkens klimaatveranderingen plaats. Het enige, voor zover we weten, en we weten heel weinig, is dat het in onze periode op aarde heel snel gaat. Nu is er water ontdekt op Mars en zuurstof in de staart van een komeet en dat zet die tak van wetenschap op zijn kop. Omdat het niet mogelijk geacht werd door de zeer weledelgeleerde dames en heren. Blijkt dus niet zo te zijn en dus zeer weledelgeleerde dames en heren zijn al uw wetenschappelijke bevindingen te plaatsen in de tijd. De wetenschap weet wat de stand van de techniek aankan en niet wat zij voorspellen of zeggen wat wel of niet kan. Het is allemaal te bezien in de era waarin zijn hun werk gedaan hebben. Lig ik er wakker van dat het klimaat verandert; nou nee, u wel? Moeten we erop anticiperen en maatregelen nemen; nou dat lijkt me dan weer een ja antwoord. Het is alleen niet zo dat wij de wereld gaan veranderen met klimaat maatregelen, daar geloof ik dan weer niet in. De natuurlijke hulpbronnen raken op een gegeven moment op, zoveel is duidelijk. Dat betekent dat de nu ontwikkelde alternatieven als zon, wind en water energie prima zijn en uiteindelijk komen we op een punt dat het economisch haalbaar is om de wereld op water(stof) te laten draaien. Altijd voorradig en keer na gebruik weer terug in de aardse hulpbronnen, onuitputtelijk. Makkelijk te maken ook en dat is waarom een waterstofauto zo moeilijk van de grond komt. Er is haast niets mee te verdienen; niet voor de huidige groot-profiteuren van de olie, gas en steenkool zijnde de overheid, de oliemaatschappijen en olie producerende landen. De oliemaatschappijen kunnen er niets aan verdienen en de overheid kan geen accijns heffen want we kunnen thuis zelf wel een installatie laten maken. Na de terugblik afgelopen maand op de film Back to the Future uit 1985 waarin een voorspelling wordt gedaan over het leven in 2015 durf ik deze wel te wagen. Over dertig jaar heeft iedereen thuis een compacte waterstofproducerende installatie staan. Nadat in de remake van Back to the Future die nog in 2015 gemaakt wordt met de voorgaande voorspelling zullen we in 2045 weten of deze stand houd. Het zou in ieder geval veel beter zijn dan afglijden naar het monster van de kernenergie en onze toekomst daaraan  ophangen. Veel erger zal het niet kunnen worden dus iedereen aan het water. Ik ben voor.