Ede Staal

Het is Kerstavond, en voor ik al te melancholisch wordt even Bloggen. De muziek staat aan want de laatste week niet eens veel tv gekeken want er was kijkradio op. Voor het goede doel zijn de jongens van het vroegere Hilversum 3 een week "opgesloten". Die zijn dan de hele dag en nacht te zien op een tv themakanaal, en de gesponsorde muziek te horen. Soms mooie en lang niet gehoorde, soms van die vreselijke dance, enig leuke daaraan zijn de massa die al springend meedansen. Het gaat uiteraard om het goede doel, a serious request: een ernstig verzoek vertaal ik maar vrij. Dit jaar voor toiletvoorzieningen. Volgend jaar voor het 10e jaar, daar zullen ze wel een happening van maken, zo langzaam zullen ze richting de 100 miljoen opgehaalde Euro's gaan. Het hoort er echt al een beetje bij.Na deze week is het tijd voor de Top 2000 waar ze meest nummers "from my generation" laten horen. Het gedoe over de nummer 1 en platen die door al te enthousiaste fanclubs te hoog eindigen volgens de redactie van het vroegere Hilversum 2. Dat maakt zelfs dat sommige artiesten er niet inkomen, de schaduwzijde van deze overigens geweldige lijst, en tijd. Ede Staal doe ik hier een pleidooi voor, mooie artiest, overleden in 1986 en vooral bekend in het Groningse waar nog wat familiaire roots liggen. Een mooie en warme stem en mooie liedjes heeft de man. Een variant is gelukkig hebben we de foto's nog maar in dit geval is wat geluidsmateriaal bewaard gebleven en wat filmmomenten met optredens van de man. Veel is het niet maar wie tijd heeft de komende dagen: Ede Staal.

Jarig

Onze jongste is jarig vandaag, zo net voor Kerst. Dat hadden het andere Klinkertje en ik beter moeten plannen. Het is niet anders want je kan meestal je acties van zo lang terug niet meer veranderen. Zo ook nu niet en het gevolg is dat de jongste altijd jarig is als het meestal niet uitkomt, voor anderen dan. Zo net voor Kerst zijn mensen met andere dingen bezig en dat is te begrijpen. Nu is onze jongste al haar leven lang op dezelfde datum jarig en daardoor wel een beetje gewend aan het feit dat wegeen  dranghekken hoeven te plaatsen voor al dat bezoek.Evengoed zou je toch wensen dat het iets anders is, bovendien is er weer een vaste bezoeker afgevallen waardoor de spoeling nog dunner is dan anders.Laten we ons humeur er door bederven, welnee. Vanmiddag en vanavond hebben we met of zonder bezoek gewoon een fijne dag. Lekker kletsen, eten en drinken. Malibu en Silver Strike is gehaald of al aanwezig, er is een lekker uien-kaasstokbroodje en nog veel meer.Kortom, met ons geen medelijden maar wie nog zin heeft, wees welkom.En onze jongste, van harte gefeliciteerd meisje, vandaag de 21e verjaardag.

Onrust

Binnen de lokale politiek begint het naar een eindpunt te gaan, en daarmee ook naar een beginpunt. Verkiezingen beginnen hun tol te eisen doordat mensen wel of niet op een lijst staan, niet willen, juist wel, veel te laag, niet op de juiste plek. Het begint te schuiven en is daarmee een chaotische periode. De periode waarin de plannen voor erna gesmeed worden en waarin de coalities al worden gesmeed.

Zo ontstaan nu allerlei afsplitsingen van mensen die zich tekort gedaan voelen door hun partij, hun commissie die gaat over de leden van de lijst met kandidaten voor de volgende verkiezingen. Een raar fenomeen is het en waar mensen zich te kort gedaan voelen is het een kwestie van politiek beschouwen. Beschouwen als een samenkomst van mensen met idealen, die zich voor die idealen willen inzetten en daar het eigen belang aan ondergeschikt maken. Of is het een samenkomst van allerlei mensen die er komen ter meerdere eer en glorie van het eigen ego.Er zijn vast wel tussenvormen te bedenken, en die zijn er ook maar om het huidige theater en het toneelstuk wat nu wordt opgevoerd aan u te schilderen lijkt me deze vergelijking de beste.

De onzekerheid over de politieke toekomst is aan het neerdalen in de gedachten en de acties van de raadsleden en bij het college. Nu deze gemeente het meest in het nauw zit, juist nu besluit de burgervader naar een andere gemeente te verkassen en besluit een optreden in het krantenartikel met de woorden; ik zal nog wel eens aan Brummen terug denken. In de vorm van grap denkt hij overigens ook al vooruit en laat Doetinchem weten dat hij over een aantal jaren zijn opwachting in Arnhem wil maken, maar dat terzijde.De onrust spat eraf en hoewel het nu toch Kerstreces zou moeten zijn denk ik dat er nog van alles te gebeuren staat de komende weken. We gaan het weer meemaken, wordt vervolgd.

Kaartjes

De periode is aangebroken dat de bezorgers aan de deur bellen om een kaartje met hun beste wensen af te geven.Of het typisch Nederlands is weet ik niet, wij hebben er mee van doen. Wat moet je met die goed bedoelde kaartjes die als achtergrond hebben om nog een extra centje voor de bezorger binnen te halen.Het begon met de gewone krant, het dagblad. De jongen of het meisje die dag in, dag uit, behalve de zondag, je krant bezorgd. Als dat nog goed gebeurd ook is het helemaal mooi en is je dat wat waard.
Daarna kwamen de bladen die je nog gerust gewenst kan noemen zoals de regionale blaadjes als, bij ons dan, Klaverblad en Regiobode. Komen in 1x in de week dus die krijgen heel wat minder. Nu komen ook de concerns aan de deur die de reclame bezorgen en daar wordt ik wat ongemakkelijker van.
Echt ongevraagd en misschien, ten dele, ongewenste papierstort door je brievenbus. Reclame waar ik niet op zit te wachten en die meestal redelijk ongelezen naar de oud papierbak verhuisd. Wat ga je zo'n kind wat aan de deur staat nu geven? Niets zegt u, ja daar ben ik heel slecht in, dat geldt overigens ook voor alle collectes die langs komen, altijd wat geven is het devies.Maar goed, de bijna ongewenste reclame, en het meisje wat ze bezorgd komt aan de deur, en nee; ik kan het niet, en dat is precies waarop gerekend wordt. Een paar Euro’s zijn haar deel en natuurlijk, jij ook fijne feestdagen.

Hoezo Blogloos?

Verontrustend telefoontje, al de hele week niet geblogd. Nu is dat niet helemaal waar maar het klopt wel dat het even wat minder is. In plaats van OS Windows overgeschakeld naar OS Mac, of zoiets. Het is echt een mooi en geweldig apparaat, een alleskunner. Wie de desktop of laptop afgeschreven weet en een nieuwe koopt weet wat een gedoe het geeft om op te starten. Die ellende hoef ik allemaal niet te vertellen, verloren wachtwoorden die een poos later er wel weer zijn, inlognamen, codes, en wat al niet niet. Programma's die niet werken, er niet meer zijn, en ga zo maar door.

Daar probeer ik me manhaftig doorheen te slaan en dat geeft weinig tijd om nog hier en daar een Blog te schrijven. Hopelijk zit het deze week weer in de lift want het is wel beroerd. Even wat ellende van je afschrijven biedt een mooie uitlaatklep. Helaas is er deze week weinig tijd want alle avonden bezet. Donderdag is dan de kers op de taart, de slagroom op het advocaatje; nieuwe opnamen voor SBS6 waarin het andere Klinkertje weer haar opwachting mag maken. De locatie is opnieuw de steengroeve in Winterswijk, een thuiswedstrijd dus. 

Toeren

Het was weer net even toeren uithalen want nadat het andere Klinkertje en ik nieuwe computerspullen hebben gekocht en we diverse malen de vraag kregen over een extra verzekering vloog vanavond ineens een kop koffie over onze eet- en werktafel. Iets wat in de drie, vier jaar dat ie er staat nog nooit gebeurd is.

Geen extra verzekering, meneer? Welnee, ons gebeurd nooit iets dus geen verzekering. Al dat extra geld en waarvoor. Nu doet zich het merkwaardige geval voor dat er een verzekering kon worden afgesloten; 1 bedrag en zoveel jaar verzekerd, wel gedaan. Bij een andere moesten we echt elke maand een klein bedrag betalen en dat doen we dan weer niet want de vele kleine maakten even goed een behoorlijk grote.

Nou ja, ik ga nog maar eens een lekker kopje koffie halen. Het spul blijft nog even in de verpakking en de rest van de avond twijfelen of we dat goed hebben aangepakt. 

Nelson

De man is niet meer, gestorven op 95 jarige leeftijd. Voor mij eeuwig verbonden met Zuid-Afrika, Outspan, Sietse Bosgra en Apartheid welke laatste tijden lang het bekendste Nederlandse woord in de wereld.

"Der letzte Held ist gestorben" zo kopte, ik dacht de FAZ( Frankfurter Allgemeine Zeitung). Inmiddels is er al zoveel gepubliceerd dat ik de weg kwijt ben wie wat heeft geschreven. Een held was hij, van velen, zeker in mijn kringen waar hij symbool is voor het goede, van wijsheid en van menselijkheid. Hij was geen heilige, een gewoon man in dat opzicht met zijn fouten. De manier waarop hij met de situatie van Winnie omging was menselijk voor hem maar onmenselijk voor de nabestaanden van Stompie Seipei. Om maar aan te geven dat niets menselijks hem vreemd was.

De laatste held; na Gandhi en Luther King jr; hoop gevende helden. Obama had het kunnen worden maar is verstrikt geraakt in politieke spelletjes en dat is jammer want de wereld is wel toe aan een nieuwe hoopgevende held.

Een tijdperk gaat aan me voorbij als ik denk aan deze man en de manier waarop hij is om gegaan met zijn situatie en de situatie van velen. Deze foto, met bijhorende tekst vind ik het meest tot de verbeelding spreken over zijn vertrek uit Robbeneiland. 

Het leven zal doorgaan, ook zonder Mandela maar er is een anker weg en dat gaan we merken. Vooral gaan de Afrikaanders dat merken want hoe goed bedoeld ook, mensen als Oliver Tambo en in de tegenwoordige tijd Jakob Zuma kunnen of konden niet in de schaduw staan. En als er 1 continent behoefte heeft aan hoop dan is het Afrika want het continent is nog immer verdeelt en toneel van bloedige oorlogen, raciale en godsdienstige zuiveringen. Met een ongekende hoeveelheid geweld en daarvan lijkt het einde niet in zicht.

Heeft Nelson daarin wat kunnen betekenen is dan de vraag want nu niet meer zo opportuun. Het heeft nog veel voeten in aarde om dat te veranderen en dat kun je niet in de schoenen schuiven van een man. Hij was niet oppermachtig maar wel machtig in het geven van vertrouwen en hoop. Zo zal ik aan hem denken, een laatste held. 

De Vijfde Dag

Van West naar Oost en verder, zo had deze Blog kunnen heten. Of de drie pontentocht want met pijn in het hart zijn we de terugreis begonnen. Als ook op de heenreis laten we ons leiden door de navigatie die we echter een beetje moeten misleiden anders stuurt ie ons precies dezelfde weg terug. Die hebben we wel gezien en we gaan voor een tocht dwars door Brabant, van west naar oost. Uiteindelijk belanden we telkens zo op de grens van Brabant en Gelderland en is het wel Noord(en) van Brabant en het zuidelijke deel van de Betuwe. Een afwisselend landschap trekt aan ons langs waar we in het begin van de rit zelfs nog over de ons bekende Groen Kruisweg kwamen en ook bekend eindigde bij het Berg en Dalse van Nijmegen. Een afwisselende rit die genoeg tijd had om nog foto’s van vogels te maken en onze vakantie eens lekker verbaal te herhalen. De belevenissen waren er voldoende om de hele dag door slechts op de achtergrond Genesis te draaien en eer zelden naar te luisteren dan wel mee te zingen.

Zoals wel vaker eindigden we in Duitsland omdat er gen zin was om erg bekende wegen tegen het lijf te lopen en zeker niet om Nijmegen op vrijdagavond door te rijden. Dus onderlangs en via het in zeer Kerstige sfeer zijnde Kleve richting de Nederlandse grens terug. Natuurlijk eerst nog even heerlijke boter en broodjes gekocht om in Arnhem onze jongste op te pikken en vervolgens via een bekende weg, het is niet te vermijden, naar huis te rijden.

Thuis, ons Uussie waar we direct na aankomst, door een verdrietig bericht van de buren in de realiteit terug gebracht worden. Raar maar waar, er waren precies vijf minuten voor nodig en we waren thuus.

De Vierde dag

Het is feest, het gaat stormen en hoewel bij het opstaan het er nog erg rustig uitziet is de belofte voldoende. Afspraak is dat we vanmiddag naar het strand gaan maar eerst nog wat van Zeeland bekijken. Als het via Domburg naar Westkapelle gaat steken we de dijk over en via de geasfalteerde zeewering rijden we er. Heel stuk langs de zee en nadat we even zijn uitgekeken rijden we verder door het Zeeuwse land. Door Vlissingen waar we een tijdje op de boulevard de Westerschelde bewonderen, mooi mooi.

Wat een land en verder, nogmaals over de Zeelandbrug en door Zierikzee. Wat een mooi bewaard oud vissersplaatsje is dit toch. Een mooie en een lelijke toren, wat dat betreft zien de voormalige zeesteden er hetzelfde uit. Op weg naar de Oosterscheldekering (OSK) beginnen de borden aan de kant van de weg op te lichten, de OSK gaat dicht of is al gesloten. Allerlei mensen rijden met spoed door en wij dus ook. Nadat we gepasseerd zijn zien we dat hij echt dicht gaat en dat is maar goed ook. Het gaat er echt heel erg tekeer en je moet het stuur van de houden goed vast houden en je moet de hele rit erover flink corrigeren om in dezelfde rijbaan te blijven.

Vanmiddag naar het strand, wat een belevenis. Gezandstraald en wel laat het andere Klinkertje zich verrassen door de zee. Op het moment dat ze nog een mooie foto wil nemen laat de zee, door het laten vollopen van een laars met zeewater, weten dat ze er is.

Gevolg is dat we terug gaan naar ons Uussie onder de belofte aan onszelf dat we nog even de auto pakken. De auto pakken om vervolgens nogmaals naar Westkapelle te gaan en pakken we ons eigen Sinterklaas cadeau uit.

De zon gaat bijna onder, de zee is woest, de bewolking breekt en wij mogen nog een prachtige zonsondergang beleven. Wat een dag, de laatste van deze vakantie helaas.

De derde dag

Wat een rare en mooie week is het deze week. Vandaag al vroeg op het strand en lopen. Gewandeld hebben we tot op de max. 

Op het strand wandelen is een beetje vermoeiender dan te doen gebruikelijk en dat was te merken aan de bovenbeenspieren die gedurende de wandeling afkoelden. 

Maar goed, erg mooi en het was eenzaam op het strand, niemand gezien behalve een paar werkers die zand van het duin naar het strand brachten? Het had iets van water naar de zee dragen.

In de middag nog naar de Neeltje Jans geweest. Wat een werk is dat geweest, de havens en een enorm groot gebouw zijn er nog. Een soort van levende tentoonstelling is het halverwege de Oosterscheldekering. Via een weg langs het Veerse meer weer terug. We komen langs dorpjes die geheel uit tweede woningen lijken te bestaan, slechts hier en daar merk, of zie je dat er gewoond wordt. In ieder geval die dag. Veel staat opgeslagen, gordijnen dicht, in ieder geval een onbewoonde indruk.

Terug gekomen in Oostkapelle naar de winkel, en thuis eten gemaakt. Heerlijk, want we drinken vanwege de vakantie er nu een rood wijntje bij.

Vervolgens lekker op een oor . Na een klein uurtje heerlijk gedoucht. Doordat er een soort van stortdouche in het huisje is geïnstalleerd moet ik me bijna dwingen om het douchen een beetje te beperken, oh oh wat lekker.

Bij het nieuws wordt ons nog een mooi weerscenario voorspeld waarvan wij bij voorbaat al iets hebben van; hoe is het mogelijk. Dat dit ons gebeurd.

Het scenario; Morgen wordt hoog water en storm voorspeld aan zee, springtij en de Oosterscheldekering gaat dicht,  we hebben de laarzen al klaar staan.

De tweede dag

Het andere Klinkertje is in vorm en nadat ik, toen we om half tien in de ochtend op het strand stonden, nog enigszins protesteerde liepen we toch richting de toren in de verte. 

Het lijkt wel een vuurtoren zeg ik nog, nou dat zien we straks wel. Behalve de toren zien we nog een aantal gebouwen vlakbij het strand staan en we kijken dus op een toren en een aantal gebouwen in de verte. Het lijkt nog wel ver probeer ik nog maar geen tijd om daar bij stil te staan want de aandacht moet verdeelt tussen een onbekend vogeltje en een schip in de verte die later de boot van de Kustwacht blijkt.

Het is zwaar lopen op het strand, telkens de wat steviger zandlaag zoeken hoeken we als het ware het strand over. Het is bovendien lekker weer, anders dan beloofd en dat vinden we niet erg. Veel beter eigenlijk maar in de zon op het strand wordt het algauw warm, in de schaduw van de duinen te koud. Het is altijd wat, maar het mooie weer accepteren we met genoegen.

Vervolgens, na snel geluncht te hebben, naar het oude stadje Veere, wat een museale pracht. Het andere Klinkertje had er nog herinneringen aan en die bleken met het geheugen te kloppen, en dat is altijd fijn.

Gisteravond bleek het donders donker in de omgeving van t Uusje en dat vroeg om maatregelen. Een betere zaklamp moest gekocht en dat bleek nog een hele zoektocht. Zelfs een campingshop en een soort Boerenbond boden geen oplossing. Tot slot naar een bouwmarkt waar ze een goeie hadden. Nu maar zien of ie het doet, dadelijk ga ik het proberen.

De eerste dag

Het leek een hele onderneming maar uiteindelijk waren we om 10u weg. 

Op weg naar Zeeland, voor het andere Klinkertje en mezelf de meest onbekende van alle provincies. Ervoor gekozen de mooie route te rijden en dat bracht ons nog naar mooie plekken, en minder mooie. De mooie route kan je aangeven op je navigatieapparaat en hoewel anders altijd eigenwijs wat anders doen hebben we deze keer de plaatjes maar gevolgd. Heel weinig snelweg, en toch langs Rotterdam gekomen. Toen was het even niets en nadat we al een poosje dachten in Zeeland te zijn stond daar opeens het bord Zeeland. Fout gedacht dus, een deel van Zuid-Holland lijkt dus op Zeeland, niet erg.

We waren er dus en nadat we naar Nieuwerkerk waren gereden om reden van een familie-achtige foto reden we verder. Over de Zeelandbrug en verder. Hoe vlak is dit land en toch weer anders dan bijvoorbeeld Groningen of de polders. 

Ondanks het trage rijgedrag waren we er eerder dan verwacht en wat doe je dan. In ons geval is dat snel kijken waar we moeten zijn en dan boodschappen doen, dan hoeft dat straks niet meer. Het geeft ook een beetje indruk van waar we beland zijn en die eerste indruk is niet verkeerd. 

Boodschappen gedaan en toen was het tijd om aangekomen bij ‘t Uusje te zien wat een prachtig huisje dit is, in het bos. Doordat de klok doortikt en het om deze tijd van het jaar snel donker wordt hebben we snel de auto uitgepakt, de schoenen aan en naar het strand, heerlijk was dat na de lange zit. Voor het eten nog een glaasje mooie rode wijn en onze eerste dag was gebakken.

Feestdagen

Mijn enige broer belt; hoe is, hoe gaat het? Ja, eigenlijk wel goed zeg ik tegen hem zonder de waarde ervan goed in te schatten. Het gaat eigenlijk wel goed wil zeggen dat we aan het terugvallen zijn in onze routine.

De komende maand, december zal wel een bijzondere worden want voor het eerst zonder pa en ma. Boeken vol kan ik schrijven over hoe wij vroeger, maar ook later met en zonder kinderen, de feestdagen doorkwamen. In een grote roes eigenlijk want het belangrijkste thema bij ons thuis was dat de feestdagen toch vooral een familiemaand was, en gezellig.

Mijn moeder maar vooral mijn vader was een kind van de oorlog en daarmee was de zekerheid van eten belangrijk. Het vieren van de feestdagen speelde zich vooral rond om het eten. wat eten we eerste Kerstdag en wanneer bakken we de oliebollen, en niet te vergeten de appelbeignets. Dat waren belangrijke vragen voor hem zoals hij in de vroege herfst op strooptocht ging bij de boeren in de omgeving die aardappels verbouwden. Nu ging er een 6 tot 7 mud aardappels door in een winter en dus was het voor een boer een mooie bijverdienste als wij de aardappelen afnamen. Gek genoeg was hij, zodra het op aardappels aankwam niet zo op de centen. Waar anders behoorlijk kritisch op het uitgavenpatroon werd gelet dat ging bij aardappelen minder op, ze moesten vooral goed en lekker zijn. Een kilootje hier en daar gehaald en de keus gemaakt.

Eten was een belangrijk goed want voor zijn, en hun generatie, niet vanzelfsprekend. Dat er iets was en dus was deze maand de uitlaatklep om lekker te eten en het fijn met elkaar te hebben. Leuke dingen te doen en vooral zoveel mogelijk samen te zijn. Dus hoe gaat het? Ja, eigenlijk wel goed maar het wordt nooit meer hetzelfde, dat is zeker. Dus zegt uw schrijver, deze maand wordt mooi gezellig en leuk, zoveel mogelijk samen dingen doen. Lekker eten en drinken en het goede van het leven vieren want het is voorbij voor je het weet. Deze feestmaand bedoel ik dan, gewoon genieten, we hebben het geleerd van ze en aan het eind van het jaar, op weg naar een nieuw jaar zal ik aan ze denken. Hopelijk hebben we het dan leuk en gezellig, ook voor onze kinderen en kleinkinderen en zullen ze later zeggen; het was fijn bij de ouwelui. Hoe gaat het? Het gaat gewoon goed.

Reces

Het reces is een plaatselijk reces, eigenlijk is het alleen ons reces. 

We gaan er even tussenuit want we gaan de midweek die het andere Klinkertje met de Prachtplekken heeft gewonnen volgende week innen. Naar een, voor ons, onbekende provincie die Zeeland heet. 

Beiden zijn we er op doorreis of een dagje geweest maar nu een midweek in een voormalig boswachtershuisje vlakbij de kust in Zeeland.

Nu ben ik zelf voor bosmens want komende van de Veluwe is het bos een natuurlijke bron van natuur. De zee kan ik wel waarderen maar het blijft vooral een enorme bak met water. Je moet echt meer je best doen om de variëteit in natuur te ontdekken. Die zal dan vooral liggen in het gebied voor de zee, de duinen.

We gaan het beleven want vanaf maandag welkom in Zeeland, lekker tijd om even wat te rusten en bij te komen van de afgelopen periode. Even de kop leeg en weer doorgaan. 

PTT

Zondagavond een half uur aan de telefoon gehangen met de vrienden van de voormalige telefoon en telegraafdienst in Nederland, door mij nog vaal aangeduid als PTT. Nou de opvolger ervan, daar had ik mee van doen. Nadat ik de gebruikelijke wachttijd met erg slechte muziek had overbrugd er een echt persoon aan de telefoon zich meldde kon ik hem vertellen wat ik wilde. Het opzeggen van het Sport1 pakket. Dat kan je gek genoeg gewoon op je televisie aanzetten maar als je ervan af wil moet je toch echt even bellen. Met een gratis servicenummer en zo geschiedde dus.

Ja hoor meneer, dat kan, opzeggen van Sport 1, zeker vanwege het einde van het F1 seizoen vroeg de behandelend verkoper quasi geïnteresseerd. Ze hadden het druk en zelf de systemen waarop gewerkt wordt door de dames en heren achter de telefoon zijn heel traag ( hé, waar ken ik dat van) en hij vraagt om begrip. Het is druk. Druk met opzeggingen van Sport 1 denk ik dan maar want wat een waardeloos seizoen. Zelden een spannend moment en zeker waar het de eigenlijke competitie aangaat, het wereldkampioenschap voor de coureurs; geen donder aan. Tot de zomer kon het nog wel een beetje alle kanten op maar erna; flut, waardeloos en dit doet die sport geen goed Bernie. Het was niet voor niets zo druk en er zijn veel mensen afgehaakt en ik ben benieuwd wat het moet snel veel beter worden anders ben ik niet alleen bij Sport 1 afgehaakt maar ook bij de Formule 1 zelf. 

Shoppen

De laptop van het andere Klinkertje is deze week al een keer of zes, zeven spontaan uitgevallen. Hij sluit zichzelf af met de latere mededeling dat de kern te warm is geworden. Al eerder schreef over de zoektocht die bijvoorbeeld een eimac als opvolger van de laptop niet onwaarschijnlijk maakte. Dat lijkt inmiddels een gepasseerd station na een bezoek aan een goedkope elektronicamarkt. De informatie die we kregen maakt het onwaarschijnlijk dat we voor het andere Klinkertje een eimac gaan aanschaffen.

Maar wat dan? Goede raad is duur, nou ja u kent het wel. Nu zijn het andere Klinkertje en ik nogal impulsaankopers. We zien iets, denken dat is mooi, goed, handig, mooi etc. Kan het financieel dan kopen we het. Zo zitten we ons leven al in elkaar en was het dus een hele overwinning om, zonder iets te kopen, de elektronicazaak weer uit te lopen.

Mooie dingen genoeg maar niet iets waarvan je zegt, dat past goed bij de wensen van het andere Klinkertje.

Toch zijn we enorm opgeschoten met onze zoektocht. Zo kan je ook een overwinning hebben als je iets niet koopt, voor ons een hele leer. Het gaat wel een all in one worden want dat lijkt, gezien de werkplek aan de grote tafel, het handigste. Maar nu eens zoeken welke. Daarvoor krijgen we hulp en die leidt ons naar een mooi apparaat. Helaas niet meer te koop, in ieder geval niet in winkels waar je er ook naar kan kijken, de computer kan vasthouden en jezelf een idee vormen van hoe die is. Nee, alleen nog te koop bij een paar internetshops.   Hoewel we inmiddels een stuk minder terughoudend zijn op internetshoppen is een computer toch bij uitstek iets wat je zou willen zien. Daar kan je moeilijk een beeld van vormen op het scherm van de huidige laptop.

Wat het gaat worden blijft dus nog even de vraag waarvan ik u natuurlijk op de hoogte breng als de aanschaf gedaan is. 

Trimmen

Een druk weekje toch. Dat heb ik vaker; kijk je naar zo'n week en denkt; dat valt mee. Nou valt de week ook wel mee maar toch veel te doen. Veel afspraken en afspraakjes, oppakken van oude afspraken als het bezoek aan de fysio-fit. Een feest deze keer. 

Na een stilstand van drie maanden, schat ik, weer aan de fysio-fit, of trimmen en in meer populair taalgebruik wordt het dan

joggen.

Het bekende fysio meisje was er niet en nu weer eens een jonge vent, mannetje eigenlijk een jongetje nog. Hij ging ons even opwarmen en dat deed ie door ons te laten opstappen. Je krijgt een laag bankje voor je staan en dan in alle mogelijke variaties moet je de trap op, trap af en telkens maar één trede uiteraard. Na vijf minuten toch even voorzichtig te informeren of; als we hiermee klaar waren er koffie was of naar huis mochten.

Anderen vonden het ook vermoeiend zag ik wel maar zeggen er dan niets van. Dat doe ik wel maar dan op mijn manier. Gevolg was gelach door het zaaltje en de sfeer alweer een beetje ontspannen. Zo probeer ik met een lach en een grapje hier en daar het uur door te komen. Het jongetje, die alle oefeningen mee deed en zo fit als een hoentje natuurlijk nergens last van had, dat jongetje weet vast wel wat ie aan het doen is. Technisch prima maar van mensen moet ie nog wel even leren, hoe die in elkaar zitten. Dat is het lastigste van elk beroep wat zich met mensen bezig houd, begrijpen wat de ander wil, van jou wil. Hoe die zich voelt en waarom, en vooral wat jij daar, in jouw specifieke rol, in kan betekenen. Moeilijk maar leuk, met mensen bezig zijn.

Garage

Ben weer eens bij de garage, en zit me stierlijk te vervelen. Dat merkt hier niemand want je merkt en voelt de afstand. Grote desk, hele grote en lange tweedelige desk is de scheiding tussen de klant en het personeel.

Bij het melden dat ik er ben voor mijn afspraak geen herkenning van de meneer achter de desk. "Wat is uw kenteken" vraagt de man zodat hij weet met welke auto en afspraak hij van doen heeft. Dat ik de man ben die voor dat kenteken de rekening, en daarmee een deel van zijn boterham, betaald lijkt niet helemaal doorgedrongen. Die indruk maakt het niet tenminste. 

Het nummergevoel heb ik, de klant is er voor hem en niet omgekeerd. 

Het komt geloof ik niet meer goed tussen deze garage en mezelf. Behalve dat je goed geholpen wil worden mag je toch ook waardering verwachten dat je nog klant bent bij deze, als duur bekend staande, garage. 

Helemaal niet wat mij betreft en hoewel ik bij anderen wel hoor hoe ze een gesprekje hebben die je als aardig kan aanduiden, een vertrouwd gevoel levert het mij niet op. Dat wordt vooralsnog zoeken. 

Ziektekostenverzekering

Het is een gedoe, elk jaar weer. Als het nieuwe jaar eraan komt komen ook de nieuwe aanbiedingen voor bijvoorbeeld de zorg op de mat. Zo ook o de deurmat van het andere Klinkertje en mezelf.

Waar we om ons heen hoorden dat men minder ging betalen zo niet ten huize van uw schrijver. Meeverzekerd is ook het jongste Klinkertje die studeert en voor de aanvullende verzekeringen gratis is meeverzekerd. Dit jaar dan nog want voor volgend jaar worden we geacht gewoon mee te betalen voor de aanvullende verzekeringen.

Dat is een flinke tegenvaller, elke maand weer. Maar goede raad is duur zoals u weet en dus keek ik vanavond naar een uitzending van Kassa die ging over de zorgverzekeringen.

Aardig meisje die Brecht, wat te aardig voor mij want te weinig kritisch naar mijn smaak.

Mijn beste medicijn

Duidelijk werd in ieder geval dat zelfs de mw. van de Nederlandse Zorgautoriteit het geld tot belangrijk goed. Niet de kwaliteit maar het geld. De aardig uitziende meneer van de zorgverzekeraars probeerde nog even; het ging om de kwaliteit maar toen het erop aan kwam was de efficiëntie en geld toch een belangrijker goed.

Duidelijk werd in ieder geval dat de zorgverzekeraars de macht hebben in gezondheidsland. Een gruwel voor mensen zoals ik zelf die fan zijn van de verzorgingsstaat. De solidariteit is eruit gejaagd vanwege geld, niet vanwege kwaliteit meneer van de zorgverzekeraars. Teveel, veel teveel winst heeft u gemaakt op de zorgpolissen.

Dat is nog eens een andere kijk op gezondheidszorg. Goed voor de kwaliteit zeggen voorstanders, het is onzin mensen. Het is goed gewest voor de portemonnee van de verzekeraars. Schande sprak de mw. van een afkickkliniek in Zuid Afrika, dat is geen kwaliteit.

Zo kan ik nog wel even doorzeuren maar wie nu precies op de kwaliteit let werd me steeds minder duidelijk. Wie er op de centen past des te meer.

Uw en mijn gezondheid is verworden tot een product, ook in gezondheidsland, en daarover werd geen woord gezegd, jammer Brecht, dat kan beter.

Mijn keus, onze keus is door de inhoud van deze uitzending verder weg dan eergisteren en de bedoeling was anders. Toch nog maar weer van die site's opzoeken die volgens de Volkskrant ook niet schijnen te deugen. Het is een oerwoud, bijna zoals alle rommelhypotheken tot stand zijn gekomen, zoveel soorten en maten. Gevolg is dat je bijna niet meer kan vergelijken en er zijn vier grote firma's in Nederland die dat glimlachend bekijken.

Winter

Een afspraak gemaakt om de winterbanden op de auto te laten leggen. Vanochtend even naar rodelen en skiën gekeken. De dikke jassen hangen aan de kapstok, het is een steeds korter daglicht en nu moet de vijver nog in de ruststand en dan zijn we zover, het wordt winter.

Op een dag na deze week erg grijs, mistig en vooral donker. Vandaag komt geloof ik ook Sinterklaas aan in het land en dan is ie ongeveer drie weken later jarig.

Dan komt het hele theater op gang, de boom gezet, bedenken hoe we de feestdagen doorkomen, wat we wel en niet eten, wanneer en met wie.

Kortom, de feestdagen en de winter in aantocht terwijl ik door de korte dagen( zoals ik ze maar even noem) het gevoel heb tijd tekort te komen.