Zomer 2020

Afgelopen week was het weer eens erg warm, te warm naar onze smaak. Waarschijnlijk heb ik het al eens gezegd en uitgelegd maar je kan met kou wat aantrekken maar met de enorme warmte houd het uittrekken van kledingstukken een keer op. Dat is het ook met de warmte, je kan alleen maar rustig doen en blijven. Tijdens het heetste moment van de dag binnen blijven; deuren en ramen dicht om de warmte buiten te houden. En zodra het iets afkoelt alles tegen elkaar open. Het helpt iets maar het nauwelijks afdoende. Voor ons was het enig afdoende om in de auto te stappen en een paar uren te genieten van de airconditioning van de auto, die gelukkig wel heel goed werkt. Afgelopen week een goed gevoel van de abdicatie van een voormalige collega, in een tijd die ver achter me ligt waarin ik nog dacht ik dat hij mijn vriend was. Zo kan je telkens weer teleurgesteld worden en zoals ze zeggen; in de politiek heb je geen vrienden. Dat klopt bijna en aan de politiek heb ik heel weinig vrienden over gehouden. Nog wel goede contacten maar dan niet politiek maar ambtelijk. Hij is dus weg en dat om persoonlijke redenen. Nu kun je daar van alles bij verzinnen en het andere Klinkertje en ik kunnen wel honderd scenario’s bedenken als reden waarom hij om persoonlijke redenen moet aftreden. Maar feitelijk interesseert het ons ook weinig, als iemand je zo teleurstelt dan is het lot, om welke reden ook, niet meer tot de verbeelding spreken. Of we ooit de ware reden zullen weten is nu onbekend en eigenlijk ook van geen belang. Waarom het dan toch een goed gevoel geeft vraagt u zich wellicht af; dat is een moeilijk te beantwoorden vraag en natuurlijk heb ik hem ook mezelf gesteld. Het antwoord ligt waarschijnlijk meer in de reden dat een periode die ik graag deels wil vergeten wordt afgesloten. Een ander antwoord zou kunnen zijn dat ik me niet meer belemmerd voel om dit bijvoorbeeld op te schrijven. Daar liggen nu geen drempels meer en dat voelt goed. Overigens is het deze eerste week van de zomer 2020 een stuk koeler en natter geworden, en dat is prima.

Waar gaan we het over hebben?

Elke dag worden we een stukje ouder, een waarheid als een koe. We merken dat we wat ouder worden doordat er allerlei, leeftijdsgebonden, gebreken optreden, wij wel in ieder geval. De ene klacht wat serieuzer dan de ander maar al met al; het wordt anders. Zo waren we deze week al twee keer bijtijds op bed, in ieder geval voor ons bijtijds. Nu is het zaterdagochtend en voor 8.30u zit ik achter mijn Mac om u een stukje te schrijven. Dat is ook wel de luxe die ik heb want ik weet nog niet waar het heen gaat met dit stukje. Zal ik het met u hebben over de aanstaande Vaderdag waar we van Moederdag denken te weten waar het vandaan komt, waar komt Vaderdag vandaan? Ik heb echt geen idee en we kunnen het erover hebben maar nee, geen zin aan. Dan maar wat anders wat ik deze week tegenkwam. Na een lange vergadering was ik zo moe dat ik de volgende dag aan de mede bestuursleden daarover meldde dat ik aan de latten was. Nu komt de secretaris uit het Westen van het land en hij vond het een mooie uitdrukking en hij meldde dat ook aan mij. Het is een Neder-Saksische uitdrukking dacht ik nog is het antwoord op de opmerking want dat is een natuurlijke reflex als mensen uit het Westen die uit het Oosten niet begrijpen. Maar we hebben geen mensen uit het Oosten; dat is geen begrip want er zijn ook hele foute mensen uit het Oosten, al klinkt hun intonatie nog zo vertrouwd. Maar ga ik het daar met u over hebben? Of toch de Covid-19 ellende die behalve een economische crisis veroorzakend ook steeds duidelijker een soort van geloven of niet geloven kampen aan het veroorzaken is. Dat er wereldleiders zijn die zo ongelofelijk onverantwoordelijk optreden zoals mijn vriend in de VS. Vanavond houd hij daar een verkiezingsbijeenkomst die door duizenden mensen in een grote hal bezocht gaat worden. Behalve dat het natuurlijk sneu is dat er zoveel mensen achter de man aanlopen is het toch ook sneu dat ze als een soort collateral damage worden gezien. De fans hebben zelf de keus om binnen te stappen, of niet. Dat het evenement überhaupt doorgaat is niet goed te verwoorden en dat in het land met de meeste vastgestelde besmettingen ter wereld. Nog een keer enorm Trump bashen lucht wel op maar helpt niets meer want anderen kunnen dat echt veel beter. Zal ik het met u hebben over de sippe onderlip van een koolmees, eh Koolmees. Ernstig teleurgesteld was hij in de leden van de FNV die gisteren niet stemden over het pensioenplan dat hij met werkgevers en werknemers had gesloten. Dat moet voor het reces nog door de Kamers behandeld want anders kan het niet meer op 1 januari 2021 ingaan. En dan kan hij niet zijn kers op de taart presenteren in de vorm van iets minder snel en minder heftig, ja zo meldde Koolmees; dat staat nu op losse schroeven en dat mocht niet als dreigement worden opgevat. Nou Koolmees; hoe dan? Over de inhoud van het akkoord, is wat mij betreft, nog veel te weinig naar buiten gekomen. Voor ons heb ik echt geen idee hoe dat eruit gaat zien en zoals ik deze week al fulmineerde worden onze pensioenen aan de beurs gekoppeld. Nou Koolmees; dat is geen VVD light (D66) idee meer maar gaat veel verder, elke VVDer zou er trots op zijn. De enige bewondering die ik ervoor heb is dat hij dat voor mekaar heeft gekregen met de vakbonden die het voorlopige akkoord met hem gesloten hebben, of zou Busker er stiekem op rekenen dat de leden het wegstemmen? Het zou kunnen maar dan is het een gewaagde gok. Dus; waar zal ik het met u over hebben? Met mezelf heb ik het over de blogs die ik nog moet schrijven, in een soort van chronologie van mijn persoonlijke geschiedenis, want ik wil nog een soort van persoonlijke historie schrijven in de vorm van samengestelde blogs. Niet omdat er
een echte schrijver in mij schuilt maar omdat ik graag wat wil achterlaten voor familie die na ons komt. En vooral omdat ik schrijven fijn vind, daar heeft u niets aan deze verklaring, en dat hoeft ook niet, voor mij telt het.

Foutje, bedankt

Zoals de meesten weten hebben het andere Klinkertje en ik een groene voor- en achtertuin. En groen is dan ook groen, dus vooral laten bloeien en groeien, en dat gaat in onze tuin heel goed. Nu hebben we een huurhuis en behalve de huur bevalt dat heel goed. Dus wat betreft het gebouw en de schuur zijn we geenszins verantwoordelijk, behalve voor de binnenboel. Dat geeft rust want bijna al het onderhoud gaat naar de woningstichting. Tot nu toe ging dat heel goed en als er iets gebeuren moest kregen we keurig bericht wat en wanneer iets plaats moest vinden. Dat gebeurde afgelopen dinsdag niet zoals afgesproken, wat heet, er was niets afgesproken. De dag ervoor was een soort pompwagen aan het draaien geweest in onze straat en met veel moeite lukte dat uiteindelijk. Door het uiterlijk van de wagen en doordat er vaker problemen zijn met de riolering in onze buurt was de gedachte; het betreft een bedrijf wat zich gaat bezig houden met het riool. Niet meer op gelet behalve het lawaai in de verder ergens in de buurt niet meer op gelet. De volgende dag kwam de wagen in de loop van de dag in ons deel van de straat staan en ik dacht nog; wat zijn ze lang bezig met dat riool maar verder niet op gelet. Het andere Klinkertje erg druk bezig en ik onder de koptelefoon voor een videovergadering hebben niets gehoord tot 2 uur later het andere Klinkertje naar de keuken en gaat en enorm schrikt van de puinhoop in de tuin. Was het betreffende bedrijf op onze schuur geklommen, alle planten afgestoken en over de rand gegooid en het dag geleegd van het noodzakelijke grind. Want er komt nieuw grind op, waarvoor dat nodig is een vraag die we niet hebben gesteld. Contact met de woningstichting leert dat ze niet op de hoogte zijn van enig werk aan ons huis en dus wordt het mysterie nog groter dan het al is. In de werkzaamheden die men bijhoudt ten kantore van de woningstichting stonden geen werkzaamheden gepland en dus wordt een projectleider ingeschakeld die het in eerste instantie ook niet snapt, bij ons zou geen werk plaats vinden tot na de bouwvakantie. Nou dat ligt dus anders, er is een kleine ravage aangericht. Dat kan natuurlijk niet en het bedrijf, de woningstichting en wij moeten er wel een beetje fatsoenlijk uitkomen. Dus staat er gistermiddag iemand aan de deur die gestuurd is door het bedrijf die onder houd verricht aan de woningen en eigenlijk verder van niets weet, hij is schilder en wordt ook maar gestuurd. De puinhoop aan geduid en hij snapt dat er wel iets is gebeurd. De werkers die het grind verwijderd hadden waren helemaal op een verkeerde plek bezig geweest en dit kon natuurlijk niet. Nu gaat het ons niet om planten of iets dergelijks ter vervanging maar we zitten ineens opgescheept met een grote hoeveelheid groen afval, hoe komen we daarvan af. Hij laat het weten en daarop wachten we dan maar.

Snelle Conclusie

De blog van gisteren over het nieuwe pensioenakkoord is in een lichte staat van opwinding geschreven en dat is niet altijd goed. Het kan leiden tot voorbarige conclusies en natuurlijk; ik had me eerst goed moeten verdiepen in het nieuwe pensioenakkoord; voor de rest neem ik er vooralsnog geen word van terug. Iets anders is de nieuwe crisis die op ons afkomt want deze periode kenmerkt zich natuurlijk door het Covid 19 gebeuren en de gevolgen voor de economie. Daarnaast is de crisis rondom de rassendiscriminatie een onderwerp wat in elke talkshow zijn momenten heeft, en gelukkig ook daarnaast. Ergens deze week ving ik het begrip Zwarte Intifada op, dat werd niet positief gebruikt en daarover kwam ik aan het nadenken. Hoe dat bij u gaat weet ik natuurlijk niet maar bij mij is het zo'n onderwerp wat dan ver in mijn achterhoofd aan het broeden of broeien is. Het zit niet in mijn directe bewustzijn maar eist op een gegeven moment zijn ruimte op. Zwarte Intifada dus wat als woord gewoon afschudden betekent maar door de Palestijnen tot een politiek begrip werd. Behalve dat het wel een lekker woord is geeft het ook goed aan waar bepaalde groepen behoefte aan hebben. Nu behoor ik niet, zoals u weet, tot een bevolkingsgroep die zich kenmerkt door een gele, bruine, mokka, rode of zwarte huidskleur, en alles daartussen, dat is geen interessant gegeven. Dat het in het leven van anderskleurige mensen wel een verschil maakt is droevig, en meer dan dat. Het gevoel van machteloosheid kent u vast allemaal wel, en uw schrijver zeker, en dat machteloosheid leidt tot enorme explosie van uitingen om anders te willen is realiteit en wat mij betreft zeer logisch. Dat gaat soms ook met geweld en bekladding gepaard, ja allemaal waar maar kijk erachter zou ik toch willen oproepen. Allemaal uitingen van veranderingen eisen en willen. Opgegroeid in een dorp waar na de politionele acties ( de Nederlandse oorlog met nu Indonesië) een contingent, dan inmiddels ex-Knillers, met familie komt te wonen. In de klassen die ik mocht bezoeken in ons dorp, kleuterschool, lagere school en het middelbaar onderwijs zaten altijd kinderen met een Indische of Ambonese achtergrond, of Molukkers zoals ze ook wel genoemd worden. Buiten school was het eerst nog een hechte groep, dat veranderde nogal in de loop van de jaren zeventig en tachtig. Gemengde huwelijken noemden we dat, allemaal begrippen die eigenlijk niet meer kunnen, er werd dus getrouwd en daarmee een begin van de assimilatie. Als kind in onze dorpsschool was geen bijzondere verschijning; bijvoorbeeld Silly, Jenny en Jimmy zaten in de klas waar ik ook zat, niets bijzonders mee. Nu weet ik wel anders en zij en anderen waren een klein groepje in een grote witte klas, dat moet zo gevoeld hebben. Wat ik met dit relaas wil zeggen is, dat wat mij betreft, onderwijs en alle clubs en verenigingen hierin de belangrijkste rol spelen. Over die school ga ik nog wel een aparte blog schrijven maar een apart verhaal over dit thema zal niet komen, omdat ik er eenvoudigweg te weinig herinnering aan heb. Dat mag u mij verwijten maar zelf vertaal ik het, heel comfortabel natuurlijk, als; het was niets bijzonders, en of dat voor deze kinderen ook zo was, ik weet het werkelijk niet, dat mag u mij verwijten. Wat anders is de draai van Rutte over dit onderwerp; nooit over gehoord. Nu begrijpt hij inmiddels, ook als historicus, dat Zwarte Piet wel een moeilijke figuur wordt en misschien wel meer nog dan eerder, tot ongewenste vreemdeling moet worden verklaard. Maar dat gaat de liberaal Rutte te ver en daarmee bekent hij geen kleur, om maar in deze beeldspraak te blijven. Dat is hem in meerdere opzichten te verwijten en dat werd gisteren in het door mij eerst verguisde maar nu tot wasdom komende programma M behoorlijk duidelijk gemaakt door Roxane van Iperen. Samen met Willie Wartaal van " de jeugd van tegenwoordig" bracht ze een ervaren journalist als Sven Kockelmann zichtbaar aan het wankelen. Er kwamen argumenten naar voren die hij nooit had gehoord of nooit van een bepaalde zijde had bekeken, dat was het kijken alleen al waard. Tot slot is het deze en vorige weken gebruik geweest om een zwart vlakje te mailen, twitteren of in je blog te verwerken, nu is mijn achtergrond altijd heel donker dus wat lastig vorm te geven, het idee is er niet minder om ; bij deze.

Als een slak

Als een slak slaat nog steeds op de vorige blog waarin ik u uitlegde dat het proces van Covid 19 testen bij de GGD echt heel traag ging. Nu sterker nog; ik heb nog steeds de uitslag niet gekregen, alleen via 1 van de infolijnen van de GGD ben ik officieus geïnformeerd dat ik negatief ben getest. Aan het eind van het gesprekje meldde de medewerker dat ik nog gebeld werd door een collega van de GGD met de officiële uitslag; en daarop is het wachten nog steeds na 10 dagen. Eerlijk gezegd verwacht ik geen telefoontje meer, en ik denk dat et de GGD teveel werd allemaal, zeker de verhalen op Twitter volgend leek het vooral daarop. Nu zijn de klachten waardoor ik getest werd nog steeds niet weg en daarvoor heeft mijn huisarts ineens vaart gemaakt, ik hou u op de hoogte
. Dit alles is meer de aanleiding om weer eens wat aan u kwijt te willen. Nu we, aan het eind van de Covid 19 crisis, hebben vastgesteld dat Nederland vooral behoefte heeft aan een bestuur wat niet alleen denkt in termen van efficiëntie en geld maar dat er meer waarden spelen dan allen lean and mean; de manier waarop Nederland de laatste decades geregeerd is. Het eerste belangrijkste politieke feit aan het eind van die crisis is een nieuw pensioenstelsel waarin de pensioenen gekoppeld worden aan het groot kapitaal en daarmee gaan mee bewegen. Wie heeft zoiets bedacht? De directe koppeling met de financiële markten is, in mijn ogen, een nieuwe aftakeling van het stelsel waarin de overheid geen partner is, er ook geen geld inbrengt, behalve voor de ambtenaren, maar wel de grote zeggenschap opeist. Financiële markten zijn gebouwd op emoties waarin rationaliteit ver te zoeken is. Het gaat daar om vertrouwen in de economie, in elkaar, in handelspartners en handelslanden, in de prijs van olie en andere grondstoffen enzovoort. En nu gaan we ons ophangen, inclusief de vakbonden, aan een totaal onevenwichtig systeem waar geen stelsel op te bouwen valt. En de ingangsdatum van het geheel? juist, dat gaat precies in het jaar gebeuren dat uw schrijver met pensioen dacht te gaan. En met welke worst heeft deze Koolmees de troepen voor zich gewonnen? Dit jaar en volgend jaar gaan we niet korten op de pensioenen, dat is een overwinning, maar niet heus. Pensioenen die wellicht gekort zouden worden op basis van boekhoudkundige regels die in het nieuwe stelsel niet meer voorkomt. Dat de vakbonden daarin zijn mee gegaan is voor mij een groot raadsel, en ik denk voor veel meer mensen die hier echt geen bal van snappen. Het is echt zo dat ik vermoed dat de leden van, in ieder geval de FNV, hier niet zo maar mee in gaan stemmen. Het vehikel waarin de pensioenen nu gekoppeld wordt is voor mij echt een brug te ver, en misschien wel twee. Nu we net gaan inzien dat het huidige economische stelsel met uitputting van de aarde en waarin veel meer de nadruk moet liggen op een economie die cyclisch en duurzaam is. Op een dergelijk moment gaat een akkoord waar tien jaar over onderhandeld is naar de respectievelijke leden. Niet nu even nadenken en terugkijken want de uitgangspunten van tien jaar geleden zijn niet meer die van vandaag, en dat gebeurd niet en is te treurig voor woorden. Het gaat u vast allemaal helemaal mooi en goed worden uitgelegd. Dan mag u ja of ja zeggen, een ander financieel systeem wordt de meetlat waaraan uw en mijn ( individuele) pensioenvoorziening wordt afgemeten. Financiële markten, vooralsnog een containerbegrip maar het wordt straks vast een stuk duidelijker waaraan ze ons precies proberen op te hangen. Deze zomer zal het besproken moeten worden, ook op dat front wordt het vast een hete zomer.

Traag

Het is nu 11uur; ben weer eens aan het wachten; nu op een telefoontje van de GGD want ik ben dinsdag getest. Het is inmiddels 48 uur geleden, en ja; er wordt beloofd dat je binnen 24 tot 48 uur gebeld wordt. Dat gaat inmiddels niet meer gebeuren. Nu is wachten in zijn algemeenheid een vervelend gebeuren maar nu duurt het inmiddels 48 uur en dat begint toch wel lang te worden.

Als het niet kan is het ook geen punt maar meldt het dan. Dat is nog meer vervelend dan het wachten zelf. Inmiddels is het 16.30u en nog geen bericht. Het begint langzaam maar zeker te knagen aan je, een tamelijk onbehagelijk gevoel. Je kan ook bijna aan niets anders denken. Het is nu 22u, ik verwacht geen telefoontje meer van de GGD NOG, of NL, of weet ik veel van wie. Nu heb je bijvoorbeeld bij Whatsapp van die hele gave gifjes.
Er is vast een mooie gif die zou kunnen uitdrukken wat wat ik nu voel, iets zoals bijgaande.
@thelonelyisland

Veranderen

We zijn de laatste dagen verplicht thuis, u snapt wel waarom als ik u zeg dat het heeft te maken met de vorige blog die ik schreef. Alleen nu is het meer Corona zoals Corona bedoelt wordt. Opnieuw huisarrest dus en dat geeft wel de tijd om wat dingen te doen waar we anders niet zo aan toe komen. Zo is het me eindelijk gelukt om mijn site (https://beginbijgeert.nl) over te krijgen naar https, een ander protocol wat te maken heeft met beveiliging. Veel sites draaien tegenwoordig op https terwijl het lang alleen nodig was voor sites die bijvoorbeeld een webshop op de site hadden, Nu heb ik die niet maar in de pikorde van Google en bijvoorbeeld Symantec (Norton) is het wel aan te bevelen. Met de helpdesk van de provider is het uiteindelijk wel gelukt om het zo te krijgen. Ben er ook wel weer een beetje trots op dat het gelukt is maar het heeft wel zweetdruppels gekost. Om maar in de beeldspraak van het kabinet te blijven; je manoeuvreert met een mistige voorruit. Soms geen idee wat je aan het doen bent of waar je naar toe gaat.Gelijk als het kabinet lijkt het hier ook wel goed te komen. Gisteravond nog gekeken naar "Even tot Hier", een satirisch programma van BNN/VARA. Wat een leuk programma, ja ook zonder musical en live publiek is het een aanrader. Wat een geweldige goede grappen, en zonder publiek zijn ze nog een tik sarcastischer dan met. En er is genoeg om kritisch, satirisch of sarcastisch over te zijn. Zij hadden gisteravond al thema de BOA gekozen en goed uitgepakt, subliem gedaan. Ze kiezen altijd voor een binnenlands onderwerp want als ze ook buiten onze grenzen kijken is er nog genoeg te doen deze week. De publieke dood van een Afro-American man in Minneapolis deze week heeft de geest uit de fles gehaald en het houdt nog even niet op met rellen en plunderen. Dat laatste is, hoe begrijpelijk soms ook, wel een reden voor de anderen om te benadrukken hoe erg het plunderen is, en daarmee van het eigenlijke onderwerp weg te komen. Die reden is de zwaar verankerde grondhouding in sommige delen van dat land maar ook de wereld dat alle groepen die niet blank zijn als verdacht moeten worden beschouwd, en erger nog, ook als minderwaardig moeten worden beschouwd.  Een niet uit te roeien gif is het dat groepen van mensen elkaar beschouwen als minderwaardig alleen vanwege een andere kleur of geboorteplek. Na het eerder genoemde programma kwam Op1, met Charles en Carrie, wat een fijn duo is. Te gast was de ambassadeur van de USA in Nederland; dhr Hoekstra. Nederlandse naam en op zijn derde geëmigreerd naar Holland, in de USA, jawel. Hier zou het een eerste klas SGPer zijn geweest; tegen het homo huwelijk, tegen abortus en voor de doodstraf en daar een actief lid van the Tea party. Precies iemand waar we in Nederland gebrek aan hebben. Goed; hij was in Op1 en maakte een hele onzekere indruk, vooral nadat hij door enkele gasten, als Anna Gimbrere en Suzanne Kröger van Groen Links, kritisch bevraagd werd over de ietwat hopeloze situatie in zijn land. Hoewel Pete gekomen was en gehoopt had sier te maken met de lancering van Space X was het gespreksonderwerp vooral de rellen in Minneapolis en inmiddels in veel meer steden in de USA. Hij maakte een hopeloze en naar antwoorden zoekende indruk.hij meestal nogal arrogant en uit de hoogte overkomt maakte hij nu een wat meer timide ( en terecht) indruk. Good for him.

Corona, niet het bier

We gaan richting einde Corona toe, steeds meer is de economische situatie leidend in plaats van de situatie rond de ziekte zelf. Nee, niet nog een expert rond deze epidemie gaat u toespreken, maar een bezorg burger, zal ik maar zeggen. Dat er langzaam ontsluiting van de lock down plaats heeft is goed te begrijpen maar de snelheid waarmee het gaat is opmerkelijk, Evenals de onderlinge verschillen tussen sectoren. Waar de ene sector heel hard heeft geroepen en daardoor zijn zin lijkt te krijgen zijn de wat wat meer op de achtergrond opererende sectoren

nu het figuurlijke haasje. En dan de tegenstrijdige adviezen, of zijn het voorschriften, vanuit de overheid, die zijn niet te volgen. Dus zoekt iedereen zijn of haar eigen weg uit de intelligente lock down. Erin ging nog goed maar het gaat er, zo op het oog, weinig intelligent aan toe, nu we eruit gaan. Het andere Klinkertje en ik blijven nog steeds in onze bubbel, zolang het kan in ieder geval, en daarna proberen ook wij intelligent te ontlocken. Het is wel een toestand want de vraag is nu; hebben we iets geleerd van deze crisis. Het lijkt er nog niet erg op; de berichten zijn vooral ge-ent op de oude economie. Hoe komen we zo snel mogelijk aan meer, en niet aan anders.Het lijkt er niet op dat de wereld deze crisis als heftig waarschuwingssignaal opgevat maar eerder als een hele vervelende hick-up. Dat er nu eisen worden gesteld aan bedrijven in zaken als duurzaamheid is reden temeer om te klagen. Dat een bedrijf als KLM met Air France zijn topman een bonus over 2019 geeft is een gotpse. Een schande voor een bedrijf wat onze nationale trots schijnt te zijn, de banenmotor van onze economie. Dit wordt veelvuldig als argument gebezigd terwijl eerder onderzoek daarnaar die illusie heeft afgebroken. Nog even een andere visie op de Europese problematiek waarin Nederland middels de minister van financiën een zeer bedenkelijke rol speelt. Solidariteit is een woord welke een stee

ds negatievere lading krijgt in ons land. Dat er geen extreem rechtse partijen meeregeren is een groot goed maar op deze manier hebben ze een enorme invloed op het beleid. Rechts wil extreem rechts voorblijven, dat kan niet goed gaan want dan komen in een rechtse race terecht waar mensen aan mijn zijde van het politieke spectrum niet op zit te wachten. Wat een zegen is het dat er een as in Europa gezien wordt als de belangrijkste, als de toonaangevende, die een stabiele basis lijkt te vormen en die, als belangrijkste; solidariteit is geen vies woord. Dat mw Merkel afstand aan het nemen is van Rutte vanwege de financiële politiek  van Nederland moet niet Merkel maar Rutte aan het denken zetten. Dat hij een furieuze reactie vanuit Zuid Europa ontlokte met zijn reactie aan het adres van een chauffeur in dienst van een afvalbedrijf mag toch geen verrassing heetten. We willen graag Europa maar alleen als het os uitkomt, als we onze handel kwijt kunnen, als we onze zin krijgen en een korting op onze bijdrage. Een van de rijkste landen van de wereld wordt beschuldigt, en terecht, door een hele invloedrijke Duitser; Wolfgang Schauble, dat zij sten in plaats van brood willen geven. Die opmerking en vergelijking begrijp ik goed. Je zadelt die landen op met meer schulden en narigheid in plaats van, in deze crisis, elkaar bij te staan. Ja, wij zijn ook solidair roepen ze in Den Haag maar alleen op onze gronden. Dus solidariteit onder voorwaarden; dat is nauwelijks solidariteit te noemen. Kunnen we Merkel niet for president krijgen; "Wir schaffen das".

Huisarrest

Nadat ik vorig jaar te horen kreeg dat ik ongeneselijk ziek was leek het in eerste instantie nog een zaak van; gewoon doorgaan. En na een poosje recupereren heb ik dat ook zoveel mogelijk proberen te doen. Daarbij stap je geregeld over fysiek en psychische grenzen heen waarbij je meer doet dan goed voor je is. Medio maart van dit jaar werd ik, min of meer gedwongen, en in ieder geval tegen mijn zin, van mijn re-integratie taken af gehaald.  Het moment waarop dat gebeurde is, achteraf, een bijzonder moment doordat op 15 en 23 maart achtereenvolgens steeds strengere lock down maatregelen werden afgekondigd. Op dat moment was ik net een paar dagen thuis en dat is een groot goed gebleken, tot nu toe. Werkende ( of re-integrerend zo u wil) voor een thuiszorgteam kwam ik fysiek met niemand meer in aanraking in die werkomgeving en dat is wellicht maar goed ook. Nu, na een goeie twee maanden thuis te zijn, begint zich iets van rust te nestelen in mijn lijf en mijn brein. In mijn achterhoofd speelt de boodschap van de behandelend geneesheer die begin vorig jaar meldde dat de medicatie die ik gebruik een jaar tot anderhalf jaar, gemiddeld, zijn werk doet. Nu wil het geval dat ik toenemend kortademig wordt ( ook zonder inspanning), flink in gewicht toegenomen, en steeds vermoeider, niet de gewone moeheid als gevolg van een activiteit maar echt moe. Vorige week hebben het andere Klinkertje en ik twee dagen vijf kilometer gelopen en dat was meer dan voldoende om te beseffen dat er meer aan de hand is dan ik normaal zou vermoeden. Nu ga ik liever niet naar een dokter en denk ik altijd dat het vanzelf wel weer beter wordt maar nu moet ik bekennen niet te weten of het beter wordt. De klachten die horen bij Corona, of Covid 19, lijken wel op de problemen die ik nu ondervind. Ben al tijden meer of minder vermoeid en benauwd; komt u toch ook bekend voor, hoort bij de symptomatologie van Covid 19. De vraag is nu, voor mij; wat is er aan de hand? Is dit Covid gerelateerd, is er een verband met stoppen van werk, of is dit gerelateerd aan een algemeen verslechterend beeld als gevolg van de ziekte en de daarvoor gebruikte medicatie, die ook in haar lijst bijwerkingen alles aangeeft waar ik nu last van ondervindt? Nee, het antwoord weet ik niet en waarschijnlijk kom ik niet te weten ook. Wat wel, zeer tegen mijn natuur in, nu gaat gebeuren is dat ik bij de behandelend geneesheer aan de bel heb getrokken, net als bij de bedrijfsarts. Het gaat een stuk minder goed dan ik zou willen en hoe ik me lang heb voor gedaan naar anderen, maar ook naar mezelf. Heb mezelf in mijn leven zelden zo kwetsbaar gevoeld. Dat is een harde confrontatie met de realiteit, En ik mis mijn maat sinds 20 jaar waar ik wel digitaal contact mee heb maar die ik ook al twee maanden, door de Covid 19 maatregelen, niet heb gezien noch face to face heb gesproken, gelachen, geouwehoerd, etc. Dat is bijna nog een groter gemis dan het hele Corona en werk gebeuren. Het andere Klinkertje en ik zijn categorie-1 risicoklanten en dus leven we zoveel als mogelijk in onze eigen bubbel. Dat gaat goed maar we kunnen ons nog steeds niet veilig wanen. Voor wie het nieuws volgt; er zijn allerlei theorieën over preventie van Covid, en soms een theorie over behandeling. Zo zegt een theorie dat oud verpleegkundige verzorgende, in het verleden een BCG shot hebben gehad ter preventie van Tuberculose. Nu zijn wij al redelijk op leeftijd en hebben zo'n shot gehad in een ver verleden, en het nieuwste inzicht over Covid is dat er, bij een verdenking, zo snel mogelijk begonnen moet worden met antistolling van het bloed. Nou, dan zitten het andere Klinkertje en ik ook prima op de eerste rij want ongeveer 10 jaar en meer krijgen we beiden bloedverdunners. Dat is, voor ons, een geluk bij een ongeluk maar desalniettemin; we blijven in onze bubbel tot er luid en duidelijk, vanuit betrouwbare hoek ( sorry Maurice de Hond) gezegd wordt; het is veilig voor een ieder om zich buiten de kleine kring te begeven. Tot dan houden we ons aan ons zelf gekozen en gearrangeerd huisarts ( zonder enkelband).

Brummense mot

Na een korte periode nagedacht te hebben of ik dit aan de buitenwereld wil laten weten kan ik het toch niet laten om het in ieder geval hier te publiceren.Wat is er zo belangrijk dat erover nagedacht moet worden? Dat is een zich herhalende discussie over de grootte van de gemeente, en over nut en noodzaak van gemeentelijke herindelingen. Niet iets waar ik normaal over schrijf maar na een artikel in een lokaal weekblad kon ik het niet nalaten mijn licht erover te laten schijnen. Temeer omdat de schrijver een, door mij, zeer gewaardeerde man is bij welke ik deze gedachtegang niet had verwacht. https://www.brummensnieuws.nl/reader/21574#p=4 is het bedoelde artikel; hierna mijn gedachten hierover onder de titel Brummense mot.
Brummense mot,
Bij het lezen van een artikel in het Brummens weekblad op 1 mei naar aanleiding van de brief van wethouder van Burgsteden aan de gemeenteraad van Brummen heb ik nog even gedacht, zal ik reageren? Zeer tegen mijn zin overigens want op elke oprisping in het gemeentehuis reageren heeft niet mijn voorkeur. Maar dan toch maar wat gedachten op een rij. Groter is beter, zo wordt beargumenteerd in het artikel, mijn vrije vertaling. Tot grote verbazing, in ieder geval van mij, is het sociaaldemocratische bolwerk erop gesprongen in de publiciteit en vind het ook tijd worden voor groter en beter. Neoliberaler kunnen de voormalige socialisten wat mij betreft niet worden. Waar eerst dichtbij de burger het bestuur organiseren het mantra was lijkt nu het voortschrijdend inzicht dat het allemaal anders moet. Het is een telkens terugkerende en oneindige discussie. Oorzaak voor de discussie deze keer, zoals eerder, is de benauwde financiële situatie van Brummen. Net als tijdens de vorige (financiële) crisis is de bodem van de schatkist in zicht. Dan komen er na een (politieke) crisis in het najaar van 2019 vier wethouders, drie nieuwe en 1 oudgediende. Na een klein half jaar heeft een nieuw ingevlogen wethouder, in dit geval van Burgsteden, de conclusie al klaar en neergelegd in een brief aan de gemeenteraad van Brummen. Argumenten voor een herindeling zijn heel dun en onderzoek van het Centrum Onderzoek Lokale Overheden (Coelo) van de Rijksuniversiteit in Groningen wijst uit dat deze herindelingen maar zelden succesvol zijn. Op zijn best worden de kosten, of in neoliberale termen de efficiëntie winst pas na tien jaren of meer terugverdiend. Dat er verlies aan lokale democratische waarden voor in de plaats komt en dus gebrek aan gevoel bij een paar gemeenschappen als Brummen en Eerbeek die daar, op zijn best, als losliggende dorpen aan een andere grote gemeente worden toegevoegd.Dan naar de argumenten in het artikel zelf;
Van de 355 gemeenten zijn er 85 kleiner dan Brummen, is dat een argument of een constatering, voor mij is dat het laatste. Het zegt niets over de bestuurskracht van een gemeente of zij groot of kleiner is, daar wordt dan in dit artikel niet op in gegaan, vooralsnog geen argument. Dan de gevolgen voor ambtenaren; ambitieuze ambtenaren worden geprikkeld om in grotere gemeenten te werken omdat ze daar meer kunnen verdienen. Dat is een gevoelige sneer naar het huidige ambtenarenapparaat, doen ze het niet goed, zijn ze niet goed genoeg, zetten ze zich niet in omdat ze te weinig verdienen? Nee, de conclusie is dat het vooral generalisten zijn in plaats van de door de wethouder gekoesterde specialisten. Meer kennis moet worden ingehuurd, en ja dat kost geld maar bespaard ook tegelijkertijd, dat wordt dan even niet gemeld. Door naar het aantal ambtenaren; het gegroeide aantal is een duidelijk politiek keuze, weloverwogen gemaakt door een prominent wethouder, in de vorige periode, uit dezelfde partij, het CDA.
Tot slot in het artikel volgt er een redenering met “als dan kwesties”. Als de gemeente besluit om “als dan” te gaan regeren wordt het tijd voor een herindeling. Met “als dan” kun je niet regeren maar bang in een hoekje zitten te wachten op wat komen gaat. Dat lijkt me niet de bedoeling van een sterke en krachtige gemeente, groot of kleiner. Kortom; het artikel zet een toon die er, wat mij betreft volledig naast gaat. Financieel gaat het met of zonder Corona bij twee-derde van de gemeenten financieel zeer beroerd, daarin is Brummen geen uitzondering en is daarmee geen excuus om nu opnieuw een discussie over de houdbaarheid van de gemeente te voeren. Wat Corona ons leert is dat het openbaar bestuur een veel sterkere rol zou moeten innemen in plaats van een terugtrekkende overheid een overheid die sturing en leiding geeft, en dan het best zo dicht mogelijk bij de burger, in kleinere, overzichtelijke gemeentes.

12 mei

Vandaag is het 12 mei, al sinds jaar en dag de Dag van de Verpleging, maar ook heel lang de verjaardag van mijn moeder. Nu horen komen en gaan tot het leven maar ze had voor mij nog gerust heel lang blijven. Na een slopende ziekte van een jaar, en een huiselijk ongeval als bonus vond ze het mooi genoeg geweest. Geen behandeling meer en in alle rust het allerlaatste stukje van haar leven in, en zo is het ook gegaan. Zo gemiddeld eens in de paar dagen komt ze terug; in de gesprekken tussen het andere Klinkertje en uw schrijver, in uitlatingen die iemand uit op televisie, door verhalen van haar kleinkinderen. Het geloof dat je er nog steeds bent zolang anderen het over je hebben, je als voorbeeld, als bron van een gedachte of een verhaal, of eenvoudigweg door de manier waarop ze met je omging en van je hield, wordt daardoor alleen maar sterker, er is leven na de dood alleen op een andere manier dan bedacht in het Geloof. Het zijn de onbetaalbare herinneringen die terugkomen. Zeker na de week volgend op 4 en 5 mei waarin verhalen van overlevers akelig dicht op de hare samenvallen. Het tot aan haar dood angstig zijn voor 's nachts overvliegende vliegtuigen, dat ze tijdens WOll in hun Brummense kelder op de aardappels moesten wachten tot het over was. Die angst is ze nooit meer kwijt geraakt. Dat maar ook het na-oorlogse leven heeft haar een ander mens gemaakt. Een heilige? Nee, dat was ze zeker niet maar wel een enorm fijn mens en een betere moeder kon je niet wensen. Het is 12 mei, de dag die altijd uitgebreid gevierd werd, niet vanwege de verpleging maar om haar. Daarmee blijft 12 mei een bijzondere dag die naast de verpleging, die vanwege de omstandigheden tot held zijn uitgeroepen, voor mij een dag gebleven die warme herinneringen ophaalt en die altijd speciaal zal blijven.

Voor het eerst

Bijna wil ik schrijven, ik heb genoten op 4 mei maar dat doet het minst recht aan wat ik bedoel. 4 mei heeft, dit jaar, 75 jaar na de bevrijding van Nederland, een verpletterende indruk gemaakt. Dat begon al met de speech van Arnon Grunberg in de Nieuwe Kerk in Amsterdam, wat een speech. Soms zit hij er, wat mij betreft, goed naast maar deze is om in te lijsten. Beklemmend en  vanuit het eigen perspectief geschreven en heel goed voorgedragen. Met een inhoud om te huiveren waaraan hij zelf, in zijn toespraak ook refereert; het zijn de details die maken dat wij ons de geschiedenis herinneren. Om vervolgens via twee gruwelijk gedetailleerde verhalen mee te nemen in zijn idee over herinneren, over het denken in groepen en hoe de politiek zijn verantwoordelijk niet neemt als het gaat om " de gif van het woord" . Mijn vrije vertaling van de toespraak, klopt helemaal. Dat de kritiek op zijn toespraak vrijwel direct losbarstte op Twitter maakt het dit moment in de tijd alleen maar waardevoller. Hij, Grunberg, sprak over Marokkanen als groep die weg gezet wordt. Hij heeft die groep alleen maar aangehaald omdat zij ook een groep vormen die op een andere manier vervolgd wordt, het was bedoelt als voorbeeld en Grunberg had ook een andere groep kunnen benoemen. Het gif waarvoor hij zelf zo waarschuwde droop ervan af bij de kanonnades op Twitter. Zijn boodschap kwam bij mij, an het andere Klinkertje binnen als een mokerslag, zo juist en zo van nu. De groep die hij gebruikte als voorbeeld had natuurlijk net zo goed de groep alleenstaande kinderen in Griekenland kunnen zijn, of vult u zelf iets anders in. Nadat we net een beetje bekomen waren van Arnon volgde een wandeling naar het monument op de Dam door Willem Alexander en Maxima. Nadat de taptoe had geklonken en de twee minuten stilte waren geweest was het tijd voor een van Willem. Van de ene in de andere verbazing vielen we, wat een prachtige toespraak. Voor het eerst naturel, ontspannen en zo door hem omarmd als iets van hemzelf. Dat kon je aan alles merken en toen hij de woorden uitsprak dat Sobibor in het Vondelpark begon werd het een tijdloze speech, past op elk moment in elke situatie. Dat hij daarna zijn overgrootmoeder Wilhelmina bewonderde en verguisde in een zin was een enorme bonus die vooral op andere plekken begrepen werd. Het hield hem bezig en dat kan ik alleen begrijpen vanuit zijn persoonlijke geschiedenis die gedomineerd is geweest door een Duitser die wij al heel lang geleden tot mooiste mens en Duitser van allemaal hebben verklaard. Zijn vader, prins Claus, heeft op de schouder van Willem mee geschreven aan deze speech, die, net als die van Arnon Grunberg, wat mijn betreft direct in het Vaderlandse Canon der recente geschiedenis kan.

Twee weken

Twee weken verder zijn we sinds de laatste keer dat ik u schreef. In die twee weken is er natuurlijk weer van alles gebeurd; wij vervelen ons niet zeggen het andere Klinkertje en ik tegen lekaar; geen tijd voor.We waren afgelopen 38 getrouwd maar inmiddels meer dan 41 jaar bij elkaar. Dan is en blijft ons motto; " never a dull moment". Zeer van toepassing, en naar wij menen, in retrospectie, al ons hele gehuwde leven. Wij hebben het met zijn tweeën gevierd in deze Corona tijd, ons jubileum. Zoals het hoort zullen we maar zeggen, met zijn tweeën, en niet dat we eenzaam zijn of voelen maar het gebrek aan contact met anderen heeft een vertraagde werking op het gemoed. Inperken van bewegingsvrijheid, al wordt je niet actief beperkt, maakt toch dat je andere keuzes maakt. Het wereldnieuws komt nog steeds tot ons, elke dag en elke dag hetzelfde wilde ik bijna zeggen maar dat is natuurlijk niet helemaal waar. Wel begint de heftigheid van het Covid 19 virus op het hele wereldtoneel een serieuze bedreiging te vormen op allerlei fronten, en dat was anders dan wij thuis beleven. En de wijze waarop het gaat speelt populisten enorm in de kaart. Zonder onderbouwing vallen ze de geldende, en wetenschappelijk onderbouwde regelgeving aan, en dat kan ook. Het wordt geventileerd als mening en dan mag je alles zeggen, al is het nog zo ondermijnend voor het bevoegde gezag. Erger wordt het als het bevoegde gezag uit populisten bestaat in landen zoals Hongarije en Polen. Waar het Hongarije betreft gaat de premier van dat land de grenzen, van wat de EU kan tolereren, opzoeken. In dat land geldt nu een noodverordening die niet eindig is, geen einddatum dus, waarin de premier als een ware autocraat het land kan en mag besturen want het parlement heeft hem daartoe de bevoegdheid gegeven. Nu kan een parlement natuurlijk altijd de noodtoestand uitroepen en iemand de bevoegdheid geven om een land tijdelijk alleen te regeren daaraan moet wel een einddatum zitten waarin die persoon rekening en verantwoording moet afleggen alvorens een nieuwe periode in te kunnen. Die rem zit er niet op door een brevet van alleen regeren af te geven zonder een eind af te spreken. Om van die andere meneer aan de andere kant van de oceaan die steeds meer misplaatst lijkt op de positie die hij inneemt. Onverantwoordelijk als hij is, en blind voor realiteit, is hij tijdens een persconferentie aan het filosoferen wat wellicht als barpraat wel kan maar niet in zijn positie. Of het mogelijk is dat er misschien een desinfectans wordt ingespoten bij mensen met Covid 19 omdat het virus daarvoor gevoelig is. Of we mensen met Covid 19 bloot kunnen stellen aan enorme overdosis UV straling want daar kan het virus ook niet tegen. Dat je jezelf zoiets afvraagt kan, maar doe dat voor jezelf, in kleine kring of liever nog onder vier ogen met een expert. Jezelf dat hardop afvragend tijdens een nationwide persconferentie is stupide actie. Het aantal mensen wat van alles gaat injecteren of slikken bij gebrek aan medicijnen, of geld heeft voor goede medicijnen, als gevolg van de sociaal economische verhoudingen in dat land, kan een enorm probleem worden. In die positie kun je dat gewoon niet maken maar hij heeft al vaker in die positie gezeten en zal er wel weer mee wegkomen. Wat anders nog na de vorige opmerkingen is dat er ook nog veel goede dingen gebeuren, en onverwacht. Zo waren het andere Klinkertje en uw schrijver deze week getuige van de gemeenteraadsvergadering online, te volgen via de kabelkrant die net onlangs weer tot ons gekomen is via RTV Veluwezoom. Dat was behalve inhoudelijk goed ook nogal dolkomisch nu en dan doordat een zelfde raadslid de microfoon niet wist te vinden. Het zal hem hopelijk gauw bij gebracht worden want het was, op zijn zachtst gezegd, stuntelig en ervan uitgaande dat het voorlopig wel zo zal zijn dat er op die manier vergadert wordt geen overdreven luxe. Fijn om te kunnen bijwonen en lachen op de koop toe. Nog meer vermeldenswaardig is wel dat na mijn eerdere commentaar op het programma M, als opvolger van DWDD, een beetje op gang begint te komen. Met als hoogtepunt, wat mij betreft, wel gisteravond waarin, analoog aan de lintjes van Oranje, lintjes van het programma werden uitgereikt. Met als een soort van intermezzo een mw die van huis uit op haar keyboard liedjes zat te spelen. Goede initiatieven en daden werden beloond met een M lintje en voorzien van een geweldig muzikaal sausje, eindelijk eens genoten na alle Covid 19 narigheid.

Pasen 2020

We zijn nog steeds thuis, het andere Klinkertje en uw schrijver; beetje relaxen op 1e Paasdag, zelf bezig een stukje te schrijven. Het andere Klinkertje bezig met bloemetjes en bijtjes; de foto's ervan worden uitgezocht en gearchiveerd en op de juiste plekken op internet gezet. Vanochtend kreeg het andere Klinkertje tot uit Paraquay een compliment voor een filmpje van een Rouwkwikstaart, een vogeltje, klopt. Het is nog mooi weer en dat schijnt te veranderen, morgen slecht weer en in ieder geval koud. In de tussentijd is de Veluwe, maar ook andere gebieden in Nederland, aan het opdrogen, Op Deelen was een relatieve luchtvochtigheid van 13% gemeten, dat is bizar laag en toont alweer dat het weer en de omstandigheden rap aan  het veranderen zijn. Zo is alles in rap tempo aan het veranderen, en dat is waarschijnlijk maar goed ook. In deze mondiale crisis zie je ineens dat veel vloeibaar wordt, en als het dat nog is komt dat nog. Het hele ecosysteem en de manier waarop we daarmee omgaan, het hele economische systeem van meer en meer. De manier waarop in Nederland, en waarschijnlijk ook in andere landen de respectievelijke regeringen omgaan met de publieke diensten, noem ik het maar even. Gezondheidszorg, de politie en brandweer tot en met de afvalophalers. Mensen die in het publieke domein werkzaam zijn hebben de laatste decades opeen golvende bezuinigingen over zich heen gehad. Het moest goedkoper, goedkoper en goedkoper met als sleutelwoord efficiëntie. Dit is dan de rekening van 30 jaar veronachtzamen van de publieke diensten. Op een moment dat iedereen staat te applaudisseren voor de zorg ( en alle betrokken diensten) gaat een Nederlandse minister als een olifant door de Europese porseleinkast. Geen compassie tonen met de landen die zwaar getroffen zijn maar hervorming van de respectievelijke economieën eisen. Voor een minister die zegt een Christelijke partij te vertegenwoordigen toch een buitengewoon lage streek. Dat doe je niet; solidariteit komt blijkbaar in zijn Christelijke woordenboek niet voor. En nu we het toch over de politiek hebben; waar het andere Klinkertje en uw schrijver zich werkelijk helemaal dol aan ergeren is het positief beeldvormen van Rutte als staatsman. Daar begrijpen we helemaal niets van; hoe kort is het geheugen van de kiezer? Zelfs in deze crisistijd is het niet verboden om even na te denken en te bedenken dat de man al 10 jaar premier is, dat ook hij verantwoordelijk is voor het gevoerde beleid wat er toe heeft geleid dat de in 2006 afgeschafte ziekenfondsverzekering totaal werd overgenomen door zorgverzekeraars. En die zorgverzekeraars hebben, onder de paraplu van de opeenvolgende regeringen de zorg totaal en volledig uitgekleed. Met overschotten waar bedrijven in de markt alleen van kunnen dromen. Erger nog dan dat; de zorgverzekeraars gingen, voor en of namens de regering, bepalen wat wel en niet goed was voor de gezondheidszorg in Nederland, het werd niet efficiënter maar door de regelzucht van zorgverzekeraars steeg de administratieve lastendruk torenhoog ( 5 minuten registratie, in ieder geval in de thuiszorg). Zo heeft een land als

Duitsland 34 IC bedden per 100000 inwoners en Nederland een schamele 7, allemaal het gevolg van efficiënt en doelmatig, daar hebben we nu wat aan. Nu zijn we binnen de kortste keren tegen een enorme muur aangelopen; geen bedden, geen personeel, geen materiaal en geen medicijnen want intussen gebruiken we medicatie die eigenlijk bedoelt is voor de diergeneeskunde. Een Rutte die nog geen 2 jaar geleden te hoop liep omdat hij de dividendbelasting wilde afschaffen ter waarde van 2 miljard euro per jaar, en nu de held van de natie, de staatsman? Dat is echt een brug te ver voor mij want we zijn, onder meer, door deze meneer en zijn volstrekt liberale beleid in deze situatie beland. Het neo liberale gedachtengoed is in deze crisistijd wel ineens afgeworpen want nu moeten bedrijven overeind gehouden worden. Met overheidsgeld, jawel; een enorme schop tegen het zere been van de neo liberalen die zo heilig in hun vrije markt geloven. Alle bazen en baasjes kwamen langs; moeilijk, moeilijk, enorm omzetverlies, geen omzet en nu moet de overheid ze redden omwille van de banen, die alsnog op de tocht staan als de overheidssteun ophoud. Daarover maken we dan geen afspraken, gek genoeg. No deal zou een andere rare meneer zeggen in een land waar de chaos regeert, al een jaar of vier maar het er echt niet beter op. Wat een sociaal-economische en persoonlijke drama's spelen zich daar af. Daar hebben wij dan weer geen voorstelling van, op het moment van schrijven wordt gemeld dat gisteren opnieuw tweeduizend, 2000, mensen zijn overleden als gevolg van het Covid 19 drama, en dat gaat al dagen zo door. Wat we horen is dat vooral de Hispanic-  en Afro-Amerikaanse gemeenschap worden getroffen. Dat alles nog buiten de enorme golf aan massaontslagen in America First land. Het is een groot drama in een land waar zo goed als geen sociale voorzieningen zijn en veel mensen aan hun eigen overlevingsmodus worden overgeleverd, het is te triest voor woorden. Dat hun roerganger hier politieke munt uit gaat slaan is zo klaar als een klontje. Het begon eerst met het beschuldigen van China ( the Chinese virus), dat is later weer ingetrokken maar hij is op zoek naar een zondebok voor deze crisis en die zal hij vinden ook, en laat duidelijk zijn; hij is het niet. Dat is hoe hier te lande geopereerd wordt door de dhr. Th. Ezel; telkens voor je beurt spreken en dan doen alsof je het allang wist. "Nu maatregelen versoepelen", wat echt nu nog niet kan, en dan tegen de tijd dat de maatregelen versoepeld kunnen worden zeggen; " dat heb ik al eerder gezegd, het kan". Retorisch zou ik zeggen; manipulatief met taal en met daden. Niet teveel woorden aan besteden is waarschijnlijk het beste. Tot slot; het is een moeilijke periode, ook voor onze regeerders, dat begrijp ik heel goed. Waar het mij vooral om gaat is dat deze regering de puinhopen van 30 jaar, meer en minder neo liberaal beleid, aan de kant moet zetten. Dat is het opruimen van je eigen rotzooi en daar hoeft met name Rutte geen bedankje voor, het enige bedankje voor Nederland wat past is een ander hokje rood maken als het er weer op aan komt.

Zwart scenario

Het komt dag op dag naar ons toe; het nieuws over de Covid 19 crisis en wat iedereen daarvan vind. Elke talkshow heeft het erover en man o man; wat missen we DWDD. Die hadden het er ook vast over gehad maar toch ook een paar luchtige onderwerpen erbij gepakt. En muziek; die wordt ook in andere shows wel gemaakt maar dan is het toch anders. Gisteravond gekeken naar Jeroen en Fidan in Op1; wat een mooie televisie levert dat op, wat een goede gesprekken en vooral het gesprek met Diederik Gommers heeft veel indruk gemaakt, op mij en op de Twittercommunity. Het verrassende vond ik ook dat het andere Klinkertje en uw schrijver vragen aan het formuleren waren; " dat zouden ze moeten vragen" waarbij we op ons wenken bedient want binnen de vijf minuten kwamen de vragen. Voor ons meest prangende vraag is het gehamer op fase drie, het zwarte scenario. We kunnen niet meer IC zorg leveren omdat er geen personeel is. En Duitsland dan vroeg Fidan zeer terecht. Daar kwam eigenlijk het meest onduidelijke antwoord op van het hele gesprek. Hij ontweek het antwoord zo door te zeggen dat we dat toch in Nederland moeten oplossen ( mijn vrije vertaling) waarbij, complotdenkers als we zijn, de indruk ontstond, bij ons, dat het vooral de zorgverzekeraars zijn die op de rem staan wat betreft verplaatsen naar het buitenland. Voordat er een zwart scenario in zicht komt lijkt de vlucht naar het buitenland toch eerder een optie. Daar kwam geen duidelijk antwoord op en vervolgens kwam hij, Gommers terug op zijn terecht vraag; wat als, en hoe dan. De keus tussen leven en dood is niet uitsluitend en alleen bij artsen maar onder welke condities moeten het resultaat zijn van een breed maatschappelijk debat welke deze week gevoerd moet worden. Een bijzonder gesprek waarbij er wel een arts aan tafel zit die zich kwetsbaar opstelt en duidelijk heel erg vermoeid is. Misschien een dagje vrij nemen om even in de tuin te werken, te fietsen of even een gelegenheid om het hoofd te legen. DWDD; ik mis er alles aan en M probeert natuurlijk erg haar best te doen maar ze is nog niet in vorm en de keuze van gasten is tot nu toe niet geweldig geweest. Het is ook meer een late night talkshow die te vroeg op de avond komt, te weinig luchtigs waardoor we ook over andere dingen nadenken dan alleen Covid 19. Niet eenvoudig maar DWDD kon het zelfs met lege tribune, een heel goed en inspirerend programma maken. De enige die wij bij het afscheid gemist hebben, of hebben we niet alles gezien was Sander van de Pavert. De bedenker en maker van Lucky TV, die was er de laatste tijd niet meer, waarom is me onduidelijk maar het was zo.Hopelijk komt er nog iets beters en anders voor in de plaats dan het door bijna iedereen gebruikte format. Een beetje lucht geven aan de trieste berichten van alle dag.

Rare Tijden

Het is een bijzondere periode in dit tijdsgewricht. De Corona crisis waart rond, of zoals het eigenlijk heet; Covid-19. Trump noemt het consequent de Chinese disease, waarmee hi zich ook direct distantieert van elke verantwoordelijkheid, want van Chinese oorsprong. Nu is hij onlangs gecorrigeerd door de president van het land en ineens zijn ze weer goede vrienden, het kan verkeren. Buiten dat; het is stil op straat en in de winkel. We proberen ook zoveel als mogelijk te social distancen ( sociale afstand), Engels voor; bij elkaar uit de buurt blijven. Het blijft hopelijk beperkt tot een once in a lifetime event (eenmalige gebeurtenis), om nog maar wat Engels in deze blog te verwerken. Ben daar niet zo va

n, Engels maar het is bijna niet uit de weg te gaan. De talloze deskundigen die op tv langs komen hebben er ook een handje van, heel veel Engels woorden en uitdrukkingen. TV is veel Netflix en tussendoor wat actualiteit en praatprogramma's die allemaal dezelfde mensen in andere volgorde uitnodigen. Doordat Mathijs de pijp aan Maarten heeft gegeven is van variatie geen spoor te bekennen. Alleen Op1 heeft wel de potentie om tot een heel goed programma uit te groeien. Het is vandaag maandag en door de crisis, elk nadeel hep z'n voordeel, is Op1 nu elke dag van de week te bewonderen. En het is dan mooi te zien hoe nieuw en oud duo's vormen en het gemak waarmee een terug gekeerde Jeroen Pauw het samen met Fidan Ekiz een prachtig uur gisteravond afleverden. Met een tegengeluid op het Corona geweld met in de hoofdrol Ira Helsloot professor /hoogleraar crisisbeheersing van het Radboud Nijmegen, en dus niet de eerste de beste. Zelf was ik het ook maar op een paar punten met hem eens maar hij brengt wel een andere manier, of; hoe je er ook tegenaan kunt kijken. Dat is geen gemakkelijke rol maar goed van Op1; met dus presentatoren Jeroen en Fidan, dat ze ook een ander geluid laten horen. Op1 is inmiddels vaste prik geworden tijdens een tv avond en DWDD was dat ook. Met al zijn verscheidenheid en voor ieder wat wils was het een geweldig programma. Het voortdurende gebeuk op en over het salaris van de presentator zal het uiteindelijke zetje hebben gegeven voor Mathijs om te denken; het is mooi geweest. Jammer is het wel en dat werd veela te kennen gegeven; DWDD was voor velen een soort ankerpunt in de avond, behalve voor Mw Yesilgoz, want die te druk om dan te kijken. Dat is natuurlijk als je om de dag aanschuift bij het ochtendprogramma van WNL, dan verschuift je werkdag en dus geen tijd voor DWDD. Jammer voor voor haar maar nu vooral toch jammer voor ons want ik vind Margriet van de Linden een prima mens maar ze gaat niet de leegte opvullen die Mathijs en DWDD achter laat. Het programma M is gestart als een opvuller tussen de uitzendpauzes van DWDD. Het zal mij benieuwen of de netcoördinator van NPO1 en zijn ploeg tot net zo verrassende inzichten komen als ze gedaan hebben met Op1 na het vertrek van Pauw en Jinek op het tijdstip de late talkshow (praatprogramma). Wat ook fijn is, nu we het er toch over hebben; Twan Huys als presentator van Buitenhof, die man heeft toch meer klasse in zijn pink dan Jort Kelder in zijn geheel. Twan begint echt weer op stoom te komen; charmant als altijd en toch de hele goeie vragen stellen, benijdenswaardig goed als ik ook presentator zou zijn. O ja, en veel Netflix; bij gebrek aan Sport in zijn totaliteit, kijk ik nu de 2 seizoenen Formule 1, een serie gemaakt door Netflix met alle in's en out's van de sport. Het hoort bol te staan van de achtergronden, de roddels en de manier waarop de sport bedreven wordt. Het leidt voor mij, als volger sinds 1973, niet tot veel nieuwe inzichten behalve het besef dat we via de heren Mol en Plooij ontzettend goed geïnformeerd worden. Plooij verschijnt ook geregeld in beeld als hij een der coureurs interviewt. Dus een hele aardige serie over Formule 1, leuk om te kijken maar de iets meer ingevoerde F1 volger komt niet tot veel nieuwe inzichten. Moeten we het nog even over de Nederlandse politiek hebben? Hoe hier om gegaan is en wordt met Covid-19? Nou, die bewaar ik voor een volgende keer, met of zonder uw welnemen, blijf gezond allemaal in deze rare tijden.

Weekendweer, en nog wat andere zaken

Heeft u ook dat gevoel? Dat het in de weekenden vaak slechter weer is dan de door de

week. En dan heb ik het natuurlijk vooral over de laatste maanden waarin aan de grijsheid geen eind lijkt te komen. Niet de grijsheid van het bestaan hoor, want dat ziet er heel anders uit. Never a dull moment in goed Nederlands hier in huis. Genieten hangt niet altijd van het weer af maar hoe ouder ik wordt des te meer ik toch gevoeliger wordt voor de seizoenen. En ik denk met name voor de lengte van het daglicht maar daar ga ik de komende seizoenen nog eens goed op letten. Het is een rare tijd waarin het op 31 januari nog nooit zo warm is geweest en de natuur twee maanden op het normale schema lijkt voor te lopen. Dus bijzondere tijden in de natuur zeker overigens in het gewone leven ook bijzondere tijden. Aanhoudende aanvallen op onze rechtsstaat vanuit de ultra rechtse hoek, en aanvallen op de EU. Die dat overigens soms wel zelf in de hand werken door allerlei plannen, hoe goed in de basis ook, aankondigen met een air van " geen discussie". Daarmee betrek je de burger zeker niet bij de Europese politiek en Europese gemeenschap die Nederland zoveel brengt en heeft gebracht. Dat kun je sommige mensen toch niet wijsmaken want alleen het sluiten van de grenzen zo de BV Nederland al een smak kosten. Opheffen van Schengen zou alleen op organisatiekosten van de overheid zelf een miljard kosten en de transportsector enkele miljarden kosten, en dan alle andere kosten komen we tegen de tien miljard uit. Leg dat maar eens uit aan de hardwerkende Nederlander waarvan sommige denken dan beter uit te zijn. Goed; laat ik me daar niet teveel over opwinden want er is nog genoeg om je over op te winden. Dat is bijvoorbeeld de toon van de deskundigen en de politiek over het Coronavirus waarin ze dag na dag hun verontrusting over de opeenvolgende ontwikkelingen nauwelijks konden volgen. Alles in het kader van Paniek management, het depaniekeren zou de Belg zeggen vermoedelijk. Die instelling begrijp ik wel als we hadden geleefd in de jaren zeventig van de vorige eeuw maar in deze tijd van enorme snelle nieuwsuitwisseling, ook en vooral via social media, kan je niet op deze manier meer depaniekeren. Niet doen want dat gaat ten koste van je geloofwaardigheid. En dan blijft nog over het impeachment proces in de USA waar de politieke blokken op een enorme ramkoers zijn. Het is goed dat ze er geen systeem als de onze hebben, het polderen, want dan was het land onregeerbaar geweest. Ook de grofheid van Trump is gewoon geworden en de gedachte van de man dat alles, maar dan ook alles, met een deal is op te lossen grenst en tart elke werkelijkheid. Helaas lijkt dit soort grofheid, of met een gewoon woord, de hufterigheid, gemeengoed te worden en geaccepteerd en omarmd, ook in Nederland. Waar gaan we heen riepen ook mijn ouders weleens uit, al in de eerder gememoreerde jaren zeventig van de vorige eeuw en het antwoord blijft hetzelfde; we weten niet goed wat de toekomst gaat brengen. Of het nu gaat om het klimaat, de politiek of de intermenselijke verhoudingen. Gaan we een crisis tegemoet zoals we niet eerder gekend hebben, ik weet het niet. Komt er grote revolutie zoals in 1917 in Rusland, of in Cuba van meer recente aard maar dan in de stijl van deze tijd. Want dat zal er dan heel anders uitzien stil ik me zo voor. Waarin goed- en of kwaadwillende hackers alle bezit van de rijkste 500 van de wereld op een of andere manier waardeloos maken. Nee ik weet het niet maar dat er "iets " gaat gebeuren daarvan ben ik zeker, en de uitkomst van die revolutie; ik maak me er maar geen idee van anders gaat de fantasie met mij op de loop.

Tussen hoop en vrees

Het is zondag en vandaag begin ik met een start voor het onderzoek morgen. Mijn gehele darminhoud moet er voor morgenvroeg uit zijn en als het even kan moet de binnenkant lekker schoon. Dat betekent een nare drank en veel drinken ernaast zodat de boel schoon is waar het nooit licht wordt. Voor dit onderzoek heb ik eerst nog een gesprek met een andere behandelaar over mijn andere kwaal. Dat gesprekje vind ik eigenlijk spannender dan het onderzoek, vooral omdat er niets zinnigs over de uitkomst te zeggen valt, tussen hoop en vrees. Het bepaalt de naaste toekomst; gaat dezelfde behandeling door of moet ik switchen naar een andere behandeling. We gaan het zien wat het gaat worden. Het is waarschijnlijk een al lang bestaand gezegde alleen ik kende deze niet maar hij is wel waar; wat mij betreft dan. "Een mens lijdt het meest aan het lijden dat hij vreest", en dat is er aan de hand natuurlijk. Vooraf zie je op tegen alles wat er komen gaat en met een beetje geluk is het ook weer voorbij voor je het weet. Dat hou ik mezelf steeds voor maar het helpt niet, tot nu toe. Zo dadelijk, om 12u mag ik nog een lichte lunch en dan is het tot morgen 9.30u gebeurd met eten, drinken wel maar dan beperkt. De vastenperiode is allang voor carnaval begonnen. Het is maar zo. Deze dag wordt een frequent bezoek aan de wc voorspeld, en niet allen voorspeld; ik weet uit eerdere ervaringen dat het ook zo is. Dat maakt dat we een thuisdag hebben vandaag en de dag een beetje doorkomen met tv, computer en wat lezen. Het is vandaag zondag en in de winter betekent dat heel veel wintersport op de Duitse zenders. Heerlijk is dat en ook als ik geen onderzoek aanstaande heb probeer ik te kijken naar het rodelen, het bobsleeën en skeleton. Op je buik, op een klein sleetje de baan naar beneden nemen. Met indrukwekkende snelheid, met je neus vlak boven de ijsvloer; helden en heldinnen wat mij betreft. Snelheid is toch wat mij wel intrigeert denk ik want ik volg natuurlijk met heel veel plezier al hel lang de Formule 1; James Hunt was mijn eerste favoriet maar gisteren zag ik mannen in Kitzbühl naar beneden gaan op twee smalle latten met een snelheid van meer dan 140 km/h. Het spectaculaire van zulke snelheden blijft fascineren, en waarom? Geen idee waarom want ik heb er dan weer geen angst voor. In de tijd dat we naar Zwitserland op en neer reden was 200 km/h en meer geen uitzondering. Het is trouwens op de Duitse Autobahn meestal zo druk tegenwoordig dat die snelheden of niet meer mogen of nog zelden gehaald kunnen worden. Ongetwijfeld zal er deze of gene vast nog weleens met een snelheid van 250 tot 300km/h kunnen scheuren maar de stukken dat het kan worden minder en korter. Ook daar zullen ze moeten gaan aanpassen vrees ik voor de mensen die het fijn vinden om nu en dan het gaspedaal eens goed in te trappen. Nog even en dan ga ik weer scheuren; op en neer naar de wc; ook dat is aanpassen want mijn gaspedaal wordt door wat anders goed ingetrapt.

Blue Friday?

Het lijkt al een heel begrip te worden in de Lage Landen; Blue Monday; voor dit jaar

vastgesteld op de 20e januari. De meest saaie dag van het jaar moet het geloof ik vertegenwoordigen; het begrip dan. Maar het is vandaag vrijdag en een beetje "een zo min mogelijk doen dag". Bijkomen van een intensieve week en nu een beetje achter de computer, onze kleinkinderen naar, en van school halen/brengen. Roepende tegen iedereen dat het goed gaat maar dat ik vooral mijn energiesysteem in de gaten moet houden. Dat moet ik nu en dan ook gewoon doen, even een dagje lummelen. Een berichtje aan u schrijven op de eerste echte vrije dag van het nieuwe jaar. Een jaar waarin al teveel gebeurd is en het begin van deze eeuw had het in zich maar het begin van het jaar lijkt soms alleen maar rampspoed te brengen. Begin van deze eeuw was er de vuurwerkramp in Enschede en de overgang naar 2001 de brand in 't Hemeltje in Volendam. Vorig jaar ontsnapt aan een ramp in Den Haag/Scheveningen had deze jaarovergang een drama in petto in mijn favoriete stad; Arnhem waar sinds nog niet zo heel lang Marcouch de burgemeester is. Wat een familiedrama's hebben daar plaats, natuurlijk voor de slachtoffers zelf maar voor die twee jongens wordt het leven nooit meer zoals het was. En dan gisteren een drama met een vliegtuig in Iran waardoor, merkwaardig genoeg, de spanning in de regio wat lijkt te zakken. Maar allesoverheersend is natuurlijk het enorme drama wat zich voltrekt op het vijfde continent Australië. Het is, zoals de Duitsers zo mooi en treffend zeggen; "Absolut verheerend". Vrij vertaald komt het neer op zwaar verwoestend, en dat is het helaas voor Australië. Verwoestend voor mensen maar vooral voor de dieren waarvan de meeste alleen in Australië voorkomen. Voor de biodiversiteit in de wereld een absolute catastrofe. En dan worden er mensen opgepakt die ook nog branden hebben aangestoken, en of het er veel of weinig zijn interesseert me niet zoveel. Hoe mensen zo kunnen ontsporen en geen enkele rekening meer houden met de gevolgen is iets waar ik wel voor doorgeleerd heb maar nog steeds heel erg moeilijk te begrijpen vind. Het jaar is niet zo goed begonnen maar ik hoop dat het jaar tenminste wel goed gaat eindigen, natuurlijk met goede persoonlijke ziektevooruitzichten, wat ook voor het andere Klinkertje opgaat uiteraard. Vooral hoop ik dat dit jaar in de USA er eindelijk eens het besef doordringt dat het de wereldeconomie goedgaat, dat het grote bedrijven, aandeelhouders, beleggers, etc heel goed gaat maar dat daarvan nog maar heel weinig in hun zakken belandt is. Waar Tramp zich helemaal ongans Twittert als de aandelenbeurs weer eens een record haalt en de gewone arbeider, inclusief die in Nederland, daar helemaal niets aan heeft. En dat is ook de laatste zorg die ik met u ga delen. Dat het besef eens doordringt dat de verdeling in de wereld helemaal van geen kant deugt, niet lokaal, niet regionaal, niet landelijk en zeker niet mondiaal. Van geen kant deugt het als de rijkste 500 mensen ter wereld hun vermogen met een 25% zagen stijgen. "De vijfhonderd rijkste aardbewoners hebben in 2019 hun gezamenlijke vermogen met 1,07 biljoen (1070 miljard) euro zien toenemen. Volgens cijfers van de Bloomberg Billionaire Index heeft deze groep superrijken in totaal nu zo’n 5,5 biljoen euro aan bezittingen". Voor ons, in het rijke Westen, al iets om je over op te winden, maar de mensen die het veel, en veel minder hebben dan wij,; daarvan is het logisch dat zij op zoek gaan naar betere omstandigheden. Misschien niet eens voor zichzelf maar wel voor de generaties na hun. En als er geen manier van egalisatie wordt gevonden zal het, als ware het een natuurverschijnsel, die egalisatie vanzelf over ons komen. Wij kijken momenteel de herhaling van de strijd over de emancipatie van de arbeidersbeweging en natuurlijk kijken we naar Geert Mak's in Europa. Verknoop de geschiedenis maar aan het heden en u zult mijn voorspelling niet zo heel raar meer vinden.

2020 en eerder

Het is nieuwjaarsochtend en na een mistige, en vooral met nare incidenten overladen overgang van het

jaar toch even een berichtje aan u. Allereerst de beste wensen uiteraard; op een geweldig gezond 2020. Wel een uitzonderlijk nummer hebben we nu: 2020. Het is een beetje terug naar de reali-teit na een paar, voor ons persoonlijk, heerlijke dagen. Al jaren zijn we gewend het jaar af te sluiten met heel veel Top 2000; wat een hele fijne traditie is dat inmiddels. En wat een nummers komen er toch langs. Gisteravond was dat “Jolene” van Dolly Parton. Een, voor mij, met herinneringen beladen nummer, en dan, ja dan, kom ik tot de ontdekking dat ik wel denk al mijn verhalen vertelt te hebben aan het andere Klinkertje, maar deze kent ze niet. Altijd een beetje fulminerend over mw. Parton, en dan met name over de eeuwige pruik. Dat het voor mij, in de vorige eeuw, en lang geleden dus, een moment van enorme troost was, is haar ontgaan, en hoe kon ze ook. Dit is het verhaal; lang geleden had ik van mijn vakantiebaantje een brommer gekocht, een Puch( Oostenrijkse brommer, beetje alternatief, met hoog stuur). Fijn natuurlijk als je een beetje eigen baas wordt en je motorisch kan verplaatsen. In die tijd ging ik inmiddels naar Arnhem naar school en na een eerder ongelukje met de brommer, onderuit geschoven en sleutelbeen gebroken was het een klein jaartje later dat ik opnieuw een ongeluk kreeg. Nu in Dieren, want ik speelde een beetje met het bereiken van de school, dan weer geheel openbaar vervoer, dan weer geheel of gedeeltelijk met de Puch. Met de trein was ik geweest, de brommer op station Dieren achter gelaten en op de terugweg, nog maar net vertrokken vanaf het station in de woonwijk aangrenzend een auto van rechts over het hoofd gezien. Met mijn enkel tussen het motorblokje van de Puch en de bumper van de auto beland. Enkelkap gebroken en omgedraaid. Met de, toen nog Eerbeekse ambulance die was opgeroepen, naar Apeldoorn vervoerd en na aankomst bleek al snel; gecompliceerd en dat moest geopereerd om het stukje terug te draaien en vast te zetten met schroeven. Die avond daar geopereerd  en na die mededeling en operatie is het voor mij een onduidelijke periode. Waarschijnlijk door de narcose half weg nog met veel medicatie tegen de pijn lag ik de eerste nacht op een kamertje alleen en dat voelde heel ongelukkig en alleen. De eerste keer, toen nog, dat ik in het ziekenhuis lag en dus met de gewoontes en de routine in een ziekenhuis volslagen onbekend. Pijn herinner ik me vooral en alleen, heel alleen en natuurlijk vond ik mezelf ook wel zielig. In de vroege ochtend moet het zijn geweest dat ik door een zuster gewezen werd op de radio. Dat zat toen nog in de arm die aan elk bed zat; je kon kiezen uit 5 zenders geloof ik en er zat een vaste oorschelp bij waar het geluid uit kwam. Half pijn, half verdoofd was het eerste lied wat ik hoorde, wat in ieder geval tot me doordrong, " Jolene" van Dolly Parton. Mooi en ontroerend gezongen vond ik het toen, en nu nog, kortom een prachtig en troostvol lied. Nu was het in die tijd zonder internet natuurlijk niet zo eenvoudig als nu om achter het lied te komen ( wat voor een lied was dat, en door wie) dus heb ik heel veel Arbeidsvitaminen geluisterd tot ze een keer langs kwam. In de Vara gids stond toen nog afgedrukt wie er kwamen en op die manier ontdekt dat het Dolly Parton was. Sinds die vroege ochtend, of was het nacht, in 1976 ben ik van dat lied, en in die uitvoering, gaan houden. Hoewel er in de ochtend werd gezegd dat er voor mij was gebeld om te vragen hoe het ging was de eerste bekende die ik zag tussen de middag ( geen bezoekuur) mijn ome Coen. In die tijd werkte hij ergens in Apeldoorn en de familie was dus gebeld dat er weer eens een neef zich in de kreukels had gereden. Ongeveer tien jaar eerder had een neef van mij ( ik als neefzegger, en ome Coen als oomzegger) ook met de brommer een zwaar ongeluk gehad ( we zijn nog tussentijds naar het Noorden geweest, het is met de neef goed gekomen). Ome Coen weet het misschien niet meer maar dat moment dat hij mijn kamertje binnenkwam om te kijken hoe het met mij was, toen pas voelde ik rust en grote compassie met mijn oom. Wat een man, geweldig (http://www.beginbijgeert.nl/pater-familias/). En zo komt ineens een verhaal weer bovendrijven nadat we het over Dolly hadden gisteravond; Dolly die langs kwam in de Top 2000, wiens nummers in de Top 2000 allemaal zijn gestegen. Tot mijn genoegen is "Jolene" gestegen naar de top 100, u begrijpt inmiddels dat het voor mij meer dan een gewoon mooi nummer is, volgend jaar allemaal op stemmen; "Jolene" van Dolly Parton. https://www.youtube.com/watch?v=Ixrje2rXLMA