Wat, al 53? Nu al; ik denk nog heel veel tijd te hebben en dat is maar goed ook, anders was nu al aan het afbouwen. Het blijft wel raar en ik kan de verzuchting; waar blijft de tijd, van harte onderschrijven.
Leek de schoolvakantie van zes weken vroeger bijna een onoverbrugbare periode, zolang als we dan vrij hadden van school, ongelofelijk; zes weken. Zolang als het daarna duurde voordat de herfstvakantie begon en november eindelijk ten einde was. December was natuurlijk de feestmaand, nee; niet vanwege het Kindeke, maar vanwege de gezelligheid. Er was om te starten de Sint, daarna volgde Kerst, Opoe was 2e Kerstdag jarig dus waren we dan in de veenkoloniën en als toetje van de maand Oud en Nieuw. Wat een maand, maar zo snel als ie kwam zo snel was ook dat weer gebeurd en dan was het het een hele ruk naar de zomervakantie, wat een eind. Dat gevoel en besef van tijd verandert ernstig naarmate een mens ouder wordt. Tijd vliegt en vervliegt, zo gaat dat.











