Thomas

Gisteren waren we met onze oudste, haar echtgenoot en onze kleinzonen naar een museum. Leuk toch, een museum en voor zulke erkende cultuurbarbaren zoals ikzelf en mijn schoonzoon. Nou, dit was een museum wat ons toch redelijk bekomen is en waar het zelfs voor ons goed toeven was. Maar gewoon begon het niet. Aangekomen in Utrecht, want daar was het te doen, reden we de halve stad door voor we op bestemming waren; het spoorwegmuseum. Daar gearriveerd bleek de parkeerplaats geheel bezet en met hulp van een papiertje en Tomtom werden we weer de halve stad door gedirigeerd om tenslotte te landen op de plek waar we in eerste instantie de autobaan hadden verlaten. Net daar voorbij was een grote parkeergarage. Daar aangekomen de auto geparkeerd om met een pendelbus weer richting het spoorwegmuseum te vertrekken. Een harmonicabus van Connexion bestuurd door een meneer die waarschijnlijk vroeger op een heftruck heeft gereden; het ging op en neer, heen en weer en vooral het subtiel remmen lag niet in zijn rij repertoire. "It was a bumpy ride" zeggen de Engelsen dan en dat was het. Voor onze kleinzonen was het natuurlijk een mooie en onverwachte ervaring. Een van beiden wilde eigenlijk niet mee met de bus; is eng, en geef hem na zo'n rit eens ongelijk. Toch zijn we ongeschonden op plaats bestemming aangekomen en kon de rondgang beginnen want het spoorwegmuseum was deze week omgetoverd tot Thomasmuseum.

Het hele museum stond in het teken van Thomas de stoomtrein. Het bezoek aan het museum viel dus in 2 delen uiteen, en eenmaal binnen in drie delen want behalve Thomas ( die er ook reed maar nu, in tegenstelling tot de filmpjes, met machinist) was er ook aandacht voor de Tour de France die dit jaar in Utrecht start. Eigenlijk drie tentoonstellingen dus en voor mijn schoonzoon en mezelf was dat bijna wel veel van het goeie. Genoten hebben we wel en ikzelf vooral van de treinen, niet zijnde Thomas of aanverwant, en avn alle spullen die zo her en der lagen uitgestald. Gebruiksartikelen uit de jaren 50 zoals een prachtige kinderwagen, ook nu weer in. Het ging van radio's tot stofzuigers en meer. Leuk om het eens weer te zien want het andere Klinkertje, die ook mee mocht hoewel er geen fauna te bewonderen viel, en ik herkenden de gebruiksartikelen uit onze jeugd. Het mooiste vond ik zelf wel de tentoonstelling rond " de Arend", 's lands eerste stoomlocomotief die geplaatst was in een omgeving die de sfeer van die tijd ademde. Eerst in een Engels stadje waar de uitvinding van de stoommachine was gedaan tot een internationaal aandoend tafereeltje die zowel Nederland als ook andere landen voorstelde. Daar stond ie dan, de eerste stoomlocomotief van Nederland en rijdend van Amsterdam naar Haarlem; erg mooi gedaan. Dit stukje maar even zonder de kleinzoons gedaan want er werd wel veel informatie verstrekt en bovendien; waar was Thomas. Voor hun natuurlijk het belangrijkste en ze hebben er van genoten. Slim gedaan constateerden we al ter plaatse van het spoorwegmuseum want uit de inleiding had u al begrepen dat het druk was. Heel veel kleine en hele kleine kinderen die allemaal voor die ene kwamen; Thomas. Daar te zien als musical, live en de scheppers, of de rechthebbenden, hadden heel veel moeite gedaan om de merchandise aan de man te brengen. Een gigantische kraam van zo'n twintig meter breed stond in het museum en er was letterlijk alles te koop, van dekbed tot mok, van rugtas tot en pennen en nog veel meer. Dan de rest van het museum; mooi, mooi, mooi. Het voormalige station Maliebaan in Utrecht ziet er heel voornaam uit en is geweldig onderhouden evenals het materieel wat er stond. Van de sik tot de rijtuigen van Juliana; allemaal perfecte staat. Dat is dan ook genieten, om al die oude rijtuigen en treinen nog eens te zien die toen zo in het gewone straatbeeld hoorden. De terugweg, want ook die was onvermijdelijk, opnieuw in de harmonicabus maar met een andere chauffeur was wederom een mooie toegift voor de jongens. het was een prachtige dag, genoten en een mooi avontuur, en dat voor een stel cultuurbarbaren.

Klaar

Het betaald voetbal is bijna klaar dit seizoen en ik ben er eigenlijk wel blij mee. Mijn club is een keer geen kampioen en dat staat ze goed. Het kan ook te gewoon worden zullen we maar denken maar dat die ploeg uit de lichtstad kampioen werd. Nee, dan nog liever de "aartsvijand", die uit Rotterdam komen. Gek eigenlijk want ik kan alleen naar de "kampioen" kijken als ze in Europa spelen, anders vind het een waardeloze ploeg waarvan de grootste waarde dan ook nog verkocht is aan King Louis l. Dat wordt nog een hard gelag als ze volgend seizoen Europa induiken.

Ik schrijf eigenlijk over het volgende; dhr. Rutten is trainer van die club uit Rotjeknor; die konden nog direct plaatsten voor Europa tijdens de laatste competitiedag. Dat lukt niet want ze verloren van Zwolle met 3-0. Geen Europa mogelijk want dat moet nu afgedwongen door een soort nacompetitie voor de clubs van 4 tot en met 8. Die maken onderling weer uit wie gaat. Twee maanden geleden werd al bekend gemaakt dat Rutten volgend seizoen niet meer de trainer van die club zou zijn maar dat werd Giovanni van B. Wat schetst de verbazing vanochtend; Rutten is ontslagen voor de komende twee of drie wedstrijden in de nacompetitie. Nu snap ik het wel maar het blijft vreemd; hij gaat weg, dat weten we al en toch ontslagen worden is iets wat alleen in de sport kan. Wat is daar de meerwaarde van. Zou die club de inmiddels oud trainer nog extra hebben moeten betalen voor zijn voortijdige afscheid? Waarom niet de koninklijke weg en moet er gemeld worden dat Rutten ontslagen is. Waarom niet gewoon afscheid nemen? Geld doet een hoop en dat zal wel de crux van de zaak zijn. Mij ontgaat het allemaal maar begrijpen waarom dit allemaal nodig is, nee. .

Detective

Voor wie het volgt; momenteel is de nieuwe serie van de "Engelse" Wallander te volgen op de buis, een mooie serie. Nu zijn het andere Klinkertje ( of mijn Shappa) en ik dol op detectives. De kwaliteit maakt niet zo heel veel uit alhoewel we de Nederlandse politieseries meestal links laten liggen. Zo hebben we likken Maastricht in de eerste twee series nog wel gevolgd maar nu kijken we er niet meer naar. Zo was er het afgelopen jaar ook een serie die heette Noord-Zuid. In twee avonden bekeken, mooie serie alleen het realiteitsgehalte laat bijna altijd te wensen over. Nou goed, dat speelt soms ook in andere landen hoor, daarover geen twijfel. Wat ons soms opvalt is hoe de een veel meer aandacht besteedt aan muziek terwijl het bij een ander duidelijk een “ nebensache” is zoals de Duitsers dat zo goed aanduidden.

Vroeger, jawel; vroeger, was het nog een heel gedoe om uit te zoeken wie de muziek verzorgd had. Nu gaat dat met Youtube en Shazam een stuk makkelijker.  Ons viel in ieder geval het intro en extro ( heet dat zo?) op van de Engelse Wallander; muziek gemaakt door Emily Barker, een mooi nummer en een sfeervol begin en eind van Wallander.

Oude tijden herleven

Vandaag de eerste betaling gedaan voor ons vakantiehuisje. Nog even gemaild met het park over de uitrusting van het huisje. Foto's hadden ze helaas niet maar goed maar meld de Mw, het is een erg leuk en gezellig huisje; u gast het vast naar uw zin hebben. Daar heeft ze ook gelijk in, we hopen op van alles: leuk huis, mooi weer, een mooi uitzicht en nog meer. Belangrijkste is ten eerste dat we gaan en ten tweede hebben we goed gezelschap. Wat willen we nog meer. 
Nog eens wat anders want anders blijf ik bij u over de vakantie ouwehoeren.  Gisteren en eergisteren was ik weer even op vertrouwd terrein; de politieke context van ons leven. Met wat mensen gesproken, bijgepraat en dat is toch wel hartstikke leuk. Vooral omdat ik er niet zo nodig iets over moet zeggen maar om de sfeer te proeven en te denken; ik hoef er niets mee, heerlijk. Dat blijft wel bijzonder, dit afgelopen jaar heb ik met verschillende mensen uit de lokale politiek kopjes koffie gedronken en dan hebben we het uiteraard ook over de stand van zaken in deze gemeente. Zonder dat ik mijn woorden weeg of er iets mee kan bedoelen praten we daar dan over. Gek dat je dat minder goed kan doen als je actief bent, toch leek het of de oude tijden even herleefden. Ja, de kopjes koffie zijn onlangs naar een hoger niveau getild door iemand van een andere partij die afscheid nam. Eerst was hij raadslid geweest, daarna wethouder en nu weer raadslid. Tijdens zijn afscheidsspeech waar het andere Klinkertje en ik niet bij waren, kwam het kopje koffie naar boven. Hij had het zeer gewaardeerd zoals ik zeer waardeer dat hij dat benoemd heeft. Hij en ik denken verschillend over de samenleving en haar inrichting maar ik vind en vond dat op menselijk niveau het afscheid van het wethoudersambt, moeilijk te verteren is en was, zo is dat ook voor hem. Als oud collega heb je dan ook een taak om het in ieder geval onder het genot van een kopje koffie te bespreken. Zelf sta ik nog steeds achter mijn keus om dan de politiek helemaal vaarwel te zeggen, dat maakt de toekomst makkelijker. Met dat in gedachten wens ik alle anderen die politiek wel actief zijn veel sterkte in de strijd.

Hut ab

Gisteren stap ik in de auto en doe de sleutel in het contact. De boordcomputer begint te werken en ik zie dat er een respectabele kilometerstand op het scherm verschijnt; 273000 km op de kop af. 7 jaar hebben we de auto inmiddels en natuurlijk heeft, met name, het interieur wel betere tijden gekend maar alle luxe is nog steeds aanwezig en doet het. Alleen de kachel heeft zijn eigen leven en door de gescheiden warmtezones blijft het aan een kant koud al zet je de temperatuur op 30 graden. Hij blijft even vrolijk koude lucht blazen. Je hoort ook allerlei kleppen heen en weer gaan. Die openen en sluiten, of ze doen een poging ertoe, het is ieder geval goed te horen, vooral als je stil staat.Maar qua rijden doet ie het nog prima. Lekker fel, snel en comfortabel, nog steeds, ook bij deze leeftijd en kilometeraantal. Chapeau of eigenlijk past hier beter een Hut ab voor onze VW Touran.

Voorpret

Colmar

Hoe het met u is weet ik niet maar sinds we weten dat we met onze oudste, haar echtgenoot en de kleinkinderen op vakantie gaan start bij mij al de voorpret. Het laatst waren we in 2011 op vakantie en het andere Klinkertje en ik hebben besloten dat we er aan toe zijn. Niet alleen dat we er aan toe zijn maar ook dat we het verdient hebben na alle gedoe van de laatste jaren. Niet alleen het politieke gebeuren wat langzaam achter ons komt te liggen ( er zijn dagen dat we het er niet over hebben) maar ook alle ingrijpende levensgebeurtenissen. de verliezen die we hebben geleden en de fysieke stressmomenten. Het maakt allemaal dat we nu alles aan de kant schuiven en we gaan. Dat besluit is het begin van de voorpret want nu start eigenlijk wel een hele hectische en intensieve fase. Waar gaan we heen? Nou, zegt onze schoonzoon; ik had gedacht ergens naar het zuiden van Duitsland. Daar hebben we niets tegen in te brengen want dat is voor ons prima. Er wordt tenminste Duits gesproken wat voor ons de tweede moedertaal is, zolang het maar gesproken wordt. Dan begint het zoeken waar naar toe want qua reistijd moet het ook nog een beetje te doen zijn. Om nog weer twaalf tot veertien uur achter het stuur te zitten op één dag is wel erg enthousiast, zowel voor de ouwelui als de kleinkinderen. Zo wordt het dus toch al weer een stuk dichterbij maar om toch in het zuiden van Duitsland te belanden valt in ieder geval Beieren af. Veel te ver, Beieren; het echte zuiden, tegen de Oostenrijkse of Zwitserse grens is dan al gauw tien tot twaalf uur rijden. Dat doen we dus niet en dat beperkt de zoekopgave. Het is of het zuiden van het Saarland of het noorden van de deelstaat Baden-Würtemberg, bij ons bekend als het Schwarzwald en het andere deel heet het Schwabenland.  Uiteindelijk  spelen nog wat andere overwegingen een rol; het Schwabenland grenst min of meer aan het Odenwald en de vraag is dan terecht; hoe staat het met de broodjes? Ooit waren we op vakantie in het Odenwald ( grens van Hessen en Baden- Würtemberg) en ze hebben daar geen lekkere broodjes. Allemaal zachte broodjes terwijl we juist zo uitkijken naar de lekker knapperige Kaiserbroodjes. Dat is in ieder geval een criterium geworden, door schade en schande wijs geworden wordt wel gezegd en dat klopt weer helemaal. Nu we weten waar we naar toe gaan is een andere kwestie om de goede accommodatie te vinden. Een huisje op een vakantiepark met drie slaapkamers ( vanwege het gezelschap van 4 volwassenen en twee kinderen) is nog geen sinecure om die te vinden. Niet te vinden bij de Nederlandse en Duitse touroperators ( alleen maar verhuur van huisjes met 1 of 2 slaapkamers) dus dan maar eens kijken bij de verwaltung van het beoogde park. Geen online boeking mogelijk maar wel huisjes met drie slaapkamers dus een buchungsanfrage doen en die kwam zeer snel weer terug; ze waren nog beschikbaar. 

De keus wordt uiteindelijk een gebied wat we nog een heel klein beetje kennen uit een vorig leven maar toch ook weer heel nieuw. Het Schwarzwald wordt de bestemming dat is heel mooi ook en je bent in staat om nog andere dingen te zien, qua geografie. Grofweg honderd kilometer van Schaffhausen, of een andere dwarsstraat; Colmar. Schijnt allemaal even mooi te zijn. In onze Baselse tijd zijn we er nooit geweest ondanks dat Spaanse vrienden wisten te melden dat Colmar een hele mooie stad is. Misschien gaat het er van komen, we zullen zien want het blijft natuurlijk wel vakantie, nicht pressieren zullen we maar denken. Aan de andere kant is het dit jaar zo ongeveer 26 of 27 jaar geleden dat onze oudste met haar opa en oma van Klinken naar Schaffhausen is geweest om daar de watervallen te bekijken. Het was natuurlijk een ander leven met een 45-urige werkweek die niet veel tijd liet vrij vallen om andere dingen te doen en gingen wij liever de bergen in. Richting Interlaken en de drie mooie bergen in dat gebied; de Mönch, de Jungfrau en de Eiger; als die in je leven vanuit het ook mooie Grindelwald hebt mogen aanschouwen dan blijft er niet veel te wensen over. Dus liever de bergen in dan naar Colmar of Schaffhausen moeten wij toen hebben gedacht. Of we er nu komen, geen idee maar daar gaat het ook niet om. We kunnen er nu, terecht, van dromen. We mogen de voorpret genieten en dat is al de helft van de vakantie.

 

33 jaar

33 jaar waren het andere Klinkertje en ik getrouwd. Het is maar een getal en het is maar tijd. Het is wel een apart moment in ons leven na alle sores van het laatste jaar. Dat vroeg, na al het, voor ons, goede nieuws om een beetje vieren. Dat hebben we dan ook fijn in onze eigen kring gedaan. En zo startte een lang weekend wat, doordat Koninginnedag, tegenwoordig Koningsdag geheten aansluitend aan het weekend viel. Dat betekende voor veel mensen een fijn lang weekend en door het lekkere weer van vandaag kon er, vanwege de verjaardag van Willem, feest worden gevierd. Wij hebben dat niet gedaan maar hebben, dit maal in het gezelschap van onze kleinkinderen en hun ouders, lekker gewandeld. Nog even relaxen voordat opa zich straks weer richting werk gaat begeven. Dat zal toch een raar moment weer zijn. Na 8 weken stil te hebben gestaan ( wat werk betreft) weer meelopen. Doordat het een nieuw team en een nieuwe wijk is moet ik uiteraard eerst worden ingewerkt. Dat gaat eerst gebeuren maar de week erna mag ik weer volop los, met mate. Eerst wat opbouwen maar wel weer alleen de wijk in. Dat komt toch nog weer onverwacht snel maar wel heel fijn. Ik wil me langzaam natuurlijk ook bewijzen aan het nieuwe team die mij alleen kennen van de mooie praatjes maar nu gaat het echt gebeuren. 

Dit weekend besluit zich met nog iets moois en dat is dat we misschien zelfs wel weer op vakantie gaan. Met de kleinzonen op vakantie en hun ouders gaan dan ook mee. Of het kan doorgaan hangt nog van de vakantie van opa af en of we iets geschiktst kunnen vinden. Doet er allemaal niet aan af, de voorpret en de lol er vast is.

Frisse start

Gisteren bij mijn nieuwe team geweest, erg fijn en tegelijk ook geruststellend. Nog altijd moet ik wennen aan de gewone werkomgeving. Waar je niet drie keer moet nadenken over wat je doet, zegt of uitstraalt. Waar je niet bij elk gesproken woord moet nadenken wat de tweede en derde betekenis kan zijn. Of iemand oprecht is of met een tweede en derde agenda spreekt. Dat is wel een gewoonte geworden in 14 jaar politiek, om daar aan te denken en rekening mee te houden. Denken in scenario's, wat kan er nog meer gebeuren, welke vragen kunnen ze nog meer stellen, heb ik iets over het hoofd gezien, waar liggen de belangen van de ander. Het is maar een korte opsomming maar het vormt je wel en daar moet ik rekening mee houden. Het gaat nu dus heel anders, oprechte interesse en aandacht en dat is een hele verandering.  "Je Blogt niet veel meer", werd mij gezegd door een nieuwe collega en dat verraste me dan ook weer. Er is dus iemand die de moeite heeft genomen om te zoeken naar mijn naam. En dan verder te kijken naar wat daar dan achter zit. Heeft blijkbaar Blogs van mijn hand gelezen en dat vind ik mooi. Het weinige Bloggen van de laatste tijd heeft vooral te maken met de ziekte die ik heb doorgemaakt. Geen zin om te schrijven omdat ik wel kan, maar niet wil schrijven, over het enige onderwerp wat me heeft bezig gehouden, mijn ziekte.
Dat is voor een keer aardig om daarover te lezen wellicht maar na de vierde keer denkt u, lezer, het is mooi genoeg geweest, heb het eens over iets anders. Een frisse start maken, dat is wat ik graag wil. Er valt tenslotte genoeg te schrijven, over de politiek kan ik elke dag wel schrijven. Zoals nu weer met de opvang van illegale asielzoekers, mensen die vaak geen kant meer op kunnen en waarvan een "beschaafd" land als Nederland toch tenminste voor die drie basale dingen zou moeten zorgen.  U weet dat het andere Klinkertje en ik de auto regelmatig als Praathuis misbruiken. Zo ook gisteren waar we het over het voorgaande probleem hadden. Hoe onze Partij zou moeten acteren en de verrechtsing van de VVD. We konden niet op zijn naam komen, in onze ogen in ieder geval een echte liberale VVDer, en iemand als van Aartsen in Den Haag. Die denken daar toch anders over, zo was onze gedachte; waarom horen we die niet? Het ging natuurlijk om Frans Weisglas( de onbekende) en laat die vanmorgen via o.a. Twitter en de Volkskrant melden dat hij, van Aartsen en van Zanen het standpunt van de VVD niet steunen. Dat is mooi, zo'n geluid van VVD mastodonten, ja de VVD heeft ze ook. Toch was het even een rare gewaarwording, dat een korte analyse in het Praathuis direct zoveel resultaat oplevert. Ik waarschuw Nederland; morgen gaan we weer een eind rijden.

Ziekjes

Nadat het andere Klinkertje de meeste van u al vaker een bericht heeft gestuurd over de stand van zaken m.b.t. uw schrijver doe ik nu zelf maar eens een duit in het zakje. Het leven neemt zoals altijd gewoon weer zijn loop, of ik nu ziek ben of niet. Dus hebben we een zeer rustige Pasen achter ons. Lekker rustig en toch ook een beetje leeg. Als tradities, met goede reden, even geen doorgang kunnen vinden dan is dat toch een beetje treurig. Het kon niet anders hoor en ik ben ook blij dat de traditie die wij hebben ( gourmetten met Kerst en Pasen) niet door ging. Daarvoor ben ik echt nog niet op krachten. Natuurlijk vol ik me al heel wat als ik in de ochtend opsta en beetje ontbijt maak. het stelt allemaal nog niet veel voor en ik ben nog steeds blij als ik na de lunch me achterover in mijn bed kan laten zakken om even te slapen. Dat is mijn grootste tijdverdrijf nog steeds, slapen en bijkomen van alle avonturen. Tot aanstaande donderdag want dan komt er weer een Salomonsoordeel aan; wel of geen nabehandeling. Wel of geen chemotherapie, en hoe dan. Dat heeft uiteraard ook invloed op de strijdwijze van de komende tijd. Kan ik alweer snel(ler) aan het werk of wordt dat alles vertraagd door de nabehandeling, ik weet het niet maar het spookt wel in je kop natuurlijk. Aan de andere kant gaat het toch nog redelijk snel en ben ik toch alweer in redelijke doen. En zoals we weten; wachten duurt lang. Nog twee dagen en dan weten we meer, geduld bewaren, het moet maar even.

Dat viel mee

Twee weken geleden besteedde ik een heel epistel aan de Formule 1 en dan met name over de rol die een bepaald iemand speelt in die wereld. Afgelopen weekend was de tweede race van het seizoen en gelukkig was ik net op tijd weer zo geprepareerd dat ik de race thuis kon zien.  Wat een meevaller was dat. Het is lang geleden dat ik zo'n mooie race gezien heb. Natuurlijk was de doorbraak van de hegemonie van Mercedes door, in dit geval Ferrari, een mooi gevoel. Er is in ieder geval weer strijd tussen de merken en dat is goed. Als de wedstrijd van tevoren beslist is en 1 merk wint alleen de vraag is welke coureur dan is voor mij de lol er gauw af. Nu was het echter zo dat door het racen, en niet door een toevalligheid, Ferrari er met de winst vandoor ging en ik eindelijk een beetje blij was met dhr Vettel. Blij was ik ook met Verstappen junior die een mooie race reed en de hele race zijn verstand erbij hield ( daar kan pappie wat van leren) en uitreed op de zevende plaats. Slechts in een fractie van en seconde zag ik ineens senior in de auto zitten en dat was toen er de pits ingereden moest worden en dat te enthousiast ging. Hij raakte iets buiten de baan en half in een grindbak. Na alle grapjes die daarover gemaakt zijn zal ik niet een nieuwe aan het oeuvre toevoegen want het opzoeken van een grindbak kan toch niet in het DNA van de Verstappens zitten. Gelukkig liep het avontuur met de grindbak goed af en hij werd dus, als jongste ooit, zevende en pakte punten in het nieuwe systeem. In het oude systeem kregen de nummers 1 tot en met 6 punten dus dan was het zero points geweest. Niettemin gaat hij er wel komen, deze Max want hij heeft veel meer talent dan zijn vader en is , nog belangrijker, verstandiger en wijzer dan senior. Hij gaat ver komen, goed voor hem.

PS 2015

Het is een drama geworden voor dit kabinet, voor het kader van mijn Partij en voor de Partij in het algemeen. Gehalveerd, niet meer en niet minder. Daar past op zijn minst wat deemoedigheid en is zelfreflectie op zijn plaats. Een halvering betekent niet meer dat de kiezer je niet begrijpt, dat je idealen niet meer aankomen en dat jij de wereld wel begrijpt maar de wereld jou niet meer. Het heeft zin daarbij stil te staan en niet, zoals nu gebeurd, te roepen dat je erop gerekend hebt, dat het pijnlijk en niet onverwacht is maar dat je blijft strijden voor de sociaaldemocratische idealen. Wat een gelul zeg, dat ervaar ik nu heftiger dan andere keren. Dat komt door het gevoel dat de Partij er nu fundamenteel naast zit, een fundamenteel andere koers heeft gevaren en daar dus nu de wrange vruchten van plukt zonder daar constructief mee om te gaan. Het belang van het kabinet staat voorop, dat geldt voor mijn partij en zeker voor de VVD. Nu vinden 90% van de kiezers van de laatste partij dat het kabinet moet doorgaan. Ja, dat geloof ik graag want tenminste het gevoel en de opvatting leeft, onder Partijleden maar zeker onder de kiezers dat mijn Partij VVD beleid uitvoert en daarmee een aangename partner is voor diezelfde partij.

Nu moet ik nu dan erg lachen om Jan Mulder en soms ook niet. Gisteren toch een mooie uitspraak van hem op de vraag of hij ging stemmen; “Als kiezer die altijd links heeft gestemd; Een uitslag de vorige keer dat die Partijen gescheiden moesten worden; in Nederland gaan ze samen en zijn er nog content mee ook. Zo misselijk makend.” Aldus Mulder in een vrije vertaling van mijn kant en ik kan hem goed volgen. Ervan overtuigd zijnde dat er veel mensen met mij de Partij niet meer kunnen volgen omdat de invloed van het rechtse kamp in de Partij veel te groot is geworden en de vraag is of dat nog gekeerd kan worden. Dat is de hamvraag want als er niet snel verandering komt vrees ik dat we, zodra de traditionele kiezer afhaakt, de Partij vervalt tot een kleine middenpartij. Dat is een zure constatering en of de linkse kiezer gebaat is met de SP als alternatief is maar de vraag. De keus voor de linkse kiezer is wel heel beperkt; SP of Groen Links want D66 zit voor mij toch echt aan de rechterkant van het spectrum en is vooral; in mijn beleving; een Yuppenpartij; die van de goed verdienende twee verdiener. Dat is waarschijnlijk een karikatuur maar zo kijk ik er voorlopig maar naar. Verder is er links niets te beleven waarvan ik denk dat Nederland daar beter van wordt. De sociaal economische paragraaf van GroenLinks is ook niet de mijne en reden genoeg niet met die partij rekening te houden. Zo langzaam voel ik wel een liedje opkomen die in de jaren 80 een behoorlijke hit was. Nu ben ik geen fan van het Goede Doel maar hun lied België, of waar kan ik heen, was toch lekker om mee te zingen. Hoe kom ik daar nu toch op? België ?

Teleurstellend?

Het is u misschien ontgaan maar mij zeker niet; het nieuwe Formule 1 seizoen is weer begonnen. Bijna traditiegetrouw in Melbourne , Australië en de reden dat dit belangrijk is heeft te maken met de tijd. De race begint onze tijd om 6u in de ochtend hetgeen nogal vroeg is. Geen nood want, hoewel de wekker niet gezet was ik er toch op tijd uit. De rare spanning die dat blijkbaar toch met zich mee brengt zal er oorzaak van zijn geweest dat ik op tijd voor de tv genesteld zat. In afwachting van een race die uiteindelijk met 17 man van start ging. In een veld van 20 waren er twee tevoren al afgehaakt en 1 bolide deed niet mee omdat de versnellingsbak onreparabel was en niet voor de race weer klaar zou zijn. Dat was op zich al vreemd want ze kunnen binnen 3 seconden vier wielen vervangen en een versnellingsbak is wat anders maar niet repareren? 17 auto's dus en dat is een mager gezicht, dat ziet er zelfs naar uit alsof de klasse aan het uitsterven is. Het voelde niet goed wat hier gebeurd. Vervolgens waren er twee races; 2 Mercedes coureurs waren niet met elkaar aan het racen en de rest. Daar gebeurde nu en dan wat leuks en dat leidden in de eerste bocht ertoe dat er een Lotus uitging en dat de andere met schade moest parkeren. weer twee minder. In ronde 34 viel vervolgens Neerlands Hoop in bange dagen, Verstappen jr uit met een defecte ( opgeblazen?) motor. Gelukkig geen einde in de grindbak maar dat kan ook bijna niet meer want grindbakken horen bijna bij het verleden. Max kon er dus niets aan doen en hij deed het eigenlijk geweldig goed, leeftijd of niet, hij is een veel betere coureur dan zijn vader.
Als deze sport zo doorgaat hoort ze ook binnenkort tot het verleden. Dit gaat echt niet meer goed komen zo vrees ik. Nadat vorig jaar de reglementen zo waren gewijzigd dat er een soort van hybride auto ontstond met een turbomotor die de auto's lieten klinken of ze een zware hoest hadden zo zijn er dit jaar nog meer aanvullende regels gekomen. Het maakt een race kijken er niet spectaculairder op; het was, als je voor de overwinning keek, buitengewoon saai. Nu kan je natuurlijk stellen dat Mercedes de boel goed voor elkaar heeft en de anderen niet moeten zeuren maar aan de andere kant is het wel zo dat de sport er zwaar onder te lijden heeft. Lijden met een hoofdletter L want het is bij tijden gewoon gênant. Uiteindelijk gaan mensen er niet meer voor naar het circuit komen of een betaalkanaal per maand betalen om de races te kunnen zien. Het zijn, zoals ik net al betoogde, geen races. Alle kunstgrepen ten spijt is het een sport die niet meer de grenzen van wat mogelijk is opzoekt, die daardoor niet meer spannend is en en die zijn eigen ondergang tegemoet rijdt. Oplossingen zijn er natuurlijk vele waar het belangrijkste moet worden; wat is voor de toeschouwer en de kijker thuis het mooiste. wat geeft het meeste kijkplezier. Geef het volk brood en spelen is geheel uit het oog verloren en daarvoor is maar een miezerig mannetje uit Engeland aan te wijzen. De man die altijd het credo heeft; als het goed gaat ben ik het en als het is gaat hebben de anderen het niet goed gedaan en ik moet er vooral zoveel mogelijk aan verdienen. Dat mannetje is inmiddels zo puissant rijk geworden is van de F1 dat ze hem verplicht met pensioen moeten sturen; zijn "verdiende" miljarden terug laten storten in een fonds om de Formule 1 er weer bovenop te helpen. Dat mannetje zouden ze moeten aanpakken want die heeft megalomane neigingen waarin zelfverheerlijking een grote rol lijkt te spelen, in mijn tijd werden die mensen gewoon opgenomen en kregen ze daar pilletjes voor; ach ja, die goeie ouwe tijd.

Systeem

De politiek deze week een beetje gevolgd vanwege het gedoe rondom twee bewindslieden. Het integriteitsbureau van onze vrienden van de VVD draaide op volle toeren om het allemaal op orde te krijgen en voorlopig te houden. Niet alleen in Den Haag is er gedoe maar ook in den lande. Niet alleen in Limburg was er gedoe maar ook in de provincie Utrecht was er relletje rondom de benoeming van een burgemeester. Nu volg ik de politiek altijd wel maar toch wat meer op afstand dan ik gewoon was. Ook deze soap met twee bewindslieden heeft weer een paar losse eindjes waarvan je denkt; hè, ...hè. De afgelopen jaren zijn er toch mensen niet opgestapt die daar heel wat meer reden toe hadden. Dit lijkt echt op schuiven in de coulissen om voor te bereiden op..? Ja, voor te bereiden op wat komen gaat. Dat zijn de verkiezingen van aanstaande week waarvan iedereen nu maar moet bedenken dat het daarna nooit meer anders wordt. Na deze verkiezingen is het ongeveer gebeurd met de gevestigde partijen en gaan we zien hoe het onder de nieuwkomers gaat. Dat zal nog wat noviteiten gaan geven. Of Nederland daar echt op zit te wachten is maar de vraag. Het gaat zoals met de portemonnee; iedereen denkt bij maatregelen van de overheid dat het voor het eigen inkomen wel mee zal vallen. Nou dat is meestal dus niet zo. Zo denken we ook dat allerlei ziektes vooral bij anderen voorkomen en jezelf zoiets niet kan of zal gebeuren. Het wachten is dus op nieuwe machthebbers en op de manier waarop ze dan met de macht omgaan. Daarom gebeurde van de week wat er gebeurde; er moet alvast geschoven worden met poppetjes want inhoudelijk had het weinig zin wat er gebeurde. Het is onderdeel van een geregisseerd plan, zo is in ieder geval mijn speculatie. Waarom, waartoe en waarvoor; nog geen idee maar ik denk dat het de komende weken wel duidelijk wordt.

Vertrouwen

Een achtbaan noemde het andere Klinkertje de afgelopen periode. Dat is wel een mooie titel voor een periode die een mens nog eens met de neus op de feiten drukt. Die achtbaanrit had maar zo voor een snel en voortijdig einde kunnen zorgen. Dan had er niets anders gerest dan The Endgame. Het laatste stukje naar het eind, naar de eeuwige jachtvelden. Toch heeft me dat niet zo bezig gehouden want net als bij eerdere crisis is het niet het gevoel gekomen: this is the end. Nee dat had ik niet terwijl ik het weleens gehad heb. Inmiddels 35 jaar terug heb ik wel gedacht dat het einde der tijden voor deze jongen aangebroken was. Wat was ik ziek door een niet, in een ziekenhuis liggend, herkend ziektebeeld. Nadat eindelijk herkend was welke ontsteking ik had en welk antibioticum geschikt was restte een snel herstel. Toch is die periode me, van alle keren dat het weleens bijna mis ging, het meest bij gebleven. Nu dus niet: er gloort een behandeling. En dat ondanks dat het, in principe, een levensbedreigend ding is, lijk ik weer eens langs de afgrond te gaan maar het net op tijd te redden om er langs te komen. Niet dat al het spannende er nu af is maar het geeft vertrouwen dat ze lijken te weten waar ze mee bezig zijn. Dat gevoel had ik niet. Als er geen vertrouwen is en op vertrouwen is veel op gebaseerd in het leven, als dat er niet is, komt het niet goed.

Apeldoorn

Het overlijden van Dolly Parton, een herpublicatie van een blog, geschreven 26 februari 2015:

Apeldoorn in de vroege ochtend, ik heb het al vaak gezien en eigenlijk hoef ik het niet te zien. Zo werd ik 39 jaar geleden op deze zelfde plek, alleen vier verdiepingen hoger, wakker na een operatie aan mijn enkel. Onverwacht na een ongelukje met mijn  brommer en een onbekende auto. Behoorlijk pijn en een beetje confuus van alle gebeurtenissen werd ik wakker. Eigenlijk zoals nu ook weer. 39 jaar geleden waren er nog geen tv's op de kamers en had je alleen radio. Met een grote oorschelp kon je daar naar luisteren en het waren geloof ik zes zenders. Ja, die goeie oude tijd. Wakker werd ik dus en half soezerig hoorde ik op de radio een liedje dat ik, op de een of andere manier, troost kon geven. Jolene van Dolly Parton werd gespeeld en ik vond het mooi. Nooit van haar noch het liedje gehoord. Later, uit het ziekenhuis, op zoek naar het nummer en wie het zong. Dat waren toen of andere zoektochten want nu agaan we internet op en je vind van alles maar, ter herinnering, dat was er toen nog niet. Zoeken in de weinige muziekbladen en luisteren naar de radio of het liedje weer langs kwam en dan snel de cassetterecorder aan om op te nemen. Nu, 39 jaar later in weer in datzelfde ziekenhuis en ben voorzien van een iPhone en iPad, wat een luxe toch. Vanuit mijn bed bel ik met mijn relatief nieuwe werkgever om ze kond te doen van het ziek zijn van hun employee. Met een figuurlijke pijn in het hart want het zouden de laatste dagen zijn in mijn oude wijk. Dat betekent afscheid van cliënten en van sommige had ik dat persoonlijk willen doen. Het gaat helaas niet gebeuren en dat spijt me zeer. Zo zie je maar dat de ene vroege ochtend de andere niet is. Jolene is eigenlijk een zeiklied kom ik tot de ontdekking maar wel een mijn mooie zeiklied en daarom. Nu is het zo, in een bed allemaal minder handig anders kon u er nu naar luisteren. Met een beetje geluk zet het andere Klinkertje het voor mij achter deze blog. Tot de volgende. Dolly

Eind februari

We kruipen langzaam richting eind van de winter. Het heeft nu en dan wat gevroren en er is zelfs nog even geschaatst op natuurijs. Laat onverlet dat de afdronk van deze winter voor mij vooral een is van een hele lange herfst. Veel donkere en sombere dagen, zo zal de herinnering zijn. U weet inmiddels wel dat het weerpraatje een favoriet onderdeel is en om er even over te klagen ook. Dat hoort misschien wel meer bij de " Nederlandse" natuur dan erwtensoep of boerenkool. Boerenkool overigens die aan een opmars is begonnen in de VS zo begreep ik uit berichtgeving vorige week, een groente die daar "kale" heet. Verbasteringen van Nederlandse woorden en dat ze daar goed in zijn wisten we allang.

Breukelen USA

Breukelen NL

 Zo heetten hele wijken in New York naar Nederlandse steden en dorpen. Harlem is nog wel de makkelijkste want is natuurlijk Haarlem zoals Brooklyn van Breukelen afstamt en Flushing (Flushing Meadow, tennis) van Vlissingen. Die boerenkool dus in het buitenland want hoewel we hoegenaamd geen Nederlandse keuken hebben is er een reeks aan producten die Nederlands, of in ieder geval Lage Landen gerelateerd is. Boerenkool, andijvie, spruiten, witlof en nog een aantal groenten zijn tamelijk geografisch beperkt beschikbaar. Jazeker kennen ze bijvoorbeeld in Zwitserland ook wel andijvie maar wordt het op andere schaal geconsumeerd en geproduceerd. Daar is het veel verfijndere kost en wordt het niet gebruikt voor de stamppot maar voor de Salatschüssel.
Zo hebben wij ons op vakantie in Midden Europa altijd verbaasd over de geringe hoeveelheid snackbars in de verhouding zoals wij die kennen. Geen frikadellen in Insbruck en geen kroketten aan het Gardameer. Ook geen Nederlanders die in een gat in de markt stappen en dat als land van avonturiers zou je dat verwachten. Verder dan de kaas uit Gouda, de tomaten en de bloemen komen we nog niet. Nu weet ik wel dat in Spanje het barst van de frietpaleizen met Nederlandse eigenaren maar toch, ook dat is weer beperkt. Dat is ook maar beperkt natuurlijk want het zijn vooral de vakantiegangers die er gebruik van maken. Het wordt geen traditie zal ik maar zeggen en moet dat dan? Nou voor mij niet want zoals de Engelsen Fish and Chips hebben zo hebben we hier andere dingen en dat onderscheidt is goed. Het is niets zo lekker als na een abstinentie van twee maanden, door werk of vakantie in het buitenland, de eerste frikandel speciaal in je mond te kunnen steken. Hij smaakt dan echt nog veel beter, let maar op. Het verlangen ben je je niet altijd bewust maar het gaat zo met de drop, de pindakaas en de hagelslag, eert mis je het maar het gaat over. Maar als het weer binnen handbereik s dan moet het gebeuren en ven een inhaalslag maken. Nu is de frikandel speciaal misschien wel het meest Nederlands maar wordt het meest buitenlands klaar gemaakt. Is het u ook al opgevallen dat de meeste patatzaken, snackbars zijn overgenomen door Aziatische types die wij vroeger Chinezen zouden hebben genoemd. Nu komen ze uit Hong-Kong, Vietnam en ander landen in de Zuid-Oost hoek van Azië. Dat is nog eens bijzonder en waar deze overnames vandaan komen weet ik niet maar er zal vast een goede reden voor zijn waarom de frituurcultuur van Nederland wordt overgenomen door anderen. Wie het weet mag het zeggen.

Radio

Nu ik weer veel meer in de auto zit luister ik ook meer radio. Nou ja; luisteren is een groot woord, het staat aan en ik hoor het. Dat is ook wel het lekkere van de auto; de radio staat aan en veel van wat er langs komt hoor ik niet eens. Dus luisteren, nou niet zo vaak. Zoals je de televisie aan kunt hebben als levend achtergrondbehang zo kun je de radio aan hebben als levend achtergrondgeluid. Nu en dan komt er toch iets langs dat de volumeknop omhoog gaat en er echt geluisterd wordt. Naar goede muziek bijvoorbeeld al komt die niet zoveel langs. Zo hoorde ik gisteravond dat Peter Gabriel vandaag 65 jaar is geworden (van harte gefeliciteerd daarmee). Wat draaien ze dan ter gelegenheid van die gebeurtenis; Solsbury Hill. Niet dat geen goede muziek, geen goed nummer is maar ik denk dan ( waarschijnlijk volkomen onterecht) draai eens iets anders. De man heeft zoveel gedaan, zoveel muziek gemaakt, met zoveel anderen muziek gemaakt, zoveel betekent op andere terreinen ( en nog). Draai dan eens moois uit de Genesis periode of iets van mijn favoriete, in Italië vastgelegde, concert wat ik nog steeds één van de mooiste vind. Zowel het optreden als de manier waarop het concert zich ontwikkeld en is vastgelegd. Prachtig gewoon en ik had graag Sky Blue gehoord in die live versie in samenwerking met de Amazing Blind Boys from Alabama. Dat was nog eens een verrassende keuze geweest, muziekproducent van omroep Gelderland ( want daar stond de radio op). Doe eens iets anders dan anders is so wie so mijn advies aan de muziekproducenten van deze zender, wat een oubollige muziek komt daar soms langs. Het lijkt wel of ze het saaie deel van de Top 2000 constant aan het herhalen zijn. Dat kan veel beter daar in Arnhem. Het valt me niet mee een zender te vinden die aansluit op mijn muzieksmaak en, zo heb ik u al vaker uitgelegd, muziek is emotie en wat je de ene dag mooi vind is de andere dag niet goed. Dat hangt met sfeer, stemming en andere dingen samen. Zo is de ene dag wat klassiek's mooi en de volgende dag is het weer helemaal Americana. Dat valt ook niet mee om daar een muziekzender voor uit te vinden. Muziek meenemen in de auto is eigenlijk nog het beste recept maar jammer dat dan de actualiteit weer gemist wordt. Ja lastig is het om iedereen zijn zin te geven maar dat is nog wat anders dan bijna altijd oubollige muziek te draaien, niet meer doen.