12 mei

Vandaag is het 12 mei, al sinds jaar en dag de Dag van de Verpleging, maar ook heel lang de verjaardag van mijn moeder. Nu horen komen en gaan tot het leven maar ze had voor mij nog gerust heel lang blijven. Na een slopende ziekte van een jaar, en een huiselijk ongeval als bonus vond ze het mooi genoeg geweest. Geen behandeling meer en in alle rust het allerlaatste stukje van haar leven in, en zo is het ook gegaan. Zo gemiddeld eens in de paar dagen komt ze terug; in de gesprekken tussen het andere Klinkertje en uw schrijver, in uitlatingen die iemand uit op televisie, door verhalen van haar kleinkinderen. Het geloof dat je er nog steeds bent zolang anderen het over je hebben, je als voorbeeld, als bron van een gedachte of een verhaal, of eenvoudigweg door de manier waarop ze met je omging en van je hield, wordt daardoor alleen maar sterker, er is leven na de dood alleen op een andere manier dan bedacht in het Geloof. Het zijn de onbetaalbare herinneringen die terugkomen. Zeker na de week volgend op 4 en 5 mei waarin verhalen van overlevers akelig dicht op de hare samenvallen. Het tot aan haar dood angstig zijn voor 's nachts overvliegende vliegtuigen, dat ze tijdens WOll in hun Brummense kelder op de aardappels moesten wachten tot het over was. Die angst is ze nooit meer kwijt geraakt. Dat maar ook het na-oorlogse leven heeft haar een ander mens gemaakt. Een heilige? Nee, dat was ze zeker niet maar wel een enorm fijn mens en een betere moeder kon je niet wensen. Het is 12 mei, de dag die altijd uitgebreid gevierd werd, niet vanwege de verpleging maar om haar. Daarmee blijft 12 mei een bijzondere dag die naast de verpleging, die vanwege de omstandigheden tot held zijn uitgeroepen, voor mij een dag gebleven die warme herinneringen ophaalt en die altijd speciaal zal blijven.

Voor het eerst

Bijna wil ik schrijven, ik heb genoten op 4 mei maar dat doet het minst recht aan wat ik bedoel. 4 mei heeft, dit jaar, 75 jaar na de bevrijding van Nederland, een verpletterende indruk gemaakt. Dat begon al met de speech van Arnon Grunberg in de Nieuwe Kerk in Amsterdam, wat een speech. Soms zit hij er, wat mij betreft, goed naast maar deze is om in te lijsten. Beklemmend en  vanuit het eigen perspectief geschreven en heel goed voorgedragen. Met een inhoud om te huiveren waaraan hij zelf, in zijn toespraak ook refereert; het zijn de details die maken dat wij ons de geschiedenis herinneren. Om vervolgens via twee gruwelijk gedetailleerde verhalen mee te nemen in zijn idee over herinneren, over het denken in groepen en hoe de politiek zijn verantwoordelijk niet neemt als het gaat om " de gif van het woord" . Mijn vrije vertaling van de toespraak, klopt helemaal. Dat de kritiek op zijn toespraak vrijwel direct losbarstte op Twitter maakt het dit moment in de tijd alleen maar waardevoller. Hij, Grunberg, sprak over Marokkanen als groep die weg gezet wordt. Hij heeft die groep alleen maar aangehaald omdat zij ook een groep vormen die op een andere manier vervolgd wordt, het was bedoelt als voorbeeld en Grunberg had ook een andere groep kunnen benoemen. Het gif waarvoor hij zelf zo waarschuwde droop ervan af bij de kanonnades op Twitter. Zijn boodschap kwam bij mij, an het andere Klinkertje binnen als een mokerslag, zo juist en zo van nu. De groep die hij gebruikte als voorbeeld had natuurlijk net zo goed de groep alleenstaande kinderen in Griekenland kunnen zijn, of vult u zelf iets anders in. Nadat we net een beetje bekomen waren van Arnon volgde een wandeling naar het monument op de Dam door Willem Alexander en Maxima. Nadat de taptoe had geklonken en de twee minuten stilte waren geweest was het tijd voor een van Willem. Van de ene in de andere verbazing vielen we, wat een prachtige toespraak. Voor het eerst naturel, ontspannen en zo door hem omarmd als iets van hemzelf. Dat kon je aan alles merken en toen hij de woorden uitsprak dat Sobibor in het Vondelpark begon werd het een tijdloze speech, past op elk moment in elke situatie. Dat hij daarna zijn overgrootmoeder Wilhelmina bewonderde en verguisde in een zin was een enorme bonus die vooral op andere plekken begrepen werd. Het hield hem bezig en dat kan ik alleen begrijpen vanuit zijn persoonlijke geschiedenis die gedomineerd is geweest door een Duitser die wij al heel lang geleden tot mooiste mens en Duitser van allemaal hebben verklaard. Zijn vader, prins Claus, heeft op de schouder van Willem mee geschreven aan deze speech, die, net als die van Arnon Grunberg, wat mijn betreft direct in het Vaderlandse Canon der recente geschiedenis kan.

Twee weken

Twee weken verder zijn we sinds de laatste keer dat ik u schreef. In die twee weken is er natuurlijk weer van alles gebeurd; wij vervelen ons niet zeggen het andere Klinkertje en ik tegen lekaar; geen tijd voor.We waren afgelopen 38 getrouwd maar inmiddels meer dan 41 jaar bij elkaar. Dan is en blijft ons motto; " never a dull moment". Zeer van toepassing, en naar wij menen, in retrospectie, al ons hele gehuwde leven. Wij hebben het met zijn tweeën gevierd in deze Corona tijd, ons jubileum. Zoals het hoort zullen we maar zeggen, met zijn tweeën, en niet dat we eenzaam zijn of voelen maar het gebrek aan contact met anderen heeft een vertraagde werking op het gemoed. Inperken van bewegingsvrijheid, al wordt je niet actief beperkt, maakt toch dat je andere keuzes maakt. Het wereldnieuws komt nog steeds tot ons, elke dag en elke dag hetzelfde wilde ik bijna zeggen maar dat is natuurlijk niet helemaal waar. Wel begint de heftigheid van het Covid 19 virus op het hele wereldtoneel een serieuze bedreiging te vormen op allerlei fronten, en dat was anders dan wij thuis beleven. En de wijze waarop het gaat speelt populisten enorm in de kaart. Zonder onderbouwing vallen ze de geldende, en wetenschappelijk onderbouwde regelgeving aan, en dat kan ook. Het wordt geventileerd als mening en dan mag je alles zeggen, al is het nog zo ondermijnend voor het bevoegde gezag. Erger wordt het als het bevoegde gezag uit populisten bestaat in landen zoals Hongarije en Polen. Waar het Hongarije betreft gaat de premier van dat land de grenzen, van wat de EU kan tolereren, opzoeken. In dat land geldt nu een noodverordening die niet eindig is, geen einddatum dus, waarin de premier als een ware autocraat het land kan en mag besturen want het parlement heeft hem daartoe de bevoegdheid gegeven. Nu kan een parlement natuurlijk altijd de noodtoestand uitroepen en iemand de bevoegdheid geven om een land tijdelijk alleen te regeren daaraan moet wel een einddatum zitten waarin die persoon rekening en verantwoording moet afleggen alvorens een nieuwe periode in te kunnen. Die rem zit er niet op door een brevet van alleen regeren af te geven zonder een eind af te spreken. Om van die andere meneer aan de andere kant van de oceaan die steeds meer misplaatst lijkt op de positie die hij inneemt. Onverantwoordelijk als hij is, en blind voor realiteit, is hij tijdens een persconferentie aan het filosoferen wat wellicht als barpraat wel kan maar niet in zijn positie. Of het mogelijk is dat er misschien een desinfectans wordt ingespoten bij mensen met Covid 19 omdat het virus daarvoor gevoelig is. Of we mensen met Covid 19 bloot kunnen stellen aan enorme overdosis UV straling want daar kan het virus ook niet tegen. Dat je jezelf zoiets afvraagt kan, maar doe dat voor jezelf, in kleine kring of liever nog onder vier ogen met een expert. Jezelf dat hardop afvragend tijdens een nationwide persconferentie is stupide actie. Het aantal mensen wat van alles gaat injecteren of slikken bij gebrek aan medicijnen, of geld heeft voor goede medicijnen, als gevolg van de sociaal economische verhoudingen in dat land, kan een enorm probleem worden. In die positie kun je dat gewoon niet maken maar hij heeft al vaker in die positie gezeten en zal er wel weer mee wegkomen. Wat anders nog na de vorige opmerkingen is dat er ook nog veel goede dingen gebeuren, en onverwacht. Zo waren het andere Klinkertje en uw schrijver deze week getuige van de gemeenteraadsvergadering online, te volgen via de kabelkrant die net onlangs weer tot ons gekomen is via RTV Veluwezoom. Dat was behalve inhoudelijk goed ook nogal dolkomisch nu en dan doordat een zelfde raadslid de microfoon niet wist te vinden. Het zal hem hopelijk gauw bij gebracht worden want het was, op zijn zachtst gezegd, stuntelig en ervan uitgaande dat het voorlopig wel zo zal zijn dat er op die manier vergadert wordt geen overdreven luxe. Fijn om te kunnen bijwonen en lachen op de koop toe. Nog meer vermeldenswaardig is wel dat na mijn eerdere commentaar op het programma M, als opvolger van DWDD, een beetje op gang begint te komen. Met als hoogtepunt, wat mij betreft, wel gisteravond waarin, analoog aan de lintjes van Oranje, lintjes van het programma werden uitgereikt. Met als een soort van intermezzo een mw die van huis uit op haar keyboard liedjes zat te spelen. Goede initiatieven en daden werden beloond met een M lintje en voorzien van een geweldig muzikaal sausje, eindelijk eens genoten na alle Covid 19 narigheid.

Pasen 2020

We zijn nog steeds thuis, het andere Klinkertje en uw schrijver; beetje relaxen op 1e Paasdag, zelf bezig een stukje te schrijven. Het andere Klinkertje bezig met bloemetjes en bijtjes; de foto's ervan worden uitgezocht en gearchiveerd en op de juiste plekken op internet gezet. Vanochtend kreeg het andere Klinkertje tot uit Paraquay een compliment voor een filmpje van een Rouwkwikstaart, een vogeltje, klopt. Het is nog mooi weer en dat schijnt te veranderen, morgen slecht weer en in ieder geval koud. In de tussentijd is de Veluwe, maar ook andere gebieden in Nederland, aan het opdrogen, Op Deelen was een relatieve luchtvochtigheid van 13% gemeten, dat is bizar laag en toont alweer dat het weer en de omstandigheden rap aan  het veranderen zijn. Zo is alles in rap tempo aan het veranderen, en dat is waarschijnlijk maar goed ook. In deze mondiale crisis zie je ineens dat veel vloeibaar wordt, en als het dat nog is komt dat nog. Het hele ecosysteem en de manier waarop we daarmee omgaan, het hele economische systeem van meer en meer. De manier waarop in Nederland, en waarschijnlijk ook in andere landen de respectievelijke regeringen omgaan met de publieke diensten, noem ik het maar even. Gezondheidszorg, de politie en brandweer tot en met de afvalophalers. Mensen die in het publieke domein werkzaam zijn hebben de laatste decades opeen golvende bezuinigingen over zich heen gehad. Het moest goedkoper, goedkoper en goedkoper met als sleutelwoord efficiëntie. Dit is dan de rekening van 30 jaar veronachtzamen van de publieke diensten. Op een moment dat iedereen staat te applaudisseren voor de zorg ( en alle betrokken diensten) gaat een Nederlandse minister als een olifant door de Europese porseleinkast. Geen compassie tonen met de landen die zwaar getroffen zijn maar hervorming van de respectievelijke economieën eisen. Voor een minister die zegt een Christelijke partij te vertegenwoordigen toch een buitengewoon lage streek. Dat doe je niet; solidariteit komt blijkbaar in zijn Christelijke woordenboek niet voor. En nu we het toch over de politiek hebben; waar het andere Klinkertje en uw schrijver zich werkelijk helemaal dol aan ergeren is het positief beeldvormen van Rutte als staatsman. Daar begrijpen we helemaal niets van; hoe kort is het geheugen van de kiezer? Zelfs in deze crisistijd is het niet verboden om even na te denken en te bedenken dat de man al 10 jaar premier is, dat ook hij verantwoordelijk is voor het gevoerde beleid wat er toe heeft geleid dat de in 2006 afgeschafte ziekenfondsverzekering totaal werd overgenomen door zorgverzekeraars. En die zorgverzekeraars hebben, onder de paraplu van de opeenvolgende regeringen de zorg totaal en volledig uitgekleed. Met overschotten waar bedrijven in de markt alleen van kunnen dromen. Erger nog dan dat; de zorgverzekeraars gingen, voor en of namens de regering, bepalen wat wel en niet goed was voor de gezondheidszorg in Nederland, het werd niet efficiënter maar door de regelzucht van zorgverzekeraars steeg de administratieve lastendruk torenhoog ( 5 minuten registratie, in ieder geval in de thuiszorg). Zo heeft een land als

Duitsland 34 IC bedden per 100000 inwoners en Nederland een schamele 7, allemaal het gevolg van efficiënt en doelmatig, daar hebben we nu wat aan. Nu zijn we binnen de kortste keren tegen een enorme muur aangelopen; geen bedden, geen personeel, geen materiaal en geen medicijnen want intussen gebruiken we medicatie die eigenlijk bedoelt is voor de diergeneeskunde. Een Rutte die nog geen 2 jaar geleden te hoop liep omdat hij de dividendbelasting wilde afschaffen ter waarde van 2 miljard euro per jaar, en nu de held van de natie, de staatsman? Dat is echt een brug te ver voor mij want we zijn, onder meer, door deze meneer en zijn volstrekt liberale beleid in deze situatie beland. Het neo liberale gedachtengoed is in deze crisistijd wel ineens afgeworpen want nu moeten bedrijven overeind gehouden worden. Met overheidsgeld, jawel; een enorme schop tegen het zere been van de neo liberalen die zo heilig in hun vrije markt geloven. Alle bazen en baasjes kwamen langs; moeilijk, moeilijk, enorm omzetverlies, geen omzet en nu moet de overheid ze redden omwille van de banen, die alsnog op de tocht staan als de overheidssteun ophoud. Daarover maken we dan geen afspraken, gek genoeg. No deal zou een andere rare meneer zeggen in een land waar de chaos regeert, al een jaar of vier maar het er echt niet beter op. Wat een sociaal-economische en persoonlijke drama's spelen zich daar af. Daar hebben wij dan weer geen voorstelling van, op het moment van schrijven wordt gemeld dat gisteren opnieuw tweeduizend, 2000, mensen zijn overleden als gevolg van het Covid 19 drama, en dat gaat al dagen zo door. Wat we horen is dat vooral de Hispanic-  en Afro-Amerikaanse gemeenschap worden getroffen. Dat alles nog buiten de enorme golf aan massaontslagen in America First land. Het is een groot drama in een land waar zo goed als geen sociale voorzieningen zijn en veel mensen aan hun eigen overlevingsmodus worden overgeleverd, het is te triest voor woorden. Dat hun roerganger hier politieke munt uit gaat slaan is zo klaar als een klontje. Het begon eerst met het beschuldigen van China ( the Chinese virus), dat is later weer ingetrokken maar hij is op zoek naar een zondebok voor deze crisis en die zal hij vinden ook, en laat duidelijk zijn; hij is het niet. Dat is hoe hier te lande geopereerd wordt door de dhr. Th. Ezel; telkens voor je beurt spreken en dan doen alsof je het allang wist. "Nu maatregelen versoepelen", wat echt nu nog niet kan, en dan tegen de tijd dat de maatregelen versoepeld kunnen worden zeggen; " dat heb ik al eerder gezegd, het kan". Retorisch zou ik zeggen; manipulatief met taal en met daden. Niet teveel woorden aan besteden is waarschijnlijk het beste. Tot slot; het is een moeilijke periode, ook voor onze regeerders, dat begrijp ik heel goed. Waar het mij vooral om gaat is dat deze regering de puinhopen van 30 jaar, meer en minder neo liberaal beleid, aan de kant moet zetten. Dat is het opruimen van je eigen rotzooi en daar hoeft met name Rutte geen bedankje voor, het enige bedankje voor Nederland wat past is een ander hokje rood maken als het er weer op aan komt.

Zwart scenario

Het komt dag op dag naar ons toe; het nieuws over de Covid 19 crisis en wat iedereen daarvan vind. Elke talkshow heeft het erover en man o man; wat missen we DWDD. Die hadden het er ook vast over gehad maar toch ook een paar luchtige onderwerpen erbij gepakt. En muziek; die wordt ook in andere shows wel gemaakt maar dan is het toch anders. Gisteravond gekeken naar Jeroen en Fidan in Op1; wat een mooie televisie levert dat op, wat een goede gesprekken en vooral het gesprek met Diederik Gommers heeft veel indruk gemaakt, op mij en op de Twittercommunity. Het verrassende vond ik ook dat het andere Klinkertje en uw schrijver vragen aan het formuleren waren; " dat zouden ze moeten vragen" waarbij we op ons wenken bedient want binnen de vijf minuten kwamen de vragen. Voor ons meest prangende vraag is het gehamer op fase drie, het zwarte scenario. We kunnen niet meer IC zorg leveren omdat er geen personeel is. En Duitsland dan vroeg Fidan zeer terecht. Daar kwam eigenlijk het meest onduidelijke antwoord op van het hele gesprek. Hij ontweek het antwoord zo door te zeggen dat we dat toch in Nederland moeten oplossen ( mijn vrije vertaling) waarbij, complotdenkers als we zijn, de indruk ontstond, bij ons, dat het vooral de zorgverzekeraars zijn die op de rem staan wat betreft verplaatsen naar het buitenland. Voordat er een zwart scenario in zicht komt lijkt de vlucht naar het buitenland toch eerder een optie. Daar kwam geen duidelijk antwoord op en vervolgens kwam hij, Gommers terug op zijn terecht vraag; wat als, en hoe dan. De keus tussen leven en dood is niet uitsluitend en alleen bij artsen maar onder welke condities moeten het resultaat zijn van een breed maatschappelijk debat welke deze week gevoerd moet worden. Een bijzonder gesprek waarbij er wel een arts aan tafel zit die zich kwetsbaar opstelt en duidelijk heel erg vermoeid is. Misschien een dagje vrij nemen om even in de tuin te werken, te fietsen of even een gelegenheid om het hoofd te legen. DWDD; ik mis er alles aan en M probeert natuurlijk erg haar best te doen maar ze is nog niet in vorm en de keuze van gasten is tot nu toe niet geweldig geweest. Het is ook meer een late night talkshow die te vroeg op de avond komt, te weinig luchtigs waardoor we ook over andere dingen nadenken dan alleen Covid 19. Niet eenvoudig maar DWDD kon het zelfs met lege tribune, een heel goed en inspirerend programma maken. De enige die wij bij het afscheid gemist hebben, of hebben we niet alles gezien was Sander van de Pavert. De bedenker en maker van Lucky TV, die was er de laatste tijd niet meer, waarom is me onduidelijk maar het was zo.Hopelijk komt er nog iets beters en anders voor in de plaats dan het door bijna iedereen gebruikte format. Een beetje lucht geven aan de trieste berichten van alle dag.

Rare Tijden

Het is een bijzondere periode in dit tijdsgewricht. De Corona crisis waart rond, of zoals het eigenlijk heet; Covid-19. Trump noemt het consequent de Chinese disease, waarmee hi zich ook direct distantieert van elke verantwoordelijkheid, want van Chinese oorsprong. Nu is hij onlangs gecorrigeerd door de president van het land en ineens zijn ze weer goede vrienden, het kan verkeren. Buiten dat; het is stil op straat en in de winkel. We proberen ook zoveel als mogelijk te social distancen ( sociale afstand), Engels voor; bij elkaar uit de buurt blijven. Het blijft hopelijk beperkt tot een once in a lifetime event (eenmalige gebeurtenis), om nog maar wat Engels in deze blog te verwerken. Ben daar niet zo va

n, Engels maar het is bijna niet uit de weg te gaan. De talloze deskundigen die op tv langs komen hebben er ook een handje van, heel veel Engels woorden en uitdrukkingen. TV is veel Netflix en tussendoor wat actualiteit en praatprogramma's die allemaal dezelfde mensen in andere volgorde uitnodigen. Doordat Mathijs de pijp aan Maarten heeft gegeven is van variatie geen spoor te bekennen. Alleen Op1 heeft wel de potentie om tot een heel goed programma uit te groeien. Het is vandaag maandag en door de crisis, elk nadeel hep z'n voordeel, is Op1 nu elke dag van de week te bewonderen. En het is dan mooi te zien hoe nieuw en oud duo's vormen en het gemak waarmee een terug gekeerde Jeroen Pauw het samen met Fidan Ekiz een prachtig uur gisteravond afleverden. Met een tegengeluid op het Corona geweld met in de hoofdrol Ira Helsloot professor /hoogleraar crisisbeheersing van het Radboud Nijmegen, en dus niet de eerste de beste. Zelf was ik het ook maar op een paar punten met hem eens maar hij brengt wel een andere manier, of; hoe je er ook tegenaan kunt kijken. Dat is geen gemakkelijke rol maar goed van Op1; met dus presentatoren Jeroen en Fidan, dat ze ook een ander geluid laten horen. Op1 is inmiddels vaste prik geworden tijdens een tv avond en DWDD was dat ook. Met al zijn verscheidenheid en voor ieder wat wils was het een geweldig programma. Het voortdurende gebeuk op en over het salaris van de presentator zal het uiteindelijke zetje hebben gegeven voor Mathijs om te denken; het is mooi geweest. Jammer is het wel en dat werd veela te kennen gegeven; DWDD was voor velen een soort ankerpunt in de avond, behalve voor Mw Yesilgoz, want die te druk om dan te kijken. Dat is natuurlijk als je om de dag aanschuift bij het ochtendprogramma van WNL, dan verschuift je werkdag en dus geen tijd voor DWDD. Jammer voor voor haar maar nu vooral toch jammer voor ons want ik vind Margriet van de Linden een prima mens maar ze gaat niet de leegte opvullen die Mathijs en DWDD achter laat. Het programma M is gestart als een opvuller tussen de uitzendpauzes van DWDD. Het zal mij benieuwen of de netcoördinator van NPO1 en zijn ploeg tot net zo verrassende inzichten komen als ze gedaan hebben met Op1 na het vertrek van Pauw en Jinek op het tijdstip de late talkshow (praatprogramma). Wat ook fijn is, nu we het er toch over hebben; Twan Huys als presentator van Buitenhof, die man heeft toch meer klasse in zijn pink dan Jort Kelder in zijn geheel. Twan begint echt weer op stoom te komen; charmant als altijd en toch de hele goeie vragen stellen, benijdenswaardig goed als ik ook presentator zou zijn. O ja, en veel Netflix; bij gebrek aan Sport in zijn totaliteit, kijk ik nu de 2 seizoenen Formule 1, een serie gemaakt door Netflix met alle in's en out's van de sport. Het hoort bol te staan van de achtergronden, de roddels en de manier waarop de sport bedreven wordt. Het leidt voor mij, als volger sinds 1973, niet tot veel nieuwe inzichten behalve het besef dat we via de heren Mol en Plooij ontzettend goed geïnformeerd worden. Plooij verschijnt ook geregeld in beeld als hij een der coureurs interviewt. Dus een hele aardige serie over Formule 1, leuk om te kijken maar de iets meer ingevoerde F1 volger komt niet tot veel nieuwe inzichten. Moeten we het nog even over de Nederlandse politiek hebben? Hoe hier om gegaan is en wordt met Covid-19? Nou, die bewaar ik voor een volgende keer, met of zonder uw welnemen, blijf gezond allemaal in deze rare tijden.

Weekendweer, en nog wat andere zaken

Heeft u ook dat gevoel? Dat het in de weekenden vaak slechter weer is dan de door de

week. En dan heb ik het natuurlijk vooral over de laatste maanden waarin aan de grijsheid geen eind lijkt te komen. Niet de grijsheid van het bestaan hoor, want dat ziet er heel anders uit. Never a dull moment in goed Nederlands hier in huis. Genieten hangt niet altijd van het weer af maar hoe ouder ik wordt des te meer ik toch gevoeliger wordt voor de seizoenen. En ik denk met name voor de lengte van het daglicht maar daar ga ik de komende seizoenen nog eens goed op letten. Het is een rare tijd waarin het op 31 januari nog nooit zo warm is geweest en de natuur twee maanden op het normale schema lijkt voor te lopen. Dus bijzondere tijden in de natuur zeker overigens in het gewone leven ook bijzondere tijden. Aanhoudende aanvallen op onze rechtsstaat vanuit de ultra rechtse hoek, en aanvallen op de EU. Die dat overigens soms wel zelf in de hand werken door allerlei plannen, hoe goed in de basis ook, aankondigen met een air van " geen discussie". Daarmee betrek je de burger zeker niet bij de Europese politiek en Europese gemeenschap die Nederland zoveel brengt en heeft gebracht. Dat kun je sommige mensen toch niet wijsmaken want alleen het sluiten van de grenzen zo de BV Nederland al een smak kosten. Opheffen van Schengen zou alleen op organisatiekosten van de overheid zelf een miljard kosten en de transportsector enkele miljarden kosten, en dan alle andere kosten komen we tegen de tien miljard uit. Leg dat maar eens uit aan de hardwerkende Nederlander waarvan sommige denken dan beter uit te zijn. Goed; laat ik me daar niet teveel over opwinden want er is nog genoeg om je over op te winden. Dat is bijvoorbeeld de toon van de deskundigen en de politiek over het Coronavirus waarin ze dag na dag hun verontrusting over de opeenvolgende ontwikkelingen nauwelijks konden volgen. Alles in het kader van Paniek management, het depaniekeren zou de Belg zeggen vermoedelijk. Die instelling begrijp ik wel als we hadden geleefd in de jaren zeventig van de vorige eeuw maar in deze tijd van enorme snelle nieuwsuitwisseling, ook en vooral via social media, kan je niet op deze manier meer depaniekeren. Niet doen want dat gaat ten koste van je geloofwaardigheid. En dan blijft nog over het impeachment proces in de USA waar de politieke blokken op een enorme ramkoers zijn. Het is goed dat ze er geen systeem als de onze hebben, het polderen, want dan was het land onregeerbaar geweest. Ook de grofheid van Trump is gewoon geworden en de gedachte van de man dat alles, maar dan ook alles, met een deal is op te lossen grenst en tart elke werkelijkheid. Helaas lijkt dit soort grofheid, of met een gewoon woord, de hufterigheid, gemeengoed te worden en geaccepteerd en omarmd, ook in Nederland. Waar gaan we heen riepen ook mijn ouders weleens uit, al in de eerder gememoreerde jaren zeventig van de vorige eeuw en het antwoord blijft hetzelfde; we weten niet goed wat de toekomst gaat brengen. Of het nu gaat om het klimaat, de politiek of de intermenselijke verhoudingen. Gaan we een crisis tegemoet zoals we niet eerder gekend hebben, ik weet het niet. Komt er grote revolutie zoals in 1917 in Rusland, of in Cuba van meer recente aard maar dan in de stijl van deze tijd. Want dat zal er dan heel anders uitzien stil ik me zo voor. Waarin goed- en of kwaadwillende hackers alle bezit van de rijkste 500 van de wereld op een of andere manier waardeloos maken. Nee ik weet het niet maar dat er "iets " gaat gebeuren daarvan ben ik zeker, en de uitkomst van die revolutie; ik maak me er maar geen idee van anders gaat de fantasie met mij op de loop.

Tussen hoop en vrees

Het is zondag en vandaag begin ik met een start voor het onderzoek morgen. Mijn gehele darminhoud moet er voor morgenvroeg uit zijn en als het even kan moet de binnenkant lekker schoon. Dat betekent een nare drank en veel drinken ernaast zodat de boel schoon is waar het nooit licht wordt. Voor dit onderzoek heb ik eerst nog een gesprek met een andere behandelaar over mijn andere kwaal. Dat gesprekje vind ik eigenlijk spannender dan het onderzoek, vooral omdat er niets zinnigs over de uitkomst te zeggen valt, tussen hoop en vrees. Het bepaalt de naaste toekomst; gaat dezelfde behandeling door of moet ik switchen naar een andere behandeling. We gaan het zien wat het gaat worden. Het is waarschijnlijk een al lang bestaand gezegde alleen ik kende deze niet maar hij is wel waar; wat mij betreft dan. "Een mens lijdt het meest aan het lijden dat hij vreest", en dat is er aan de hand natuurlijk. Vooraf zie je op tegen alles wat er komen gaat en met een beetje geluk is het ook weer voorbij voor je het weet. Dat hou ik mezelf steeds voor maar het helpt niet, tot nu toe. Zo dadelijk, om 12u mag ik nog een lichte lunch en dan is het tot morgen 9.30u gebeurd met eten, drinken wel maar dan beperkt. De vastenperiode is allang voor carnaval begonnen. Het is maar zo. Deze dag wordt een frequent bezoek aan de wc voorspeld, en niet allen voorspeld; ik weet uit eerdere ervaringen dat het ook zo is. Dat maakt dat we een thuisdag hebben vandaag en de dag een beetje doorkomen met tv, computer en wat lezen. Het is vandaag zondag en in de winter betekent dat heel veel wintersport op de Duitse zenders. Heerlijk is dat en ook als ik geen onderzoek aanstaande heb probeer ik te kijken naar het rodelen, het bobsleeën en skeleton. Op je buik, op een klein sleetje de baan naar beneden nemen. Met indrukwekkende snelheid, met je neus vlak boven de ijsvloer; helden en heldinnen wat mij betreft. Snelheid is toch wat mij wel intrigeert denk ik want ik volg natuurlijk met heel veel plezier al hel lang de Formule 1; James Hunt was mijn eerste favoriet maar gisteren zag ik mannen in Kitzbühl naar beneden gaan op twee smalle latten met een snelheid van meer dan 140 km/h. Het spectaculaire van zulke snelheden blijft fascineren, en waarom? Geen idee waarom want ik heb er dan weer geen angst voor. In de tijd dat we naar Zwitserland op en neer reden was 200 km/h en meer geen uitzondering. Het is trouwens op de Duitse Autobahn meestal zo druk tegenwoordig dat die snelheden of niet meer mogen of nog zelden gehaald kunnen worden. Ongetwijfeld zal er deze of gene vast nog weleens met een snelheid van 250 tot 300km/h kunnen scheuren maar de stukken dat het kan worden minder en korter. Ook daar zullen ze moeten gaan aanpassen vrees ik voor de mensen die het fijn vinden om nu en dan het gaspedaal eens goed in te trappen. Nog even en dan ga ik weer scheuren; op en neer naar de wc; ook dat is aanpassen want mijn gaspedaal wordt door wat anders goed ingetrapt.

Blue Friday?

Het lijkt al een heel begrip te worden in de Lage Landen; Blue Monday; voor dit jaar

vastgesteld op de 20e januari. De meest saaie dag van het jaar moet het geloof ik vertegenwoordigen; het begrip dan. Maar het is vandaag vrijdag en een beetje "een zo min mogelijk doen dag". Bijkomen van een intensieve week en nu een beetje achter de computer, onze kleinkinderen naar, en van school halen/brengen. Roepende tegen iedereen dat het goed gaat maar dat ik vooral mijn energiesysteem in de gaten moet houden. Dat moet ik nu en dan ook gewoon doen, even een dagje lummelen. Een berichtje aan u schrijven op de eerste echte vrije dag van het nieuwe jaar. Een jaar waarin al teveel gebeurd is en het begin van deze eeuw had het in zich maar het begin van het jaar lijkt soms alleen maar rampspoed te brengen. Begin van deze eeuw was er de vuurwerkramp in Enschede en de overgang naar 2001 de brand in 't Hemeltje in Volendam. Vorig jaar ontsnapt aan een ramp in Den Haag/Scheveningen had deze jaarovergang een drama in petto in mijn favoriete stad; Arnhem waar sinds nog niet zo heel lang Marcouch de burgemeester is. Wat een familiedrama's hebben daar plaats, natuurlijk voor de slachtoffers zelf maar voor die twee jongens wordt het leven nooit meer zoals het was. En dan gisteren een drama met een vliegtuig in Iran waardoor, merkwaardig genoeg, de spanning in de regio wat lijkt te zakken. Maar allesoverheersend is natuurlijk het enorme drama wat zich voltrekt op het vijfde continent Australië. Het is, zoals de Duitsers zo mooi en treffend zeggen; "Absolut verheerend". Vrij vertaald komt het neer op zwaar verwoestend, en dat is het helaas voor Australië. Verwoestend voor mensen maar vooral voor de dieren waarvan de meeste alleen in Australië voorkomen. Voor de biodiversiteit in de wereld een absolute catastrofe. En dan worden er mensen opgepakt die ook nog branden hebben aangestoken, en of het er veel of weinig zijn interesseert me niet zoveel. Hoe mensen zo kunnen ontsporen en geen enkele rekening meer houden met de gevolgen is iets waar ik wel voor doorgeleerd heb maar nog steeds heel erg moeilijk te begrijpen vind. Het jaar is niet zo goed begonnen maar ik hoop dat het jaar tenminste wel goed gaat eindigen, natuurlijk met goede persoonlijke ziektevooruitzichten, wat ook voor het andere Klinkertje opgaat uiteraard. Vooral hoop ik dat dit jaar in de USA er eindelijk eens het besef doordringt dat het de wereldeconomie goedgaat, dat het grote bedrijven, aandeelhouders, beleggers, etc heel goed gaat maar dat daarvan nog maar heel weinig in hun zakken belandt is. Waar Tramp zich helemaal ongans Twittert als de aandelenbeurs weer eens een record haalt en de gewone arbeider, inclusief die in Nederland, daar helemaal niets aan heeft. En dat is ook de laatste zorg die ik met u ga delen. Dat het besef eens doordringt dat de verdeling in de wereld helemaal van geen kant deugt, niet lokaal, niet regionaal, niet landelijk en zeker niet mondiaal. Van geen kant deugt het als de rijkste 500 mensen ter wereld hun vermogen met een 25% zagen stijgen. "De vijfhonderd rijkste aardbewoners hebben in 2019 hun gezamenlijke vermogen met 1,07 biljoen (1070 miljard) euro zien toenemen. Volgens cijfers van de Bloomberg Billionaire Index heeft deze groep superrijken in totaal nu zo’n 5,5 biljoen euro aan bezittingen". Voor ons, in het rijke Westen, al iets om je over op te winden, maar de mensen die het veel, en veel minder hebben dan wij,; daarvan is het logisch dat zij op zoek gaan naar betere omstandigheden. Misschien niet eens voor zichzelf maar wel voor de generaties na hun. En als er geen manier van egalisatie wordt gevonden zal het, als ware het een natuurverschijnsel, die egalisatie vanzelf over ons komen. Wij kijken momenteel de herhaling van de strijd over de emancipatie van de arbeidersbeweging en natuurlijk kijken we naar Geert Mak's in Europa. Verknoop de geschiedenis maar aan het heden en u zult mijn voorspelling niet zo heel raar meer vinden.

2020 en eerder

Het is nieuwjaarsochtend en na een mistige, en vooral met nare incidenten overladen overgang van het

jaar toch even een berichtje aan u. Allereerst de beste wensen uiteraard; op een geweldig gezond 2020. Wel een uitzonderlijk nummer hebben we nu: 2020. Het is een beetje terug naar de reali-teit na een paar, voor ons persoonlijk, heerlijke dagen. Al jaren zijn we gewend het jaar af te sluiten met heel veel Top 2000; wat een hele fijne traditie is dat inmiddels. En wat een nummers komen er toch langs. Gisteravond was dat “Jolene” van Dolly Parton. Een, voor mij, met herinneringen beladen nummer, en dan, ja dan, kom ik tot de ontdekking dat ik wel denk al mijn verhalen vertelt te hebben aan het andere Klinkertje, maar deze kent ze niet. Altijd een beetje fulminerend over mw. Parton, en dan met name over de eeuwige pruik. Dat het voor mij, in de vorige eeuw, en lang geleden dus, een moment van enorme troost was, is haar ontgaan, en hoe kon ze ook. Dit is het verhaal; lang geleden had ik van mijn vakantiebaantje een brommer gekocht, een Puch( Oostenrijkse brommer, beetje alternatief, met hoog stuur). Fijn natuurlijk als je een beetje eigen baas wordt en je motorisch kan verplaatsen. In die tijd ging ik inmiddels naar Arnhem naar school en na een eerder ongelukje met de brommer, onderuit geschoven en sleutelbeen gebroken was het een klein jaartje later dat ik opnieuw een ongeluk kreeg. Nu in Dieren, want ik speelde een beetje met het bereiken van de school, dan weer geheel openbaar vervoer, dan weer geheel of gedeeltelijk met de Puch. Met de trein was ik geweest, de brommer op station Dieren achter gelaten en op de terugweg, nog maar net vertrokken vanaf het station in de woonwijk aangrenzend een auto van rechts over het hoofd gezien. Met mijn enkel tussen het motorblokje van de Puch en de bumper van de auto beland. Enkelkap gebroken en omgedraaid. Met de, toen nog Eerbeekse ambulance die was opgeroepen, naar Apeldoorn vervoerd en na aankomst bleek al snel; gecompliceerd en dat moest geopereerd om het stukje terug te draaien en vast te zetten met schroeven. Die avond daar geopereerd  en na die mededeling en operatie is het voor mij een onduidelijke periode. Waarschijnlijk door de narcose half weg nog met veel medicatie tegen de pijn lag ik de eerste nacht op een kamertje alleen en dat voelde heel ongelukkig en alleen. De eerste keer, toen nog, dat ik in het ziekenhuis lag en dus met de gewoontes en de routine in een ziekenhuis volslagen onbekend. Pijn herinner ik me vooral en alleen, heel alleen en natuurlijk vond ik mezelf ook wel zielig. In de vroege ochtend moet het zijn geweest dat ik door een zuster gewezen werd op de radio. Dat zat toen nog in de arm die aan elk bed zat; je kon kiezen uit 5 zenders geloof ik en er zat een vaste oorschelp bij waar het geluid uit kwam. Half pijn, half verdoofd was het eerste lied wat ik hoorde, wat in ieder geval tot me doordrong, " Jolene" van Dolly Parton. Mooi en ontroerend gezongen vond ik het toen, en nu nog, kortom een prachtig en troostvol lied. Nu was het in die tijd zonder internet natuurlijk niet zo eenvoudig als nu om achter het lied te komen ( wat voor een lied was dat, en door wie) dus heb ik heel veel Arbeidsvitaminen geluisterd tot ze een keer langs kwam. In de Vara gids stond toen nog afgedrukt wie er kwamen en op die manier ontdekt dat het Dolly Parton was. Sinds die vroege ochtend, of was het nacht, in 1976 ben ik van dat lied, en in die uitvoering, gaan houden. Hoewel er in de ochtend werd gezegd dat er voor mij was gebeld om te vragen hoe het ging was de eerste bekende die ik zag tussen de middag ( geen bezoekuur) mijn ome Coen. In die tijd werkte hij ergens in Apeldoorn en de familie was dus gebeld dat er weer eens een neef zich in de kreukels had gereden. Ongeveer tien jaar eerder had een neef van mij ( ik als neefzegger, en ome Coen als oomzegger) ook met de brommer een zwaar ongeluk gehad ( we zijn nog tussentijds naar het Noorden geweest, het is met de neef goed gekomen). Ome Coen weet het misschien niet meer maar dat moment dat hij mijn kamertje binnenkwam om te kijken hoe het met mij was, toen pas voelde ik rust en grote compassie met mijn oom. Wat een man, geweldig (http://www.beginbijgeert.nl/pater-familias/). En zo komt ineens een verhaal weer bovendrijven nadat we het over Dolly hadden gisteravond; Dolly die langs kwam in de Top 2000, wiens nummers in de Top 2000 allemaal zijn gestegen. Tot mijn genoegen is "Jolene" gestegen naar de top 100, u begrijpt inmiddels dat het voor mij meer dan een gewoon mooi nummer is, volgend jaar allemaal op stemmen; "Jolene" van Dolly Parton. https://www.youtube.com/watch?v=Ixrje2rXLMA

Mild optimistisch

De feestdagen dit jaar vallen precies in het midden van de weken, dat maakt deze dag; de zondag ertussen tot een beetje een rare dag. Voelt niet echt als zondag maar is het wel en dus tellen we de dagen maar af naar het nieuwe jaar. Een nieuw jaar, 2020, wat bekt dat ook lekker; twenty twenty hoorde ik al langskomen en zwanzig zwanzig zal ook wel voorkomen bij onze Oosterburen. Vanochtend ook even gekeken naar de DWDD University met daarin Robbert Dijkgraaf. Mild optimistisch is voor mij wat eruit sprong. Hij is mild optimistisch over de toestand van de aarde. Sommige dingen wat meer dan andere zaken maar toch mild optimistisch; dat is een fijn woord van onze man in Princeton. Een goed begin van de dag in ieder geval en nu gaan we zien wat de komende dagen gaan brengen. Morgen is de voorlaatste dag van het jaar en is traditioneel de dag van de oliebollen. Vroeger thuis natuurlijk waarin pa en ma met heel veel zorg en aandacht de oliebollen en appelbeignets verzorgden voor ons, als gezin ( mijn broer geen krenten in de oliebollen) maar ook voor de buurtjes, soms de familie in Brummen en kennissen in de omtrek. Het beslag werd met de hand gemaakt in oude lijmtonnen die denk ik ongeveer veertig liter groot waren. Dat was heel veel beslag en heel veel oliebollen die na Oud en Nieuw in de vriezer gingen. Aan het einde van dezelfde maand, met de verjaardag van pa, werden de laatste op gegeten. Een hele drukke tijd en het hele huis rook uiteraard naar de olie ( en de bollen) maar toch was het heel erg gezellig. Zelf ben ik blij dat we nooit aan die traditie zijn begonnen want hoe leuk ook, het heeft ook nadelen, tradities. Zo was bij ons thuis, vroeger, ook de eerste dag van nieuwe jaar een drukte van belang met alle visite, wij verkiezen het iets rustiger. Met Oudejaarsavond zijn we heerlijk met zijn tweeën,  en zo gaan we 2020 in en dag erop proberen we de kinderen en kleinkinderen te zien, dat is voor ons uitdaging genoeg. Na een zeer veel bewogen jaar verlang ik eigenlijk ook naar niets anders en heb ik de stille hoop dat 2020 een heel rustig jaar gaat worden, even zo min mogelijk gedoe en weinig "hotel Gelre" om te bezoeken. Bij ons is het natuurlijk niet anders dan voor u allen; we kunnen niet in de toekomst kijken maar hopen mag, toch?

Terugblikken

Het is eind van het jaar en we zitten nu voor de Kerst te genieten van de programma's die daarbij horen. Hoewel ik het jammer vond dat Serious Request van 3FM ophield met het Glazen Huis begint de nieuwe methode om geld op te halen voor het goede doel langzaam weer in te dalen. Zeker nadat ze gisteren en vandaag door bekend terrein aan het wandelen zijn, beginnend bij Nijmegen en via Arnhem naar Dieren en Zutphen naar Deventer. Gisteravond wandelen ze in het donker door het buitengebied van de gemeente Brummen, zowel aan de West- als de Oostzijde. De oude vrienden van RTV Veluwezoom waren zeer aanwezig op het Marktplein in Brummen en daarvoor had Leuvenheim zijn beste beentje voor gezet. Nu komen de Kerstdagen er zo aan en dat is ook de start van een ander muziekfeest voor ons; de Top 2000. Heerlijk, stom, melancholische... Bij dat laatste woord houd ik maar op want daar gaat het toch vooral om, genieten van muziek die je soms helemaal niet mooi vind maar hij blijft aan. Dan de onverbeterlijke Top 2000 a gogo op televisie waarin de heren Blokhuis en van Nieuwenhuizen een heel geijkt format afdraaien maar het hoort inmiddels net zo bij de feestdagen als vroeger Billy Smart's circus, een operette met Rudolf Shock en Margit Schramm en de gekleurde lampjes in de kerstboom bij tante Grietje en ome Pieter; puur nostalgie. Het is fijn om je daarin te wentelen zo aan het eind van het jaar en dan het nieuwe jaar fris te beginnen en de nostalgie achter je laten. Het was voor ons natuurlijk een zeer bewogen

jaar met veel pieken en dalen die hun schaduw vooruit werpen naar de komende jaren. Daarover is natuurlijk veel nagedacht maar uiteindelijk, met hulp van derden, kom je tot de conclusie dat het vooral speculeren op de toekomst is. Morgen en volgende week zijn veel dichterbij en hebben daarmee veel meer belang dan een half jaar, of 2025, ik noem maar wat. Dat kostte uiteindelijk meer dan een half jaar om zover te komen en nu, weer lichtelijk ander werk doen is het goed zo. Het andere Klinkertje heeft in het tweede deel van dit jaar ook getracht haar bijdrage te leveren in de misère en nog een paar dagen gehospitaliseerd gelegen om vervolgens heel langzaam weer een beetje op te krabbelen. Het is net als met vertrouwen; het komt te voet en gaat te paard, voor je het weet heb je weer wat anders. Dan is ook nog tot slot van al dit drama onze kleine man, onze Ülli, bij ons in huis sinds 2007, naar de eeuwige jachtvelden gegaan. Het vorige jaar nog geholpen aan een kwaadaardige tumor aan zijn poot en dit jaar in blessuretijd nog een fijn jaar met hem gehad.  Gelukkig hebben we  dan de pieken die ons overeind houden waarvan de geboorte van onze eerste kleindochter wel het hoogste hoogtepunt was het afgelopen jaar, en nog steeds is hoor. We zijn gek met onze kleinkinderen en zijn in de gelukkige omstandigheid dat we er ook elke week een dag op mogen passen. Dat maakt wel dat je binding hebt en houd met je kleinkinderen. De mensen die wel kunnen ( want dat is natuurlijk ook een punt) maar systematisch weigeren om op hun kleinkinderen te passen kunnen in dit huis op weinig begrip rekenen. We zijn eigenlijk net een gewoon gezin waarin de pieken en dalen, net als in ieder gezin, voorkomen. Hooguit zou je kunnen zeggen dat ze bij ons wel hoger en dieper zijn, maar dat is dan maar zo, Het is net zo als met de politiek, of het lokaal, provinciaal, landelijk of mondiaal is; hoge pieken en diepe dalen; waarbij voor mij de dalen overheersen. Het ter discussie stellen van allerlei instituties, nieuws afdoen als fake nieuws, de wetenschap als een mening beschouwen,  de rechterlijke macht ( ook mensen) afdoen als vertegenwoordigers van de linkse kerk, een Nexit partij oprichten, de meeste boerenacties, en ga zo maar door; het kan bij mij op weinig sympathie rekenen, allemaal dalen en weinig pieken te bekennen. Het roeptoeteren dat zo goed gaat met de economie helpt de mensen aan de onderkant van het loonhuis niet want die merken er geen moer van, dat wetende er niets aan doen vind ik meer dan teleurstellend maar moet daarvoor het hele systeem op de schop; natuurlijk niet is mijn antwoord; mensen moeten bewuster gaan stemmen. Op inhoud graag en niet afgaan op wat er maar geroepen wordt en dat klakkeloos als waarheid aannemen omdat het zulke makkelijke schijnoplossingen biedt. Pieken en dalen. Het is weer een hele eindejaar overpeinzing geworden waarbij ik me vast houdt aan het thema van dit jaar; morgen, volgende week; ver genoeg vooruit gedacht. Een mooi en vooral gezond 2020 gewenst

Balans 2

Vorige maand schreef ik u iets over balans; tsja die is ver te zoeken geweest. Nu eens niet bij mezelf maar bij het andere Klinkertje die uit balans is en daarvoor zelfs moest logeren in Hotel Gelre. Dat het in een ziekenhuis geen feest is weten we natuurlijk allang maar een onervaren patiënt heeft het zo mogelijk nog moeilijker. Je moet echt duidelijk zijn in wat je wel en niet wil. Maar goed; deze periode overleefd en nu weer voorzichtig proberen vooruit te kijken want het hakt er toch wel een beetje in. Zelf weer met een nieuwe taak binnen het werk begonnen en iets waar ik nog nooit eerder bij betrokken was, De OR van het bedrijf waar ik werk is een nieuwe ervaring en erg leuk tot nu toe. Het geeft een andere kijk en een andere verbintenis met het bedrijf waar ik relatief nog niet eens zo lang werk. Wat op zich al een ander bedrijf is door de mensen in de top die zich zorgondernemer voelen en zijn en wat iets anders is dan de

bureaucratische roots van de bedrijven in mijn sector. Flexibeler en meer in marktdenken dan in processen; om dat van een beetje dichtbij mee te maken is wel een beetje een verademing moet ik zeggen. Blijven we natuurlijk wel met de aloude tegenstelling in belangen tussen een werkgever en een werknemer. Dat de nieuwe Cao te duur is voor de meeste bedrijven in mijn sector biedt behalve bedreigingen ook kansen. Dat moet je wel willen zien naast het feit dat er ook behoefte is aan veiligheid en bestaanszekerheid en baanzekerheid. Natuurlijk, en als een bedrijf het financieel moeilijk heeft dan is het niet zo, in mijn ogen, dat er gekeken moet worden naar het personeel en de salarissen van het personeel om de balans weer goed te krijgen. Dat moet een werkgever niet bij zij personeel ophalen maar elders; zorgverzekeraars, gemeentes, het Rijk etc. Dit naar aanleiding van een rare discussie die zich ontspon over een nieuwe Cao; de vakbonden eisen teveel van de bedrijven? Hè, wat zeg je nu? Dat is een rare; de vakbonden onderhandelen namens ons met de werkgevers en daaruit komt een Cao tevoorschijn die mede ondertekent is door de werkgevers. Dus ligt de bal daar en iet bij werknemers lijkt me zo, en de beschuldiging aan het adres van de vakbonden,; laten we het houden op een persoonlijk onbegrip. Verder nog nieuws? Nou; het gedoe in de VS is een beetje uit mijn blikveld verdwenen momenteel en het Nederlandse gedoe; bekrompen en getuige van een kruideniersmentaliteit die we altijd al hebben gehad. Het komt nu alleen nadrukkelijker naar voren. Discussie over IS vrouwen en vooral kinderen zijn daar getuige van en niet overal dezelfde mentaliteit getuige een land wat deze dames en kinderen terugstuurt naar het land van herkomst; zeer tegen de wens en vooral het zere been van dat land. Maar na een Zwarte Pieten discussie en heel veel gedoe om stikstofverbindingen (ammoniak) ontbreekt me de zin en de moed om hier verder over uit te wijdden. Dat het politici bestaat om, waar het wetenschappelijk onderzoek betreft, op die onderzoeken op zijn merites te bestrijden en vervolgens, waar het gaat om bescherming van natuurgebieden, nu ineens te verklaren dat het natuurgebied moet worden opgeheven. Opheffen want dan hoef je er geen rekening mee te houden. Als dat soort van redeneringen in Nederland vanzelf wordt en bovendien als waarheid geaccepteerd neigt de toekomstige contour van Nederland meer naar die van een bananenrepubliek dan naar een gezonde democratie. Nee, meer zeg ik er niet over.

Balans zoeken

Al eerder heb ik aan u uitgelegd dat werken een belangrijk ding is mijn leven. Nu gaat het best wel goed met werken en dat is goed. Keerzijde is wel dat ik wat minder tijd achter de computer doorbreng en dat betekent minder schrijven en erger nog; ook de contacten met vrienden, kennissen en familie onderhouden is meer een opgave dan vroeger. Wat altijd vrij natuurlijk leek te gaan is nu niet meer vanzelfsprekend; als je tenminste wil werken en er nog andere dingen naast doen. Nu vind ik dat wel vervelend, en ik voel er ook wel een beetje schuldig onder maar het is ook niet anders. Rekenende op clementie van de kant van de lezer, de vrienden ( en een vage kennis), kennissen en familie ga ik de ene na de andere week in en uit, en verloopt het leven redelijk goed. De vermoeidheid blijft maar is binnen goed hanteerbare grenzen; het voelt comfortabel en daar gaat het maar om. Het andere Klinkertje is niet altijd helemaal fysiek okay maar voor mij de rots in de branding en dat mag nog lang zo voortduren hoop ik maar. Ze remt me ook weleens wat af om dingen aan te pakken en met alles in het achterhoofd; "kan ie het wel aan", fysiek. En daar ligt ook de uitdaging om in balans te blijven; ik vindt teveel dingen leuk/een uitdaging maar ik moet nog meer nee leren zeggen als het teveel is. Balans is het toverwoord waar veel om draait en ik probeer daarin mijn draai te vinden. wat belangrijk is; rust, rust en actief zijn; op de goede momenten. Waar we vroeger de nachtburgemeesters van de straat werden genoemd is het licht betrekkelijk vlot uit en probeer ik zeven tot acht uur te slapen in de nacht. Gewoon zult u vinden maar er zijn tijden geweest dat een nacht van vijf uur voldoende was maar nu verleden tijd dus. Genoeg over mezelf, binnenkort nog maar eens of de lokale, de nationale en de mondiale politiek; ik kijk er naar uit om erover te schrijven maar u weet; een goede balans zoeken, vinden en houden; die balans zegt dat het nu wel even mooi genoeg is geweest.

Maand

Het is precies een maand geleden dat ik in de vakantie een blogje schreef en daarna is het er niet meer van gekomen. Wel met een reden denk ik zo en dat is, zo vermoed ik, de volgende; de mensen die deze blogs wat vaker lezen weten dat het nog weleens door elkaar loopt in de blogs; heden en verleden. Nu heb ik, nadat ik slecht nieuws vernam, een soort van schema opgesteld waarover ik het nageslacht nog wil schrijven. Een autobiografisch deel van de blogs die een goed deel van ons leven beschrijven; die van het andere Klinkertje en uw schrijver. Dat schema, die lijst, werd een beetje onuitputtelijk naast de vraag of alles ook interessant genoeg is om over te schrijven en zadel ik mezelf niet met een onmogelijke opdracht op. Kortom; het schetsen over de onderwerpen waarover ik nog zou willen schrijven werd een beetje teveel van het goede en maakt ook dat ik sindsdien niet meer achter de computer gekropen ben om u iets te schrijven. Hoe ik dit dilemma; teveel en te tijdrovende onderwerpen, aan de vork ga prikken laat ik maar even in mijn achterhoofd verder broeden. Uiteindelijk komt er wel een oplossing en tot die tijd ga ik u weer verder vervelen met mijn opinie over de tegenwoordige tijd. Een tijd waarin van alles gebeurd; op mondiaal niveau maar ook op wat meer lokaal niveau. Om niet als de Bromsnor van Trump te beklijven in uw gedachten ga ik deze keer even lokaal. Een aantal keren heb ik geschreven over de stand van Eerbeek ( Blogs; Spoorloos, Hart van Eerbeek, Vroeger was alles beter) en er is genoeg reden om dat nog maar eens te doen. Voor de niet-weters of de mensen op afstand die iets met het dorp hebben; er lag een nieuw bestemmingsplan voor grote delen van Eerbeek. Hoop gedoe over geweest vorig jaar want het moest voor de verkiezingen, en dus in de allerlaatste raadsvergadering van die gemeenteraad, er nog door gejaagd worden. Onder het mom dat Eerbeek van het slot moest, en zou gaan met dit bestemmingsplan. We zijn inmiddels een anderhalf jaar verder sinds die bewuste vergadering en nu blijkt dat de Raad van State heeft beslist dat bezwaarmakers in grote meerderheid gelijk hebben en krijgen. Dat voor delen van het bestemmingsplan de gemeente een jaar de tijd heeft om een gewijzigd plan neer te leggen en dat het plan in zijn totaliteit een jaar moet wachten totdat de zaken afdoende zijn gerepareerd. Zo mag de industrie voorlopig nog niets doen want uitbreiding van de papierindustrie was/is afhankelijk van de hoeveelheid grondwater die ze mogen oppompen ( er is veel schoon water nodig voor de productie van papier, voor de alfa-, dan wel digibeten, op papiergebied); een vorstelijke miljoen extra liter water zou er vrijkomen via dit bestemmingsplan waarvan de Raad van State nu heeft  gezegd dat dit voorlopig niet doorgaat, met name i.v.m. met onvoldoende onderbouwing en onzorgvuldige besluitvorming. Voor de liefhebbers is het een behoorlijke klus om het hele stuk van de Raad van State door te lezen en ook nog te begrijpen wat er staat en wat het betekent. Zo zitten er nog meer zaken tegen en moet er extra onderbouwing komen voor het Burgersterrein, en de positie van M&M ( een van de grote papierfabrikanten), bovendien hebben de bezwaarmakers dus in meerderheid gelijk gekregen en moet de gemeente de kosten voor de bezwaarmakers betalen ( 10000 Euro), kosten van de landsadvocaat en natuurlijk alle ambtelijke uren die ermee gemoeid zijn. Wie niet luisteren wil moet op de blaren zitten heet het en zo is het ook in dit geval. Daarbij nog de, tot nu toe, milde crisis in de Brummense coalitie waar Lokaal Belang Brummen toch echt te worden afgeserveerd. Dat er niet met ene meerderheid van 1 zetel gewerkt gaat worden is begrijpelijk maar iets meer vertrouwen in elkaar en je coalitiegenoten is blijkbaar niet op de plaats want anders zou 10 van de 19 zetels best kunnen. Dat vertrouwen is er dus niet en wordt gezocht naar een vierde partij om aan te haken maar die partij moet dan ook een wethouder ( en liefst een geschikte) kunnen leveren. Te midden van al dat politieke gewoel komt dan nog de beslissing van de RvS die echt zeer veel tijd, en dus haast kost. Geen tijd voor partijpolitieke spelletjes maar een goed en gedragen college kan de zaken binnen een jaar voor elkaar krijgen, aan de slag dus. In zijn columns voor het Eerbeeks weekblad heeft Muus Groot al diverse metaforen beschreven voor de staat van Eerbeek. Naar ik mij herinner was het Dresden ( kan ook Leipzig geweest zijn) na de oorlog waaraan Groot zich bezondigde in zijn vergelijking met de toenmalige staat van Eerbeek. En laten we wel wezen; behalve een paar nieuwe stenen op het Stuyvenburgplein, een paar nieuwe scholen en nu eindelijk nieuwbouw op de oude Eerbeekse Enk, heeft het allemaal nog steeds niets opgeleverd in de verbetering van het centrum van Eerbeek. De Raad van State zal zich weinig gelegen laten liggen aan de politieke sores in Brummen.  Als het bestuurlijk niet weer snel op niveau komt gaat er van een nieuw bestemmingplan voor Eerbeek door het komende college niet veel komen en weten u en ik al wie weer het kind van de rekening dreigt te worden; het centrum van Eerbeek wat inmiddels in zijn hoedanigheid niet zou misstaan ergens in de oude DDR, om nog maar eens een metafoor van stal te halen.

Opluchting

We zijn nog maar net aan de vakantie begonnen of de eerste afspraak met een dokter is net gepasseerd. Alleen goede berichten van deze meneer en zover dus dat is in ieder geval een opluchting voor de komende weken. Genoeg andere dingen die een mens kan bezig houden dus deze kunnen we in ieder geval voor een korte periode weer naar het achterhoofd verhuizen. Zo gaat het een beetje bij mij althans; de problemen, groot en klein, dringen zich naar voren of naar achteren. En dan gelukkig zijn er ook de momenten dat de problemen er wel zijn uiteraard maar dat ik me er niet van bewust ben; zo waren we in het weekend aan zee en de aangekondigde storm voltrok zich voor onze ogen. Machtig gezicht altijd en nadat we een poging deden om de auto uit te gaan werden we gezandstraald, een pijnlijk gevoel maar ook toont het de sterkte aan van de windkracht van dat moment. Met de hond even aan zee gelopen en die kwam terug met een soort van zand/traanogen waarbij er een streep zand van zijn ogen tot zijn bek reikten. Verder waren er veel kitesurfers actief en die hadden helemaal, ondanks alle waarschuwingen van de betrokken diensten, de dag van hun leven. Sprongen uit het water van zo'n 10/15 meter hoog en ze konden een heel stuk doorsurfen met dit geweld; een wonderlijk mooi gezicht. Dat zijn wel de momenten, als voorbeeld, dat je even helemaal weg bent je gedachten. De persoonlijke wereld is dan even plaats bepaald en laat geen andere gedachten toe; en dat op zich is al de hele ( en in dit geval mooie) reis waard.

Hitte

Het heeft wat gekost, de hitte van de afgelopen tijd. Waar anderen al lopen te balanceren met hun energieniveau na weer een hete en dus slecht geslapen nacht, daar voel ik alles nog met een factor drie of vier heftiger. Dat is tenminste mijn beleving van de afgelopen weken die een afwisseling waren van dagen en nachten proberen te rusten en wat te doen. In de vroege ochtend al boodschappen doen, makkelijk koken en tot zondag vooral rustig op de bank geparkeerd zitten kijken naar de Tour en andere sporten. Deuren en ramen dicht om te proberen de warmte buiten de deur te houden. Gisteren was het de laatste dag van de warmte maar in huis is het evengoed nog steeds 25 graden en doorluchten helpt maar niet zo snel als je zou willen. Eindelijk dus ook de moed om weer even een stukje te schrijven. De tour afgelopen, en dan valt er altijd een beetje een gat in je dagritme, na het WK voetbal voor vrouwen, Wimbledon en de Tour de France is er een lacune in het dagprogramma. Niets om te kijken zeggen we dan maar in dit Netflixtijdperk valt dat erg mee natuurlijk. En er is nog de andere sport want de Formule 1 was natuurlijk fantastisch de laatste drie races. Na het enorme debacle in Frankrijk, op een weliswaar zeer kleurrijk circuit, werd de meest kleurloze race van dit seizoen gereden. Maar, dat moet gezegd, de heren hebben het ingehaald en op een geweldige manier. En de politiek zegt u, was daar niets over te schrijven. Natuurlijk is het lokaal helemaal stil gevallen en dat geldt eigenlijk ook voor landelijk na alle gekrakeel over de baantjes bij de EU en het bezoek van Rutte aan Trump. En daar kan ik elke dag over schrijven, wat van vinden en eindeloos over door ouwehoeren; Trump. Zo geen president; niet in daden en niet in woorden. Nog nooit vertoonde politieke corruptie op dit niveau, voortdurend anderen de maat nemen in bewoordingen, en tegen mensen, die hun weerga niet kennen. Als anderen hem de maat nemen dan is het fake, of begint gewoon te schelden, zeer unpresidential. Het is gewoon een schoffie die de wereld en vooral de USA uitlacht, en voeg ik maar aan toe; waar de onder- en de bovenwereld elkaar treffen. Niet besmuikt lachen, ook niet achter de handpalm maar recht in het gezicht, en de helft van de Amerikanen ziet het niet. Die parallel kun je overigens gewoon doortrekken naar Nederland waar veelal het beleid van Rutte en zijn VVD kabinet onderwerp van hoon en discussie maar de steun die hij krijgt voor dit beleid is niet eerder vertoond. En voor mij onbegrijpelijk voeg ik er maar aan toe. Maar verder wil ik het nog even niet met u hebben over politiek.

Zoekende

In een klein plaatsje in de Millingerwaard zit ik, samen met Ülli te wachten tot het andere Klinkertje terugkeer uit de Duffelwaard. Op zoek naar een bijzondere rups die er op de foto ook heel bijzonder uitzien. Zelf niet mee gewandeld want sinds vorige week voorzichtig gestart met een beetje werk. 3x 1 uur om er weer een beetje in te komen. Volgende week ga ik naar 3x 2 uur en hoewel het relatief kort is heb ik toch even tijd nodig om te wennen aan de nieuwe structuur. Daarom ook even het wandelen op een laag pitje gezet want het wennen kost energie en de beschikbare moet ik goed verdelen. Dus het andere Klinkertje is aan de wandel en ik ben de taxi. Dat is voorlopig een goede verdeling in de activiteiten op dit moment. Later zien we wel weer, nu eerst wennen aan de nieuwe realiteit. Hoe dat gaat met het werken? Best wel bijzonder eigenlijk want het is ander werk. Administratief, licht administratief werk is iets wat ik nog niet kende, wel zware want daaronder verstaan ze iets als planning, denk ik. Licht administratief werk dus, leuk om te doen en momenteel ook nog iets waaraan de werkers direct iets hebben. Waaraan ze normaal niet snel toekomen, leuk om te doen en die planning komt ook wel weer denk ik, maar nog even niet.

Bermen

Het drukke sportseizoen is weer aangebroken, nadat we getrakteerd zijn op het WK voetbal der dames, morgen de finale, start vandaag de Tour de France, Wimbledon is nog bezig en ook het F1 seizoen begint eindelijk op gang te komen na Verstappen's zege afgelopen week in Oostenrijk. Kortom, het is moeilijk kiezen tussen al het sportgeweld want tussendoor ook nog een paar keer de Diamond League, en ik vond het allemaal leuk om naar te kijken. Gelukkig is er nog steeds tijd om te wandelen want na een hele warme periode waarin het wandelen op een laag pitje kwam zijn we deze week weer voorzichtig begonnen. Gisteren een beetje teveel, reden waarom ik thuis ben en het andere Klinkertje bermen aan het inspecteren is. Pijn in de bovenbenen die ik vandaag maar wat rust gun. Gisteren gewandeld in de buurt van het Kootwijker veen, ik had er nog nooit van gehaard maar het ligt in de buurt van Rabbit Hill bij Nieuw Milligen, grofweg dan. Heel erg mooi gelegen maar veel, teveel, mul zand gelopen en dat is funest voor de net weer startende beenspieren. Ach, erg is het niet want die spierpijn gaat wel weer over en dan wandelen we vlak en hard om er weer wat in te komen. In de tussentijd is er lekker veel tijd om niets van al het sportgeweld te missen, top.

Warmtegolf

Red u het allemaal nog? Met de warmte bedoel ik natuurlijk. Daar wilde ik het met u over hebben, een 10 dagen geleden alweer recordtemperaturen in het land. Zelf redde ik het niet want dat is mij allemaal veel te warm. Zo ineens val ik ook uit de routine die we de afgelopen tijd hadden opgepakt. Wandelen gewoon geen doen, ook in de ochtend veel te warm. Dus zijn we een beetje zoekende naar een nieuwe routine en ongemerkt is het zo ineens juli geworden. Vakantietijd en geen goede periode om in een ritme te komen. Iedereen en alles is in beweging en bezig met de vakantie. Dat gaat voor ons niet anders want hoewel we niet weggaan is het toch een andere periode. We passen even niet op de kleinzonen en we zien ze ook niet zoveel. Het is een "vrije" periode en dat geeft ook even ruimte. Ook fijn.