Vroeger was alles beter

Tijdens, de voor mijn Partij, desastreus verlopen verkiezingen, zijn het andere Klinkertje en ik, met de kleinzonen een stukje gaan wandelen in de Eerbeekse bossen. Mooi weer en wat hindert ons tenslotte, nou niets. Die verkiezingen waren bijzonder want blijdschap over het feit dat die andere Geert het niet voor elkaar kreeg om groter te worden dan anderen. In dit geval de VVD maar dat had ook nog maar zo een andere Partij kunnen zijn want niets is zo toevallig gegaan als dat. Mijn Partij kreeg een enorme dreun waarvan het nog jaren zal moeten herstellen. Daarvoor zijn in mijn optiek een paar dingen nodig; de Partij moet meer dan haar excuses aanbieden voor de, voorlopig,laatste periode dat ze geregeerd hebben. Alle maatregelen die door, en ook namens de partij zijn genomen zijn, door de bank genomen, precies die maatregelen die men niet wenste toen nog grote groepen op de partij stemden. Die strijd, tussen VVD en PvdA, van vier en een half jaar terug was er niet zo maar. Ja er was een crisis en nee mensen wilden niet de oplossingen van de VVD, dat was de reden om op de PvdA te stemmen. Het kon niet anders is ook een veel gehoord excuus om toch maar een kabinet met de VVD te vormen en dat is natuurlijk nog grotere kolder. Samson heeft later eens vertelt dat hij tijdens de verkiezingsavond al van Kok te horen had gekregen dat hij niets anders kon dan regeren met de VVD. Dat gaat dan niet vriendelijk maar op een dwingende, en geen weerwoord wensende toon. Dat de heer Kok en de heer Bos in zijn kielzog zoveel invloed hadden en hebben binnen de PvdA is ronduit choquerend. Maar we zijn toch democratisch en dus moet uiteindelijk het congres opgezocht worden waar de leden eigenlijk, na wat mopperen, niets anders dan ja en ja kunnen zeggen. Dat is democratie die wat mij betreft, niet zo zou mogen heten. Dat is een vorm van autocratie, uitgevoerd door een netwerkje van wat bij het CDA mastodonten heet. Geen politieke verantwoordelijkheid hebben zich wel daar mee bemoeien. Dat moest wel fout gaan en dat deed het dus ook. De VVD verloor wat maar niet veel en de PvdA is weg. De VVD agenda uitgevoerd en dan raar kijken dat de kiezer dat afstraft die het omgekeerde had verwacht en daarom op je stemde. Hier is meer nodig dan wonden likken; hier moet geopereerd worden, er moet het nodige weg gesneden en de partij moet zijn oorsprong weer vinden. We zijn een arbeiderspartij die de kiezer niets anders te bieden heeft dan yuppie-achtige hoog intellectuelen die het niet weten. Het ook niet kunnen weten want zij hebben zelden tot nooit in een achterstandspositie verkeerd , en anders kortdurend. Die de achterban, de arbeider, volledig kwijt zijn geraakt. Het kan verkeren.
Aan het wandelen dus door de Eerbeekse bossen en wel op een speciaal stukje waar ik mooie herinneringen aan heb en dat al zo lang zo enorm verwaarloosd erbij ligt. Het gebied rondom Kersten's molentje en voor degene die dat niet weten, op de Boshoffweg, van Eerbeek komende, voor het witte boswachtershuisje rechts het bos in. Je loopt lang een gegraven beek en na driehonderd meter komt er een soort van bruggetje bij een gemetselde trap. Overblijfsel uit vroeger jaren; ooit was het bedoelt om een papierfabriek, in de 18e eeuw, van schoon water te voorzien. Delen van het fabriekje zijn gebruikt door het Openluchtmuseum in Arnhem om hun papiermolen te laten draaien. Nou was vroeger alles beslist niet beter maar sommige dingen waren wel mooier want ik meen mij te kunnen herinneren dat deze beek ( de Gravinnebeek) nog stroomde en de sprengenkop nog open was. Dat het water dat er stroomde in de Eerbeekse beek uit kwam. Maar ja, herinneringen zijn niet altijd helemaal betrouwbaar maar in de tijd dat ik de avond4daagse meeliep kwamen we altijd door dit deel van het bos. En natuurlijk ook omdat we niet ver weg woonden zagen we deze waterval wel vaker. Vermoedelijk in begin jaren zeventig begon de bron op te drogen. Of werd er geen onderhoud gepleegd aan de sprengenkop waardoor hij ook droog komt te staan. Heerlijk wandelweer en dus langs Kersten's molentje, even bovenop kijken en tot mijn verbazing zie ik dat er een stuk met de hand is weg gegraven. Is iemand, of is een instantie, bezig om deze spreng met haar watervalletje weer waterdragend te maken? Er is verder niets te vinden aan informatieborden of anderszins wat het nog mysterieuzer maakt. Er is overigens helemaal geen aanduiding dat hier ooit ( bouw 1718) een papiermolen heeft gestaan. Een historisch belangrijke plek lijkt me maar goed. Het is misschien wel mogelijk om een wandeltocht van de sprengenkoppen tot aan de IJssel te realiseren waarin de historisch belangrijke plekken in Eerbeek mee genomen worden ( Kasteel Coldenhave, de plekken van de historische papiermolens, etc) en zo zet je Eerbeek ook op de kaart denk ik al wandelende met het andere Klinkertje en de kleinkinderen in dat bos. Vroeger was alles beter; ik moet er om lachen maar sommige zaken waren wel anders. Dan wordt ik uit mijn gedachten gehaald en er wordt opa Geert geroepen en ik moet komen kijken naar een boomstobbe die in de grond is gebleven maar helemaal uitgehold is geraakt. Dat is belangrijker dan al het andere, bezig met de kleinkinderen die nog niet weten dat vroeger alles niet beter maar wel anders was. Die nu wel lekker struinen door een bos waaraan veel mooie herinneringen kleven. Kleinkinderen die geen notie hebben van politiek en andere zaken die de volwassenen bezig houden en dat is maar goed ook. Lekker struinen, veel belangrijker.

Top Down

Het is deze keer erg moeilijk; een persoonlijke keus is het altijd op wie je gaat stemmen en wie vertrouw je de komende vier jaar het land toe. Nu willen ze ons allemaal best helpen met de keus, de hedendaagse politici. Van alle kanten krijgen we boodschappen op ons afgestuurd waar ze ons laten voorkomen dat ze praten namens Jan Modaal. Die haal ik maar eens even van stal want er is geen goede aanduiding meer van de gewone man, overigens ook een mooie aanduiding. Jan Modaal dus die bereikt moet worden maar dat lukt dan telkens niet goed. Jan Modaal begrijpt de boodschap niet of vat de boodschap anders op. De boodschappen zijn Top Down; wat men van boven denkt waar het volk behoefte aan heeft. Zo gaat het ook met het populisme, de boodschap wordt begrepen in hoe Jan Modaal het wil begrijpen, daarop zijn de teksten en uitspraken op ingericht. De boodschap achter de populist wordt niet begrepen en daarom was het kabinet Rutte l in de gedoogconstructie, weet u nog wel, het zo jammer dat die andere Geert niet in het kabinet getrokken is, dan was duidelijk geworden dat het een VVDer van topklasse is. Dat de boodschappen die hij uitzendt er allen maar voor dienen om meer macht naar zich toe te trekken. Hij gelooft niet in zijn eigen boodschap; denk er nog maar eens aan hoe snel hij de AOWers liet vallen bij de eerste besprekingen destijds.  Maar goed; laten we zeggen dat Jan Modaal kort van geheugen is en zich slechts een paar zaken herinnert. Het kwartje van Kok bijvoorbeeld is een item wat sommige mensen nog steeds bezig houdt omdat het een voorbeeld is van wat door politici beloofd wordt maar niet nagekomen. De boodschap was helder; er was geld nodig om de begroting rond te krijgen. De vraag was of het tijdelijk zou zijn, het volk heeft in de Top Down boodschap begrepen dat het tijdelijk was en Kok heeft dat waarschijnlijk nooit bedoelt maar om het gemor voor te zijn die kwestie in het midden gelaten. Nu lijkt alles anders en praten politici zich de blaren op de tong met "gewone mensen" maar ze vergeten steeds dat ze dat doen vanuit een bepaalde rol. Mensen houden daar in het boodschappen naar de "top" rekening mee. Als je in een financieel goede positie verkeerd luister je anders naar boodschappen van Jan Modaal en de gewone mensen dan wanneer dat niet zo is. Je hoort het wel maar begrijpt het en belangrijker nog, je voelt het niet ( meer). Je kan je inleven wat je wil maar die verbondenheid is weg zeg ik aan mijn Partij. Een samenwerking tussen arbeiders en mensen die meer geleerd hebben werd me een tijdje voor gehouden en ja dat was de basis. Die basis is compleet weg geslagen want het gehalte van mensen in een goede positie en mensen die dat niet zijn is volledig uit het lood. Dat begrijpen de mensen in een goede positie niet en daardoor begrijpen ze de Jan Modalen van deze wereld niet meer want er zijn toch zoveel banen bij en de economie draait als een tierelier, alleen de Jan Modalen van deze wereld voelen dat volledig aan zich voorbij gaan. En dan moeten we dus gaan kiezen, wie vertrouw je het land de komende vier jaar toe; hoe kom je door de mist van de Top Down boodschappen, hoe doe je dat. Daarop heb ik geen goed antwoord want behalve de inhoud laten we ons ook leiden door sympathieën. En natuurlijk als laatste laat je je leiden door je hart. En ik dan? Ik, de man die zegt dat hij de slechtste gids door zijn eigen lichaam is en dan moet ik me laten leiden door mijn hart. Tsja, het kan verkeren.

Plein of geen plein

Heb ik een weekje (7 dagen) welverdiende vakantie kan ik me toch nog opwinden over dingen die me eigenlijk niet meer aangaan. De zaken uit het verleden komen zo af en toe weer terug en dat prikt soms een beetje want ik ben niet meer politiek of bestuurlijk actief. Het gaat natuurlijk over Eerbeek, en u weet als oplettende lezer, dat ik dan extra oplettend ben. Op Twitter kom ik het bericht tegen dat Lokaal Belang Brummen een avond over de toekomst van Eerbeek gaat organiseren. Waarover die moet gaan wordt me niet duidelijk want volgende maand wordt de nieuwe ruimtelijk economische visie besproken. In een toelichting door de gemeente over die nieuwe ruimtelijke economische visie op Eerbeek staat opeens deze zinsnede; "Het bundelen van winkels in een kernwinkelgebied. Een uitgangspunt dat haar oorsprong kent uit de in 2009 vastgestelde structuurvisie voor Eerbeek, maar dat anno 2017 nog steeds actueel is". Kom nou zeg, een visie die acht jaar oud is, onder een heel ander gesternte tot stand is gekomen ( op papier althans), die daarna werd overgedragen aan een projectontwikkelaar; die visie is de basis voor een uitgangspunt in deze nieuwe visie? Dat lijkt me echt onbehoorlijk shoppen in een oud rapport die het ook heeft over een gemeentehuis in Eerbeek, een Kulturhus in Eerbeek en een Eerbeekse beek die door dat winkelgebied loopt. Gelegenheidsargumenten gebruiken om een mankerend winkelgebied wat maar niet goed lijkt te willen functioneren een overmoedige ondersteuning te gaan bieden. De inrichting van het Stuyvenburggebied, zoals ik al vaker heb beweerd, was ook een greep uit datzelfde rapport. Een onderdeel wordt gerealiseerd om de ondernemers in het Stuyvenburggebied tevreden te houden. Een onnodige opwaardering van de openbare ruimte die uit zijn verband gerukt nu leidt naar een plein wat geen plein lijkt te worden. Waar de aanwezige ondernemers, naar ik vermoed, met een scheef oog naar het andere plein kijken waar het wel vaak druk en daardoor veel gezelliger aan doet. Waar het ook echt wel een plein is geworden waar het blijkbaar goed winkelen is. En dat, dat mag dus straks niet meer want het ON plein moet worden afgewaardeerd tot aanloopgebied. Welke Eerbekenaar heeft dat de politiek in Brummen wijs gemaakt? Dat is een cruciale vraag want het komt zeker niet af van het merendeel van de Eerbekenaren. Dat de club Lokaal Belang Brummen nu in mei een avond gaat organiseren over de toekomst van Eerbeek is natuurlijk hun goed recht maar wat is de waarde van die avond. Een van de grote woorden over Eerbeek, de ruimtelijke economische visie, is dan al gesproken en ja; het bestemmingsplan, in al zijn complexiteit, komt er dan nog aan ( in deze periode??). Maar goed; ik heb vakantie en maak me dus niet druk alleen dit moest er nog wel even uit.

Genieten

Het is vandaag een beetje donker buiten, een tweede wintertje staat ons te wachten want de eerste was wel lang en vervelend maar uiteindelijk viel het allemaal wel mee. Geen Elfsteden kwaliteit, de winter tot nu toe. De meeste tocht der tochten werden in de tweede helft van februari verreden maar daar ziet het nu niet naar uit. Hoeft ook niet want krabben op de vroege ochtend is op zich al vervelend genoeg. Donker dus en niet alleen door het weer maar gisteren een herdenkingsdienst gehad van een oud collega in de gemeentepolitiek. Dat is in de tijd dat ik erbij betrokken ben en was, de tweede wethouder die in het harnas, en beide op 62 jarige leeftijd, overlijdt. Het is natuurlijk een toeval want ik ben niet zo van de voorzienigheid maar toch. Het was een mooie bijeenkomst die zowel de man goed kenschetste in zijn functie als in zijn vorige functie. Beer van een vent was het, welbespraakt en vooral een warm mens. Het mooiste van de dienst vond ik zelf hoe hij beschreven werd als man te midden van zijn familie. Dat je dan zoveel overeenkomsten kan voelen is verrassend en toch ook weer niet. Hij was begaan met van alles en iedereen maar vooral toch met het eigen gezin. Dat is de grote overeenkomst die ik zelf voel, er proberen zoveel mogelijk te zijn, ondanks beperkingen van werk en andere dingen voor de kinderen, kleinkinderen en het andere Klinkertje. Die heeft het ook niet zo makkelijk de laatste dagen en is dan toch mijn steun en toeverlaat waarmee de sterkte van het vrouwelijk geslacht maar weer eens is aangetoond. Voor dat doorzettingsvermogen bewonder ik haar zeer, en niet alleen daarom  maar dat begrijpt u wel. Ondanks alles wat er de laatste week weer gebeurd is proberen we zoveel mogelijk te genieten van de mooie momenten die er zijn. Dat is ook wel een beetje de les van gisteren voor mij, blijven genieten van het leven. Graag had ik nog met die fijne oud-collega gekletst  over politiek, familie en van alles en nog wat... en dan loop je aan tegen de delicaatheid van het leven, en de dagen die je elke dag plukken moet; we vergeten dat te veel en te vaak; om te genieten van dat we er zijn.

Spoorloos

Deze week kom ik door ons, eens zo prachtige dorp, wat na de 2e wereldoorlog een enorme doorstart kreeg door de explosie van de papierindustrie met alle belendende bedrijvigheid die erbij hoort. Zo zijn wij, onze familie, ook in Eerbeek belandt. Doordat er veel werk te doen was in de papierfabrieken waren ook andere ondernemers ineens uit de voegen gegroeid en een bedrijf als Gebr. Kersten werden steeds groter nadat de gebroeders voor de oorlog een zaakje als rijwielherstelplaats en smeden begonnen werd het na de oorlog in die hoek aan de Beekpad, spoor en Stuyvenburgstraat een behoorlijke zaak. Een paar, na elkaar gebouwde ouderwetse fabriekshallen, nodig om de steeds groter wordende papierwalsen te kunnen slijpen, bezetten het hele terrein. De industrie was langzaam in het dorp gegroeid en de bebouwing, de revolutiewijken van na de oorlog ( met name de Eerbeekse Enk), stond om en deels bijna tussen de alsmaar meer terrein eisende papierfabrieken, gebouwd. Nodig om de uit den lande, en later uit den buitenlande, geïmporteerde arbeiders te kunnen huisvesten. Gek genoeg is het deze import die later verantwoordelijk lijkt voor het imploderen, het leeglopen van Eerbeek. Die industrie, die het dorp in lijkt te groeien, is nu opeens een probleem maar eerder was dat anders. Waren we blij dat we een andere mooie woning betrokken en telde die aanwezigheid van de industrie veel minder.  Zo keken wij, vanuit ons huis aan de Weth Sanderstraat uit op twintig meter hoge fabriekshallen en een 70 meter hoge fabrieksschoorsteen. Erg? Nou nee hoor, we wisten niet anders en daar kwam, in een U-bocht, ons eten vandaan, dat wisten we donders goed. In die tijd, waarin ik opgroeide, waren er nog veel vooroorlogse woningen in het dorp. Grootse villa met tuin en waterpartij midden in het dorp, huizen in jaren dertig stijl die verbouwd waren tot winkel maar hun stijl hadden behouden. Op de Stuyvenburgstraat idem; huizen die tot winkel waren verbouwd of daarvoor gebruikt werden en die huisstijl behouden hadden. Een winkelplein in onze directe omgeving werd het Oranje Nassauplein die nu, gezien het winkelende publiek, populairder is dan het andere plein. 

Stel u zich eens voor; vijftig jaar ben ik niet in Eerbeek geweest, in een tijdmachine kom ik terug in "my Home Town" van toen. De plek op aarde waarmee ik het meeste mee heb, had en blijf houden. Goed, ik ben dus terug en kijk om me heen. Is dit mijn Eerbeek? Het herkenbare van Eerbeek; de altijd aanwezige stoomwolk vanuit de fabrieken is er nog. De boom voor de Bernstein is er nog. Ik kijk richting Hall en zie twee enorme grote parkeerplaatsen aan de zuidkant van de Loenenseweg en mijn landmark is de spoorlijn. Maar waar is de zaak van Versteeg, waar is Slijkhuis en waar is Nijk gebleven? Waar is Kersten gebleven en waarom liggen daar nu alleen deze verlaten parkeerplaatsen? Wat is het nut en de zin van deze plek, deze eens zo springlevende gemeenschap die, zo lijkt het wel, geïmplodeerd is. Er is bijna niets meer over van mijn dorp. Het is een onwerkelijk beeld wat ik voor me zie. Ongewild ga ik mijn herinneringen na van een dorp dat niet meer bestaat; waar veel van wat me lief was weg is. 

Nu Hotel Nijk, later Spoorzicht, bijna verdwenen is in de containers van het sloopbedrijf moet ik denken aan Wim Sonneveld. Waarom begrijp ik dat lied steeds beter; het lied waarmee hij voor eeuwig verbonden is en hier staan een paar strophes in die mij aanspreken;

Wat leefden ze eenvoudig toen

in simp'le huizen tussen groen
met boerenbloemen en een heg.
Maar blijkbaar leefden ze verkeerd,
het dorp is gemoderniseerd
en nu zijn ze op de goeie weg.

Dat dorp van toen, het is voorbij,
dit is al wat er bleef voor mij:
een ansicht en herinneringen.

Onverwacht

Vandaag een lekker dagje vrij en gister werd het al aangekondigd; het wordt mooi weer. Dat betekent omdat er niets anders op de agenda staat; een dagje weg. Dat was nog niet zo onverwacht maar het komt nog. Gekeken waar er nog iets te spotten viel en dat was deze keer ergens in Drenthe. Dat is een heel eind maar weer eens wat anders en onbekend, kan leuk worden en zeker onverwacht. Dus wij naar Drenthe en uiteindelijk bleek de beoogde fotoprojecten dicht bij Veenhuizen te zijn neergestreken. Echt precies naast het complex van de p.i. Veenhuizen. Voor de rest wel een mooi gebied overigens. Eenmaal foto en filmpje gemaakt weer richting huis zoals u van het andere Klinkertje en mij gewend bent; via de omweg. Dus komen we ergens in het buitengebied terecht en koen we een groep knobbel- en wilde zwanen tegen. Het andere Klinkertje opgewonden want die komen hier niet veel voor. Dat was dus erg onverwacht en mooi want ook nog een zwanendans op film, onverwacht. Onze weg vervolgend die we ons door TomTom hebben laten opleggen komen we onverwacht langs het herdenkingscentrum Kamp Westerbork gereden. Dat is te toevallig en onverwacht om te negeren dus zetten we de auto op de parkeerplaats en lopen naar dat centrum. Kost entreegeld en gezien de tijd besluiten we, ook omdat onze kleine vriend nog moeten worden uitgelaten, om verder het aanwezige bos in te lopen. Na eerst verkeerd te zijn gelopen zien we een bord, richting Kamp Westerbork. Die richting lopen we  op nadat we vanwege een radiopark de telefoon hebben uitgezet. Het radiopark blijkt na een ferme wandeling een serie telescoopachtige apparaten op een rij te zijn. Een bordje wijst ons de weg naar het Kamp. Na nog een kleine kilometer te hebben gewandeld ligt het ineens voor ons; Kamp Westerbork. Nu waren het andere Klinkertje en ik nog nooit op zo'n plek geweest en dus was het een indrukwekkende ervaring. Een ervaring die nogal snel moest vanwege de invallende donkerheid en de terugweg van drie kilometer door een steeds donker wordend bos. Maar toch; het huis van de kampcommandant in de glazen sarcofaag; de barakken en het stukje spoor wat omhoog gebogen staat als het teken en monument van Kamp Westerbork. Het was onverwacht, mooi, ontroerend bijna toen het andere Klinkertje en ik, in het schemer, als enigen door het Kamp liepen. Een onverwachte ervaring op het einde van een mooie dag, het was geweldig en overweldigend. 

Werk in Uitvoering

Eind van het jaar is het vandaag, de laatste dag die een seconde langer gaat duren, zo valt te lezen op teletekst. Dit jaar werk ik met Oud en Nieuw en dan ook nog de late diensten, drie op een rij. Niet gezellig voor het andere Klinkertje, dat klopt. Nu is ze zelf ook niet zo gezellig want bezig met een antibioticakuur die zijn weerga niet kent. Voorgeschreven vanuit het ziekenhuis want een huisarts zou dat nooit doen, of mogen doen. Een week lang bivakkeren bij het toilet is het eigenlijk. Ze loopt helemaal leeg en dat is de bedoeling ook want tegelijkertijd wordt er een bacterie in de maag om zeep geholpen waar we dan wel weer blij mee zijn.  Daar was het allemaal om te doen, het vernietigen van een hele nare bacterie in de maag die voor veel problemen de oorzaak kan zijn. Dat laatste moeten we afwachten maar het is toch hoopvol. Zo gaan we dus het nieuwe jaar in, niet geheel fit maar wel, als altijd, hoopvol op een nieuw jaar dat hopelijk een beetje beter mag zijn dan het afgelopen jaar waar het de gezondheid betreft. En nu het nieuwe jaar ter sprake komt is er natuurlijk ook wel vrees voor wat komen gaat. Hoe, op welke manier en hoe vaak gaat de komende president in de USA alle conventies in de wind slaan en daardoor schade veroorzaken in de internationale gemeenschap. We weten het niet en volgend jaar, om deze tijd, hoop ik te kunnen zeggen dat het allemaal mee gevallen is, maar ik vrees een ander scenario. In Nederland zal Wilders wel winnen maar hij komt, bijna zeker, niet in de regering. Hij, Wilders, zal de helft van de stemmen +1 nodig hebben om premier te worden. Wilders, die het Haagse establishment telkens op de korrel neemt naar de buitenwereld, maar er zelf een kind van is. Daarom ligt hij ook zo moeilijk bij de andere partijen want hij bevuild als het ware zijn eigen nest. Zo vooruitkijkend staat er een hoop te gebeuren en kunnen we nu alleen speculeren hoe het zal gaan in een, naar ik hoop, gezond en gelukkig 2017.

Wachten

Ben aan het wachten op het andere Klinkertje in hotel Gelre. Het is een vervelend onderzoek en ze is onder zeil en dus wacht ik gelaten af hoe het is gegaan.  Meestal onvoorbereid ga ik dit soort dingen in maar nu even van tevoren goed na gedacht. Wat vind ik prettig om te hebben als ik wacht tot het onderzoek bij het andere Klinkertje klaar is. Lekker is natuurlijk wat te lezen, niet de literatuur ban het huis, maar je eigen boeken of tijdschriften dus nog snel de App van de krant gedownload. Snel nog even de oortelefoon die bij de telefoon hoort opgezocht en mee genomen. Nu zit ik dus te wachten en kijk uit op een hal die voorzien is van grote kleurige lampen en luister naar de radio en lees de krant. Onder het genot van een bekertje koffie lijkt het mooier dan het is, dat wachten op, hopelijk, goed nieuws. 

8 december

Het is vandaag, 8 december, precies 65 jaar geleden dat mijn vader en moeder elkaar het ja woord gaven. 8 december was altijd wel een beetje bijzondere dag in ons leven, en met ons bedoel ik het gezin waarin heb mogen opgroeien. Voor ons, in die tijd, gewoon een gezin maar hoe langer ik op de wereld rondloop hoe beter ik besef dat het niet vanzelfsprekend is dat je daar en op die manier opgroeit. Met ouders die het vast niet altijd met mij/ons eens waren maar die je altijd steunden. Ze zijn er niet meer en toch zijn ze er vaak. In mijn gedachten, in de dingen die ze zeiden komt vooral ma naar voren met gevleugelde uitspraken. Natuurlijk waren de laatste jaren moeilijk en hebben ze het niet makkelijk gehad maar ook dan waren ze er. Met een luisterend oor of een advies over wat je wel of niet wilde doen. Met een open deur voor de kleinkinderen en dan zie ik nu weer filmpjes voorbij komen over vluchtelingen uit Afrika of Syrië of kinderen die geen eten hebben en dan, dan, dan denk ik aan mijn moeder. Ze zou vast gezegd hebben; och kon je zo'n kind maar hierheen halen en vertroetelen. Ze wist wel dat zoiets niet kon maar dat kon ze niet nalaten op te merken en natuurlijk gebeurde het nooit maar de gedachte eraan was voldoende blijkbaar. Nu zijn wij geen mensen die in de krant of op teletekst staan als er mensen overlijden in onze familie.  We laten geen boeken, muziek of kunst na, niets tastbaars in die zin. Ons voortbestaan, als we er niet meer zijn zal afhangen van de overlevering. Wat wij straks nog vertellen over mijn vader en moeder aan onze kleinkinderen zal bepalen hoelang ze in de geschiedenis bewaard blijven en wat ze hebben achter gelaten. Voor mij hebben ze een grote erfenis achter gelaten en is er veel te vertellen maar ook te doen. De manier waarop zij hun leven hebben geleefd is natuurlijk niet meer van deze tijd en we leven nu eenvoudigweg anders maar toch. De manier van omgaan met elkaar en het respect en de warmte voor een ander zal ik niet vergeten en op het moment dat ze alweer drie en zes jaar er niet meer zijn leek het me gepast om ter gelegenheid van dit fictieve jubileum er iets over te schrijven.

Ontdekkingsreis

Deze week een korte vakantie; kort omdat deze werkgever een methode hanteert die waarschijnlijk naar de letter van de CAO wel kloppen maar voor het gevoel raar blijven. Zo heb ik een week vakantie maar het weekend ervoor of erna wordt ingepland om te werken. Blijven dus over 7 dagen waarin je mag bijkomen, even vakantie mag hebben maar natuurlijk maar moeilijk los komt van de dagelijkse werkwerkelijkheid. Toevallig hebben we deze week onze kleinkinderen drie dagen dus hebben we onze vakantie de afgelopen vier dagen heftig gevierd.  Niet dat we er iets aan kunnen doen maar we hebben genoten van mooi weer, wat een mazzel, en een paar mooie autoritten die ons meest naar het Veluwemeer en omgeving lokten. Met een prachtig en rustig vriesweertje was het heerlijk en zijn we weer eens in stukken geweest die ons in het geheel niet bekend voorkwamen. Dat is altijd het mooiste, op plekken komen waar het mooi is en je nog nooit geweest bent. Op een ontdekkingsreis in eigen land waar we toch weer een aantal plekken gescoord hebben waar we nog weer naar teruggaan; in de lente, de zomer en de herfst vermoed ik zo. Het heerlijke van het uitgaan is dat je even buiten de eigen dagelijkse werkelijkheid bent; even erop uit en de gedachten verzetten met andere omgevingen en indrukken. Toch zie je ook parallellen want we reden op een snelweg, richting een eerste bestemming, en zo opeens leek het wel of we op een snelweg in Duitsland reden. Glooiend landschap en een snelweg welke door een dal ging, dus dalen en stijgen, met de lucht in de achtergrond maakte dat gevoel compleet. De enorme hoeveelheid buitenlandse kentekens waarvan de meesten pl (Polen) voerden ( met wel heel Nederlandse firmanamen) maakten die indruk nog sterker. Het draagt voor ons bij aan een compleet vakantiegevoel en dat was gewoon heerlijk. Grappig is overigens nog te melden dat we ons deze dagen hebben laten leiden door Google Maps. Op de overbekende site waarneming.nl worden plekken waar vogels worden waargenomen aan gegeven door een link naar Google Maps en via de telefoon komt die tot ons via een vrouwelijke stem. Soms doet ze wat Belgisch aan maar ook is het af en toe verrassend wat deze dame weet te vertellen. Zo wonen we in de buurt van een straat die Bernstein heet, gewoon op zijn Nederlands uitgesproken maar de dame maakt er "Burnstien", op zijn Engels dus, van. Lachen in de auto dat begrijpt u en zo werden wat meer straatnamen op die manier uitgesproken, tot ons grote genoegen. Genoegen leverde ook het fotograferen op waarbij het andere Klinkertje een paar mooie foto's van verschillende vogels heeft gemaakt maar ook een paar hele mooie landschapsfoto's.

Te Laat

Opeens lijkt iedereen wakker in onze club; mensen waar je anders niets van hoort of ziet beginnen het andere Klinkertje op de een of andere manier op de sociale media te volgen. Zo gaat dat tegenwoordig natuurlijk, je bent populair als je genoeg like's en hits hebt. Dat bepaalt in belangrijke mate je invloed die je kan uitoefenen op bepaalde zaken. Zo is, de tot een farce geworden lijsttrekkersverkiezing van onze club, een aanleiding om eens flink te toeteren in de media. Dan gaat het vooral over dingen die anders moeten en soms durven ze te zeggen dat het linkser moet, jawel. Het hoge woord is eruit; het moet linkser. Nou dames en heren; het kan bijna alleen maar linkser want u bevindt zich zover naar rechts dat elke beweging bijna automatisch links inhoudt. Nog even over die lijsttrekkersverkiezing; het is kiezen tussen weinig of niets, tussen Jut of Jul, Plien of Bianca, Bassie of Adriaan en zo kan ik wel even doorgaan. Het verschil is miniem en beiden zijn verantwoordelijk voor het huidige beleid, en dan moet het linkser? Dat gaat zeker niet gebeuren met deze heren die het dualisme niet hebben uitgevonden. Moeizaam wordt het voor onze club denk ik, de komende verkiezingen gaan verloren en we moeten weer van de kiezer leren, of de kiezer heeft ons niet begrepen. We zullen zien wat de smoezenmachine nu weer gaat ophoesten om de nederlaag zo beperkt mogelijk te laten lijken. De club is in zichzelf gekeerd en laat dat zien door Amsterdam de gelegenheid te geven maar twee kandidaat lijsttrekkers naar voren te laten schuiven die de bestuurlijke ballotagecommissie die het hoofdbestuur ineens blijkt te zijn, goed genoeg vindt. Andere kandidaten worden meer of minder opvallend aan de kant geschoven omdat ze in de ogen van de ballotagecommissie niet aan de eisen voldoen die vast ooit eens ergens in een congres zijn vastgelegd maar waarvan niemand, op dat moment, de importantie heeft in gezien, behalve de ballotagecommissie uiteraard. Het gaat de club zwaar opbreken vrees ik en misschien is dat maar goed ook; dat de boze witte en ontevreden man in de club een revolutie mag veroorzaken, al zal die te laat komen. De revolutie komt, als ie komt, te laat.

Kernkop

Het Amerikaanse volk heeft gesproken en in haar rare systeem gekozen voor een man die ik eerder al als wereldhofnar heb bestempeld. Het rare systeem met de kiesmannen komt de democraten opnieuw duur te staan.In, wat hun de Popular Vote noemen, staat Clinton een 200000 stemmen voor op de "Republikeinse" tegenstander. Het Republikeins tussen aanhalingstekens want het Republikeinse kamp is ook niet erg verzot op hun kandidaat waar een flink aantal invloedrijke aanhangers van deze partij hebben laten weten niet te stemmen op de man die de volgende president van de USA gaat worden. Hij kreeg wel de steun van de KKK wat alweer te denken geeft, een gevaarlijke tijd gaan we tegemoet, dat kun je nu al zeggen. Nu is het zo dat er een procedure is waarin een president afgezet kan worden en er wordt al gespeculeerd dat dit de route zal zijn van de Republikeinse Partij die nu overal heerst; in het Congres, de Senaat en op het Witte Huis. Bij een paar snelle blunders van de "new Kid in Town" zullen ze die procedure wellicht snel opstarten krijgen we een andere, maar wel politiek geschoolde, meneer terug. Toch een echte Republikein in het witte Huis, dat zal de gedachte zijn. Nu was ik van plan om er niets over te schrijven want dat gebeurd al genoeg tot gisteravond PvdA 's eigen kernkop (Samson) bij Pauw verscheen en daar de uitslag ging analyseren. Hij oreerde er weer flink op los; de Amerikanen die op de toekomstige president hebben gestemd; arme witte mannen zonder toekomstperspectief in verpauperde omstandigheden tsja die heb je bij ons niet. De Nederlander is er financieel 20% op vooruit gegaan zo is zijn stelling. Dat was het moment dat er opnieuw iets knapte en ik me weer zo in de steek gelaten voel door deze partij die werkelijk geen idee meer heeft hoe de inkomensverhoudingen in Nederland zijn en alle gevolgen die dat mee brengt worden zo onder tafel gekletst. Dat Wilders inmiddels aankoerst op een monsterwinst in de komende verkiezingen, nee daar gelooft hij niets van maar ik inmiddels zoveel te meer. Ik krijg er, zoals de Be lgen noemen, enorme schrik van. Peilingen zijn volstrekt niet te vertrouwen en de winst van Wilders gaat veel hoger uitkomen als nu beweerd wordt. Natuurlijk hoop ik dat ik zwaar ongelijk heb maar over een jaar konden we wel eens opgescheept zitten met een minister president die de onderbuikgevoelens van de Nederlander heeft gekanaliseerd en het establishment heeft er geen antwoord op. Klinkt u bekend in de oren of niet want zo wordt er ook al een dag lang geanalyseerd in de USA en zo zal er op 16 maart en de dagen erna geanalyseerd worden op de Nederlandse TV. Hoe heeft het kunnen gebeuren? Wilders als premier wordt een farce, een ongelofelijke sof die namens ons in binnen- en buitenland een tragie-komische act gaat worden. Dat allemaal omdat het de gemiddelde Nederlander misschien net redelijk gaat maar de grote groepen eronder hebben moeite om het hoofd boven water te houden, komen moeilijk aan fatsoenlijk betaald werk en hebben geen beeld van de toekomst door de liberale koers van de laatste periode. Hou ik nog wel recht op een AOW, wanneer kan ik eigenlijk met pensioen, krijg ik wel zorg als ik dat nodig heb, kan ik de ziektekostenverzekering en de eigen bijdrage blijven betalen, kunnen mijn kinderen nog wel studeren als ze dat willen, en zo kan ik doorgaan met een lange lijst waar aan het einde staat; hou ik nog geld over aan het einde van de maand. Dat zijn dagelijkse zorgen voor mensen en niet alleen tijdens campagnes en als dan voor die kernkop het uitgangspunt is dat " de Nederlander" er 20% op vooruit is gegaan gaat het zwaar mis. Voor het politiek establishment inclusief de SP en alles wat zich links of midden noemt. Hopelijk overdrijf ik hier enorm en zal de uitkomst heel anders zijn maar ik vrees met grote vreze.

Komende week

Het beloofd een spannend weekje te worden waarin bekend wie de nieuwe president van de USA gaat worden. De man met het haar waarover ik al eens een Blog schreef of de vrouw van. Er zijn nog wat meer keuzes maar die spelen tot nu toe een ondergeschikte rol, zo lijkt het. Hopelijk gaan we niet weer zo'n gedoe krijgen als destijds met Al Gore en Bush jr. Niet aan denken maar er schijnen nog veel meer gevaren te loeren als een internet-aanval op de Amerikaanse systemen die de resultaten moeten gaan beheren. Nu is zo ongeveer iedereen in Nederland op de hand van Clinton omdat de andere belangrijke kandidaat echt niet van deze wereld is. Zo zelfingenomen en arrogant heb ik iemand nog maar zelden zien optreden en ondanks alle klassieke  campagnefouten en ongelofelijke missers doet hij nog mee in de race omdat Clinton haar mail niet op correcte wijze heeft afgehandeld en misschien staatsgeheime feiten via onbeveiligde servers heeft door gegeven. Hoewel dat niet eens zeker is en er al eerder onderzoek plaats vond dacht de Republikeinse directeur van FBI blijkbaar dat het beter zou zijn als de man met het haar de leider van dat land wordt dan de vrouw van. Die liet op een, voor Clinton niet slechter te bedenken moment, weten opnieuw een onderzoek te doen naar Clinton. Nu ben ik van beiden niet erg gecharmeerd maar een van beiden zal het worden en dan toch liever maar Clinton dan een nieuwe wereldhofnar. Anders kan ik deze man niet zien; door zijn zaakjes heel rijk geworden en daardoor onhandelbaar. Het sprookje van de nieuwe kleren van Donald zou hier erg van toepassing zijn. Clinton daarentegen zal de boel niet laten aanbranden maar of het een echt succes wordt? Eerst maar zien dat ze gekozen wordt en dan hebben we een First Husband of zo iets? Het wordt wel spannend, zoveel is zeker.

Basel

Vaak doe ik het niet maar het artikel is wel zo accuraat dat ik er niets aan toe te voegen heb. Wij, Annelies, Lianne en ik, waren er ook, die dag in Basel en kort bij deze brand, op nog geen 5 kilometer hemelsbreed. Gek genoeg is het nog steeds dichtbij als ik de tekst weer lees en de foto's en het filmpje kijk.

http://likemag.com/de/das-inferno-von-schweizerhalle-30-jahrestag/235841 

Paarse Krokodil

Heb je dat ook weleens? Dat je jezelf niet kan concentreren op een ding. Dat je met van alles en nog wat

tegelijk maar half bezig bent. Dat er zoveel dingen zijn die je interesseren dat 24 uur in een dag volstrekt onvoldoende zijn. Zoals u heeft kunnen lezen zijn we op zoek naar een nieuwe auto en dat kost veel tijd, fysiek en in je hoofd. We weten ongeveer wel wat het worden moet maar dan passend maken bij de portemonnee en het idee hebben dat je er even mee vooruit kunt. Lastig hoor en soms klik ik gaspedaal.nl weg en ben met iets anders bezig. Zo kwam er deze week een update van Apple Sierra en daarin stond vermeld een verbeterde compatibiliteit met MS Office. Nu heb ik Outlook altijd al een prachtig programma gevonden en dus leefde er eens hoop dat de agenda van Outlook weer met iCloud zou gaan werken. Dus Outlook weer aangezet en geprobeerd het weer werkend te maken maar helaas pindakaas; het lukt wederom niet. Ook niet door een verbinding met Apple mail en nog een andere optie was om het via de Google agenda te proberen, allemaal zonder het gewenste resultaat en uiteindelijk Outlook weer in de ijskast gezet. Maar een tijd wat het kost om alles weer operationeel te krijgen en alle opties weer na te lopen om vervolgens te constateren dat het allemaal niet heeft gewerkt. De verbeterde comptabiliteit waar Sierra het over had ligt op een ander vlak maar beslist niet in de agenda van Outlook.Jammer dus en weer heel wat uurtjes verloren gegaan waarin ik ook had kunnen Bloggen maar goed. Daarnaast natuurlijk nog de hele tijd weer kijken naar auto's om vervolgens nog bezig te zijn met het regelen van allerlei afspraken die voor mij belangrijk zijn. Waar ik soms ook een beetje druk mee was is het ergeren aan anderen, vooral in de sectie Paarse Krokodillen. Zo ben ik in het verleden een paar keer bij de dermatoloog geweest voor het verwijderen van wat plekjes, niets aan de hand en iedereen gelukkig zodat bij het afscheid de dermatologe tegen mij vertelde dat als er binnen een jaar of twee drie er weer wat zou zijn ik direct een afspraak kon maken. Nu is er weer een plekje waarvan ik graag wil dat zij er naar kijkt en bel dus de poli; het was meer dan vier jaar geleden, in 2012, en ik moest eerst bij de huisarts een verwijzing halen. De huisarts gebeld en meegedeeld dat het door de tijdsduur nodig is dat ik een nieuwe verwijzing krijg. Nou zegt de assistente; misschien dat de dokter er zelf naar wil kijken. Is het hetzelfde soort plekje en omdat ik geen zin heb in allerlei uitleg te geven aan de assistente zeg ik; precies hetzelfde. Nou ze zou het aan de dokter voorleggen en als ik niets hoorde dan kwam er een afspraak thuis. Tussen de middag wordt ik gebeld door de assistente; de dokter wil toch graag zelf even kijken. Alsjeblieft zeg, maar onverbiddelijk moet dat toch gebeuren en daar gaat weer een dag verloren omdat een huisarts eerst wil kijken naar een plekje voordat hij een verwijzing wil geven. Nu hoef ik u de ziektegeschiedenis van mezelf en de familie niet hier te vertellen maar laten we het erop houden dat aandacht van een dermatoloog wel aangewezen is. Daar erger ik mij dus aan dat ik volkomen onnodig bij een huisarts op de thee moet die, als hij even de brieven had gelezen, beter kan weten. Goed de afdeling Paarse Krokodillen dus en dat alleen van vandaag hoor. Verder gaat het heel goed met me, zo zelfs dat ik een Blog schrijf over dingen die me bezig houden. Blijkbaar worden mijn schrijfsels ook nog gemist want een vage kennis appte me gisteravond zeer laat met de vraag of ik geen tijd heb om te Bloggen; voldoende antwoord zo?

Einde

Het einde komt in zicht; in ieder geval merk ik dat het schrijven van Blogs op het moment mij geen energie oplevert maar kost en dat kan niet de bedoeling zijn. Blijkbaar maak ik te weinig mee of windt me te weinig op om over te schrijven. Stoppen met het schrijven zal er waarschijnlijk niet van komen maar ik zal alleen schrijven als ik het echt nodig vind. Het einde, als titel van deze blog, is dus niet definitief maar heeft meer betrekking op het volgende.

Sinds bijna negen jaren rijden we dezelfde auto; een mooie VW Touran. Wat waren we, en in ieder geval uw schrijven, trots op de auto. Nog nooit zo'n luxe auto gehad en ook nog nooit zoveel betaald voor een tweedehands auto. Van het bouwjaar 2004 en 130000 km op de teller hetgeen voor een diesel een peulenschil is. Gekocht en met heel veel plezier en comfort in gereden. De laatste jaren ging het echter wel wat bergafwaarts met de auto en het comfort nam duidelijk wel af. Veel meer rammelen en suizen, de vering werd wat minder en er waren gebreken aan de verwarming en nog zo meer. Nu heeft de monteur deze week uitgelegd dat er veel aan gaat mankeren en dat we nog wel even door kunnen rijden maar dat het verstandig is om naar een ander uit te kijken. En hoezeer het ons ook spijt maar na negen jaren en zo'n 200000 km van de auto te hebben genoten gaat deze wel weg. 318000 km staat er op de teller en dat is respectabel maar iemand anders zal er nog wat geld in moeten steken om in de toekomst nog wat mooie km te rijden met onze auto. Moet je daar nu rouwig om zijn; dat weet ik niet. Met deze auto hebben we toch een andere band dan met anderen. We hebben een Golf gehad; ook een diesel waar we zo'n 260000 km mee gereden hebben en die ging zonder mankeren de deur uit. Blij waren we eigenlijk en dat gevoel hebben we nu zeker niet. Jammer maar het is niet anders en als we straks weer door plaatsen rijden waar we eerder met de Touran gereden hebben zullen we nog aan deze auto denken. Misschien zelfs wel tegen elkaar zeggen; het was een fijne auto, het was ons praathuis maar toch blij dat we de stap gezet hebben; we houden u op de hoogte. Dat dan wel weer.

Onmogelijk weer

En zo was het na de dertig graden van een aantal terug ineens een stuk kouder. Na een start om 7u met +2 graden een goed uur later was het ineens eronder. Duurde overigens niet lang maar toch. Het weer is een factor van belang en dat weten we maar al te goed in Nederland. Nu is het weer een beetje op hol en wordt het nog belangrijker; het wordt in zijn algemeenheid warmer maar dat merken we dan weer niet altijd.

Sorry

Door alle drukte kom ik niet aan u toe. Mijn maatje komt aandacht tekort van mijn kant. Voor deze affectieve verwaarlozing heb ik me al verontschuldigd toch voelt dat niet goed. Natuurlijk heb ik alle excuses en laat mijn energiemeter niet veel meer toe dan ik op het moment doe. Daarbij nog een sluimerend griepje met een onwillige kies die af en toe opspeelt en daarmee heb ik genoeg om aan te voeren dat ik zo weinig tijd heb voor mijn omgeving. In de kleine familiekring ben ik druk maar daarbuiten is het knudde en dat spijt mij zo dat ik er nu maar een schrijfsel aan waag, met muziek op de koptelefoon aan. Als ik al niet erg betrokken ben bij mijn lieve vrienden en kennissen dan begrijpt u wel dat de buitenwereld daarom heen volledig aan me voorbij gaat. Gelukkig is het van tijdelijke aard en dan kunnen we weer wat tijd aan andere dingen besteden. Voor het eerst in jaren heb ik deze week een vergadering, jawel die moest er even bij tussen. Daarnaast werd ik deze week nog gevraagd voor een bestuurlijke functie waar ik nog even over na wil denken. Wat dat betreft is het na twee en een half jaar misschien wel tijd om weer eens wat te gaan doen op bestuurlijk vlak. Zonde werd mij toegevoegd dat je jouw bestuurlijke ervaring niet gebruikt. Daarover ga ik even nadenken; sorry

Circus

Het theater van de lach was vroeger een bekend fenomeen en leeftijdsgenoten kennen het nog

wel. John Lanting had dat theater en daaraan gekoppeld kwamen een hoop zogenaamd leuke mensen waarvan eigenlijk alleen André van Duin overleefd heeft en na leuke en minder leuke periodes nog gewaardeerd wordt. Nu zijn er al veel oude theatermakers overleden en van sommige weet ik niet eens of ze nog leven. Henk Elsink, Paul van Vliet, Toon Hermans, Piet Bambergen en ga zo maar door. Een lange lijst die hun succes vooral te danken hadden aan de beperktheid van die tijd op tv gebied. We hadden thuis vijf zenders en dat kwam omdat wij in het Oosten van het land nog drie Duitse zenders hadden. In het Westen was dat al heel anders. Daar is overigens nog een theater van de lach gevestigd; aan het Binnenhof en omringende burelen. Wat een gedoe daar en dat in aanloop naar de verkiezingen van volgend voorjaar zijn de campagnes al vroeg gestart. Lichtgewicht Rutte valt direct uit zijn rol van minister president en begint groepen en groepjes weg te zetten met mp onwaardige uitspraken op de tv. Dat gaat goed. Sommige commentaren roepen al dat Rutte Wilders light wil spelen. Dat zou hij niet moeten doen en merkwaardig genoeg zet de mp van de VVD, in zijn rol als lijsttrekker, niet in op het kabinetsresultaat. Als iemand van tenminste een andere partij roep ik dan de VVD zich toch echt niet hoef te schamen voor wat zij met haar politieke agenda bereikt heeft. Hoe dat voor andere gaat weet ik niet maar voor mij heeft de VVD keurig haar liberale agenda uitgevoerd in deze kabinetsperiode. Niet dat het mijn agenda is want die andere partij in dit kabinet heeft een beschamende rol gespeeld in mijn ogen althans. Direct na het bekend worden van het onderhandelingsresultaat waarin de inkomensafhankelijke zorgverzekering was opgenomen begon het geloei van de VVD achterban. Gevolg is dat een van de belangrijkste resultaten van dat onderhandelingsresultaat als onverkoopbaar aan de VVD aanhang werd terug gegeven. Die andere partij in dat kabinet had direct moeten zeggen dat dan alles weer onderhandelbaar was; stikken of slikken; of wat dan ook. Getrouw haar slappe, semi-liberale, leiders gaf de partij toe en weg was een van de grondslagen waarom we aan dat kabinet hadden kunnen beginnen. Over alle andere foute grondslagen en afspraken (althans in mijn ogen) in dit kabinet zal ik het niet hebben maar die eerste druppel had direct de laatste moeten zijn. En nu wordt vandaag bekend dat de hartcentra hun taak bijna niet aankunnen omdat er te weinig hoog geschoolde verpleegkundigen rondlopen op de cardiologische afdelingen. Kijk dat is nu het theater van de lach met een grote traan. Volledig los van de werkelijkheid van alledag worden beslissingen genomen in het theater van de lach waar zelfs John Lanting niet om  had kunnen lachen. 

Houden van

Het is alweer even geleden en in de tussentijd is er van alles gebeurd zoals in elk mensenleven. Belangrijk en minder belangrijk tot bijna onbeduidend gebeurtenissen die je leven maken tot het leven wat je leidt. Zoals ik al wel eerder betoogd heb is het belang en het welbevinden van je eigen familie een van de belangrijkste dingen. Alles wat een kringel in een rimpelloze vijver veroorzaakt heeft de neiging om bij het andere Klinkertje en uw schrijver te verworden tot een hele grote kringel. Alles wat er in onze stam van de familie gebeurd heeft groot effect op onszelf en er gebeurde genoeg. Het zijn dan ook zware dagen voor ons maar ook weer dagen die een nieuwe en andere toekomst aankondigen dan eerder gedacht. Is dat vervelend of slecht; nou nee niet per sé. Het vinden van een nieuwe werkelijkheid is soms wel pijnlijk, soms ook verwarren maar in het vaste idee dat het voor alle kanten een verbetering wordt met de voorgaande situatie is het uiteindelijk prima. Er gebeurde natuurlijk nog veel meer en soms gaat dat bijna onbedacht of in jezelf en wordt de herinnering niet meer gedeeld met elkaar. Zo was onlangs de sterfdag van mijn vader en die dag gleed eigenlijk zomaar voorbij tot het andere Klinkertje er in de loop van de dag toch een opmerking over maakte en dat is waarover het allemaal gaat. We geven om elkaar en houden van elkaar. Natuurlijk zeg ik dat ook veel te weinig maar ik denk altijd maar dat zoiets niet gezegd hoeft te worden maar dat je naasten dat weten en voelen. Dat lijkt toch vanzelfsprekend maar is het niet, dat hebben we wel gemerkt in de afgelopen tijd; zo af en toe tegen elkaar zeggen helpt, net als even denken aan een bijzonder moment voor de ander.