Mohikaan

Het is een bijzondere week waarvan morgen misschien wel de belangrijkste dag van deze week is. Morgen ga ik meelopen en kijken we wederzijds of we elkaar wat vinden. Zelf ga ik ervan uit dat het een nieuwe start wordt en dat vandaar af alles weer anders wordt. de details zal ik u besparen; hoe mooi en merkwaardig het eerste contact tot stand kwam. Hoe de gesprekken erna verliepen en alle andere details komen nog een keer maar nu even niet.
We gaan een nieuwe toekomst tegemoet, onverwacht, spannend en leuk. Een andere tak van sport en toch ook weer niet. Wat er deze week verder nog gebeurde; de laatste der Mohikanen in onze familie, van mijn kant, werd deze week 80 jaar. Niet dat hij daar blij mee is maar hij werd het nu eenmaal en dat werd gevierd in familiekring. Op een manier zoals we die van hem kennen; lekker eten en drinken zijn de hoogtepunten. De ware aard kwam weer naar boven want er was uitgebreid mogelijkheid om je tegoed te doen aan vis. Heerlijk was het en heel erg gezellig bovendien. Al eerder schreef ik over hem en hoewel het stuk nu een beetje gedateerd is plaats ik een deel nogmaals omdat ik ook een trots ben op hem.

10/11/2012

Pater Familias

Het verhaal van de tien kleine kleutertjes en eigenlijk ook weer niet. Op bezoek waren we, mijn eega sinds dertig jaar en ik, vandaag. Hij is een broer van mijn vader en de derde in een rij van vier kinderen. Van die vier kinderen is hij de enige die nog leeft. Sinds een jaar is hij de enige die"over"is. 
Een aantal weken geleden berichtte ik u al over de hoogtepunten van een reis naar het Noorden. De roots van ook deze oom, blijven hangen in een Hanzestad na militaire dienst, waar hij zijn lief, ook sinds 52 jaar, tegenkwam. 

Het Noorden; we kregen het erover tijdens het gesprek met mijn oom en ook hij kwam er, net als wij,  niet of nauwelijks meer. Contact met een enkele neef of nicht verloopt meestal via de telefoon of een moderner communicatiemiddel maar fysiek komen we er niet meer, hij niet en ik evenmin.

Er is ook niemand meer vertelde hij zonder ons van een nieuw nieuwsfeit te voorzien. Hij voelde zich duidelijk even wat eenzaam, als enige nog over van dat gezin uit de veenkoloniën. Hij wil eigenlijk meer maar, ook tot mijn verrassing, meldde hij vandaag 78 jaar te zijn geworden waarvan ik dacht dat het er twee minder waren. Meer willen in de zin van; contacten organiseren en onderhouden met neven, nichten en hun kinderen in onze tak van de familie. Maar deze oude reus( want dat is ie, in ieder geval geweest; letterlijk en figuurlijk) begint ook wat kuren te krijgen. Alweer een aantal jaren aan de klungel met een been wat niet goed wil, meer artsen bezocht dan hem lief is. 

In de zijlijn van het gesprek aan tafel benoemt hij de mortaliteit van onze familie. De reden daarvoor is dat een dag voor zijn geboortedatum, die we normaal verjaardag noemen, een zus en broer overleden zijn, precies op dezelfde datum en dus één dag ervoor. Precies een dag waarop je je verjaardag normaal viert, u begrijpt dat het meeste feest er dan wel af is. Maar het maakte ook een balans die hij niet in zijn voordeel voelt uitvallen; alleen mijn vader is de tachtig gepasseerd in dit gezin en alle anderen voor hun tachtigste verjaardag overleden.
Het maakte dat hij zich oud voelde, deze reus en fantastische vent. Iedereen zou zo’n oom moeten hebben die ook voor zijn neefjes en nichtjes, bijna onvoorwaardelijk, hulp aan het bieden. Die nog lang voogd en godfather is geweest voor het gezin van zijn schoonzus wiens man te vroeg overleed. 

Hij is geen heilige, zeker niet maar wel een man waarop je bouwen kan, letterlijk en figuurlijk. Hij wil nog graag de Pater Familias zijn omdat hij een dergelijke rol nog graag zou spelen maar moeite heeft om deze rol nog te vervullen. Het hoeft ook niet meer. De familie heeft zijn weg gevonden en daarin moet hij zich vinden. Hoop dat hij zich er nog lang zorgen over kan maken is de enige wens die ik voor hem heb.

Trijntje

Weer genoeg ellende deze week; ik ga niet eens een begin maken met opsommen van alle treurnis. liever maar even een ander verhaal. Het is door tussenkomst, en eigenlijk de loslippigheid van Anouk te danken dat het Nederlandse volk weet dat Trijntje voor ons naar het Eurovisie songfestival gaat. Anouk gaat de song schrijven hetgeen ik al tekenend vind wat broer en zus Oosterhuis kunnen toch ook wel wat. Blijkbaar geen vertrouwen en dus Anouk; dat is maar vast een geruststelling want ik heb zelf ook niet zo'n hoge pet op van de creatieve kwaliteiten van de Oosterhuisen's. Maar er komt meer bij kijken dan alleen muziek en hoewel et vast een schat van een mens is (geen idee) heeft ze nu en dan als televisieverschijning§ wel een beetje een harde kop. Dat je eerst dekt; dit is een remake van Cruella de Ville; u weet wel; van de 1001 en 1 Dalmatiers. Daarmee probeer ik maar te zeggen; het moet er een ook nog een beetje uitzien. Niet in de zin van wat mensen in zijn algemeenheid mooi uiterlijk vinden maar ik bedoel meer bijzonder. Het breekbare van Anouk in haar optreden en het aandoenlijke van zowel Ilse als Waylon in hun optreden hebben Nederland geen windeieren gelegd. Dat is wat ik me nu afvraag bij Trijntje; welke emotie gaat ze, behalve met het nummer, oproepen bij mensen en daarvan ben ik niet overtuigd dat het de goede kant opgaat.  Zij komt altijd, in ieder geval bij mij, “hard” over, ook als een ze mooi klein liedje zingt. Nou goed; het duurt nog even en ze al vast wel meer adviezen krijgen en na de nummer twee van dit jaar wordt het voor haar ook heel lastig dat te evenaren. Voorlopig eerst maar eens succes aan het adres van Anouk; maak er iets moois van.

Breur

Wat als je in plaats van doof blind bent? Wat als je in plaats van alleen armen slechts alleen benen hebt. Wat als; zo kan ik nog een paar vergelijkingen bedenken die allemaal scheef gaan want het makkelijkste antwoord is; niet kiezen. We willen graag over alle functionaliteiten van ons lichaam beschikken en dat is geen kwestie van wegstrepen. Dat is een kwestie van alles willen behouden en zo lang mogelijk. Nu lijdt het lijf gedurende het leven enorm en worden functies minder, hoe erg we ons er ook tegen verzetten. De tand des tijds, onze gewoontes als roken en drinken en natuurlijk ziektes en defecten zijn daar debet aan. Dat is ook wat het ouder worden bijzonder maakt want we weten allemaal dat het ons een keer gaat treffen. Toch zien mensen dat meestal niet zo en worden ze verrast door het proces van ouder worden en alles wat daarbij hoort. Het voorbereiden op het ouder worden is een lastig proces en dat zit vooral in je hoofd. In mijn hoofd ben ik nu en dan nog een jongeman van 20 maar alleen in mijn hoofd hoor. Het lijf voelt, af en toe, niet meer zo jong. Nu heeft mijn broer, mien breur, malheur, grote tegenslag op het fysieke vlak. Terwijl hij toch een redelijk gezond leven leidde; bijna niet gerookt, zeer bescheiden met de alcohol en regelmatig bewegen treffen hem dingen die je een ander niet zo toewensen. Daar ga ik geen uitgebreide beschrijving van geven maar fijn is het allemaal niet om niet te zeggen dat we ( hij ) nog moeten afwachten of het allemaal niet levensbedreigend is. Dat komt nu allemaal na een hele intensieve periode waarin onze ouders zijn overleden, er bij ons zelf natuurlijk nog van alles aan de hand was en net als je in rustiger vaarwater denkt te belanden moet hem dat overkomen. Zo iets wat gewoon gebeurd en waar je geen invloed op hebt. Waar hij overigens ook nog steeds niets van merkt in de zin van pijn of een ander ongerief. Bizar is het dan toch als er aan je lichaam gesleuteld moet gaan worden met een permanent gevolg. Iets waar je mee moet leren leven wordt er dan gezegd. Dat is de relatieve hardheid van ons bestaan want in principe hebben we allemaal goed te eten te drinken, onderdak etc. Die relatieve hardheid van ons bestaan is vooral de onvoorspelbaarheid waarmee dingen gebeuren en de mate waarin we ze kunnen accepteren in het tempo waarin het zich voltrekt. Dat geldt ook voor breur die nu, alweer, in korte tijd veel beslissingen moet nemen die de rest van zijn leven gaan beïnvloeden. Soms bellen we even en praten we wat maar soms gaat het ook echt ergens over en de laatste periode, zo kunt u zich voorstellen, gaat het altijd ergens over. Breur is trouwens overgehouden aan de Groningse kant van onze familie. Als onze pa ging telefoneren met een van zijn broers refereerde hij steevast daaraan als; bellen met breur. Dat vind ik zelf nog steeds een soort liefkozende manier om het over je broer te hebben en daarom; breur. 

Gronings was natuurlijk ook Ede Staal en daarom een mooi nummer van hem.

Credo - Mien bestoan

Ik vroag de wind mor dij verstaait mie nait,
Ik vroag de zee dij zingt heur aigen laid,
Geef mie de nacht din heb ik onderdak,
Doarom, doarom zing ik.

Ik zai de vogels tegen d''oavendlucht,
Ik denk mien leven in n vogelvlucht,
Geef mie de nacht din heb ik onderdak,
Doarom, doarom zing ik.

Ik wait, der is n tied van komen,
En ook n tied van goan,
En alles wat doar tussen ligt,
Ja, dat is mien bestoan.

Veur d''ain duurt t leven veul te keurt,
Veur d''aander veul te laang,
d''Ain is blied dat t zover is,
En d''aander dij is baang.

Ik mis dij nait mer bie mie binnen,
t Wordt kolder om mie tou,
En in mien menselekhaid vroag ik mie of,
Woarom zo jong, zo gaauw?

Sums vuil ik mie gelukkig,
Din hang k aan mien bestoan,
Din zing ik mit de vogels met,
Din proat ik tegen de moan.

Din binnen we mit zien baaiden,
k Zet alle klokken stil,
En ik verneuk miezulf din weer
Want k wait dat dat nait wil.

t Geluk liekt sums zo hail dicht bie,
Din main ik dat t ter is,
En in mien aigenwiezeghaid,
Din griep ik altied mis, mis, mis...

Tijd van het jaar

Als klimaatcynicus wordt ik deze week verrast in eigen tuin want het lijkt er toch echt op dat er zich iets bijzonders voltrekt. 

We schrijven vandaag 29 oktober en zie de bijgaande foto. Een, bijna, rijpe aardbei hangt bij ons nog in de tuin. Of ie echt zoet wordt weet ik niet maar het is bijzonder, volgens mij dan. 

Het komend weekend wordt alvast gemeld dat het warm wordt, 17 graden en met uitschieters tot 19 graden mogelijk. Het aanstaande weekend is 1 en 2 november, dat zegt toch wel iets dat we een warm weekend tegemoet gaan. 

Bij het andere Klinkertje en uw schrijver kunnen op dit moment in het jaar nog aardbeien geoogst worden. 

Het voelt een beetje als Zuid Frankrijk, in ieder geval dit weekend dan.

Werkelijk

Het is niet mijn gewoonte erg veel over mijn tijdelijke werk te schrijven maar voor alles een uitzondering. Nu was ik deze week een dag niet op een verpleegafdeling maar op een dagbesteding. Dat wat de cliënten vol trots hun werk noemen. 

Dus heb ik wat zitten fröbelen en andere dingen dan ik gewend ben te doen. Ook wel weer eens mooi, dag in dag uit weet ik niet maar zo een keer een dagje meelopen en helpen doe ik graag.

Fröbelwerk dus maar ook andere dingen waarbij hier de dagstructuur door cliënten gehandhaafd werd; op de precieze tijd koffie en een boterham.

De dame en heren van deze groep maakten ook nog een ronde door de aanpalende nieuwbouwwijk om alles op te halen wat wij naar de milieustraat brengen. Zo zie je dat steeds meer bijzondere samenwerkingsvormen tussen “de gestichten” en de gewone mensen in gewone wijken. Daar tussendoor worden publieksvriendelijke spullen gemaakt die tijdens de najaars- en kerstmarkten worden verkocht. Het moet niet allemaal al te mooi zijn want het moet wel te zien dat het door de clientèle is vervaardigd. Dat gaat de inborst soms wat tegen staan; het gevoel is eigenlijk moet; hout een beetje glad geschuurd en er een beetje toonbaar uitzien . Het moet er natuurlijk ook niet al te ingewikkeld uitzien en dat lukt goed.

Na deze dag zullen zij er nog wat dagen aan spenderen om hun producten te maken die telkens ook nog een vernieuwend karakter hebben. Dus niet jaar in, jaar uit dezelfde pannenlappen maar telkens weer op de laatste interieurmode geïnspireerde stukken. Gaaf hoor.

Schande

In de groepsfase van de Champions League zijn we pas en de lofuitingen over de Spaanse clubs zijn weer niet van de lucht. Gisteren deed Barcelona het weer fantastisch tegen Ajax volgens ene meneer Snoeks en de onovertroffen Jan Roelfs hemelt Real Madrid op die Liverpool kansloos laten.

Uit eerdere Blogs;
Nu heb ik al eens eerder laten weten dat wat mij betreft zowel Real Madrid als Barcelona per direct uit elke competitie genomen mogen worden. Volgens een artikel uit de Volkskrant uit 2012 hadden beide clubs op dat moment een schuld van elk 600 miljoen Euro. Nu heeft Real nog een speler gekocht van 100 miljoen en dus zal de schuld niet echt zijn terug gelopen.
Schande, schande, echt waar. Deze clubs; en als we toch bezig zijn Atletico er ook maar bij; 500 miljoen schuld. Weg ermee.
De commentator van dienst; weer die Jeroen Grueter, geen woord over deze clubs en hoe zij er financieel voorstaan. Nee, dat Bayern in dat zelfde jaar; 2012 een bescheiden winstje maakt van 11 miljoen euro blijft onvermeld.
Belangrijk dat geld? Ja, dat vind ik wel want deze clubs kopen talenten weg met geld wat ze niet hebben en nooit zullen hebben. Dat is de grote schande die erin zit. Een man als Bale voor 100 miljoen kopen omdat geen enkele andere club dat kan betalen; ook Real niet. Dat maakt de competitie vals en vervalst. Dat stoort me mateloos aan de manier waarop daar mee om gegaan wordt.
Er is een Spaans Staatsprogramma op gezet om de belastingschulden van de Spaanse clubs te verminderen in een periode van zes jaar; schuld 700 miljoen.
Totale schuld van de Spaanse clubs in dat jaar 3,53 Euro.
Voorlopig is dat het eind van dit verhaal, ik had u er al eens eerder gewezen maar nu stoor ik me weer mateloos zowel aan Real als club en aan Grueter die alles maar weer klakkeloos overneemt en geen enkel kritisch geluid laat horen. Dat geldt overigens ook voor de commentatoren in de studio, hersenloos, echt waar. Wat zijn er toch domme mensen op de wereld. Misschien allemaal weer erg onvervalst plat beschreven door mij en had ik wat nuances moeten aanbrengen maar ik doe het niet, ik blijf bij mijn driewerf schande. 

Hoe prachtig en mooi ze ook mogen spelen; het blijft een grote schande dat deze clubs aan elke competitie dan ook mee mogen doen. De cijfers over de schulden lijken per expert te verschillen en vooral wat er wel en niet mee geteld wordt. De schuld van de clubs is misschien iets vermindert maar dat komt omdat de rekening van 750 miljoen Euro belastingschuld niet wordt meegeteld. Tel uit je winst.
Om eens een voorbeeld te noemen; AFC Ajax uit Amsterdam heeft over het vorige boekjaar een winst geboekt van 23,9 miljoen Euro. Zo’n club wordt dan afgezeken door meneer Snoeks omdat andere clubs onbehoorlijk diep in de schulden zitten en de door schulden bij elkaar gekochte elftallen niet kritisch worden benadert. Dat zou in Europa eens geregeld moeten worden. Clubs met dergelijke schulden door de EU in de ban; een nieuw soort van 3% regeling zeg maar.
Het commentaar van de NOS is wat mij betreft ook toe aan een 3% regeling want dit kritiekloze commentaar is bijna niet meer te verdragen;laten we daar ook eens iets aan doen.

Weinig Blog

Het is een beetje rustig aan het Bloggers front. Het is vooral een gebrek aan energie en tijd waardoor er weinig bloggen verschijnen. Terwijl ik toch het nodige beleef. Zo waren we zondag, op uitnodiging, in de steengroeve in Winterswijk waar Staatbosbeheer een open dag had. Dat doen ze elk jaar maar het wordt er steeds drukker. Een 3000 mensen waren erop af gekomen en dus was het behoorlijk druk. En de onbezoldigde ambassadrice van de steengroeve kon natuurlijk niet achterblijven en dus waren we er. In de ochtend was het nog erg mooi weer en dus was het genieten. Ook de commerciële grove had haar " deuren" geopend. Je kon met een bergpad naar beneden lopen en het was de bedoeling dat je in een afgezette ring bleef. Dat viel voor de meeste mensen niet mee en dus begonnen er wat mensen ook door die groeve te dwalen. Tot behoorlijke ergernis van het personeel van die groeve, maar beste mensen; er stak niets kwaads in en het was niet erg duidelijk afgezet zeg ik maar ter bescherming van de mensen die gingen dwalen. Tot die personen behoorde natuurlijk het ander Klinkertje die een stukje weg was waarop de man van de groeve nogal geagiteerd vroeg wat ze daar dacht te vinden. Nou zeg ze; insecten, beestjes of andere dingen. De man kijkt haar redelijk verbijsterd aan en en zij maakt haar excuus dat ze buiten de bedoelde afzetting terecht was gekomen. 
Het naar boven lopen viel me echt zwaar tegen en dat vereiste wel een behoorlijke recuperatietijd voor uw schrijver maar daarna hebben we in het bosgebied wat erbij hoort gelopen. Het leuke is dat je beland aan de bovenkant van de oude grove en dat is een mooi gezicht. heel bijzonder is het als je bedenkt dat er 250 miljoen jaar geschiedenis bloot is gelegd. Er zijn heel veel fossielen gevonden waaronder hele bijzondere. Minpuntje van de dag was het naderende slechte weer en de aanwezigheid van een wildbeheer eenheid uit de omgeving, die hadden we kunnen missen als kiespijn.

Lullusfest

Uit de Hersfelder Zeitung van zaterdag jl.; te leuk om te laten gaan.
Herzlich Willkommen zum Lullusfest

vom 13. - 20. Oktober 2014 in Bad Hersfeld

Das Lullusfest ist das älteste Volksfest Deutschlands. Es erinnert an den Gründer und Bonifatius-Schüler Erzbischof Lull. Erstmals wurde es im Jahre 852 gefeiert. Seitdem findet es immer in der Woche statt, in die der Todestag des "Heiligen Lullus", der 16. Oktober, fällt.

Vertaling;

Hartelijk welkom op het Lullusfeest

van 13. - 20. oktober 2014 in Bad Hersfeld (D)

Het Lullusfeest is het oudste volksfeest in Duitsland. Het is een gedenkfeest voor de oprichter en Bonifatiusscholier ( waar kennen we dat ook al weer van, iets met Dokkum?) Aartsbisschop Lull. Het feest werd de eerste keer in het jaar 852 gevierd. Sindsdien wordt het feest gevierd in de week waarin de sterfdag van de Heilige Lullus valt, 16 oktober. 

Een feest voor de heilige Lullus; had met grootste gemak ook een Nederlands feest kunnen zijn, hadden we misschien geen discussie over zwarte piet.

Kabbelen

De laatste keer dat ik u schreef was op 6 oktober en we schrijven inmiddels de veertiende. dat is meer dan een week en als u denk; het leven aan die kant kabbelt een beetje voort; nou nee. Er gebeurd van alles en er is van alles gebeurd en dat kan je in de verste verte niet met kabbelen vergelijken. Om maar eens een voorbeeld te nemen; als erkend cultuurbarbaar ( zo noem ik mezelf nogal eens) was ik dit weekend op een heuse expositie in het prachtige stadje Lemmer. Nog nooit geweest in Lemmer maar erg leuk. Zo met die oude zeesluizen en de brug die halverwege het eerste deel van het stadje ligt en waar ik toch twee mensen mee bezig zag om alles goed te laten verlopen ( nee, nog maar even geen robot). Werk dus en dat is goed want dan dient al het zwarte geld wat langs komt nog ergens voor. 
De expositie die we bezochten was gehuisvest in een oud ( jaren zeventig schat ik) gemeentehuis wat op de nominatie staat om gesloopt te worden doordat er gemeentes gefuseerd zijn en daar hoort een nieuw gemeentehuis bij blijkbaar. Gesloopt gaat het worden, zeer binnenkort en zo werd aan de kunstenaars die exposeerden meegedeeld; alles wat zich erin bevind mag je meenemen. Dat nodigde ons uit om het pand nog eens grondig te inspecteren op bruikbare waar. Zo waren er zeker nog vijftig(!!) bureau, van beukenhouten fineer maar al op hoogte verstelbaar die de container ingaan als er gesloopt gaat worden. Datzelfde gold voor ladekasten en andere interieurattributen. Onbegrijpelijk dat zo'n (oud) gemeente niet tegen de een of andere tweedehands kantoormeubelen zaak heeft gezegd; zoveel duizend euro en neem het maar mee. Het geld schenken we aan een goed doel of zoiets. Niest van dat alles. Nu passen het woord gratis en Nederlanders goed bij elkaar om te niet te zeggen dat het synoniemen zijn. Dus er werd nog het nodige bij elkaar gesprokkeld en jammer dat je zoiets niet eerder weet want er was vast nog wel een handel in. Niet dat wij zulke handelaren zijn, maar evengoed.
Om u even te herinneren; we waren op een expositie van fotokunst en dat was het; kunst waarvan je van sommige foto's denkt; dat kan ik ook en kunst die je verbaasd; mooi en buitengewoon indrukwekkend. Zo was er een soort collage van allerlei vensters; kozijnen in binnen- en buitenland. Heel mooi om te zien en er waren foto's gemaakt van graven, en de spreuken op kerkhoven door Frankrijk heen, heel bijzondere sfeer, beetje macaber maar ook mooi om te lezen wat de nabestaanden de overledene nog meegeven aan wensen en herinneringen. Dan waren er de gekunstelde foto's met modellen; kinderen en vrouwen. Tsja, daar moet je van houden, het sprak mij in ieder geval niet aan. Het komt voor mij te gemaakt over. Daar hou ik niet van en dat mag want het is kunst nietwaar.  Toch was het bijzonder, en door de kunst en door het binnenkort te slopen gebouw. Een mooi ervaring voor een erkend cultuurbarbaar.

50 jaar HGJ

Het is alweer twee dagen geleden dat mijn vriendje, die aan ons refereert als vage kennissen, 50 jaar is geworden. Hij is nu toe getreden tot een steeds selecter wordende groep van mensen die deze leeftijd bereiken. Aan het somberen? Nou nee, dat niet, maar als u in uw eigen kring eens rond gaat en telt hoeveel " afvallers" er al zijn dan moet u dat haast met me eens zijn.
50 jaar dus, geboren in 1964 en daarmee was hij nog oud genoeg voor de dienstplicht hoewel ik hem daarover nooit gehoord heb. Broederdienst is uitgesloten maar er zal een andere reden zijn geweest. Zelf hoefde ik niet want er was geen behoefte in het leger aan mensen van het bouwjaar 59; die waren allemaal vrijgesteld tot grote vreugde, meestal, van die groep. 1964, het jaar waarin Anton Geesink de Olympische spelen in Japan won in het onderdeel judo bij de zwaargewichten. 1964 waarin Nikita Chroesjtsjov wordt afgezet en vervangen als partijleider door Leonid Brezjnev en in Den Haag wordt in een wijk het eerste Centrale Antenne Systeem aangelegd en geopend.
Een jaar welke plaats vond midden in de Koude Oorlog die altijd, op de achtergrond, een rol speelde in het alledaagse leven van mensen, vaak zonder dat ze het beseften. 
Uit dat jaar stamt HGJ, door ons veelal aan geduid als "Hennepen", en dat bedoelen we goed hoor. Het is een innemend mens die soms wat lijd aan rusteloosheid waardoor menig bedrijf hem heeft zien komen en gaan. Het ambitieniveau om voor cliënten iets te bereiken in de zorg heeft een hoog niveau en dat speelt hem parten. Als de ander niet dezelfde vlek op de horizon ziet en vooral gaat voor korte termijn succesjes. Daar heeft hij een hekel aan. Maar verder is het een prettig mens die het leven neemt zoals het komt en zich daar goed bij voelt.
50 jaar dus en nu al lange tijd in een leuk grensplaatsje in de Achterhoek en zoals u weet kunnen ze daar wel een feestje bouwen. Dus zagen we bij aankomst een enorme partytent en een grote aanhanger zoals je die in Duitsland wel bij (openbare) feestjes ziet. Nou die aanhanger was zeer goed gevuld met drank uiteraard. Nu komt de leverancier van de drank uit Duitsland dus mijn verwachtingen stegen en niet onterecht want er kwamen kratten vol heerlijk en goed Duits bier uit de aanhanger rollen. Nu moet ik wel wat oppassen met het nuttigen van bier en vooral het iets teveel wordt want ja; ik ben geen vijftig meer en moet ik denk aan mijn lijf en hoe dat goed blijft functioneren. Een Krombacher was het en die ik, naast mijn favoriet Bitburg, ook zeer waarderen. De anderen konden dat ook want er zijn wat kratten geleegd en ik durf geen weddenschap met u aan hoeveel. Grote partytent en een groot aantal mensen om te zorgen dat de aanhanger er niet voor niets stond. 

 
Middernacht die avond werd hij 50 jaar en kwamen er nog een aantal vreemde  verschijningen opduiken. Ze zeggen niets maar willen wel drinken, dat wordt dus bier met een rietje, lastig hoor en je wordt er heel snel dronken van. Het verhaal erachter zal ik nog wel een keer opschrijven maar waar ik wist dat HGJ op de stoep stond een aantal jaren geleden. Zo waren er nu zelfs drie van dit type en van twee hebben en hadden HGJ en zijn lieftallige echtgenote geen idee wie het waren. Het deed de feestvreugde niet drukken, integendeel. Na middernacht werd er nog een schepje bovenop gedaan. 
Nu hadden de bitterballen al hun definitieve 
bestemming bereikt, hoe jammer, en was er 

Copyright © 2014 NettieWitjes-Sikkenga. All Rights Reserved.

voor de meesten onder de gasten een goede bodem gelegd om er nog eentje te nemen. Hoe het is afgelopen weet ik niet want wij hadden nog een eindje te gaan voordat we thuis waren en je kent wel zo'n moment op een feestje. De afhakers gaan na een bepaald punt naar huis en als er 1 afhaker over de dam is volgen er meer. Het zal niet minder zijn geworden, de intensiteit van dit prachtige feestje en daarvoor nog hartelijk dank. Zo was ongeveer de 
afloop hoorden en lazen we de volgende ochtend. Opruimen, opruimen en de boel aan de kant maken. 
Welkom bij de club van 50ers Hen.

Oldtimer

Een tijdje terug zijn we met de oudste en aanhang naar een stoomtreinfestival geweest. Hartstikke leuk natuurlijk en de jongens genoten. De wat oudere jongens die niet per sé stoomtrein enthousiast zijn vonden de volgende aanwezige oldtimers ook de moeite waard, vandaar de foto's.

Morgen

De jongens komen morgen en voordat het zover is volgt er een hele procedure. Van alles en nog wat aan de kant in onze huiskamer, bekers vast neerzetten, op tijd naar bed en nog andere gewoontes die ik hier niet uitputtend zal beschrijven. Even nadenken over de dag van morgen: hoe zal het gaan met de jongens want ook dat verschilt enorm. De ene keer loopt zo'n dag beter, makkelijker dan de andere. Toch is het aan het eind van de dag altijd een mooie dag om op terug te kijken, altijd weer nieuwe dingen gezien of beleefd met ze. Het blijven dagen om naar uit te kijken. Nu is het andere Klinkertje een beetje ziekjes en de heren zijn, eerlijk is eerlijk, vooral op oma gericht. Als de auto op de parkeerplaats aankomt en ik doe een deur open vinden ze het leuk om mij te zien maar de onmiddellijke vraag volgt waar oma is. Morgen maar eens zien hoe het dan gaat, of eigenlijk straks want ik zie dat de dag al verlopen is, laatste dag september leven we.Kijken of het andere Klinkertje een beetje opgeknapt is, dan kan het feest beginnen.

Ergens

Door het mobiele karakter van de werkplek ben ik nu beland op een plek die ik niet snel verwacht zou hebben. In een van de kerkelijkste dorpen op de Veluwe heb ik een dienst in een verzorgingshuis. Dat merk je natuurlijk wel een beetje aan de bewoners maar vooral aan het personeel. Tijdens de pauze, waarbij telkens mensen in en uit lopen, wordt nu en dan even om stilte gevraagd als nieuw binnen gekomen personeel wil gaan eten. Dat gaat zonder dat er uitdrukkelijk om gevraagd is maar ineens is iedereen weer even stil. Vreemde gewaarwording voor mij. Nu hoef ik er niet aan mee te doen en beperkt de stilte zich tot enkele momenten maar toch. Het blijft een fenomeen dat zij van elkaar weten wanneer ze willen bidden. Dat alles gebeurd in de nogal beperkt personeelsruimte en deze pauze ben ik daar niet. Vanochtend een lekker plekje ontdekt welke balkon wordt genoemd en daar zit ik lekker even uit te rusten. Het is een heerlijke dag vandaag qua weer en dus is het op dit redelijk beschutte balkon ook goed uit te houden. Doordat ik hier alleen zit hoef ik ook niet op te letten of ik stil moet zijn of niet, zo is dat.

Zaterdag

Van een lekker weekend genoten en met het andere Klinkertje, de oudste en aanhang op zaterdag vertrokken voor een dagje Amsterdam. Schiphol was de bestemming, nee geen Amsterdam maar Haarlemmermeer om precies te zijn, ik weet het. Toch wordt Schiphol, als een van de grootste complexen van ons land aangeduid als Amsterdam en zo kom ik erop. Met het spul eerst naar Schiphol en als rechtgeaarde toerist naar het Panoramadek om naar de vliegtuigen te kijken. Altijd weer een imposant schouwspel wat eigenlijk al begint als je de A4 afrijdt naar Schiphol, in die bocht al enorme vliegtuigen. Het Panoramadek dus, waar je kijkt op een systeem met slurfen, gates en, passagiers en vooral vliegtuigen van alle soorten en maten en uit veel landen. Hoewel het KLM blauw wel een beetje overheerst, zo in het algemeen, vandaag niet aan de pier. Van alles te zien tot en met de Oekraïne toe. Na een tijdje hiervan genoten te hebben en het, op het Panoramadek geïnstalleerde Fokker F100 te hebben bezocht gingen we naar buiten, naar de spottersplaatsen. Niet nadat ik nog even verteld heb dat ik bij het boarden van de F100, die dus nergens naar toe ging, werd gehinderd door gepensioneerd gemeenteambtenaar

Henk de B uit Brummen die met zijn vrouw het "vliegtuig" juist wilde verlaten, over toeval gesproken. Naar de spottersplaatsen dus en zoals dat gaat, alles is te vinden op internet, ook welke banen van Schiphol waarvoor gebruikt worden, behalve vandaag. Dus gaan we op goed geluk naar de spottersplek van de Zwaneburgbaan want die is het meest spectaculair, volgens de oudste en aanhang, want daar vliegen de vliegtuigen letterlijk over je heen. Helaas pindakaas of dikke tam drie bier, hier werd niet gevlogen zodat we verderop gingen, naar de spotterplek aan de Polderbaan. Wie er weleens geweest is kan snel verder lezen maar voor de anderen; ik had er geen voorstelling van. Het is een behoorlijke parkeerplaats, compleet met een rijdende frietkraam en Dixies die aan de rand van Polderbaan gesitueerd is. Hier was een drukte van belang maar net niet te dus gewoon aangenaam. Lekker weer ook en veel vliegtuigen waarvan de Boeing 747 wel de meeste indruk maakte door zijn enorme verschijning en door de manier waarop dit vliegtuig opstijgt. Dat lijkt echt heel traag te gaan en vooral de ene met vracht had wel de complete 3800m nodig om in de lucht te raken. Maar een majestueus gezicht, erg leuk en wij denken, ook mooi in de avond. Dat gaan we, als we tijd, geld en zin hebben binnenkort een keer doen. In de avond ons posteren op een mooie plek en dan foto's maken.

Sneeuw?

Vandaag was ik voor een bliksembezoek in Deventer. Eenmaal terug bij de ingang van de parkeergarage viel mijn oog op iets wat beneden lag.

Het lijkt op sneeuw maar was het natuurlijk niet. Vandaag, onderweg, de 25 graden gehad! dus sneeuw is uitgesloten. Maar wat dan wel?

Vrouw met toeter

Op de zoektochten naar nieuwe soorten dieren en planten kom je nogal wat mensen tegen die hetzelfde doen. Dat gaat op veel verschillende manieren maar de meest voorkomende is toch wel deze. Er komt een man ( meestal) uit de auto, hij haast zich richting de achterkant van de auto en opent de achterklep of de achterdeur. Dan wordt er duidelijk gerommeld in wat tassen en vervolgens wordt het zichtbaar waar de tijd aan gespendeerd is; het in elkaar zetten van de camera, de juiste camera met de juiste lens. Ik kan u verzekeren; dat zijn geen kleine lenzen, of objectieven, zoals deze dingen eigenlijk schijnen te worden genoemd, wij zeggen; lenzen. Niet van die kleintjes maar soms enorme lezen die door ons dan weer toeter worden genoemd. Nu nam ik vandaag op onze strooptocht door het Deelerwoud een foto van het andere Klinkertje en ik dacht gelijk; ik noem deze foto " vrouw met toeter". De foto nu bekijkend denk ik, dat valt nogal mee. Om dat aan te tonen twee foto's; 1 met het andere Klinkertje en 1 met een onbekende fotografe met een enorme toeter. Laat ik er dit nog over zeggen; ze is er blij mee.

Gewoontes

Het is wel lachen op de plek waar ik nu ben. Een redelijk huiselijk gebeuren dat, in ieder geval poogt het dat te zijn. De bewoners van deze luxe twee onder een kap hebben bijna allemaal een gestichtsverleden. Dat is ook te merken aan alle gewoontes die ze hebben overgehouden. Eten op een bepaalde tijd en manier op tafel, koffie op bepaalde tijd evenals de medicijnen. Als het dan wat anders gaat zijn ze soms aangenaam verrast of geheel van slag. Dat vind ik ook het leuke van deze groepen. Het blijft altijd weer verrassend wat er uit de bus komt, wat het resultaat, of het effect is van wat jij doet of nalaat. De manier waarop met planbord voor de volgende dag wordt om gegaan is bijna hilarisch. Als eerste worden de foto's opgezocht van degenen die morgen werken, vroeg en laat. Dan worden door middel van foto's op het planbord, naast de foto's van de personeelsleden de foto's gehangen van wat er morgen gegeten gaat worden. Nu klopt het meestal maar ik moest op zoekt naar kipfilet. Er is van alles; van biefstuk tot bal gehakt maar een kipfilet op de foto is er niet. Althans ik heb deze niet kunnen vinden. Dus kwam er een foto te hangen van, wat ik denk, een soort Wiener Schnitzel, om toch maar iets aan te duiden. Anders is de verwachting dat er alleen sla met aardappeltjes op tafel komen. Vlees er dus bij maar dat het geen kipfilet op de foto is kan een blinde vink nog zien. Er ontstond niet directe paniek maar het maakt sommige mensen wel even onrustig als niet het goede plaatsje op het bord verschijnt, als nu maar wel de goeie kipfilet op het etensbord verschijnt dan komt het allemaal goed.