3 september

September is een beetje een rare maand geworden,

natuurlijk; iedereen gaat weer aan het werken probeert weer op gang te komen na de vakantie. Voor mij, voor ons, betekent het ook een maand met belangrijke data; te beginnen met 3 september wat zowel de verjaardag is van een neef uit het Westen als de sterfdag van mijn vader. Op een afdeling in het Zonnehuis in Beekbergen, inmiddels tien jaren geleden, heeft hij zijn laatste strijd gestreden. Dat is ook wel een belangrijk woord als ik aan hem terug denk, strijd. Altijd wel strijd geleverd en soms berust in de nederlaag of de consequenties ervoor genomen. Beetje eigenwijs soms, en varend op zijn kompas dat vooral intuïtief gestuurd was. Hoe hij het voelde zo probeerde hij het ook.Met wisselend succes overigens maar dan stonden een aantal pilaren op zijn pad waaraan hij zich kon vasthouden. De bond ( het NVV, later FNV) en de partij, in geloof had hij geen vertrouwen vooral ook omdat zijn vroege jeugd, in de Drents/Groningse Veenkoloniën, hem vooral geleerd had dat de kerk niet te vertrouwen was. Dat geldt natuurlijk vooral voor mensen van die kerk, waarvan sommige heel voornaam waren en alleen werk uitdeelden aan hen die ter kerke gingen. Dat was bij sommige rijke boeren een voorwaarde om bij hun aan het werk te mogen. Dat kunnen we ons nauwelijks meer voorstellen maar was daar de harde werkelijkheid. Zijn vader die verplicht naar de Noord-Oostpolder werd geplaatst in het kader van werkgelegenheidsprojecten en daar behoorlijk, fysiek, onder dat regime geleden heeft. Het zijn beelden die niet meer uit zijn wereld zijn vertrokken en die hem hebben gemaakt tot de man die hij was. Een halve Groninger, want officieel wel in Drenthe gelegen woonplaats spraken ze toch vooral Gronings maar hij had zich koste wat kost dat accent afgeleerd. Aan mijn vader kon je niet horen dat hij uit die streek kwam, behalve als familie belde, dan kon hij direct omschakelen en was de conversatie van een aangenaam Gronings niveau. Die familie sprong elkaar ook wel bij, met alle handigheden en dingen die er bij ons thuis moesten gebeuren, zeker de wat omvangrijke zoals de bouw van de garage en het aanleggen van oprijpaden voor de auto. Beton werd gegoten in bekisting en voorzien van een grind bovenlaag, een hele dag waren ze ermee bezig maar zelfs hulp uit Groningen was er. Er waren panelen over van een oude school die werd afgebroken en die panelen werden op de een of andere manier bij ons thuis bezorgd en diende om de zijkant van de garage te verbeteren. Hoe ie eraan kwam geen idee maar dan werd er weer wat bezorgd. Zo is de onderzijde van de garage gemaakt van stenen die bij de sloop van een huis vrij kwamen, die stenen zaten natuurlijk nog onder het cement en moesten gebikt worden, schoon gemaakt van de cementresten, een machtig karweitje vonden wij, maar hoe hij aan die stenen kwam; geen idee. Zo kan ik me ook niet herinneren dat bij ons thuis papier werd gekocht, geen tekenpapier en geen wc papier. In ons, deels onderkelderde, huis was plaats genoeg voor een paar mud aardappelen en zeker voor een paar balen met toiletpapier. Mijn vader was zo’n man die met een pakje Caballero zonder filter de wereld dacht rond te komen, en voor een groot deel lukte hem dat ook nog, in die tijd. Hij zou er nu niet ver meer mee gekomen zijn in een wereld, in ieder geval in Nederland, die nauwelijks meer rookt. Maar in die tijd kreeg hij veel geritseld en gedaan van mensen, en altijd zoveel mogelijk aardig blijven. Waar ongeveer de hele familie een hekel aan had was als hij ging handelen. Bij kledingzaken, bij zaken voor woninginrichting, en waar al niet probeerde hij een korting te regelen, tot afgrijzen vaak van de aanwezige familie die net deden of ze er niet meer bij hoorden. Zo kocht ik mijn trouwpak bij Westen in TerApelkanaal en dat was natuurlijk een behoorlijke kosten post, dus zo begon mijn vader tegen de verkoper, sokken en een stropdas konden best van de rekening af. De verkoper keek even op en moet gedacht hebben; hier is zo’n klant die dan de hele koop afblaast, dat gaan we niet doen en kwamen de sokken en de stropdas voor rekening van Westen Mode. Dat deed ie gewoon; een gewoonte die geen van ons geërfd heeft, wij betalen bijna altijd keurig wat van ons gevraagd wordt, hij niet. Koppig waarschijnlijk om niet altijd te doen wat een ander wil, ook dat heeft hem wisselend succes gebracht. In de clinch met bazen, met anders denkenden en met personeel. En overal altijd het soort van missie voelen om anderen te overtuigen van zijn gelijk waarin de Partij en vakbond een grote rol speelden in zijn argumenten. Iedereen lid van de bond en de Partij en dan zou het goed komen met de wereld, zo was zijn stramien. Een machtsdenker ook, groot en sterk moest je zijn tegenover andersdenkenden en vooral tegen ondernemers van elke slag. Maar ook in die, voor hem, onnatuurlijke habitat, had hij zijn mannetjes en mensen die het goed met hem voor hadden. Wel raakte hij langzaam, in de laatste tien jaren van zijn leven de draad en de grip op het leven kwijt. Deed dingen die eigenlijk niet meer verantwoord waren en wist ook steeds slechter met zijn geliefde gereedschap om te gaan. Gereedschap waarmee veel is gerepareerd en gemaakt, vooral voor ma en de kinderen, maar ook voor familie en anderen. Dat is een nog een onbesproken kwaliteit; in zijn dagen was hij ontzettend handig en kon hele veel met metaal en hout. Tot de dan van vandaag hebben we een rekje wat hij maakt in de tijd dat wij in Basel woonden. Bij de lokale Migros stond een hekje voor tussen de deur en dat model heeft hij goed ingeprent en thuis nagemaakt, dat kon hij als geen ander. De laatste jaren van zijn leven werd het wel steeds lastiger om met hem te praten, te overleggen en hem nog te volgen in zijn betogen. In de laatste periode, al in het verpleeghuis, kwamen we op bezoek en gingen we “vergaderen”. Hij was de voorzitter en we hebben een vergadering gehouden van ongeveer een uur en vervolgens de “vergadering” geschorst tot een volgend moment. Dat was echt nog een geweldig moment waarin hij in zijn”oude” manier van doen was. Daarna ging het heel snel bergafwaarts en die vergadering, dat begrijpt u; is nooit afgemaakt. Op 3 september kwam pa te overlijden op 85 jarige leeftijd, en hij had een werkzaam en mooi leven achter zich, altijd proberen het goede te doen en in strijd te gaan. En zo blijft die datum vooralsnog in het collectieve geheugen van onze familie bestaan. Er volgen deze maand nog meer gedenkwaardige dagen, dan meer.

Werk aan de winkel

Na jaren van onachtzaamheid heeft onze huurbaas het licht gezien en heeft de woningstichting

besloten om deze hele club huizen een make-over te geven. Dus vandaag, is na een aantal weken voorbereiding,het zover. De ruiten aan de benedenzijde worden geheel vervangen en daarna komen de schilders om de boel te verfraaien. In twee ploegen zijn ze bij de buren en bij ons bezig, alle ramen worden verwijdert en als het goed is van nieuwe thermopane voorzien. Dat is een heel gebeuren bij ons in de straat, dat zult u begrijpen. Timmerlui, glaszetters en schilders lopen her en der in en uit. Plus alle aanvoer van glas en ander materiaal geeft een drukte in onze, anders rustige, straat. Bouwradio aan, timmeren, schuren en zagen dat het een lieve lust is. En nu maar hopen dat het zo wordt als gedacht en beloofd. Verder, behalve de sport weinig gezien en gevolgd want het andere Klinkertje en uw schrijver hadden steeds meer het gevoel dat we aan het kamperen waren. Alles aan de kant en soms zoveel mogelijk naar boven, of afdekken met een kleed en wegzetten uiteraard. Zodat de werklui hun weg konden vinden en rustig aan het werk konden gaan zonder door onze spullen gestoord te worden. 

Verwarrende tijd

Na een heerlijke vakantieperiode is de werkelijkheid weer op ons neer gedaald, en hoe. Na de heerlijke dagen her en der in het land is de realiteit wel weer ingeslagen als de spreekwoordelijke bom. Wat een toestanden inmiddels alweer beleefd. Met de details zal ik u niet lastig vallen maar het is wel best weer een beetje heftig. De woningstichting begint maandag met een opwaardering van het door ons gehuurde huis. Dat betekent dat het andere Klinkertje heel druk is geweest met verwijderen van van alles en nog wat om de mannen toegang te geven tot alle ramen beneden. Die worden alle vervangen door nieuw thermopane en er wordt hout gerepareerd en geschilderd. Het is een komen en gaan van timmerman, schilder en glaszetter als je eenmaal aan de beurt bent. Maandag gaan alle ruiten eruit, en hopelijk nieuwe er weer in. Tussendoor een strijd om ons inkomen te consolideren waarin de gebruikelijke papieren oorlog nog niet tot het gewenste resultaat heeft geleid. Papieren zijn er wel en niet, een beetje chaos dus die geen goed doet aan de te bewaren rust. Vervolgens laat de thermostaat het afweten, geeft nog maar 1 cijfer waar het er ander 2 met een cijfer achter de komma moet zijn, en tot overmaat van ramp krijgt het andere Klinkertje een brief waarin een afspraak met de specialist andermaal is verzet. Hoe het bij u gaat weet ik natuurlijk niet maar wij moeten even onze rust pakken, voor zover dat gaat. Even de tijd nemen om de gedachten te ordenen en vervolgens weer actie te ondernemen. Het komend weekend gaan we de boel nog verder ordenen zodat de bouwvakkers maandag goed aan de slag kunnen, het zal ons benieuwen kan ik u melden. Hoe dat zal gaan, hoe het er uit komt te zien en hoe lang het uiteindelijk zal gaan duren. Dat het een verbetering zal zijn daar gaan we wel vanuit, dat het eerst slechter moet worden voor het beter wordt is ook zeker maar desalniettemin is het ook iets waar we beiden wel een beetje tegenop zien. Als het goed is het over een maand allemaal weer voorbij en dan hopelijk in een beetje gerenoveerd huis.

Limburg

Een poosje stil geweest, en terecht. Hitte was eigenlijk de grootste boosdoener en daarnaast hebben het andere Klinkertje en ik wat van vakantie genoten. Weliswaar aangepast maar toch. Zo zijn we een dag naar Zuid-Limburg geweest, heerlijk en mooi. Het weer werkte mee, wel warm maar net niet te. Op zoek naar wat bijzondere exemplaren in het Dierenrijk belandden we op een natuurbegraafplaats, diep in Zuid Limburg. Auto lekker onder de bomen kunnen parkeren, mooi plekje voor mij om te slapen in de auto, dat ook. Zo zie je maar dat de wensen zich aanpassen naar de omstandigheden, en die maken dat overdag nog steeds uit drie delen bestaat, en ertussen moet even geslapen worden, anders is het niet vol te houden. Goed, diep in Zuid-Limburg op een prachtig plekje belandt na een behoorlijke rit, voor ons toeristen is het dan toch heerlijk dat er maar 100 km/h mag worden gereden. Het verkeersbeeld is veel rustiger en daardoor pakken we wel vaker de snelweg om ergens te komen. Goed, diep in

Zuid-Limburg van de snel weg en een provinciale weg en Tom die ons de weg wijst met kronkelroutes, het was top. Na zoveel gereden te hebben moeten we echt even en daarvoor kwamen we terecht op een weggetje die zo uit “Dagboek van een Herdershond” leek te zijn gestapt. Voor en achter ons heuvelt het landschap om ons heen, geweldig. We hadden direct het gevoel in een ander land te zijn, en dat is Limburg natuurlijk wel een beetje. Nadat we wat gegeten, gedronken en afgeladen hadden weer verder door het steeds meer geaccidenteerde landschap. Tot we dus belanden op de eerste bestemming, in de buurt van de natuurbegraafplaats. Onderaan een heuvel lag de parkeerplaats en om er te komen moesten we een hoogteverschil van zo’n dertig tot veertig meter overbruggen, en overbruggen betekent klimmen in dit geval. Daar aan gekomen bleek al snel dat het gezochte hier niet kon worden gevonden maar toch de schoonheid van het uitzicht, en de aangelegde begraafplaats bewondert. Tegenstrijdig genoeg was het ook heel mooi, met wat grote en kleine vijvers en steeds dat uitzicht. Heel mooi en natuurlijk ingericht. Niet gevonden dus op een gegeven moment weer naar beneden en verder gelopen, vals plat, naar een ander punt in de omgeving die een mogelijkheid zou kunnen zijn. Na ook hier niets gevonden te hebben werd het tijd voor een slaapje en ging het andere Klinkertje in de buurt nog even kijken. Lekker geslapen onder de bomen en jawel; in de tussentijd had het andere Klinkertje het gewenste (zeer zeldzame) exemplaar ontdekt. Missie geslaagd en we kunnen naar huis, wat we natuurlijk niet hebben gedaan want zo vaak komen we er niet. Via Simpelveld naar Vaals gereden; en op het drielandenpunt was het een drukte van jewelste, wat een gekkenhuis. Bovendien voldeed het niet meer aan mijn herinnering, ik was er al eens geweest, een dikke veertig jaar geleden. Met Tienertoer naar Valkenburg en daarna Simpelveld alwaar op de bus gestapt moest worden naar Vaals waar de bus bij het drielandenpunt stopte. Daar stond een paal met een hekje erom heen. Niet veel te beleven, in mijn herinnering en dus op de bus en terug om via een uitstapje in Valkenburg weer de thuisreis te aanvaarden. In Valkenburg was het dat jaar, net als nu, warm en genoot ik op een terrasje mijn eerste Leeuw biertje, gebrouwen in Valkenburg, heerlijk kan ik me nog goed herinneren. Maar goed, op het drielandenpunt anno 2020 was van dit soort mooie herinneringen niets terug te vinden, een en al Horeca en de grenspaal hebben we uit de verte aanschouwd, veel te druk. In Coronatijd geen risico’s en dus zijn we uiteindelijk weer door gereden, nu richting Valkenburg aan de Geul via Margraten en

natuurlijk de kronkelroutes van Tom lieten ons hele mooie plekjes zien. Via de Cauberg kwamen we onder in Valkenburg aan, waar net na de grotten een driesprong is met allerlei cafés en restaurantjes. Het was echt ongelofelijk want die hadden ook hun terrasjes op de trottoirs gedeponeerd met als gevolg een enorme drukte. Dachten we nog dat het In Vaals druk was, nou Valkenburg spande de kroon, en onder ons commentaar dat de Corona politie hier toch goed zou kunnen cashen zijn we via het prachtige station van Valkenburg richting Sittard en Roermond terug naar huis gereden, het was een prachtige dag.

Afkoelen

Het is al een paar dagen geleden dat ik u geschreven heb en momenteel is het zo warm dat we er niet uit kunnen, al zouden we graag willen. Tegen elkaar zeggen we regelmatig dat het beter wat kouder dan warmer kan zijn. Als het dan zover is, zoals deze laatste dagen, wordt ons gelijk bewezen. Bij koude kan je de verwarming aan, een extra vest aan enzovoort. Bij warmte houd het uittrekken van kleding op een gegeven moment wel op en toch blijf je dan warm. Geheel tegen de opwarming van de aarde in, en onze opvattingen daarover, hebben we een aantal gezondigd. Gezondigd om even te ontsnappen aan de warmte buiten maar ook binnen. Ons huis schijnt geïsoleerd te zijn maar dat is vooral om de warmte er niet uit te laten waarschijnlijk, want ze komt er wel makkelijk in. Dat maakt dat we af en toe even wat anders moeten en dan de auto instappen om te genieten van de toch wel matige airco. Het helpt wel en dan koelen we af. Nu heeft deze auto een duidelijk wat mindere airco dan de vorige wagen die we mochten bezitten. Die had ook niet echt een aparte airco maar een systeem wat climatecontrol wordt genoemd, en dan weten de betreffende autobezitters over welk merk ik het heb. De huidige auto is verder prima hoor, goedkoop in het onderhoud en dat is op dit moment ook belangrijk zullen we maar denken. Natuurlijk is de hitte ook op een geven moment voorbij en kan de airco van de auto het allemaal weer prima aan. We zouden graag willen dat hij net iets krachtiger was, maar we doen het ermee. Vanavond gaan we nog weer even, even afkoelen. Het valt allemaal niet mee. Positief is wel dat de verjaardag is gevierd en dat is echt heerlijk verlopen. Ook heerlijk gegeten want in onze familie de beschikking over een barbecuemaster, die kan er echt wat van, heerlijk. En gezellig want op deze leeftijd is het net zo belangrijk dat de kleinkinderen het naar hun zin hebben tijdens zo’n verjaardag, en dat hadden ze. Zwembadje in de tuin, barbecue en een, voor mij zeldzaam, biertje erbij. Kortom; het was heerlijk. Nu rustig afwachten tot de hitte met veel harde onweersklappen afscheid gaat nemen, zo is ons voorspelt. Dat is een fijn vooruitzicht en hopende dat iedereen die onweersbuien weer goed doorkomt, tot een volgende..

Geschiedschrijving

Het nut van het bijhouden van een soort van modern dagboek is de laatste tijd voor ons wel weer aangetoond. Waar we af en toe het spoor bijster zijn waar, wat wanneer, hoe en waarom, is het nakijken van de blogs wel een uitkomst. Je kan ook zaken vergeten, of uit je geheugen wissen lijkt het wel. Ergens in 2012 een kleine poliklinische operatie en totaal vergeten dat het was gebeurd, en waarom ook alweer. Het geheugen is een vreemd ding die selectief toelaat wat je wel of niet herinnerd. En als hulpmiddel is het bijhouden van een site, of Blog in mijn geval, wel een enorm goed hulpmiddel om terug te halen wat er ooit gebeurd is. Zo had ik na de Corona toestanden last van wat kortademigheid, soms meer, soms minder. Toch maar onderzoeken en nu wachten we op een telefoontje van een nieuw verworven medische vriend. De boodschap die hij gaat brengen is nog een vraag. Opnieuw een cardiologisch probleem, en is het op te lossen of hebben ze gewoon niets gezien en moet er al dan niet verder worden gezocht. We wachten het maar af, wat in ieder geval uit deze periode bewaard blijft is dat uw schrijver het hele circus van CT, fietsen etc. weer heeft doorlopen. Soms met moeite en soms wat minder. Is het van belang dit allemaal te noteren; geen idee want acht jaar nadat ik een kleine poliklinische ingreep moest ondergaan herinner ik me het weer vanwege het vastgelegde verslagje. Is het belangrijk om allemaal te onthouden, nu even niet maar je weet maar nooit. Dus toch vanochtend maar vastleggen voordat de grote hitte toeslaat. De komende acht dagen ( tenminste) een temperatuur van 25 graden en meer, dat is iets wat me veel meer bezig houd.

Vakantie?

Dezer dagen toch meer even vrijaf van alle integratie, re-integratie en andere toestanden. Even eraf zijn was de bedoeling, kijken of dat goed gaat. Vooralsnog even niet want morgen een gesprek ergens in Apeldoorn. Dat was niet de bedoeling maar ik neem het er maar bij. Donderdag nog een telefonisch gesprek met 1 van de behandelheren en daar kijk ik wel naar uit. Daarna zou het toch even rust moeten zijn, hoewel het er ernstig uitziet voor mensen met mijn conditie. Het wordt eerst heel heet en dan een hele periode heet weer. Niet mijn idee van een fijne vakantie maar ja; de thermostaat voor boven nog nooit gevonden dus we doen het er maar mee, het vraagteken bij vakantie kan weg. Het zal waarschijnlijk toch redelijk vaak in de auto zitten met de airco aan te loeien. De laatste dagen een beetje last gehad van vastzittende nek, schouder en dat komt doordat ik ergens op de tocht heb gezeten, maar waar? Of was het toch de almaar doorloeiende airco in de auto die mij een paar frozen spieren in mijn nek- en schouderpartij heeft bezorgd? Vooralsnog is het even weg en hopen dat het zo blijft want het is geen pretje maar daarmee is alles gezegd over dit kleine drama. Wat te doen bij alsmaar heter wordend weer is de vraag en ik weet geen antwoord dat beter is da

n verkoeling zoeken, en zo rustig mogelijk blijven, dat helpt het beste. Thuis of elders? Tsja, we hebben thuis geen airco en wel in de auto, verder zijn de bossen over het algemeen net iets koeler en soms aan zee. Dat ligt er een beetje aan. Alleen is de zee wel weer een behoorlijk stukje rijden maar dat kunnen we natuurlijk, in de vroege ochtend heen, en in de late avond terug. Dat zou goed kunnen, en dan moeten we er ook zin in hebben, een halve dag in de auto. Hoewel het op de snelweg een stuk beter is sinds we maar 100 km/h mogen om de stikstof terug te dringen, dat is wel een groot genoegen. In de provincie heb je zat 2-baans autowegen waar je, met de groene middenstreep, ook 100 km/h mag rijden, niet anders dan de snelweg. Het rijdt een stuk rustiger, dat is gezegd, maar de mensen, en niet alleen chauffeurs maar ook anderen, hebben wel last van een kort lontje op het ogenblik. Zelden hoffelijk gedrag in het verkeer, of daarbuiten. Of onze Corona problemen daar debet aan zijn is iets wat me niet onwaarschijnlijk voorkomt maar het kan ook een foutieve speculatie zijn. Valt het nu pas op dat mensen een kort lontje hebben en heel erg op zichzelf gericht zijn? Dit soort observaties en meldingen schijnen wel op plaatsen voor te komen. Iets om te volgen. Dat gedrag rond de Corona neemt overigens wel kolderieke vormen aan, en als het niet zo tragisch was zou je er nog om kunnen lachen ook. De regering blijft maar hameren op 1,5 meter en de rest van Nederland houdt zich er allang niet meer aan. Zelfs zodanig dat er nu lokaal besloten moet worden tot mondkapjes om elkaar te beschermen. Wat landelijk niet besloten wordt, daarover moeten de lokale autoriteiten zich nu buigen om passende ( juridische) maatregelen te nemen. Als het werkt zijn ze blij in Den Haag en kloppen zich op de borst dat ze de lokale autoriteiten zoveel lokale autonomie hebben gegund, en als het misgaat. Als het misgaat komt er een niet aflatende, laatdunkende reactie hoe ze het lokaal toch zo uit de hand hebben kunnen laten lopen, zo voorspelbaar dit. Over Trump vandaag maar niets want daar waait de wind elke dag uit een andere hoek. Er is maar 1 conclusie mogelijk; hoe sneller hij weg is hoe beter. Zal blij zijn met ieder ander die president van de USA wordt, of het Biden is of voor mijn part een andere Republikein, om het even. Deze Potas is de gevaarlijkste sinds een demente Reagan aan het roer stond.

Verhuisd

Niets blijft zoals het is, en zeker op dit gebied niet. Verhuisd ben ik, niet echt zoals ik al eerder meldde maar digitaal verhuisd. Naar een andere provider, en dus, voor ons, naar een nieuwe werkomgeving waar u, als het goed is, weinig van merkt. Nu heb ik er ook nog weinig van gemerkt want het andere Klinkertje was de chef verhuizing, die is daar heel druk mee. Een ongelofelijke tijdsinvestering is dat en zij heeft het geduld en de het inzicht om een verhuizing tot een goed einde te brengen, ook in real leben, ,maar dat terzijde. Het overbrengen van mijn site naar de nieuwe provider, en het n

ieuwe adres, met nieuwe naam: https://klinkertjes.nl is dus goed gelukt en dit is de eerste blog op mijn nieuwe adres. Nu is het zoveel tijdsinvestering dat ik geen manier kan verzinnen om het andere Klinkertje te bedanken. Het enige hoe ik haar in dat opzicht kan bedanken is te beloven dat ik me aan de instructies zal houden zoals ze voorgehouden heeft. Alleen foto’s met de juiste afmetingen, en zeker weten van ons of zeker weten zonder copyright, publiceren op de website en in de blogs. Als ik dat nu plechtig beloof, ja dan maak ik iets goed van de enorme inspanning die ze heeft geleverd. Erger nog, voor het andere Klinkertje dan; er staan nog meer verhuizingen aan te komen, die zijn minder spoed maar toch, het moet nog wel gebeuren. Gelukkig kan ik, na een redelijk blogloze periode weer schrijven. Er gebeurt weer genoeg op de wereld en er buiten. Het meest erger ik me toch aan het theater aan de andere kant van de grote plas. Trump c.s. maken er weer eens een zootje van, en nog erger dan vermoed waarover vast de komende dagen meer. De sport begint weer langzaam op te starten, met de nodige hick ups, maar toch. De Formule 1 is al weer een paar weken op stoom, en nu voor het eerst een coureur die niet mee mag doen vanwege een opgelopen Covid besmetting. Mogelijk gaat een van mijn favorieten zijn opwachting maken; de man die nooit op een podium stond van een Grand Prix en toch tien jaar mee om de prijzen streed; Nico Hulkenberg, de Hulk himself schijnt gespot te zijn deze ochtend op het circuit van Silverstone waar de GP van dit, en het volgende weekend, plaats heeft. Het schijnt ook dat we nationaal weer gaan voetballen zoals andere internationale competities alweer zijn begonnen. Het hele transfergebeuren is ook alweer op gang dus wordt dat ook afwachten wat het wordt. De Tour komt er nog aan en nog veel meer op sportgebied, dan dat alles zolang Covid 19 zich een beetje in bedwang houdt, cq houden laat. Tot gauw.

Irrationeel

Bij het hele gedoe over Corona moet ik de hele tijd denken aan het liedje van the Blue Diamonds, Ramona. In plaats van Ramona gebruik ik dan Corona, en dat klinkt ook nog. De verwarring is overigens compleet waar het Corona betreft. In bijna alle andere landen van Europa is het mondkapje in de openbare ruimte verplicht behalve in Nederland. De verwarring is weer net zo compleet als aan het begin van de crisis. De regering roept maar dat het ieders eigen verantwoordelijkheid is en dat zij er dus geen rol in heeft. Behalve tot in den treure herhalen van de de anderhalve meter, thuis blijven en handen wassen. Terwijl nu in buitenlandse onderzoeken is aangetoond dat de uitgehoeste spray tot 8 meter kan reiken. En de rest van Europa is gek natuurlijk met hun mondkapjesplicht, geen wetenschappelijk bewijs etc. De regering houdt het bij de rationaliteit waarmee ze het probleem benaderen terwijl er natuurlijk ook andere aspecten te benoemen zijn. Das gesundenes Volksempfinden, de onderbuik van de maatschappij, is niet altijd de beste manier om problemen op te volgen maar ernaar luisteren kan geen kwaad, over het algemeen. Zo wordt de roep om het mondkapje luider en zijn er vraagtekens bij de wijze waarop Nederland omgaat met mensen die arriveren, meest per vliegtuig, uit onveilige landen. Allemaal eigen verantwoordelijkheid en niet zo belangrijk aldus de rationele deskundigen en onze verantwoordelijke ministers. Terwijl het gemor oplevert dat er wat meer dwingende maatregelen op hun plaats zouden zijn. In China, niet het beste voorbeeld maar toch, in China is het verplicht om eerst een tijdje verplicht in een hotel door te brengen alvorens je weer los mag op de Chinese samenleving zoals de verslaggever van de NOS te weten kwam. Het is natuurlijk een soort van luxe gevangenis maar je bent zeker Corona vrij als je er weer uit mag. Nee, dat soort toestanden zouden we in Nederland toch niet willen is de reactie. Nee, misschien niet maar het oneindig beroep doen op de eigen verantwoordelijkheid is langzaam ook een versleten dogma. Nu roept de eigen Corona gezant van het kabinet ook op tot meer en passende maatregelen voordat we verzeild zijn in de crisis van april dit jaar. Het lijkt aan dovemansoren gericht, voorlopig komen er alleen onderzoeken naar de redenen waarom andere landen niet zo reageren als de Nederlanders. En Nederland begint een vrijhaven te worden voor buitenlanders die hier nog mogen bivakkeren zonder mondkapje, allemaal onduidelijke boodschappen die verzonden worden, zoals in de bijgaande foto. Dit kan nog in ons gezicht ontploffen, niet ondenkbaar maar wel vrij irrationeel, zo zal de redenering zijn.

Monnikenwerk

Het andere Klinkertje is hard aan het werk, want we gaan verhuizen, Niet van adres maar wel onze domeinen op internet gaan verhuizen, dat geldt overigens niet voor de Blogspot. Die verhuizing vergt een enorme inspanning van het andere Klinkertje want die is daar mee bezig, in elk vrij momentje aan het verplaatsen. Dat proces heb ik ernstig bemoeilijkt om de volgende reden. Ik zet wel wat dingen in elkaar maar ben, vooral in de zaken die wat verder achter ons liggen niet echt heel erg oppassend geweest. Niet altijd goed op gelet van wie welke foto's waren. Soms in de stress van het moment en soms omdat ik dacht; dat kan vast wel en ongetwijfeld omdat ik er soms niet bij nadacht. Hersenloos mijn stukjes schrijven en dan is het fijn als er een passende foto te vinden maar ook soms zonder foto geplaatst. Dat is inmiddels ongeveer een doodzonde. Nooit een bericht plaatsen zonder foto, maar dan wel een rechtenvrije graag. Behalve het feit dat er een verhuizing op til is, is dat ook een reden waarom ik niet veel schrijf op het moment. Druk met van alles en nog wat en eigenlijk momenteel weer een wat mindere periode en dan vooral fysiek. Kan niet zo lang op een scherm kortbij kijken want dan moet ik echt weer even veraf kijken om de ogen te accommoderen, anders blijft het een waas wat ik zie. Vervelend maar het is niet anders, voor het moment en maar hopen dat het weer overgaat. In de tussentijd wel heel blij want wat het andere Klinkertje weer presteert grenst, voor wat meer ongeduldige mensen als ik ben, aan het ongelofelijke. Al die, meer dan 1000 Blogjes in de afgelopen jaren geschreven,aan het nalopen en corrigeren wat niet goed is en vooral het zoeken van bijhorende foto's is een opgave. Dat is ook de reden waarom deze Blog Monnikenwerk heet. Want dat is het, niet meer of minder; monnikenwerk en daarvoor chapeau, chapeau en nog eens chapeau. Het resultaat kan ik natuurlijk ten dele al zien. Voor u duurt het nog even, als het zover is doe ik u natuurlijk bericht als de verhuizing geschiedt is.

Zomer 2020

Afgelopen week was het weer eens erg warm, te warm naar onze smaak. Waarschijnlijk heb ik het al eens gezegd en uitgelegd maar je kan met kou wat aantrekken maar met de enorme warmte houd het uittrekken van kledingstukken een keer op. Dat is het ook met de warmte, je kan alleen maar rustig doen en blijven. Tijdens het heetste moment van de dag binnen blijven; deuren en ramen dicht om de warmte buiten te houden. En zodra het iets afkoelt alles tegen elkaar open. Het helpt iets maar het nauwelijks afdoende. Voor ons was het enig afdoende om in de auto te stappen en een paar uren te genieten van de airconditioning van de auto, die gelukkig wel heel goed werkt. Afgelopen week een goed gevoel van de abdicatie van een voormalige collega, in een tijd die ver achter me ligt waarin ik nog dacht ik dat hij mijn vriend was. Zo kan je telkens weer teleurgesteld worden en zoals ze zeggen; in de politiek heb je geen vrienden. Dat klopt bijna en aan de politiek heb ik heel weinig vrienden over gehouden. Nog wel goede contacten maar dan niet politiek maar ambtelijk. Hij is dus weg en dat om persoonlijke redenen. Nu kun je daar van alles bij verzinnen en het andere Klinkertje en ik kunnen wel honderd scenario’s bedenken als reden waarom hij om persoonlijke redenen moet aftreden. Maar feitelijk interesseert het ons ook weinig, als iemand je zo teleurstelt dan is het lot, om welke reden ook, niet meer tot de verbeelding spreken. Of we ooit de ware reden zullen weten is nu onbekend en eigenlijk ook van geen belang. Waarom het dan toch een goed gevoel geeft vraagt u zich wellicht af; dat is een moeilijk te beantwoorden vraag en natuurlijk heb ik hem ook mezelf gesteld. Het antwoord ligt waarschijnlijk meer in de reden dat een periode die ik graag deels wil vergeten wordt afgesloten. Een ander antwoord zou kunnen zijn dat ik me niet meer belemmerd voel om dit bijvoorbeeld op te schrijven. Daar liggen nu geen drempels meer en dat voelt goed. Overigens is het deze eerste week van de zomer 2020 een stuk koeler en natter geworden, en dat is prima.

Waar gaan we het over hebben?

Elke dag worden we een stukje ouder, een waarheid als een koe. We merken dat we wat ouder worden doordat er allerlei, leeftijdsgebonden, gebreken optreden, wij wel in ieder geval. De ene klacht wat serieuzer dan de ander maar al met al; het wordt anders. Zo waren we deze week al twee keer bijtijds op bed, in ieder geval voor ons bijtijds. Nu is het zaterdagochtend en voor 8.30u zit ik achter mijn Mac om u een stukje te schrijven. Dat is ook wel de luxe die ik heb want ik weet nog niet waar het heen gaat met dit stukje. Zal ik het met u hebben over de aanstaande Vaderdag waar we van Moederdag denken te weten waar het vandaan komt, waar komt Vaderdag vandaan? Ik heb echt geen idee en we kunnen het erover hebben maar nee, geen zin aan. Dan maar wat anders wat ik deze week tegenkwam. Na een lange vergadering was ik zo moe dat ik de volgende dag aan de mede bestuursleden daarover meldde dat ik aan de latten was. Nu komt de secretaris uit het Westen van het land en hij vond het een mooie uitdrukking en hij meldde dat ook aan mij. Het is een Neder-Saksische uitdrukking dacht ik nog is het antwoord op de opmerking want dat is een natuurlijke reflex als mensen uit het Westen die uit het Oosten niet begrijpen. Maar we hebben geen mensen uit het Oosten; dat is geen begrip want er zijn ook hele foute mensen uit het Oosten, al klinkt hun intonatie nog zo vertrouwd. Maar ga ik het daar met u over hebben? Of toch de Covid-19 ellende die behalve een economische crisis veroorzakend ook steeds duidelijker een soort van geloven of niet geloven kampen aan het veroorzaken is. Dat er wereldleiders zijn die zo ongelofelijk onverantwoordelijk optreden zoals mijn vriend in de VS. Vanavond houd hij daar een verkiezingsbijeenkomst die door duizenden mensen in een grote hal bezocht gaat worden. Behalve dat het natuurlijk sneu is dat er zoveel mensen achter de man aanlopen is het toch ook sneu dat ze als een soort collateral damage worden gezien. De fans hebben zelf de keus om binnen te stappen, of niet. Dat het evenement überhaupt doorgaat is niet goed te verwoorden en dat in het land met de meeste vastgestelde besmettingen ter wereld. Nog een keer enorm Trump bashen lucht wel op maar helpt niets meer want anderen kunnen dat echt veel beter. Zal ik het met u hebben over de sippe onderlip van een koolmees, eh Koolmees. Ernstig teleurgesteld was hij in de leden van de FNV die gisteren niet stemden over het pensioenplan dat hij met werkgevers en werknemers had gesloten. Dat moet voor het reces nog door de Kamers behandeld want anders kan het niet meer op 1 januari 2021 ingaan. En dan kan hij niet zijn kers op de taart presenteren in de vorm van iets minder snel en minder heftig, ja zo meldde Koolmees; dat staat nu op losse schroeven en dat mocht niet als dreigement worden opgevat. Nou Koolmees; hoe dan? Over de inhoud van het akkoord, is wat mij betreft, nog veel te weinig naar buiten gekomen. Voor ons heb ik echt geen idee hoe dat eruit gaat zien en zoals ik deze week al fulmineerde worden onze pensioenen aan de beurs gekoppeld. Nou Koolmees; dat is geen VVD light (D66) idee meer maar gaat veel verder, elke VVDer zou er trots op zijn. De enige bewondering die ik ervoor heb is dat hij dat voor mekaar heeft gekregen met de vakbonden die het voorlopige akkoord met hem gesloten hebben, of zou Busker er stiekem op rekenen dat de leden het wegstemmen? Het zou kunnen maar dan is het een gewaagde gok. Dus; waar zal ik het met u over hebben? Met mezelf heb ik het over de blogs die ik nog moet schrijven, in een soort van chronologie van mijn persoonlijke geschiedenis, want ik wil nog een soort van persoonlijke historie schrijven in de vorm van samengestelde blogs. Niet omdat er
een echte schrijver in mij schuilt maar omdat ik graag wat wil achterlaten voor familie die na ons komt. En vooral omdat ik schrijven fijn vind, daar heeft u niets aan deze verklaring, en dat hoeft ook niet, voor mij telt het.

Foutje, bedankt

Zoals de meesten weten hebben het andere Klinkertje en ik een groene voor- en achtertuin. En groen is dan ook groen, dus vooral laten bloeien en groeien, en dat gaat in onze tuin heel goed. Nu hebben we een huurhuis en behalve de huur bevalt dat heel goed. Dus wat betreft het gebouw en de schuur zijn we geenszins verantwoordelijk, behalve voor de binnenboel. Dat geeft rust want bijna al het onderhoud gaat naar de woningstichting. Tot nu toe ging dat heel goed en als er iets gebeuren moest kregen we keurig bericht wat en wanneer iets plaats moest vinden. Dat gebeurde afgelopen dinsdag niet zoals afgesproken, wat heet, er was niets afgesproken. De dag ervoor was een soort pompwagen aan het draaien geweest in onze straat en met veel moeite lukte dat uiteindelijk. Door het uiterlijk van de wagen en doordat er vaker problemen zijn met de riolering in onze buurt was de gedachte; het betreft een bedrijf wat zich gaat bezig houden met het riool. Niet meer op gelet behalve het lawaai in de verder ergens in de buurt niet meer op gelet. De volgende dag kwam de wagen in de loop van de dag in ons deel van de straat staan en ik dacht nog; wat zijn ze lang bezig met dat riool maar verder niet op gelet. Het andere Klinkertje erg druk bezig en ik onder de koptelefoon voor een videovergadering hebben niets gehoord tot 2 uur later het andere Klinkertje naar de keuken en gaat en enorm schrikt van de puinhoop in de tuin. Was het betreffende bedrijf op onze schuur geklommen, alle planten afgestoken en over de rand gegooid en het dag geleegd van het noodzakelijke grind. Want er komt nieuw grind op, waarvoor dat nodig is een vraag die we niet hebben gesteld. Contact met de woningstichting leert dat ze niet op de hoogte zijn van enig werk aan ons huis en dus wordt het mysterie nog groter dan het al is. In de werkzaamheden die men bijhoudt ten kantore van de woningstichting stonden geen werkzaamheden gepland en dus wordt een projectleider ingeschakeld die het in eerste instantie ook niet snapt, bij ons zou geen werk plaats vinden tot na de bouwvakantie. Nou dat ligt dus anders, er is een kleine ravage aangericht. Dat kan natuurlijk niet en het bedrijf, de woningstichting en wij moeten er wel een beetje fatsoenlijk uitkomen. Dus staat er gistermiddag iemand aan de deur die gestuurd is door het bedrijf die onder houd verricht aan de woningen en eigenlijk verder van niets weet, hij is schilder en wordt ook maar gestuurd. De puinhoop aan geduid en hij snapt dat er wel iets is gebeurd. De werkers die het grind verwijderd hadden waren helemaal op een verkeerde plek bezig geweest en dit kon natuurlijk niet. Nu gaat het ons niet om planten of iets dergelijks ter vervanging maar we zitten ineens opgescheept met een grote hoeveelheid groen afval, hoe komen we daarvan af. Hij laat het weten en daarop wachten we dan maar.

Snelle Conclusie

De blog van gisteren over het nieuwe pensioenakkoord is in een lichte staat van opwinding geschreven en dat is niet altijd goed. Het kan leiden tot voorbarige conclusies en natuurlijk; ik had me eerst goed moeten verdiepen in het nieuwe pensioenakkoord; voor de rest neem ik er vooralsnog geen word van terug. Iets anders is de nieuwe crisis die op ons afkomt want deze periode kenmerkt zich natuurlijk door het Covid 19 gebeuren en de gevolgen voor de economie. Daarnaast is de crisis rondom de rassendiscriminatie een onderwerp wat in elke talkshow zijn momenten heeft, en gelukkig ook daarnaast. Ergens deze week ving ik het begrip Zwarte Intifada op, dat werd niet positief gebruikt en daarover kwam ik aan het nadenken. Hoe dat bij u gaat weet ik natuurlijk niet maar bij mij is het zo'n onderwerp wat dan ver in mijn achterhoofd aan het broeden of broeien is. Het zit niet in mijn directe bewustzijn maar eist op een gegeven moment zijn ruimte op. Zwarte Intifada dus wat als woord gewoon afschudden betekent maar door de Palestijnen tot een politiek begrip werd. Behalve dat het wel een lekker woord is geeft het ook goed aan waar bepaalde groepen behoefte aan hebben. Nu behoor ik niet, zoals u weet, tot een bevolkingsgroep die zich kenmerkt door een gele, bruine, mokka, rode of zwarte huidskleur, en alles daartussen, dat is geen interessant gegeven. Dat het in het leven van anderskleurige mensen wel een verschil maakt is droevig, en meer dan dat. Het gevoel van machteloosheid kent u vast allemaal wel, en uw schrijver zeker, en dat machteloosheid leidt tot enorme explosie van uitingen om anders te willen is realiteit en wat mij betreft zeer logisch. Dat gaat soms ook met geweld en bekladding gepaard, ja allemaal waar maar kijk erachter zou ik toch willen oproepen. Allemaal uitingen van veranderingen eisen en willen. Opgegroeid in een dorp waar na de politionele acties ( de Nederlandse oorlog met nu Indonesië) een contingent, dan inmiddels ex-Knillers, met familie komt te wonen. In de klassen die ik mocht bezoeken in ons dorp, kleuterschool, lagere school en het middelbaar onderwijs zaten altijd kinderen met een Indische of Ambonese achtergrond, of Molukkers zoals ze ook wel genoemd worden. Buiten school was het eerst nog een hechte groep, dat veranderde nogal in de loop van de jaren zeventig en tachtig. Gemengde huwelijken noemden we dat, allemaal begrippen die eigenlijk niet meer kunnen, er werd dus getrouwd en daarmee een begin van de assimilatie. Als kind in onze dorpsschool was geen bijzondere verschijning; bijvoorbeeld Silly, Jenny en Jimmy zaten in de klas waar ik ook zat, niets bijzonders mee. Nu weet ik wel anders en zij en anderen waren een klein groepje in een grote witte klas, dat moet zo gevoeld hebben. Wat ik met dit relaas wil zeggen is, dat wat mij betreft, onderwijs en alle clubs en verenigingen hierin de belangrijkste rol spelen. Over die school ga ik nog wel een aparte blog schrijven maar een apart verhaal over dit thema zal niet komen, omdat ik er eenvoudigweg te weinig herinnering aan heb. Dat mag u mij verwijten maar zelf vertaal ik het, heel comfortabel natuurlijk, als; het was niets bijzonders, en of dat voor deze kinderen ook zo was, ik weet het werkelijk niet, dat mag u mij verwijten. Wat anders is de draai van Rutte over dit onderwerp; nooit over gehoord. Nu begrijpt hij inmiddels, ook als historicus, dat Zwarte Piet wel een moeilijke figuur wordt en misschien wel meer nog dan eerder, tot ongewenste vreemdeling moet worden verklaard. Maar dat gaat de liberaal Rutte te ver en daarmee bekent hij geen kleur, om maar in deze beeldspraak te blijven. Dat is hem in meerdere opzichten te verwijten en dat werd gisteren in het door mij eerst verguisde maar nu tot wasdom komende programma M behoorlijk duidelijk gemaakt door Roxane van Iperen. Samen met Willie Wartaal van " de jeugd van tegenwoordig" bracht ze een ervaren journalist als Sven Kockelmann zichtbaar aan het wankelen. Er kwamen argumenten naar voren die hij nooit had gehoord of nooit van een bepaalde zijde had bekeken, dat was het kijken alleen al waard. Tot slot is het deze en vorige weken gebruik geweest om een zwart vlakje te mailen, twitteren of in je blog te verwerken, nu is mijn achtergrond altijd heel donker dus wat lastig vorm te geven, het idee is er niet minder om ; bij deze.

Als een slak

Als een slak slaat nog steeds op de vorige blog waarin ik u uitlegde dat het proces van Covid 19 testen bij de GGD echt heel traag ging. Nu sterker nog; ik heb nog steeds de uitslag niet gekregen, alleen via 1 van de infolijnen van de GGD ben ik officieus geïnformeerd dat ik negatief ben getest. Aan het eind van het gesprekje meldde de medewerker dat ik nog gebeld werd door een collega van de GGD met de officiële uitslag; en daarop is het wachten nog steeds na 10 dagen. Eerlijk gezegd verwacht ik geen telefoontje meer, en ik denk dat et de GGD teveel werd allemaal, zeker de verhalen op Twitter volgend leek het vooral daarop. Nu zijn de klachten waardoor ik getest werd nog steeds niet weg en daarvoor heeft mijn huisarts ineens vaart gemaakt, ik hou u op de hoogte
. Dit alles is meer de aanleiding om weer eens wat aan u kwijt te willen. Nu we, aan het eind van de Covid 19 crisis, hebben vastgesteld dat Nederland vooral behoefte heeft aan een bestuur wat niet alleen denkt in termen van efficiëntie en geld maar dat er meer waarden spelen dan allen lean and mean; de manier waarop Nederland de laatste decades geregeerd is. Het eerste belangrijkste politieke feit aan het eind van die crisis is een nieuw pensioenstelsel waarin de pensioenen gekoppeld worden aan het groot kapitaal en daarmee gaan mee bewegen. Wie heeft zoiets bedacht? De directe koppeling met de financiële markten is, in mijn ogen, een nieuwe aftakeling van het stelsel waarin de overheid geen partner is, er ook geen geld inbrengt, behalve voor de ambtenaren, maar wel de grote zeggenschap opeist. Financiële markten zijn gebouwd op emoties waarin rationaliteit ver te zoeken is. Het gaat daar om vertrouwen in de economie, in elkaar, in handelspartners en handelslanden, in de prijs van olie en andere grondstoffen enzovoort. En nu gaan we ons ophangen, inclusief de vakbonden, aan een totaal onevenwichtig systeem waar geen stelsel op te bouwen valt. En de ingangsdatum van het geheel? juist, dat gaat precies in het jaar gebeuren dat uw schrijver met pensioen dacht te gaan. En met welke worst heeft deze Koolmees de troepen voor zich gewonnen? Dit jaar en volgend jaar gaan we niet korten op de pensioenen, dat is een overwinning, maar niet heus. Pensioenen die wellicht gekort zouden worden op basis van boekhoudkundige regels die in het nieuwe stelsel niet meer voorkomt. Dat de vakbonden daarin zijn mee gegaan is voor mij een groot raadsel, en ik denk voor veel meer mensen die hier echt geen bal van snappen. Het is echt zo dat ik vermoed dat de leden van, in ieder geval de FNV, hier niet zo maar mee in gaan stemmen. Het vehikel waarin de pensioenen nu gekoppeld wordt is voor mij echt een brug te ver, en misschien wel twee. Nu we net gaan inzien dat het huidige economische stelsel met uitputting van de aarde en waarin veel meer de nadruk moet liggen op een economie die cyclisch en duurzaam is. Op een dergelijk moment gaat een akkoord waar tien jaar over onderhandeld is naar de respectievelijke leden. Niet nu even nadenken en terugkijken want de uitgangspunten van tien jaar geleden zijn niet meer die van vandaag, en dat gebeurd niet en is te treurig voor woorden. Het gaat u vast allemaal helemaal mooi en goed worden uitgelegd. Dan mag u ja of ja zeggen, een ander financieel systeem wordt de meetlat waaraan uw en mijn ( individuele) pensioenvoorziening wordt afgemeten. Financiële markten, vooralsnog een containerbegrip maar het wordt straks vast een stuk duidelijker waaraan ze ons precies proberen op te hangen. Deze zomer zal het besproken moeten worden, ook op dat front wordt het vast een hete zomer.

Traag

Het is nu 11uur; ben weer eens aan het wachten; nu op een telefoontje van de GGD want ik ben dinsdag getest. Het is inmiddels 48 uur geleden, en ja; er wordt beloofd dat je binnen 24 tot 48 uur gebeld wordt. Dat gaat inmiddels niet meer gebeuren. Nu is wachten in zijn algemeenheid een vervelend gebeuren maar nu duurt het inmiddels 48 uur en dat begint toch wel lang te worden.

Als het niet kan is het ook geen punt maar meldt het dan. Dat is nog meer vervelend dan het wachten zelf. Inmiddels is het 16.30u en nog geen bericht. Het begint langzaam maar zeker te knagen aan je, een tamelijk onbehagelijk gevoel. Je kan ook bijna aan niets anders denken. Het is nu 22u, ik verwacht geen telefoontje meer van de GGD NOG, of NL, of weet ik veel van wie. Nu heb je bijvoorbeeld bij Whatsapp van die hele gave gifjes.
Er is vast een mooie gif die zou kunnen uitdrukken wat wat ik nu voel, iets zoals bijgaande.
@thelonelyisland

Veranderen

We zijn de laatste dagen verplicht thuis, u snapt wel waarom als ik u zeg dat het heeft te maken met de vorige blog die ik schreef. Alleen nu is het meer Corona zoals Corona bedoelt wordt. Opnieuw huisarrest dus en dat geeft wel de tijd om wat dingen te doen waar we anders niet zo aan toe komen. Zo is het me eindelijk gelukt om mijn site (https://beginbijgeert.nl) over te krijgen naar https, een ander protocol wat te maken heeft met beveiliging. Veel sites draaien tegenwoordig op https terwijl het lang alleen nodig was voor sites die bijvoorbeeld een webshop op de site hadden, Nu heb ik die niet maar in de pikorde van Google en bijvoorbeeld Symantec (Norton) is het wel aan te bevelen. Met de helpdesk van de provider is het uiteindelijk wel gelukt om het zo te krijgen. Ben er ook wel weer een beetje trots op dat het gelukt is maar het heeft wel zweetdruppels gekost. Om maar in de beeldspraak van het kabinet te blijven; je manoeuvreert met een mistige voorruit. Soms geen idee wat je aan het doen bent of waar je naar toe gaat.Gelijk als het kabinet lijkt het hier ook wel goed te komen. Gisteravond nog gekeken naar "Even tot Hier", een satirisch programma van BNN/VARA. Wat een leuk programma, ja ook zonder musical en live publiek is het een aanrader. Wat een geweldige goede grappen, en zonder publiek zijn ze nog een tik sarcastischer dan met. En er is genoeg om kritisch, satirisch of sarcastisch over te zijn. Zij hadden gisteravond al thema de BOA gekozen en goed uitgepakt, subliem gedaan. Ze kiezen altijd voor een binnenlands onderwerp want als ze ook buiten onze grenzen kijken is er nog genoeg te doen deze week. De publieke dood van een Afro-American man in Minneapolis deze week heeft de geest uit de fles gehaald en het houdt nog even niet op met rellen en plunderen. Dat laatste is, hoe begrijpelijk soms ook, wel een reden voor de anderen om te benadrukken hoe erg het plunderen is, en daarmee van het eigenlijke onderwerp weg te komen. Die reden is de zwaar verankerde grondhouding in sommige delen van dat land maar ook de wereld dat alle groepen die niet blank zijn als verdacht moeten worden beschouwd, en erger nog, ook als minderwaardig moeten worden beschouwd.  Een niet uit te roeien gif is het dat groepen van mensen elkaar beschouwen als minderwaardig alleen vanwege een andere kleur of geboorteplek. Na het eerder genoemde programma kwam Op1, met Charles en Carrie, wat een fijn duo is. Te gast was de ambassadeur van de USA in Nederland; dhr Hoekstra. Nederlandse naam en op zijn derde geëmigreerd naar Holland, in de USA, jawel. Hier zou het een eerste klas SGPer zijn geweest; tegen het homo huwelijk, tegen abortus en voor de doodstraf en daar een actief lid van the Tea party. Precies iemand waar we in Nederland gebrek aan hebben. Goed; hij was in Op1 en maakte een hele onzekere indruk, vooral nadat hij door enkele gasten, als Anna Gimbrere en Suzanne Kröger van Groen Links, kritisch bevraagd werd over de ietwat hopeloze situatie in zijn land. Hoewel Pete gekomen was en gehoopt had sier te maken met de lancering van Space X was het gespreksonderwerp vooral de rellen in Minneapolis en inmiddels in veel meer steden in de USA. Hij maakte een hopeloze en naar antwoorden zoekende indruk.hij meestal nogal arrogant en uit de hoogte overkomt maakte hij nu een wat meer timide ( en terecht) indruk. Good for him.

Corona, niet het bier

We gaan richting einde Corona toe, steeds meer is de economische situatie leidend in plaats van de situatie rond de ziekte zelf. Nee, niet nog een expert rond deze epidemie gaat u toespreken, maar een bezorg burger, zal ik maar zeggen. Dat er langzaam ontsluiting van de lock down plaats heeft is goed te begrijpen maar de snelheid waarmee het gaat is opmerkelijk, Evenals de onderlinge verschillen tussen sectoren. Waar de ene sector heel hard heeft geroepen en daardoor zijn zin lijkt te krijgen zijn de wat wat meer op de achtergrond opererende sectoren

nu het figuurlijke haasje. En dan de tegenstrijdige adviezen, of zijn het voorschriften, vanuit de overheid, die zijn niet te volgen. Dus zoekt iedereen zijn of haar eigen weg uit de intelligente lock down. Erin ging nog goed maar het gaat er, zo op het oog, weinig intelligent aan toe, nu we eruit gaan. Het andere Klinkertje en ik blijven nog steeds in onze bubbel, zolang het kan in ieder geval, en daarna proberen ook wij intelligent te ontlocken. Het is wel een toestand want de vraag is nu; hebben we iets geleerd van deze crisis. Het lijkt er nog niet erg op; de berichten zijn vooral ge-ent op de oude economie. Hoe komen we zo snel mogelijk aan meer, en niet aan anders.Het lijkt er niet op dat de wereld deze crisis als heftig waarschuwingssignaal opgevat maar eerder als een hele vervelende hick-up. Dat er nu eisen worden gesteld aan bedrijven in zaken als duurzaamheid is reden temeer om te klagen. Dat een bedrijf als KLM met Air France zijn topman een bonus over 2019 geeft is een gotpse. Een schande voor een bedrijf wat onze nationale trots schijnt te zijn, de banenmotor van onze economie. Dit wordt veelvuldig als argument gebezigd terwijl eerder onderzoek daarnaar die illusie heeft afgebroken. Nog even een andere visie op de Europese problematiek waarin Nederland middels de minister van financiën een zeer bedenkelijke rol speelt. Solidariteit is een woord welke een stee

ds negatievere lading krijgt in ons land. Dat er geen extreem rechtse partijen meeregeren is een groot goed maar op deze manier hebben ze een enorme invloed op het beleid. Rechts wil extreem rechts voorblijven, dat kan niet goed gaan want dan komen in een rechtse race terecht waar mensen aan mijn zijde van het politieke spectrum niet op zit te wachten. Wat een zegen is het dat er een as in Europa gezien wordt als de belangrijkste, als de toonaangevende, die een stabiele basis lijkt te vormen en die, als belangrijkste; solidariteit is geen vies woord. Dat mw Merkel afstand aan het nemen is van Rutte vanwege de financiële politiek  van Nederland moet niet Merkel maar Rutte aan het denken zetten. Dat hij een furieuze reactie vanuit Zuid Europa ontlokte met zijn reactie aan het adres van een chauffeur in dienst van een afvalbedrijf mag toch geen verrassing heetten. We willen graag Europa maar alleen als het os uitkomt, als we onze handel kwijt kunnen, als we onze zin krijgen en een korting op onze bijdrage. Een van de rijkste landen van de wereld wordt beschuldigt, en terecht, door een hele invloedrijke Duitser; Wolfgang Schauble, dat zij sten in plaats van brood willen geven. Die opmerking en vergelijking begrijp ik goed. Je zadelt die landen op met meer schulden en narigheid in plaats van, in deze crisis, elkaar bij te staan. Ja, wij zijn ook solidair roepen ze in Den Haag maar alleen op onze gronden. Dus solidariteit onder voorwaarden; dat is nauwelijks solidariteit te noemen. Kunnen we Merkel niet for president krijgen; "Wir schaffen das".

Huisarrest

Nadat ik vorig jaar te horen kreeg dat ik ongeneselijk ziek was leek het in eerste instantie nog een zaak van; gewoon doorgaan. En na een poosje recupereren heb ik dat ook zoveel mogelijk proberen te doen. Daarbij stap je geregeld over fysiek en psychische grenzen heen waarbij je meer doet dan goed voor je is. Medio maart van dit jaar werd ik, min of meer gedwongen, en in ieder geval tegen mijn zin, van mijn re-integratie taken af gehaald.  Het moment waarop dat gebeurde is, achteraf, een bijzonder moment doordat op 15 en 23 maart achtereenvolgens steeds strengere lock down maatregelen werden afgekondigd. Op dat moment was ik net een paar dagen thuis en dat is een groot goed gebleken, tot nu toe. Werkende ( of re-integrerend zo u wil) voor een thuiszorgteam kwam ik fysiek met niemand meer in aanraking in die werkomgeving en dat is wellicht maar goed ook. Nu, na een goeie twee maanden thuis te zijn, begint zich iets van rust te nestelen in mijn lijf en mijn brein. In mijn achterhoofd speelt de boodschap van de behandelend geneesheer die begin vorig jaar meldde dat de medicatie die ik gebruik een jaar tot anderhalf jaar, gemiddeld, zijn werk doet. Nu wil het geval dat ik toenemend kortademig wordt ( ook zonder inspanning), flink in gewicht toegenomen, en steeds vermoeider, niet de gewone moeheid als gevolg van een activiteit maar echt moe. Vorige week hebben het andere Klinkertje en ik twee dagen vijf kilometer gelopen en dat was meer dan voldoende om te beseffen dat er meer aan de hand is dan ik normaal zou vermoeden. Nu ga ik liever niet naar een dokter en denk ik altijd dat het vanzelf wel weer beter wordt maar nu moet ik bekennen niet te weten of het beter wordt. De klachten die horen bij Corona, of Covid 19, lijken wel op de problemen die ik nu ondervind. Ben al tijden meer of minder vermoeid en benauwd; komt u toch ook bekend voor, hoort bij de symptomatologie van Covid 19. De vraag is nu, voor mij; wat is er aan de hand? Is dit Covid gerelateerd, is er een verband met stoppen van werk, of is dit gerelateerd aan een algemeen verslechterend beeld als gevolg van de ziekte en de daarvoor gebruikte medicatie, die ook in haar lijst bijwerkingen alles aangeeft waar ik nu last van ondervindt? Nee, het antwoord weet ik niet en waarschijnlijk kom ik niet te weten ook. Wat wel, zeer tegen mijn natuur in, nu gaat gebeuren is dat ik bij de behandelend geneesheer aan de bel heb getrokken, net als bij de bedrijfsarts. Het gaat een stuk minder goed dan ik zou willen en hoe ik me lang heb voor gedaan naar anderen, maar ook naar mezelf. Heb mezelf in mijn leven zelden zo kwetsbaar gevoeld. Dat is een harde confrontatie met de realiteit, En ik mis mijn maat sinds 20 jaar waar ik wel digitaal contact mee heb maar die ik ook al twee maanden, door de Covid 19 maatregelen, niet heb gezien noch face to face heb gesproken, gelachen, geouwehoerd, etc. Dat is bijna nog een groter gemis dan het hele Corona en werk gebeuren. Het andere Klinkertje en ik zijn categorie-1 risicoklanten en dus leven we zoveel als mogelijk in onze eigen bubbel. Dat gaat goed maar we kunnen ons nog steeds niet veilig wanen. Voor wie het nieuws volgt; er zijn allerlei theorieën over preventie van Covid, en soms een theorie over behandeling. Zo zegt een theorie dat oud verpleegkundige verzorgende, in het verleden een BCG shot hebben gehad ter preventie van Tuberculose. Nu zijn wij al redelijk op leeftijd en hebben zo'n shot gehad in een ver verleden, en het nieuwste inzicht over Covid is dat er, bij een verdenking, zo snel mogelijk begonnen moet worden met antistolling van het bloed. Nou, dan zitten het andere Klinkertje en ik ook prima op de eerste rij want ongeveer 10 jaar en meer krijgen we beiden bloedverdunners. Dat is, voor ons, een geluk bij een ongeluk maar desalniettemin; we blijven in onze bubbel tot er luid en duidelijk, vanuit betrouwbare hoek ( sorry Maurice de Hond) gezegd wordt; het is veilig voor een ieder om zich buiten de kleine kring te begeven. Tot dan houden we ons aan ons zelf gekozen en gearrangeerd huisarts ( zonder enkelband).

Brummense mot

Na een korte periode nagedacht te hebben of ik dit aan de buitenwereld wil laten weten kan ik het toch niet laten om het in ieder geval hier te publiceren.Wat is er zo belangrijk dat erover nagedacht moet worden? Dat is een zich herhalende discussie over de grootte van de gemeente, en over nut en noodzaak van gemeentelijke herindelingen. Niet iets waar ik normaal over schrijf maar na een artikel in een lokaal weekblad kon ik het niet nalaten mijn licht erover te laten schijnen. Temeer omdat de schrijver een, door mij, zeer gewaardeerde man is bij welke ik deze gedachtegang niet had verwacht. https://www.brummensnieuws.nl/reader/21574#p=4 is het bedoelde artikel; hierna mijn gedachten hierover onder de titel Brummense mot.
Brummense mot,
Bij het lezen van een artikel in het Brummens weekblad op 1 mei naar aanleiding van de brief van wethouder van Burgsteden aan de gemeenteraad van Brummen heb ik nog even gedacht, zal ik reageren? Zeer tegen mijn zin overigens want op elke oprisping in het gemeentehuis reageren heeft niet mijn voorkeur. Maar dan toch maar wat gedachten op een rij. Groter is beter, zo wordt beargumenteerd in het artikel, mijn vrije vertaling. Tot grote verbazing, in ieder geval van mij, is het sociaaldemocratische bolwerk erop gesprongen in de publiciteit en vind het ook tijd worden voor groter en beter. Neoliberaler kunnen de voormalige socialisten wat mij betreft niet worden. Waar eerst dichtbij de burger het bestuur organiseren het mantra was lijkt nu het voortschrijdend inzicht dat het allemaal anders moet. Het is een telkens terugkerende en oneindige discussie. Oorzaak voor de discussie deze keer, zoals eerder, is de benauwde financiële situatie van Brummen. Net als tijdens de vorige (financiële) crisis is de bodem van de schatkist in zicht. Dan komen er na een (politieke) crisis in het najaar van 2019 vier wethouders, drie nieuwe en 1 oudgediende. Na een klein half jaar heeft een nieuw ingevlogen wethouder, in dit geval van Burgsteden, de conclusie al klaar en neergelegd in een brief aan de gemeenteraad van Brummen. Argumenten voor een herindeling zijn heel dun en onderzoek van het Centrum Onderzoek Lokale Overheden (Coelo) van de Rijksuniversiteit in Groningen wijst uit dat deze herindelingen maar zelden succesvol zijn. Op zijn best worden de kosten, of in neoliberale termen de efficiëntie winst pas na tien jaren of meer terugverdiend. Dat er verlies aan lokale democratische waarden voor in de plaats komt en dus gebrek aan gevoel bij een paar gemeenschappen als Brummen en Eerbeek die daar, op zijn best, als losliggende dorpen aan een andere grote gemeente worden toegevoegd.Dan naar de argumenten in het artikel zelf;
Van de 355 gemeenten zijn er 85 kleiner dan Brummen, is dat een argument of een constatering, voor mij is dat het laatste. Het zegt niets over de bestuurskracht van een gemeente of zij groot of kleiner is, daar wordt dan in dit artikel niet op in gegaan, vooralsnog geen argument. Dan de gevolgen voor ambtenaren; ambitieuze ambtenaren worden geprikkeld om in grotere gemeenten te werken omdat ze daar meer kunnen verdienen. Dat is een gevoelige sneer naar het huidige ambtenarenapparaat, doen ze het niet goed, zijn ze niet goed genoeg, zetten ze zich niet in omdat ze te weinig verdienen? Nee, de conclusie is dat het vooral generalisten zijn in plaats van de door de wethouder gekoesterde specialisten. Meer kennis moet worden ingehuurd, en ja dat kost geld maar bespaard ook tegelijkertijd, dat wordt dan even niet gemeld. Door naar het aantal ambtenaren; het gegroeide aantal is een duidelijk politiek keuze, weloverwogen gemaakt door een prominent wethouder, in de vorige periode, uit dezelfde partij, het CDA.
Tot slot in het artikel volgt er een redenering met “als dan kwesties”. Als de gemeente besluit om “als dan” te gaan regeren wordt het tijd voor een herindeling. Met “als dan” kun je niet regeren maar bang in een hoekje zitten te wachten op wat komen gaat. Dat lijkt me niet de bedoeling van een sterke en krachtige gemeente, groot of kleiner. Kortom; het artikel zet een toon die er, wat mij betreft volledig naast gaat. Financieel gaat het met of zonder Corona bij twee-derde van de gemeenten financieel zeer beroerd, daarin is Brummen geen uitzondering en is daarmee geen excuus om nu opnieuw een discussie over de houdbaarheid van de gemeente te voeren. Wat Corona ons leert is dat het openbaar bestuur een veel sterkere rol zou moeten innemen in plaats van een terugtrekkende overheid een overheid die sturing en leiding geeft, en dan het best zo dicht mogelijk bij de burger, in kleinere, overzichtelijke gemeentes.