Spijbelen

Vandaag gespijbeld van de wekelijkse onderhoudsdosering beweging. Even geen zin om wat te doen op dat vlak vandaag. Het voelt een beetje als spijbelen maar zonder het schuldgevoel, het is wel even prima. Het is soms ook een beetje een bezoeking want aan het begin van de dag een flinke inspanning doen maakt mij rozig de rest van de dag. Daar komt bij dat het andere Klinkertje en ik mensen zijn die een hekel hebben aan te laat komen of verslapen. Doordat de heren vroeg in de ochtend arriveren, onder begeleiding van hun moeder, maakt dat wel dat we die nacht, voorafgaande, anders slapen, lichter, bang te verslapen.

Dat rozige gaat wat mij betreft ook op voor het drinken van alcohol. 

Vroeger, vooral op de zondagochtend, dronken we nog weleens een biertje, of twee drie. De rest van de dag gewoon verder, niets aan de hand. Dat verhaal gaat tegenwoordig niet meer op, als ik in de ochtend een biertje zou drinken ben ik de rest van de middag en een deel van de avond niets meer waard. Het is niet anders, de prijs van wat ouder worden.

Tijdens onze korte vakantie in Oostkapelle was het net weer even anders, tijdens het eten koken een lekker rood wijntje, lekker eten en dan even een schoonheidsslaapje. Heerlijk. Dan ook geen last van de avondlijke alcohol.

Of de vergelijking helemaal op gaat weet ik niet maar voor mij vandaag even niet, even geen fysio-fit. Volgende week ga ik er weer lekker tegenaan, ik beloof het mezelf en dan komt het vast goed. 

Vandaag bij Dodewaard

Opvallend

Vanavond even onderweg, de jongste even weg gebracht. Na een dag werken in de supermarkt nu naar vriendje, 20 minuten verderop. Op de een of andere manier is er een soort van traditie, gewoonte ontstaan om dan via Deelen en Hoenderloo weer huiswaarts te keren. Nu, in het donker, kijken of we nog wild kunnen spotten. Leuk maar wel oppassen zoals ook de automobilist merkte die ons volgde op de weg van Hoenderloo naar Loenen. Net voor het hotel waar Oranje wel eens logeert zag hij in mijn grote licht een mooi damhert op de weg weerom keren.

Terug het donkere bos in is een veiliger plek is dan de weg. Nu werden we net na Hoenderloo al met lichtsignalen gewaarschuwd maar op die plek hadden we nog nooit wild zien oversteken. De achtervolgende automobilist waarschijnlijk ook niet want die was goed geschrokken, zo nemen we maar aan gezien het langzame tempo waarmee hij( of zij) ons over de Groenendaalse weg volgde. 

Iets anders is het volgende: In de gemeenten Arnhem, Ede en Apeldoorn wordt het waarschijnlijk glad vannacht, zo niet in de gemeente Brummen, die wordt overgeslagen denken wij. Waar overal, ook op de wegen die ik zojuist aanhaalde, de wagens met pekel verschenen, niet na de rotonde bij de voormalige gashouder in Loenen. Daar waar de gemeente Brummen begint en verder, is het niet meer nodig om te strooien, te duur, zo denken wij. Eigen verantwoordelijkheid nemen, zo denken we. Zelf strooien, voorzichtig rijden, niet rijden of de buurten vragen te gaan strooien. Dat lijkt de gemeente Brummen te denken. Daar waar het opvallend rustig was met strooiwagens. We zullen zien hoe glad het wordt vannacht, benieuwd of er bij de gemeentegrenzen al bordjes zijn verschenen" overal glad, hier niet".

Kopje Koffie

Vanochtend een kopje koffie wezen drinken. De afspraak stond al heel lang en door de omstandigheden is het steeds uitgesteld en ik hoef u niet te vertellen hoe dat kan.

Het was een mooi gesprek zoals je die soms hebt en ik krijg daar goeie zin van. Heerlijk gewoon, weer eens op inhoud een paar dingen goed uitgelegd gekregen en tot me door laten dringen. En dat door iemand waarvan ik naderhand weleens verwijten heb gehad dat hij op die plek zit. U moet weten dat ik er mede verantwoordelijk voor was dat hij daar terecht kwam. Volgens mij heeft hij er met de mogelijkheden die hij heeft er een succes van gemaakt. Dat maakt mij een tevreden maar nog niet gerust mens. Als het voorgaande een beetje langs u heen gaat en u denkt; waar heeft ie het over? Duidelijker dan dit ga ik niet worden, het is meer om mijn gedachten te kanaliseren, u heeft er niet veel aan. 

Nu was ik voor dat kopje koffie in een nabijgelegen stadje waar ze nogal van de sofen en de duurzaamheid zijn. Niets op tegen en ik moest terugdenken aan een ander gesprek deze week door iets waar ik langs reed. Een soort van windmolentje maar dan anders, een heel sierlijke vorm die ook leuk is om naar te kijken, beter dan die grote propellers, in  mijn ogen in ieder geval.

In dat gesprek werd beweerd dat met deze windvanger er veel elektriciteit kan worden opgewekt. Nu zocht ik een foto die kan illustreren hoe dat eruit ziet maar ik kan er geen vinden. Terug rijden? Nou nee, dat is helemaal niet duurzaam en ik ben niet zo'n artiest die het dan kan tekenen. Een volgende keer als ik er langs kom maak ik snel een foto en kom er op terug.

Waar kopjes koffie niet goed voor zijn.

1 april

Bezig met administratie, niet van onszelf maar de afwikkeling van de nalatenschap. Daar kom ik soms minder ver mee dan ik zou willen. Het is toch nog veel uitzoeken, bij elkaar zoeken en terugvinden want in de verhuizing en het oplossen van het huishouden kan ik sommige, minder belangrijke, zaken terugvinden. Dan zijn ze gesorteerd bij heel iets anders of liggen in andere dozen en mappen. Uiteindelijk komt het wel goed maar kost wat moeite.

Op zich heeft het allemaal wel tijd want er is een eerste uiterste datum van 1 april van dit jaar. Dat is een datum die voor veel belastingbetalers een gruw is. Nu ken ik wel een beetje de geschiedenis van 1 april en zijn varianten daarin. Toch blijft het vreemd dat juist 1 april als een datum geldt, wat betreft de belasting dan. De dag waarop mensen over een groot deel van de wereld elkaar willen begrappen moeten we, in Nederland, als uiterste grap onze inkomstenbelasting hebben ingevuld en verstuurd. Verzin het maar.

Plat praten

Was gisteravond naar een verjaardag, familie gebeuren en ook een enkeling, stammende ten westen van Utrecht, nam deel aan het gesprek. Wonderlijk want de laatsten spreken met een duidelijk accent wat ons, Oosterlingen laat weten dat ze ten minste uit de buurt van Utrecht komen en waarschijnlijk ten westen daarvan. Dan zijn daar mijn familieleden die geen van allen, op een na, keurig ABN proberen te spreken, hetgeen ook over het algemeen goed lukt. Een persoon krijgt dat niet bij elkaar en praat gewoon door in de gewende taal; dialect of wel plat. 

Opeens kom ik tot het besef dat ik de laatste maanden heel weinig, bijna niet, plat gepraat heb. Terwijl dat anders tenminste 1 á 2 per week gegarandeerd was want thuis werd wel ABN gesproken maar ook veel dialect wat vooral van moeders kant kwam.

In mijn vriendenkring zijn er natuurlijk ook een aantal die goed plat praten en dat vind ik heerlijk. Het plat praten, luisteren en denken maakt dat je jezelf thuis voelt. Dat geldt in ieder geval wel voor mij. Je hoort bij een groep mensen, die overigens steeds kleiner wordt, die het nog beheerst als een soort van tweede taal. Een taal waarin voor veel mensen geldt, die het beheersen, dat ze zich er beter en exacter in kunnen uitdrukken, zeggen wat ze bedoelen dan in het Nederlands. Voor mij maakt het niet veel uit, ik hoop dat ik me in beide talen goed kan uitdrukken en denken, maar vooral voor een oudere groep mensen geldt dat niet.

In de cardio-fit groep zijn ook een aantal oudere dames uit het dorp die het Nederlands nauwelijks machtig zijn en zich moeten inspannen om Nederlands te praten. Zij, en ik ook overigens, vinden het fijn als je nog gewoon met elkaar in dialect, plat, kunt praten, niet ingewikkeld. Zonder nadenken rollend e woorden eruit en hoef je niet eerst in je hoofd te vertalen. Dat merkte ik jaren geleden al in mijn toenmalige werkkring. Op bezoek bij ouderen in de Achterhoek ging het contact vaak veel gemakkelijker als we in dialect konden spreken of dat er, bijvoorbeeld in gezamenlijke gesprekken bij de dokter, ineens Hoog Nederlands gesproken moest worden omdat de dokter het gesprek anders niet kon volgen. Hoog Nederlands als Hoog Duits; een uitdrukking die vaak gebruikt wordt. Waar wij het meestal nog hebben over Algemeen Beschaafd Nederlands hebben zij het over Hoog Nederlands. Het had in de bedoelde gesprekken soms tot gevolg dat ik meer aan het vertalen was dan aan het gesprek kon deelnemen.

Want een bijzonder dialect hebben we wel, niet als Fries een aparte taal maar wel een die lang niet iedereen uit het Oosten nog beheerst.

Plat praten dus, in mijn gezin kan ik wel plat praten maar ze spreken het geen van allen meer. Maar gisteravond merkte ik dat het even niet gesproken hebben niets afdoet aan de gewenning van jaren omschakelen, na een paar seconden was ik alweer goed op dreef; dat ko’j wel heuren.

Kwijt

Ben wat kwijt geraakt, een verpakking met een stekker verpakt in dat harde plastic wat je nog echt moet slachten om je entree tot de inhoud te verschaffen. Ah, u heeft het ook niet gezien? Nee vervelend is dat vooral omdat het niet zo lang geleden is dat ik het heb opgeruimd. Het lag in onze kelderkast, ik schat een goed half jaar in de weg te liggen. Voor de Kerst heb ik die kast een beetje opgeruimd om alle Kerstinkopen onderdak te kunnen geven. Daarbij heb ik het in handen gehad en omdat het niet meer in de weg ligt ergens anders gestald, maar waar?

Dat is dus een hele middag allerlei kasten, laatjes, en andere mogelijke verblijfplaatsen van het in te kijken en het onvindbare op te sporen. In alle kamers geweest, in de schuur, op zolder en ga zo maar door. Zelfs de vriezer in de schuur is gecontroleerd op een onbedachtzaam moment waarin ik het in de vriezer zou kunnen hebben opgeborgen, het was niet zo dus is het onvindbaar gebleken.

Om zeker te zijn is de hele route nog een keer door het andere Klinkertje na gelopen en heb ik het ook nog een keer of twee of misschien wel drie gedaan. Resultaat; niets, geen spoor en ook geen aha-erlebnis of een piep vanuit het onbewuste omtrent de verblijfplaats.

Toch willen we het graag hebben wat leidt tot een derde bezoek in een maand aan het Zweedse warenhuis door mij eerder vaker aangeduid als kruidenier.

Nou, na een volstrekt verloren middag is dat wat we gaan doen, morgenvroeg vertrek richting Duiven en een soortgelijk product scoren.

Ik wed dat over twee weken er een tasje,, een la of iets anders geopend wordt en het gezochte product zich weer toont aan de mensheid maar dan niet meer nodig is.

Meat Loaf

Het is geëindigd, de top 2000 van 2013. Nu ben ik aan het luisteren naar de muziek die het niet gehaald heeft. Nummers eruit waarvan ik altijd dacht dat het standaardwerken zouden zijn, en blijven. Maar nee, dat geldt niet voor een nummer als Bye Bye Love van the Everly Brothers. Sinds het bestaan van de lijst erin en nu niet meer. Niet dat ik erop stemde en ik lig er geen nacht wakker van maar wel onverwacht. Ze staan met geen enkel nummer er meer in en dat waren er toch acht, voor 15 jaar terug. Eigenlijk ook wel goed dat nummers die onaantastbaar lijken er uiteindelijk wel doorheen kunnen zakken.

Zo was tijdens een van de laatste uitzendingen van de top 2000 á GoGo een lijstduwer die vond dat Paradise by the Dashboardlight van Meat Loaf wel een steuntje verdiende want nu al een tijdje uit de Top 5 en inmiddels op plaats 22. Youp kwam de plaat pluggen en deed dat voortreffelijk. Voor mensen van mijn leeftijd een standaardwerk hetgeen ook wel bleek uit de reacties van het publiek, iedereen kon het nog letterlijk meezingen, iedereen voor zover de waarneming dat toelaat. Dat is een nummer wat over 15 jaar er misschien wel niet meer in staat, of ergens onderin hangt. Het is een nummer wat bij mijn tijd hoort, wat ik jammer zou vinden als het er niet meer in staat maar die geen stem van me krijgt.

Overigens is de site van de top 2000 een hele mooie als je van statistieken houd, je kan er van alles vinden. Nummers die erin gestaan hebben maar al jaren niet meer, allemaal op te zoeken en door die lijsten bladerend wordt de verwondering alleen maar groter en soms kleiner. Er staat ook een hoop rotzooi tussen en is het goed dat de lijst een zelfreinigend vermogen heeft; geen Baccara ( wie kent ze niet), geen Jack Jersey, geen Shirley Zwerus en ga zo maar door. Maar ook nummers waarvan ik dan bijna schrik dat ze er niet meer in staan, geen Billy Preston en geen Syreeta. Was ik fan? Nou nee maar moeten ze erin; jazeker. Niet dat ik daarvoor zorg maar anderen moeten volgend jaar zorgen dat zeker een zij er weer in staan. Met een heel breekbaar liedje en een prachtige stem en vrouw want ze is niet meer. Dan iemand waar dat ook voor geldt, en ik begin bijna in een melancholische bui te raken; Minnie Ripperton met een mierzoet maar zo mooi gezongen nummer; Loving You. Ook zij is niet meer maar is een stem uit mijn jeugd die niet meer weg gaat. Geen Marlene Dietrich, was ik fan. Nou nee; de rest kent u inmiddels wel, hoort er wel in, tenminste met 1 plaat. 

Dan natuurlijk en tot slot mijn grote verdriet; the Dixie Chicks, nooit erin gestaan en ook nu niet, ondanks mijn aandringen is het niet gelukt om een plaatsje voor de dames te verwerven in de Top 2000.

Zeer onterecht want hoewel ze weer een beetje toeren en een nieuw album nog steeds op de wachtlijst staat, in de koelkast ligt hebben ze indrukwekkend oeuvre en reputatie. Heel jammer dat zij er niet in staan met bijvoorbeeld het volgende nummer, het zou verdient zijn.