Vakantie

Het begint tegen de vakantie te lopen. In je hoofd ben je er langer mee bezig maar ineens, in mijn geval een paar dagen voor het zover is, ben je moe. Ineens wordt het allemaal teveel, eigenlijk kan er niets bij. Het is genoeg. Als ik nu pas eind augustus in plaats van eind juli vakantie zou krijgen was ik pas tegen die tijd erg moe. Een wonderlijk fenomeen is dat toch, afgebrand zijn en voelen als het kan. Ook niet eerde of later. Deze week is het dus zover en aan wie het maar weten wilde heb ik laten weten dat de stekkers eruit gaan. Op 29 juli en drie weken erna zijn we niet meer te bereiken. Af en uit is het dan. Tot over een paar weken want van Bloggen kan toch al niet zoveel maar nu zeker drie weken niet.

Oren

Het begin van de zomer was geen beste; van alles en toch niets ernstigs. Dat is nog maar weer gelukkig. Beter dan die jongens die gisteren in de Tour de France onderuit gingen en voorlopig onderuit blijven, dan praat je wel anders, zo is mijn inschatting. Je eigen leed en dat van de andere, en dan met elkaar vergelijken. Ik heb een gat in mijn knie, dat is erg; nou die andere had gelukkig een gat in zijn arm, dat is pas erg. Zo vergelijken we dat snel met een ander. Ik mag niet klagen want Mientje twee huizen verderop heeft, en dan komt er wat. Ondertussen kan je jezelf evengoed knap beroerd en vervelend voelen en de laatste week; vooral pijn hebben. Toch weer veel pijn, iets dat ik zo graag wil vermijden. Ja, vele anderen ook met mij dat begrijp ik wel maar deze pijn deed mij denken aan de dagen van weleer. Pijn in je oren hebben; althans, zo bleek, het gevoel van pijn in de oren. De pijn komt ergens anders vandaan, maar waar?. Een vorige keer heb ik me uitgebreid voor een oor laten behandelen en bleek het toch een kaakholte te zijn die via een wortelkanaalbehandeling genezen werd. Op de een of andere manier voel ik dat niet, en ik zeg het vaak genoeg dat ik zelf de slechtste gids in mijn eigen lijf ben. Dat gevoel van pijn in de oren waar ik in mijn jonge jaren vaker last van heb gehad. Niet mogen zwemmen vanwege de oren. In de nacht op omdat het zo klopte en zeer deed. Warme olie in het oor en een watje erin wat heel soms wel hielp. Alle huismiddeltjes werden uit geprobeerd om maar van die vervelende pijn af te komen. En dan zo, als bij toverslag was het meestal weer weg, jou achter latend met de grote zorg dat het niet weer zou komen. Ineens was ik vijftig jaar terug deze week, in de hoop dat de oorpijn mij weer zou verlaten als bij toverslag, hetgeen natuurlijk niet gebeurde. Er was zwaar chemisch geschut voor nodig om de oorpijn, die geen oorpijn was, te onderdrukken. Uiteindelijk heeft het zich gewonnen gegeven maar blijf toch achter met die vrees dat het ineens er weer is. Net als vijftig jaar geleden.

Gewoon

Al weer even geleden mijn gal gespuugd over voetbalclubs en omdat het gelukkig nu even rustig is op dat gebied. Geen gal spugen hierover. Zelfs over Trump, een geliefd onderwerp het laatste half jaar, geen gal want we beginnen eraan te wennen. Aan het geblaaskaak van de man lig ik al niet meer wakker en ook over zijn manier van handel(en) geen woord meer. Het wordt, erg genoeg, gewoon. Aan alles wen je en ook aan dit type mensen, goed of niet goed, op den duur wordt het gewoon. De laatste tijd, door toeval, een paar keer weer gepraat met verschillende mensen over Zwitserland. Het land waar we ooit gewoond hebben en hoewel die periode fors terug ligt, en er hopelijk toch veel verandert is, blijft de omgeving prachtig. Daaraan is hopelijk niet veel verandert. Het zicht op de bergrug in de Jura, vanuit ons appartement op de 5e verdieping, was/is echt prachtig en als je het onweer vanuit Frankrijk op je af zag komen was er geen mooiere plek ter wereld dan ons balkon. Buitengewoon mooi gezicht om al die vorken van de lichtflitsen alle kanten op te zien schieten. Het uitzicht was bij mooi weer ook buitengewoon en toch, na een tijdje werd het gewoon. Wat dat is in de menselijke geest weet ik niet maar het zal te maken hebben met het aanpassingsvermogen. Als je dagelijkse dingen altijd als bijzonder blijft waarderen dan wordt het leven te lastig. Het moet op een gegeven moment weer gewoon worden. Terwijl we een beetje hekel hebben aan gewoon en zeker als je voor gewoon versleten wordt. Niet dat ik daar veel last van heb. Voor gewoon wordt ik niet snel versleten en zeker niet na vandaag waar ik, via collega Karin, van familie van een cliënt een enorme veer in mijn achterste gestoken krijg. Dat voelt dan niet meer als gewoon en voorlopig kan ik het daar mee doen. Niet dat ik er, voor mijn gevoel veel bijzonders heb gedaan maar voor die familie was het blijkbaar meer dan gewoon. Daarmee wil ik maar zeggen dat; hoe gewoon mijn werk ook is, door "gewoon" te blijven kan je toch een verschil maken.

Failliete club kampioen.

Vanavond het grootste deel van het voetbal gezien om de cup met de grote oren. Weer eens een avondje enorm zitten ergeren aan alles en iedereen. Aan de commentator, wat niet nieuw is, maar toch leek het of ik baar een andere wedstrijd zat te kijken. Eerste doelpunt, duidelijk van richting verandert door Bonucci, wordt becommentarieerd als een zuiver ingeschoten doelpunt van die meest over het paard getilde mannetje van Real. Tweede doelpunt, van afstand geschoten en zit alleen omdat de bal van richting wordt verandert door een speler van Juventus. Twee maal pech dus maar wat een overwicht voor Real, zo luidt het commentaar. Geen woord ook over de beroerde leiding waardoor, wat mij betreft, na 60 minuten nog 8 spelers van Real op het veld hadden gestaan. Wat een vuile overtredingen werden er gemaakt door o.a. Marchello. Vervolgens wordt een speler van Juve eraf gestuurd na een enorm theater van Ramos. Die moest nog maar een keer tegen NL spelen ( 5 - 0) wat een lol toen.

Een ergerlijke wedstrijd dus, 1e helft ging nog maar daarna knudde en voor tijd weg geschakeld voordat ik nog last krijg van hoge bloeddruk. Dan heb ik het nog niet eens over Real gehad, een club die ze voor mij direct failliet mogen verklaren met een €1/2 miljard schuld, schandalig. Voorlopig weer meer dan genoeg voetbal gezien, augustus maar weer verder ergeren, het is even genoeg. 

Moordend

Vandaag wordt het weer heet; gisteren werd gemeld dat het wel 36 graden kon worden op

bepaalde plekken, een bijna moordende hitte dus. Nu weet u wel dat ik daar niet op zit te wachten. Gisteren was het nog aangenaam weer en tot een uur of elf in de avond buiten gezeten in Rheden waar onze oudste haar verjaardag vierde. Heerlijke avond, veel gelachen en genoten en daar gaat het toch om in het leven. Genieten van elke dag al valt dat niet altijd mee. Dat hoor je mensen weleens zeggen die iets ergs hebben mee gemaakt; mijn leven is opnieuw begonnen, ik ben opnieuw geboren of dat soort uitspraken. Bijzonder is dat en voor hun is, zo verklaren ze dan, elke dag is bijzonder. Nu ben ik zeker niet degene die dat tegenspreekt maar volgens mij blijven er gewone dagen en bijzondere dagen die niets met te maken hebben met wat in een leven achter je ligt. Een heerlijke avond dus in het gezelschap van onze spruiten, onze kleine spruiten en dat was feest. En lekker dus qua weer, en dat het vandaag 30 of meer wordt is voor mij geen feest. Het lijkt wel alsof ik er steeds minder mee heb, de extremen in het weer. Vroeger vond ik het ook heerlijk als het erg koud was en minus 20 was een feestje, plus dertig ook geen probleem. Nu begint dat toch anders te worden en zitten we meestal binnen als de temperatuur boven de dertig stijgt, of in de auto met de airco aan. Nog meer bewondering dus voor alle sporters die, zoals de wielrenners in Italië, ook tekens met dit soort hoge temperaturen hun prestatie leveren. En dat is natuurlijk wel fijn dat het hier ook zo heet is want ik kan zonder schroom of schaamte de televisie aanzetten en lekker kijk naar de prestaties van Mollema, Kruiswijk en Dumoulin. Dan is er vanmiddag ook nog de kwalificatie in Monaco voor de F1. Beetje minder punt is dat ik morgenochtend en morgenavond moet werken. Niet dat ik een hekel aan werken heb maar in deze hitte doe ik het liever rustig aan dus we zullen zien hoe we erdoor komen. Met veel drinken en rustpauzes waar dat kan denk ik zo. Dat is morgen, eerst door de dag van vandaag heen zien te komen.

Steve

Er wordt in de pers gemeld dat hij niet meer is, dood gevonden in zijn studio in het Olympisch centrum in Lake Placid. Steve Holcomb is zijn naam. Waarschijnlijk zegt het u weinig want hij komt voort uit een sport die hier maar incidenteel op televisie is. In tegenstelling tot nog een paar andere rare mensen zoals ik zelf kijkt de Nederlander alleen graag naar sporten waarin we succesvol zijn en die mondiaal iets betekenen. Dat was de sport die Steve beoefende niet maar ik hou wel van die sport, snelheid samen met durf en techniek. En of deze sport nu Skeleton, rodelen of Bobsleeën heet, ik kijk er heel graag naar als mensen heel gedurfd een ijskanaal naar beneden gaan met een enorme snelheid die soms oploopt tot ruim over de 140 km/h. Met gevaar voor eigen leven want nu en dan gaan er letterlijk mensen naar de eeuwige jachtvelden. Er zijn in de laatste twintig jaar meer mensen op de mondiale bobslee-banen van ons heen gegaan dan op de circuits van de Formule 1. Niet dat het iets is om trots op te zijn maar het geeft het gevaar van deze sport(en) aan. Hij was er meester in, Steve; in het gaan met de twee- en de viermans-bobslee. Een bijzondere man die voor mij in de categorie anti-helden past. Iemand die er niet uitziet als een bobslee-piloot ( ja, zo heten ze) maar meer een Michelin-mannetje met mijn figuur en u weet dat die er weinig sportief uitziet. Deze sporten volg ik, net als duizenden Nederlanders op televisie bij onze buren afwisselend op de ARD en het weekend erop heeft het ZDF de rechten op de Sportschau met alle wintersport. Naast de mondiale ijskanalen probeer ik dan ook nog de Super G's en de afdalingen, als het maar snel is, te volgen via de eerder genoemde zenders. Het enige is dan dat je het commentaar erbij moet nemen en dat is, net als Nederland, nogal chauvinistisch van aard wat ik ze niet kwalijk neem maar soms wel hinderlijk is. Steve is dus niet meer en dat is een verlies voor de "Bobgemeinde" weet mijn Duitse lijfblad, de Faz, ( http://www.faz.net/aktuell/sport/wintersport/bob-olympiasieger-steven-holcomb-mit-37-tot-aufgefunden-15004071.html) te meldden en dat ben ik met het blad eens. Steve Holcomb was een bijzondere man die enorme prestaties heeft weten te bereiken, met of ondanks zijn lijf, daar ben ik niet uit. Maar wel een antiheld in de categorie sport zoals je had met Ivan Lendl; antiheld wat mij betreft maar erg goed in zijn sport. In de muziek vind ik momenteel Ed Sheeran een antiheld; hij is niet een afbeelding van een Griekse God maar zijn muziek maakt een hoop goed. Steve Holcomb is 37 geworden en was een man die al langere tijd leed aan depressies, voor mij was hij in de bobsport dan wel een antiheld maar vooral een super Bobber. RIP Steve

Mooie Dag

We zijn vandaag de hort op geweest, vroeger noemde ik dat wel in het autootje maar de auto is verandert en ook de bestemmingen zijn gewijzigd. Waar de diesel, zo leek het, wel oneindig veel kilometers kon maken is dat met een benzineauto toch net weer anders. Dat verandert mijn gedrag in ieder geval en leidde er ook toe dat we vandaag ergens naar toe gereden zijn en daar ongeveer de dag hebben doorgebracht. Op een prachtige plek aan de kust van de voormalige Zuiderzee wat vooral te merken is aan de constante wind, aan het water dus. Dat was op zich lekker want vandaag zo ongeveer 20 graden en dan een windje is wel lekker eigenlijk. Alleen onze Ülli had het alweer bijna warm en ook omdat het andere Klinkertje nu en dan even weg liep van de plek maakt dat hij soms wat onrustig werd. "De opdracht" van vandaag was het spotten van de Blauwborst, een prachtig vogeltje en ondanks de heerlijke omstandigheden niet gezien wat eigenlijk, als je het al zo wil stellen, het enige minpuntje van de dag is. Er is van alles gespot en het andere Klinkertje heeft een prachtige foto van een Rietzanger gemaakt, in beide opzichten een plaatje ( mooie vogel en mooie foto) Zelf heb ik heerlijk gezeten op een dijk met uitzicht op het water waar behalve vogels ook nog vogels van een ander soort te zien waren. In de richting van de polder is een vaargeul. Daar was een drukte van belang met boten ( motorboten, zeiljachten, etc, ook wel "de vloot van zwart geld") en ook beroepsvaart, de hele dag ging het eigenlijk door. Aan de andere kant van de dijk is een polder die bijna geheel van Staatsbosbeheer is en wat een waar paradijs voor allerlei weide- en watervogels is. Door die polder loopt een smalle weg die voert naar onze bestemming. Het is een dynamisch punt om te zitten, ook weer niet zo gek ver van huis en met het lekkere weer van vandaag hebben we een schitterende dag gehad.

PRK ( Peoples Republic of Korea)

De weken vliegen voorbij en zo zijn we alweer bijna in mei beland. Dat schijnt ook zo te zijn dat naarmate je leeftijd hoger wordt de tijd als het ware gaat accelereren. de tijd gaat steeds sneller en jij steeds langzamer, zoiets. Een wonderlijk fenomeen natuurlijk dat er wel voor zorgt, in mijn geval, dat Pasen en Kerst steeds dichter bij elkaar komen te liggen, in je hoofd dan, want de minuut duurt nog steeds zestig seconden. Zo schoten er nu weer twee weken voorbij waarin ik geen kans heb gezien om even te Bloggen en dat vind ik zelf jammer en verloren tijd. In een wereld die zo in beweging is en die zo onder druk staat door de incidentenpolitiek van onze grote vriend aan de andere kant van de oceaan is toch genoeg te verhalen. We zijn nog nooit zo dicht bij een nucleaire oorlog geweest in 55 jaar, niet sinds de Cuba-crisis. We hebben inmiddels bijna de Korea-crisis die maakt dat er een gevoel opkomt die zich het best, voor mensen van mijn generatie, met het hoogtepunt van de Koude Oorlog. Een onnavolgbaar gevoel van een dreiging die er wel en niet was. Nooit manifest maar altijd aanwezig, dat is denk ik de beste omschrijving. Manifest werd het pas toen we een keer, min of meer, verdwaalden in de uiteinden van het vroegere West-Duitsland. Daar was nog een stuk grens bewaard gebleven tussen de BRD en de DDR en maakten haarfijn duidelijk wat deze scheiding van denkbeelden in letterlijke zin betekende. Zo'n grens ligt er naar ik meen te weten ook tussen Noord- en Zuid Korea, en Trump wil een muur bouwen tussen de USA en Mexico waarvan we inmiddels weten dat het onmogelijk is, zowel in uitvoering als in financiering. Het is maar wat je wil nietwaar. Het is overigens wel diezelfde Trump die door zijn manier van doen de boel letterlijk op scherp zet. Nu is de man inmiddels 70 jaar en ik vraag me dan af of voor hem de tijd ook accelereert, of hij ook vind dat de tijd die hij heeft verdoet aan zijn politiek. Dat het America first is maar voor de Trump dynastie first. Eerder meldde ik al enige geruststelling te vinden in de geruststelling dat de schoonzoon, met een flinke vinger in de pap, oorspronkelijk democraat van huis uit is. Dat deze man ( Jared Kushner) op de rem moet trappen op het moment dat het erop aankomt lijkt me evident. In ieder geval beter dan die rare Bannon, gewoon niet goed snik. De schoonzoon dus, familie is hij en dat schijnt de achilleshiel van Donald te zijn. Het is ook een soort van verontwaardigde ophef geweest in die familie over foto's van kinderen die getroffen waren door de gifgasaanval in Syrië. Een gifgasaanval waar we overigens niets meer van horen. In de zin van, was het een gifgasaanval of niet, dat zou nog uitgezocht worden, misschien heb ik het gemist of er was geen nieuws te melden. Die foto's van die gifgasaanval waren de oorzaak van ophef in de familie en de reactie van Trump hierop die wel raketten stuurt maar niet nadenkt over wat hierop moet volgen. Dat gebeurt dus ook niet, geen vervolg, een solo actie van de president op gevoel. Nu zitten we inmiddels in een precaire situatie met Noord-Korea en dat is dus mijn grote angst, de impulsiviteit die blijkbaar ook door de schoonzoon van Trump niet te beteugelen is, doodeng gewoon. Net zo bang als in de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw, nee dat niet, maar dat heeft, denk ik, te maken met tijd die accelereert. Geen angst voor mezelf maar wel voor allen die me lief zijn, dat is een andere angst. Ook een angst die ik natuurlijk niet meer herken van de angsten uit de vorige eeuw. Maar wel een angst waar we wakker van zouden moeten liggen. Een beetje sombere Blog maar ik kan niet anders dan een interpretatie geven van de feiten zoals ze nu voor ons liggen, ik wens ons de komende tijd veel sterkte toe.

Ouderwets lekker

Het is een vrije zondagochtend en dat is lekker. Bovendien is het nog lekker weer en gaan we lekker onze eigen gang. We hebben, het andere Klinkertje en ik, zo onze bezigheden en interesses. Op het moment van schrijven is et de adrenaline een beetje gezakt na een machtige race van onze Belgische Nederlander in de Formule 1 die werkelijk weer een briljant, en in de slotfase uitermate, spannende race heeft afgeleverd. Eindscore is een plaats drie na een start van plaats 16. Het was enerverend en mooi om te zien wat deze jongeman kan met die auto. Hij is al een grote maar wordt nog veel groter, wat een gast. Wordt hij na afloop gefeliciteerd met zijn 3e plaats en waar anderen compleet uit hun dak gaan zegt hij redelijk onderkoeld richting de race-engineer; Thank You. Bijna lachwekkend was het en het toont de brille van deze Verstappen. En Ajax heeft gisteren gewonnen dus gaan we rustig afwachten wat Feijenoord er tegenover stelt. Ook spannend maar dan anders.

Deze zondagochtend is op vele manieren merkwaardig want waar we jaren achtereen op bezoek gingen bij, eerst mijn ouders, en vervolgens bij ma, zijn de zondagochtenden nu meestal ongestructureerd. we zien wel wat er gebeurd. Nadat ik weer een beetje meer in het openbare leven stap merk ik wel dat de vrije tijd weer een beetje meer structuur verlangd. Zo ga ik, nadat ik dit geschreven heb, voor het eerst sinds jaren studeren op stukken voor een vergadering die deze week gaat volgen. dat moet ik nu doen want door werk en een andere vergadering kom ik er anders niet meer aan toe. Dat kunnen we niet hebben natuurlijk. Niets zo vervelend als onvoorbereide mensen die aan een vergadertafel gaan zitten en dan vervolgens ook gewoon meedoen alsof ze de stukken hebben doorgenomen. Die slaan dan de plank mis en dat is jammer en niet nodig. Gewoon even je voorbereiding doen, je vragen of opmerkingen op het goede moment paraat hebben. Nu ben ik de ene vergadering zelf de voorzitter en dan is het makkelijker te sturen maar de andere vergadering zit ik voor het eerst aan, ben benieuwd. Daar vind ik nu wel weer mijn uitdaging in, eindelijk weer. Na drie jaar "stil zitten" werd het tijd om weer eens wat te doen op het bestuurlijke vlak en toen die bal eenmaal ging rollen volgde het een op het ander, ouderwets lekker zou ik bijna zeggen. Nu maar een paar keer nee gezegd tegen vragen want zelfs mijn tijd is beperkt. 

Ook om te schrijven want met Trump op de troon van de wereld is het elke dag wel bal en de Republikeinse

partij bewijst zichzelf geen dienst door zelf te draaien en te keren om hun zin te krijgen. Zo werden deze week de regels omtrent de keuzes en het kiezen voor een opperrechter even weggezet om voor die kandidaat de weg vrij te maken, anders was het niet gelukt. Nu is de man in kwestie al een paar maal voor het juridische systeem opgekomen na de aanvallen van Trump dus wellicht hebben ze met de man wel een paard van Troje binnen gehaald. En dat is alleen nog maar een beginnetje als je het over Donald wil hebben want de kranten en Twitter staan er vol van wat en wie de man nu weer heeft beledigd, en dat soms zonder het zelf te weten. Nu heeft hij zijn populariteit opgekrikt door kruisraketten op Syrië af te laten vuren maar de manier waarop ook dat weer ging. In 48uur een draai van 180 graden gemaakt. Dat is het meest angstige scenario voor de hele wereld, de volstrekte onbetrouwbaarheid van deze man die leeft van zijn eigen narcisme en volkomen platte ideeën, er zit absoluut geen diepgang in, nee Donald; er zit geen diepgang in. Alleen volledig uit controle zijnde emoties regeren de wereld, dat is nog eens Trumpiaans. Als Wijffels, die ik altijd hoog had zitten, een beetje Trumpiaans denken, in de VN van deze week, gaat zitten goedkeuren ben ik weg, doei.

Vroeger was alles beter

Tijdens, de voor mijn Partij, desastreus verlopen verkiezingen, zijn het andere Klinkertje en ik, met de kleinzonen een stukje gaan wandelen in de Eerbeekse bossen. Mooi weer en wat hindert ons tenslotte, nou niets. Die verkiezingen waren bijzonder want blijdschap over het feit dat die andere Geert het niet voor elkaar kreeg om groter te worden dan anderen. In dit geval de VVD maar dat had ook nog maar zo een andere Partij kunnen zijn want niets is zo toevallig gegaan als dat. Mijn Partij kreeg een enorme dreun waarvan het nog jaren zal moeten herstellen. Daarvoor zijn in mijn optiek een paar dingen nodig; de Partij moet meer dan haar excuses aanbieden voor de, voorlopig,laatste periode dat ze geregeerd hebben. Alle maatregelen die door, en ook namens de partij zijn genomen zijn, door de bank genomen, precies die maatregelen die men niet wenste toen nog grote groepen op de partij stemden. Die strijd, tussen VVD en PvdA, van vier en een half jaar terug was er niet zo maar. Ja er was een crisis en nee mensen wilden niet de oplossingen van de VVD, dat was de reden om op de PvdA te stemmen. Het kon niet anders is ook een veel gehoord excuus om toch maar een kabinet met de VVD te vormen en dat is natuurlijk nog grotere kolder. Samson heeft later eens vertelt dat hij tijdens de verkiezingsavond al van Kok te horen had gekregen dat hij niets anders kon dan regeren met de VVD. Dat gaat dan niet vriendelijk maar op een dwingende, en geen weerwoord wensende toon. Dat de heer Kok en de heer Bos in zijn kielzog zoveel invloed hadden en hebben binnen de PvdA is ronduit choquerend. Maar we zijn toch democratisch en dus moet uiteindelijk het congres opgezocht worden waar de leden eigenlijk, na wat mopperen, niets anders dan ja en ja kunnen zeggen. Dat is democratie die wat mij betreft, niet zo zou mogen heten. Dat is een vorm van autocratie, uitgevoerd door een netwerkje van wat bij het CDA mastodonten heet. Geen politieke verantwoordelijkheid hebben zich wel daar mee bemoeien. Dat moest wel fout gaan en dat deed het dus ook. De VVD verloor wat maar niet veel en de PvdA is weg. De VVD agenda uitgevoerd en dan raar kijken dat de kiezer dat afstraft die het omgekeerde had verwacht en daarom op je stemde. Hier is meer nodig dan wonden likken; hier moet geopereerd worden, er moet het nodige weg gesneden en de partij moet zijn oorsprong weer vinden. We zijn een arbeiderspartij die de kiezer niets anders te bieden heeft dan yuppie-achtige hoog intellectuelen die het niet weten. Het ook niet kunnen weten want zij hebben zelden tot nooit in een achterstandspositie verkeerd , en anders kortdurend. Die de achterban, de arbeider, volledig kwijt zijn geraakt. Het kan verkeren.
Aan het wandelen dus door de Eerbeekse bossen en wel op een speciaal stukje waar ik mooie herinneringen aan heb en dat al zo lang zo enorm verwaarloosd erbij ligt. Het gebied rondom Kersten's molentje en voor degene die dat niet weten, op de Boshoffweg, van Eerbeek komende, voor het witte boswachtershuisje rechts het bos in. Je loopt lang een gegraven beek en na driehonderd meter komt er een soort van bruggetje bij een gemetselde trap. Overblijfsel uit vroeger jaren; ooit was het bedoelt om een papierfabriek, in de 18e eeuw, van schoon water te voorzien. Delen van het fabriekje zijn gebruikt door het Openluchtmuseum in Arnhem om hun papiermolen te laten draaien. Nou was vroeger alles beslist niet beter maar sommige dingen waren wel mooier want ik meen mij te kunnen herinneren dat deze beek ( de Gravinnebeek) nog stroomde en de sprengenkop nog open was. Dat het water dat er stroomde in de Eerbeekse beek uit kwam. Maar ja, herinneringen zijn niet altijd helemaal betrouwbaar maar in de tijd dat ik de avond4daagse meeliep kwamen we altijd door dit deel van het bos. En natuurlijk ook omdat we niet ver weg woonden zagen we deze waterval wel vaker. Vermoedelijk in begin jaren zeventig begon de bron op te drogen. Of werd er geen onderhoud gepleegd aan de sprengenkop waardoor hij ook droog komt te staan. Heerlijk wandelweer en dus langs Kersten's molentje, even bovenop kijken en tot mijn verbazing zie ik dat er een stuk met de hand is weg gegraven. Is iemand, of is een instantie, bezig om deze spreng met haar watervalletje weer waterdragend te maken? Er is verder niets te vinden aan informatieborden of anderszins wat het nog mysterieuzer maakt. Er is overigens helemaal geen aanduiding dat hier ooit ( bouw 1718) een papiermolen heeft gestaan. Een historisch belangrijke plek lijkt me maar goed. Het is misschien wel mogelijk om een wandeltocht van de sprengenkoppen tot aan de IJssel te realiseren waarin de historisch belangrijke plekken in Eerbeek mee genomen worden ( Kasteel Coldenhave, de plekken van de historische papiermolens, etc) en zo zet je Eerbeek ook op de kaart denk ik al wandelende met het andere Klinkertje en de kleinkinderen in dat bos. Vroeger was alles beter; ik moet er om lachen maar sommige zaken waren wel anders. Dan wordt ik uit mijn gedachten gehaald en er wordt opa Geert geroepen en ik moet komen kijken naar een boomstobbe die in de grond is gebleven maar helemaal uitgehold is geraakt. Dat is belangrijker dan al het andere, bezig met de kleinkinderen die nog niet weten dat vroeger alles niet beter maar wel anders was. Die nu wel lekker struinen door een bos waaraan veel mooie herinneringen kleven. Kleinkinderen die geen notie hebben van politiek en andere zaken die de volwassenen bezig houden en dat is maar goed ook. Lekker struinen, veel belangrijker.

Top Down

Het is deze keer erg moeilijk; een persoonlijke keus is het altijd op wie je gaat stemmen en wie vertrouw je de komende vier jaar het land toe. Nu willen ze ons allemaal best helpen met de keus, de hedendaagse politici. Van alle kanten krijgen we boodschappen op ons afgestuurd waar ze ons laten voorkomen dat ze praten namens Jan Modaal. Die haal ik maar eens even van stal want er is geen goede aanduiding meer van de gewone man, overigens ook een mooie aanduiding. Jan Modaal dus die bereikt moet worden maar dat lukt dan telkens niet goed. Jan Modaal begrijpt de boodschap niet of vat de boodschap anders op. De boodschappen zijn Top Down; wat men van boven denkt waar het volk behoefte aan heeft. Zo gaat het ook met het populisme, de boodschap wordt begrepen in hoe Jan Modaal het wil begrijpen, daarop zijn de teksten en uitspraken op ingericht. De boodschap achter de populist wordt niet begrepen en daarom was het kabinet Rutte l in de gedoogconstructie, weet u nog wel, het zo jammer dat die andere Geert niet in het kabinet getrokken is, dan was duidelijk geworden dat het een VVDer van topklasse is. Dat de boodschappen die hij uitzendt er allen maar voor dienen om meer macht naar zich toe te trekken. Hij gelooft niet in zijn eigen boodschap; denk er nog maar eens aan hoe snel hij de AOWers liet vallen bij de eerste besprekingen destijds.  Maar goed; laten we zeggen dat Jan Modaal kort van geheugen is en zich slechts een paar zaken herinnert. Het kwartje van Kok bijvoorbeeld is een item wat sommige mensen nog steeds bezig houdt omdat het een voorbeeld is van wat door politici beloofd wordt maar niet nagekomen. De boodschap was helder; er was geld nodig om de begroting rond te krijgen. De vraag was of het tijdelijk zou zijn, het volk heeft in de Top Down boodschap begrepen dat het tijdelijk was en Kok heeft dat waarschijnlijk nooit bedoelt maar om het gemor voor te zijn die kwestie in het midden gelaten. Nu lijkt alles anders en praten politici zich de blaren op de tong met "gewone mensen" maar ze vergeten steeds dat ze dat doen vanuit een bepaalde rol. Mensen houden daar in het boodschappen naar de "top" rekening mee. Als je in een financieel goede positie verkeerd luister je anders naar boodschappen van Jan Modaal en de gewone mensen dan wanneer dat niet zo is. Je hoort het wel maar begrijpt het en belangrijker nog, je voelt het niet ( meer). Je kan je inleven wat je wil maar die verbondenheid is weg zeg ik aan mijn Partij. Een samenwerking tussen arbeiders en mensen die meer geleerd hebben werd me een tijdje voor gehouden en ja dat was de basis. Die basis is compleet weg geslagen want het gehalte van mensen in een goede positie en mensen die dat niet zijn is volledig uit het lood. Dat begrijpen de mensen in een goede positie niet en daardoor begrijpen ze de Jan Modalen van deze wereld niet meer want er zijn toch zoveel banen bij en de economie draait als een tierelier, alleen de Jan Modalen van deze wereld voelen dat volledig aan zich voorbij gaan. En dan moeten we dus gaan kiezen, wie vertrouw je het land de komende vier jaar toe; hoe kom je door de mist van de Top Down boodschappen, hoe doe je dat. Daarop heb ik geen goed antwoord want behalve de inhoud laten we ons ook leiden door sympathieën. En natuurlijk als laatste laat je je leiden door je hart. En ik dan? Ik, de man die zegt dat hij de slechtste gids door zijn eigen lichaam is en dan moet ik me laten leiden door mijn hart. Tsja, het kan verkeren.

Plein of geen plein

Heb ik een weekje (7 dagen) welverdiende vakantie kan ik me toch nog opwinden over dingen die me eigenlijk niet meer aangaan. De zaken uit het verleden komen zo af en toe weer terug en dat prikt soms een beetje want ik ben niet meer politiek of bestuurlijk actief. Het gaat natuurlijk over Eerbeek, en u weet als oplettende lezer, dat ik dan extra oplettend ben. Op Twitter kom ik het bericht tegen dat Lokaal Belang Brummen een avond over de toekomst van Eerbeek gaat organiseren. Waarover die moet gaan wordt me niet duidelijk want volgende maand wordt de nieuwe ruimtelijk economische visie besproken. In een toelichting door de gemeente over die nieuwe ruimtelijke economische visie op Eerbeek staat opeens deze zinsnede; "Het bundelen van winkels in een kernwinkelgebied. Een uitgangspunt dat haar oorsprong kent uit de in 2009 vastgestelde structuurvisie voor Eerbeek, maar dat anno 2017 nog steeds actueel is". Kom nou zeg, een visie die acht jaar oud is, onder een heel ander gesternte tot stand is gekomen ( op papier althans), die daarna werd overgedragen aan een projectontwikkelaar; die visie is de basis voor een uitgangspunt in deze nieuwe visie? Dat lijkt me echt onbehoorlijk shoppen in een oud rapport die het ook heeft over een gemeentehuis in Eerbeek, een Kulturhus in Eerbeek en een Eerbeekse beek die door dat winkelgebied loopt. Gelegenheidsargumenten gebruiken om een mankerend winkelgebied wat maar niet goed lijkt te willen functioneren een overmoedige ondersteuning te gaan bieden. De inrichting van het Stuyvenburggebied, zoals ik al vaker heb beweerd, was ook een greep uit datzelfde rapport. Een onderdeel wordt gerealiseerd om de ondernemers in het Stuyvenburggebied tevreden te houden. Een onnodige opwaardering van de openbare ruimte die uit zijn verband gerukt nu leidt naar een plein wat geen plein lijkt te worden. Waar de aanwezige ondernemers, naar ik vermoed, met een scheef oog naar het andere plein kijken waar het wel vaak druk en daardoor veel gezelliger aan doet. Waar het ook echt wel een plein is geworden waar het blijkbaar goed winkelen is. En dat, dat mag dus straks niet meer want het ON plein moet worden afgewaardeerd tot aanloopgebied. Welke Eerbekenaar heeft dat de politiek in Brummen wijs gemaakt? Dat is een cruciale vraag want het komt zeker niet af van het merendeel van de Eerbekenaren. Dat de club Lokaal Belang Brummen nu in mei een avond gaat organiseren over de toekomst van Eerbeek is natuurlijk hun goed recht maar wat is de waarde van die avond. Een van de grote woorden over Eerbeek, de ruimtelijke economische visie, is dan al gesproken en ja; het bestemmingsplan, in al zijn complexiteit, komt er dan nog aan ( in deze periode??). Maar goed; ik heb vakantie en maak me dus niet druk alleen dit moest er nog wel even uit.

Genieten

Het is vandaag een beetje donker buiten, een tweede wintertje staat ons te wachten want de eerste was wel lang en vervelend maar uiteindelijk viel het allemaal wel mee. Geen Elfsteden kwaliteit, de winter tot nu toe. De meeste tocht der tochten werden in de tweede helft van februari verreden maar daar ziet het nu niet naar uit. Hoeft ook niet want krabben op de vroege ochtend is op zich al vervelend genoeg. Donker dus en niet alleen door het weer maar gisteren een herdenkingsdienst gehad van een oud collega in de gemeentepolitiek. Dat is in de tijd dat ik erbij betrokken ben en was, de tweede wethouder die in het harnas, en beide op 62 jarige leeftijd, overlijdt. Het is natuurlijk een toeval want ik ben niet zo van de voorzienigheid maar toch. Het was een mooie bijeenkomst die zowel de man goed kenschetste in zijn functie als in zijn vorige functie. Beer van een vent was het, welbespraakt en vooral een warm mens. Het mooiste van de dienst vond ik zelf hoe hij beschreven werd als man te midden van zijn familie. Dat je dan zoveel overeenkomsten kan voelen is verrassend en toch ook weer niet. Hij was begaan met van alles en iedereen maar vooral toch met het eigen gezin. Dat is de grote overeenkomst die ik zelf voel, er proberen zoveel mogelijk te zijn, ondanks beperkingen van werk en andere dingen voor de kinderen, kleinkinderen en het andere Klinkertje. Die heeft het ook niet zo makkelijk de laatste dagen en is dan toch mijn steun en toeverlaat waarmee de sterkte van het vrouwelijk geslacht maar weer eens is aangetoond. Voor dat doorzettingsvermogen bewonder ik haar zeer, en niet alleen daarom  maar dat begrijpt u wel. Ondanks alles wat er de laatste week weer gebeurd is proberen we zoveel mogelijk te genieten van de mooie momenten die er zijn. Dat is ook wel een beetje de les van gisteren voor mij, blijven genieten van het leven. Graag had ik nog met die fijne oud-collega gekletst  over politiek, familie en van alles en nog wat... en dan loop je aan tegen de delicaatheid van het leven, en de dagen die je elke dag plukken moet; we vergeten dat te veel en te vaak; om te genieten van dat we er zijn.

Spoorloos

Deze week kom ik door ons, eens zo prachtige dorp, wat na de 2e wereldoorlog een enorme doorstart kreeg door de explosie van de papierindustrie met alle belendende bedrijvigheid die erbij hoort. Zo zijn wij, onze familie, ook in Eerbeek belandt. Doordat er veel werk te doen was in de papierfabrieken waren ook andere ondernemers ineens uit de voegen gegroeid en een bedrijf als Gebr. Kersten werden steeds groter nadat de gebroeders voor de oorlog een zaakje als rijwielherstelplaats en smeden begonnen werd het na de oorlog in die hoek aan de Beekpad, spoor en Stuyvenburgstraat een behoorlijke zaak. Een paar, na elkaar gebouwde ouderwetse fabriekshallen, nodig om de steeds groter wordende papierwalsen te kunnen slijpen, bezetten het hele terrein. De industrie was langzaam in het dorp gegroeid en de bebouwing, de revolutiewijken van na de oorlog ( met name de Eerbeekse Enk), stond om en deels bijna tussen de alsmaar meer terrein eisende papierfabrieken, gebouwd. Nodig om de uit den lande, en later uit den buitenlande, geïmporteerde arbeiders te kunnen huisvesten. Gek genoeg is het deze import die later verantwoordelijk lijkt voor het imploderen, het leeglopen van Eerbeek. Die industrie, die het dorp in lijkt te groeien, is nu opeens een probleem maar eerder was dat anders. Waren we blij dat we een andere mooie woning betrokken en telde die aanwezigheid van de industrie veel minder.  Zo keken wij, vanuit ons huis aan de Weth Sanderstraat uit op twintig meter hoge fabriekshallen en een 70 meter hoge fabrieksschoorsteen. Erg? Nou nee hoor, we wisten niet anders en daar kwam, in een U-bocht, ons eten vandaan, dat wisten we donders goed. In die tijd, waarin ik opgroeide, waren er nog veel vooroorlogse woningen in het dorp. Grootse villa met tuin en waterpartij midden in het dorp, huizen in jaren dertig stijl die verbouwd waren tot winkel maar hun stijl hadden behouden. Op de Stuyvenburgstraat idem; huizen die tot winkel waren verbouwd of daarvoor gebruikt werden en die huisstijl behouden hadden. Een winkelplein in onze directe omgeving werd het Oranje Nassauplein die nu, gezien het winkelende publiek, populairder is dan het andere plein. 

Stel u zich eens voor; vijftig jaar ben ik niet in Eerbeek geweest, in een tijdmachine kom ik terug in "my Home Town" van toen. De plek op aarde waarmee ik het meeste mee heb, had en blijf houden. Goed, ik ben dus terug en kijk om me heen. Is dit mijn Eerbeek? Het herkenbare van Eerbeek; de altijd aanwezige stoomwolk vanuit de fabrieken is er nog. De boom voor de Bernstein is er nog. Ik kijk richting Hall en zie twee enorme grote parkeerplaatsen aan de zuidkant van de Loenenseweg en mijn landmark is de spoorlijn. Maar waar is de zaak van Versteeg, waar is Slijkhuis en waar is Nijk gebleven? Waar is Kersten gebleven en waarom liggen daar nu alleen deze verlaten parkeerplaatsen? Wat is het nut en de zin van deze plek, deze eens zo springlevende gemeenschap die, zo lijkt het wel, geïmplodeerd is. Er is bijna niets meer over van mijn dorp. Het is een onwerkelijk beeld wat ik voor me zie. Ongewild ga ik mijn herinneringen na van een dorp dat niet meer bestaat; waar veel van wat me lief was weg is. 

Nu Hotel Nijk, later Spoorzicht, bijna verdwenen is in de containers van het sloopbedrijf moet ik denken aan Wim Sonneveld. Waarom begrijp ik dat lied steeds beter; het lied waarmee hij voor eeuwig verbonden is en hier staan een paar strophes in die mij aanspreken;

Wat leefden ze eenvoudig toen

in simp'le huizen tussen groen
met boerenbloemen en een heg.
Maar blijkbaar leefden ze verkeerd,
het dorp is gemoderniseerd
en nu zijn ze op de goeie weg.

Dat dorp van toen, het is voorbij,
dit is al wat er bleef voor mij:
een ansicht en herinneringen.

Onverwacht

Vandaag een lekker dagje vrij en gister werd het al aangekondigd; het wordt mooi weer. Dat betekent omdat er niets anders op de agenda staat; een dagje weg. Dat was nog niet zo onverwacht maar het komt nog. Gekeken waar er nog iets te spotten viel en dat was deze keer ergens in Drenthe. Dat is een heel eind maar weer eens wat anders en onbekend, kan leuk worden en zeker onverwacht. Dus wij naar Drenthe en uiteindelijk bleek de beoogde fotoprojecten dicht bij Veenhuizen te zijn neergestreken. Echt precies naast het complex van de p.i. Veenhuizen. Voor de rest wel een mooi gebied overigens. Eenmaal foto en filmpje gemaakt weer richting huis zoals u van het andere Klinkertje en mij gewend bent; via de omweg. Dus komen we ergens in het buitengebied terecht en koen we een groep knobbel- en wilde zwanen tegen. Het andere Klinkertje opgewonden want die komen hier niet veel voor. Dat was dus erg onverwacht en mooi want ook nog een zwanendans op film, onverwacht. Onze weg vervolgend die we ons door TomTom hebben laten opleggen komen we onverwacht langs het herdenkingscentrum Kamp Westerbork gereden. Dat is te toevallig en onverwacht om te negeren dus zetten we de auto op de parkeerplaats en lopen naar dat centrum. Kost entreegeld en gezien de tijd besluiten we, ook omdat onze kleine vriend nog moeten worden uitgelaten, om verder het aanwezige bos in te lopen. Na eerst verkeerd te zijn gelopen zien we een bord, richting Kamp Westerbork. Die richting lopen we  op nadat we vanwege een radiopark de telefoon hebben uitgezet. Het radiopark blijkt na een ferme wandeling een serie telescoopachtige apparaten op een rij te zijn. Een bordje wijst ons de weg naar het Kamp. Na nog een kleine kilometer te hebben gewandeld ligt het ineens voor ons; Kamp Westerbork. Nu waren het andere Klinkertje en ik nog nooit op zo'n plek geweest en dus was het een indrukwekkende ervaring. Een ervaring die nogal snel moest vanwege de invallende donkerheid en de terugweg van drie kilometer door een steeds donker wordend bos. Maar toch; het huis van de kampcommandant in de glazen sarcofaag; de barakken en het stukje spoor wat omhoog gebogen staat als het teken en monument van Kamp Westerbork. Het was onverwacht, mooi, ontroerend bijna toen het andere Klinkertje en ik, in het schemer, als enigen door het Kamp liepen. Een onverwachte ervaring op het einde van een mooie dag, het was geweldig en overweldigend. 

Werk in Uitvoering

Eind van het jaar is het vandaag, de laatste dag die een seconde langer gaat duren, zo valt te lezen op teletekst. Dit jaar werk ik met Oud en Nieuw en dan ook nog de late diensten, drie op een rij. Niet gezellig voor het andere Klinkertje, dat klopt. Nu is ze zelf ook niet zo gezellig want bezig met een antibioticakuur die zijn weerga niet kent. Voorgeschreven vanuit het ziekenhuis want een huisarts zou dat nooit doen, of mogen doen. Een week lang bivakkeren bij het toilet is het eigenlijk. Ze loopt helemaal leeg en dat is de bedoeling ook want tegelijkertijd wordt er een bacterie in de maag om zeep geholpen waar we dan wel weer blij mee zijn.  Daar was het allemaal om te doen, het vernietigen van een hele nare bacterie in de maag die voor veel problemen de oorzaak kan zijn. Dat laatste moeten we afwachten maar het is toch hoopvol. Zo gaan we dus het nieuwe jaar in, niet geheel fit maar wel, als altijd, hoopvol op een nieuw jaar dat hopelijk een beetje beter mag zijn dan het afgelopen jaar waar het de gezondheid betreft. En nu het nieuwe jaar ter sprake komt is er natuurlijk ook wel vrees voor wat komen gaat. Hoe, op welke manier en hoe vaak gaat de komende president in de USA alle conventies in de wind slaan en daardoor schade veroorzaken in de internationale gemeenschap. We weten het niet en volgend jaar, om deze tijd, hoop ik te kunnen zeggen dat het allemaal mee gevallen is, maar ik vrees een ander scenario. In Nederland zal Wilders wel winnen maar hij komt, bijna zeker, niet in de regering. Hij, Wilders, zal de helft van de stemmen +1 nodig hebben om premier te worden. Wilders, die het Haagse establishment telkens op de korrel neemt naar de buitenwereld, maar er zelf een kind van is. Daarom ligt hij ook zo moeilijk bij de andere partijen want hij bevuild als het ware zijn eigen nest. Zo vooruitkijkend staat er een hoop te gebeuren en kunnen we nu alleen speculeren hoe het zal gaan in een, naar ik hoop, gezond en gelukkig 2017.

Wachten

Ben aan het wachten op het andere Klinkertje in hotel Gelre. Het is een vervelend onderzoek en ze is onder zeil en dus wacht ik gelaten af hoe het is gegaan.  Meestal onvoorbereid ga ik dit soort dingen in maar nu even van tevoren goed na gedacht. Wat vind ik prettig om te hebben als ik wacht tot het onderzoek bij het andere Klinkertje klaar is. Lekker is natuurlijk wat te lezen, niet de literatuur ban het huis, maar je eigen boeken of tijdschriften dus nog snel de App van de krant gedownload. Snel nog even de oortelefoon die bij de telefoon hoort opgezocht en mee genomen. Nu zit ik dus te wachten en kijk uit op een hal die voorzien is van grote kleurige lampen en luister naar de radio en lees de krant. Onder het genot van een bekertje koffie lijkt het mooier dan het is, dat wachten op, hopelijk, goed nieuws. 

8 december

Het is vandaag, 8 december, precies 65 jaar geleden dat mijn vader en moeder elkaar het ja woord gaven. 8 december was altijd wel een beetje bijzondere dag in ons leven, en met ons bedoel ik het gezin waarin heb mogen opgroeien. Voor ons, in die tijd, gewoon een gezin maar hoe langer ik op de wereld rondloop hoe beter ik besef dat het niet vanzelfsprekend is dat je daar en op die manier opgroeit. Met ouders die het vast niet altijd met mij/ons eens waren maar die je altijd steunden. Ze zijn er niet meer en toch zijn ze er vaak. In mijn gedachten, in de dingen die ze zeiden komt vooral ma naar voren met gevleugelde uitspraken. Natuurlijk waren de laatste jaren moeilijk en hebben ze het niet makkelijk gehad maar ook dan waren ze er. Met een luisterend oor of een advies over wat je wel of niet wilde doen. Met een open deur voor de kleinkinderen en dan zie ik nu weer filmpjes voorbij komen over vluchtelingen uit Afrika of Syrië of kinderen die geen eten hebben en dan, dan, dan denk ik aan mijn moeder. Ze zou vast gezegd hebben; och kon je zo'n kind maar hierheen halen en vertroetelen. Ze wist wel dat zoiets niet kon maar dat kon ze niet nalaten op te merken en natuurlijk gebeurde het nooit maar de gedachte eraan was voldoende blijkbaar. Nu zijn wij geen mensen die in de krant of op teletekst staan als er mensen overlijden in onze familie.  We laten geen boeken, muziek of kunst na, niets tastbaars in die zin. Ons voortbestaan, als we er niet meer zijn zal afhangen van de overlevering. Wat wij straks nog vertellen over mijn vader en moeder aan onze kleinkinderen zal bepalen hoelang ze in de geschiedenis bewaard blijven en wat ze hebben achter gelaten. Voor mij hebben ze een grote erfenis achter gelaten en is er veel te vertellen maar ook te doen. De manier waarop zij hun leven hebben geleefd is natuurlijk niet meer van deze tijd en we leven nu eenvoudigweg anders maar toch. De manier van omgaan met elkaar en het respect en de warmte voor een ander zal ik niet vergeten en op het moment dat ze alweer drie en zes jaar er niet meer zijn leek het me gepast om ter gelegenheid van dit fictieve jubileum er iets over te schrijven.

Ontdekkingsreis

Deze week een korte vakantie; kort omdat deze werkgever een methode hanteert die waarschijnlijk naar de letter van de CAO wel kloppen maar voor het gevoel raar blijven. Zo heb ik een week vakantie maar het weekend ervoor of erna wordt ingepland om te werken. Blijven dus over 7 dagen waarin je mag bijkomen, even vakantie mag hebben maar natuurlijk maar moeilijk los komt van de dagelijkse werkwerkelijkheid. Toevallig hebben we deze week onze kleinkinderen drie dagen dus hebben we onze vakantie de afgelopen vier dagen heftig gevierd.  Niet dat we er iets aan kunnen doen maar we hebben genoten van mooi weer, wat een mazzel, en een paar mooie autoritten die ons meest naar het Veluwemeer en omgeving lokten. Met een prachtig en rustig vriesweertje was het heerlijk en zijn we weer eens in stukken geweest die ons in het geheel niet bekend voorkwamen. Dat is altijd het mooiste, op plekken komen waar het mooi is en je nog nooit geweest bent. Op een ontdekkingsreis in eigen land waar we toch weer een aantal plekken gescoord hebben waar we nog weer naar teruggaan; in de lente, de zomer en de herfst vermoed ik zo. Het heerlijke van het uitgaan is dat je even buiten de eigen dagelijkse werkelijkheid bent; even erop uit en de gedachten verzetten met andere omgevingen en indrukken. Toch zie je ook parallellen want we reden op een snelweg, richting een eerste bestemming, en zo opeens leek het wel of we op een snelweg in Duitsland reden. Glooiend landschap en een snelweg welke door een dal ging, dus dalen en stijgen, met de lucht in de achtergrond maakte dat gevoel compleet. De enorme hoeveelheid buitenlandse kentekens waarvan de meesten pl (Polen) voerden ( met wel heel Nederlandse firmanamen) maakten die indruk nog sterker. Het draagt voor ons bij aan een compleet vakantiegevoel en dat was gewoon heerlijk. Grappig is overigens nog te melden dat we ons deze dagen hebben laten leiden door Google Maps. Op de overbekende site waarneming.nl worden plekken waar vogels worden waargenomen aan gegeven door een link naar Google Maps en via de telefoon komt die tot ons via een vrouwelijke stem. Soms doet ze wat Belgisch aan maar ook is het af en toe verrassend wat deze dame weet te vertellen. Zo wonen we in de buurt van een straat die Bernstein heet, gewoon op zijn Nederlands uitgesproken maar de dame maakt er "Burnstien", op zijn Engels dus, van. Lachen in de auto dat begrijpt u en zo werden wat meer straatnamen op die manier uitgesproken, tot ons grote genoegen. Genoegen leverde ook het fotograferen op waarbij het andere Klinkertje een paar mooie foto's van verschillende vogels heeft gemaakt maar ook een paar hele mooie landschapsfoto's.