Coalitie en meer

Na de gemeenteraadsverkiezingen in Brummen heeft inmiddels een gesprek plaats gehad met alle partijen over hoe het nu verder moet gaan. Dat is een soort rituele dans die moet worden uitgevoerd, al was het maar voor de bühne. Dat is ook prima hoor, zo hoort het ook om in de openheid te kennen te geven hoe de grootste vind dat het verder moet. Nu is mijn oude leermeester aan gezocht als de wegbereider naar een nieuw college en dus heeft zijn ( en mijn) Partij goede hoop dat die voorbereidingen zullen leiden naar een nieuwe coalitie die waar zijn ( en mijn) partij inpast. Of dat zo vanzelfsprekend is weet ik niet, het komt vaak niet op de inhoud aan maar op de poppetjes. Kunnen ze met elkaar, hebben ze er vertrouwen in, wordt er voldoende chemie gevoeld in de onderlinge verhoudingen tussen personen en partijen. Zo zijn er een aantal mensen al jaren op hun post en u weet dat de houdbaarheid van bestuurders en politici gebonden is aan data. Zo is Rutte in Den Haag een jaar of tien minister president en "ze" zeggen dat hij langzaam over zijn houdbaarheidsdatum heen gaat. Dat geldt overigens ook voor iemand als Pechtold en zijn politieke "vriend" Wilders die al over de data heen zijn, en je ziet dat hun momentum geweest is. Er is geen chemie meer met de kiezers alleen, voor hen te hopen, met hun achterban, de leden. Tot zover Den Haag Vandaag en terug naar de Brummense werkelijkheid waar we nog nooit een wethouder hebben gehad die, in de recente geschiedenis, vier periodes wethouder is geweest, en vermoedelijk een precedent schept omdat het motto altijd is geweest; twee periodes, alleen als het noodzakelijk is drie. Die blijkbare kandidaat zou het niet moeten willen en zijn momentum, nou daarover heb ik u al onderhouden. Erger nog dan dat is dat er een coalitie van vier partijen dreigt te ontstaan die twee kleine partijen weliswaar de gelegenheid gaat bieden fors uit de hoek te komen qua oppositie maar een vruchteloze politieke periode tegemoet gaan. Of de democratie daarmee gediend zal zijn is de vraag. Bovendien betekent vier partijen ook tenminste vier wethouders en dat hebben we uit een eerdere periode bemerkt is ook ruim bemeten. Niet doen dus allemaal en laten de winnaars van de laatste verkiezingen de boel eens goed opschudden en van gebaande paden afwijken. Rust roest.

Lokale pers

Gisteravond de uitslagen van de gemeenteraadsverkiezingen met andere ogen gevolgd. Nou andere ogen; het is meer dezelfde ogen maar ze zien wat anders. Anders altijd met een gekleurde blik en die kleur verloochend zich nooit maar door de positie in het spel wat democratie heet wel een andere ervaring. Vooral bezig met maken van een live programma, Veluwezoom's trots; Nieuw Brummens Peil. Dan
ben je anders bezig met een programma; het moet leuk en informatief blijven, de items niet te lang of te kort. Letten op de inhoud, op de presentatoren, de techniek en de muziek, kortom; erg leuk om te doen. Anders zou ik me er niet mee bezig houden maar politiek is toch een vak apart met veel vakjargon. Andere ogen ook omdat onze middelste dochter op de kieslijst stond en dat maakt de keus in het stemhokje zeer eenvoudig als u begrijpt wat ik bedoel. Vreemd was het voor mij want sinds lange tijd geen directe bemoeienis meer met de verkiezingen, maar wel heerlijk op afstand en laten anderen het maar doen. Die opwinding, spanning, inspanning, geluksgevoel of teleurstelling laat ik deze keer aan me voorbij gaan. De lijstrekkers hoor ik vervolgens hetzelfde, het voorspelbare zeggen op de vragen, met onderscheidelijke tongval en worden maar inhoudelijk gelijk. We gaan de uitslagen wegen en zien wie met wie gaat en wie met wie wil en kan. Geen uitsluitingen tot op dit moment maar wat niet is kan komen niet waar. Nadat deze laatste weken voor de dames en heren politici echt tot een hele zware periode heeft gemaakt is het na vanavond, want zo hebben ze besloten; we gaan vanavond gezellig nog over een paar zwaarwegende onderwerpen vergaderen en besluiten, een periode van relatieve rust die intreedt. Op 29 maart zullen de nieuw- en oudbakken raadsleden worden geïnstalleerd en hebben op de achtergrond de verkennende gesprekken een aanvang genomen. In april begint het echte nieuwe seizoen weer en nadat een college- en of bestuursprogramma door partijen is omarmd komen we terug met nieuwe afleveringen van Nieuw Brummens Peil. Zodat de lokale pers, waar wij als RTV Veluwezoom een exponent van zijn, kritisch over de nieuwe verhoudingen in gesprek gaan met iedereen die bemoeienis heeft of voelt met de lokale politiek in Brummen. Wij kijken uit naar dat moment waar mooie gesprekken zich afwisselen met kwaliteitsmuziek, tot dan.

Bestuurlijk eind

In een vorig Blog vertelde ik een aantal zaken met u te willen bespreken en ik ben niet verder gekomen dan één en dat was het leuke. Er zijn een paar andere dingen waar ik wat over wil melden. Dat is natuurlijk de politiek en omdat we richting de gemeenteraadsverkiezingen gaan is er wel wat te melden.
Er zijn gewoontes in bestuurlijk Nederland en die lijken in de gemeente waar ik woon nu met voeten getreden. De mores staan onder hevige druk. Daarop verschijnt nu ook commentaar en waarop dan vraagt u zich als argeloze lezer wellicht af. Het gaat in dit geval om een complex bestemmingsplan, groot en er gaat veel geld in om. Er zijn ook heel veel partijen bij betrokken en de complexiteit maakt dat het plan telkens in de behandeling in de raad is op geschoven. Soms in hun lange termijnagenda en soms doordat het college de behandeling in de raad uitstelde omdat er telkens weer nieuwe aspecten opdoken die ook om een antwoord vroegen. Nu zijn we in de slotfase van de behandeling en blijkt dat de strategie om door en op te schuiven zijn vruchten gaat afwerpen want de raad is nu zo onder druk gezet dat zij het gevoel heeft dat er nu besloten moet worden. Dat is natuurlijk nonsens want als het in de planning van de raad, de ambtenaren, dan wel het college, beter had gepast dat het in mei van dit jaar behandeld zou worden was het op dat tijdstip behandeld. De verkiezingen liggen dwars en zijn leidend ( of is het in dit geval lijdend) en het college wil blijkbaar voor de verkiezingen een kogel door de kerk en voert de druk op met oneigenlijke argumenten; het moet nu anders ligt het vier jaar stil en gebeurd er niets in ons dorp. Bovendien, en dat is wat mij betreft nog ernstiger is er een grove schending van de mores want met dit plan leggen ze een volgende raad en college een erfenis op, zowel ruimtelijk als financieel. Dat noemen we in gewoon Nederlands; over je bestuurlijke graf willen regeren en dat moet je niet willen, zo was tot nu toe het devies. Blijkbaar zijn er zulke grote belangen mee gemoeid, die niets met een bestemmingsplan van doen hebben dat voor deze werkwijze is gekozen, dan wel dat men het zich heeft laten opdringen. Over je bestuurlijke graf heen willen regeren, en zeker op dit tijdstip; zes dagen voor de gemeenteraadsverkiezingen, is geen gewoonte geweest in deze gemeente en met die gewoonte gaat gebroken worden. Ongetwijfeld onder de noemer dat het te belangrijk is en dat het nu moet gebeuren, maar voor wie en waarom wordt maar niet duidelijk genoeg. In de voorgaande teksten heb ik getracht om die zienswijze in te brengen dat snelheid een zelf gekozen wapen van het college is en, wat mij betreft; onnodig, onwenselijk, onaf en ongecultiveerd.

Pauze

Daar was ik weer sinds de vier Kerstdagen van 2017 heb ik mezelf in de pauzestand gezet. Vooral doordat ik voor mezelf even een rustpauze wilde inlassen, even niets schrijven. Vooral ook omdat ik het gevoel had dat op dat moment alles gezegd en geschreven was. Het was een mooie afsluiting van een toch al niet zo productief jaar en soms moet je het dan gewoon los laten. Niet meer aan denken en pas weer beginnen als het gevoel er weer is dat er geschreven moet worden. Is er dan niets gebeurd in 2½ maand tijd, dat bestaat toch niet en het is ook niet zo. Genoeg gebeurd en dat is ook een reden om de figuurlijke pen op te pakken en wat van de gedachten over bepaalde zaken aan het zwart en wit toe te vertrouwen. Laat ik met leukste beginnen en dat is onze laatste vakantie, een mooie en zeer koude week was het qua weer. Door toeval had ik zowel voor als na de week het weekend vrij en dat gaf echt een vrij gevoel. Tijd om uit te waaien en daar zijn we direct de eerste zaterdag van de vakantie mee begonnen. Het andere Klinkertje wilde graag een zwartkeellijster op de foto, bijzonder zeldzame vogel die al een paar weken zijn domicilie had gekozen in Scheemda. Daar rijd je dus niet zo even naar toe en dus werd een hele dag gepland om er te komen en weer huiswaarts te gaan. Zoals bekend rijden we vooral over 60 of 80 km wegen en dat brengt met zich mee dat je even onderweg bent. Nu gingen we toch Noordwaarts en was de suggestie al snel gedaan om dan de "oude route" aan te houden. Dat wil zeggen over Deventer, Raalte, Ommen, Hardenberg, Coevorden en vandaar over Dalen, Sleen naar Emmen en dan via Klijndijk naar Valthermond rijden. Dat hebben we dan ook gedaan, erg leuk en op sommige plekken was het onherkenbaar en op andere leek de tijd te hebben stil gestaan. Prachtige esdorpen zijn het toch. In Valthermond aangekomen direct een aangename verrassing voor het andere Klinkertje want er stonden varkens in een grote groenstrook als bestrijdingsmiddel tegen berenklauwen. In Oosterbeek zijn ze ooit gebruikt voor de Japanse duizendknoop, nuttig dus maar ook zeer vermakelijk. De weg vervolgend komen we nog een keer varkens tegen die gewoon op een akker lopen, ook in Valthermond, prachtig. Daarna toch gauw nog even kijken, we zijn er toch in de Roelof Tuinstraat die overgaat in de Vurenlaan. Tot onze verbijstering zien we dat er nog twee seniorenwoningen staan, nummer 22 en 24 staan nog net overeind voordat ze volgende week ten prooi vallen aan de sloophamer. De hele straat is bijna leeg gemaakt en waarom is me een raadsel. Zijn er geen senioren meer in Valthermond? We rijden een klein stukje verder en zien dat de Vurenlaan ook gesloopt wordt. Wonderlijk genoeg en een beetje overrompeld door de sloop van deze hele buurt is het huis van tante Grietje en ome Pieter nog bewoond, als enige in het hele complex waar verdere geen levende ziel meer wont. Het maakt een desolate indruk en enigszins onthutst rijden we ver richting Musselkanaal waarbij ik, in deze stemming verkerend, vergeet om op het Noorderdiep te kijken of die woningen er nog wel staan. Het Noorden heeft ineens een hele andere inhoud gekregen want hoewel het maar stenen zijn maakt het wel indruk dat alle plekken waar je als kind naar toe ging aan de slopershamer niet lijken te ontkomen. Verder rijdend gaan we binnendoor naar Scheemda en daar kan het andere Klinkertje haar foto's maken bij een onbekende heer in de tuin die vraagt hoe ze hier is
gekomen. Het andere Klinkertje legt het kort uit aan de vriendelijke heer die de achternaam horend vraagt om mij op te halen, ik wacht, met Ülli, doorgaans even in de auto tot de foto gemaakt is. Nu dus op gehaald en man maakt even een praatje over onze achternaam, over Eerbeek en hij vind het allemaal prachtig. Ook het vele bezoek in zijn achtertuin zal hij gaan missen als de vogel een keer gevlogen is Goed, de foto is gemaakt en nu. We zijn verder getrokken door Groningen naar plaatsen waar ik ook nog nooit geweest was en eindigend in Nieuwe Statenzijl op de grens van Nederland en Duitsland in het meest Noordelijke puntje van onze landsgrens met onze buren. Kijkend over de Dollard, en Duitsland ( Emden) inkijkend, een prachtig gezicht want de sluis is gelegen in een natuurgebied. Koud was het wel en op de dijk staande was het een gevoelstemperatuur van -15 graden maar fantastisch om mee te maken. In de zomer gaan we zeker weer kijken hoe het gebied er dan bij staat.

4 Kerstdagen

We zijn gearriveerd op de 24e december 2017 en dit is een zondag. de komende dagen raken we vast nog wel een aantal keren in de knoop met de dagen want dit is de eerste van 4 Kerstdagen. Al jaren is het de gewoonte om 27 december te bombarderen tot 3e Kerstdag, iedereen weet dan welke dag je bedoelt. Nu hebben we de situatie die eens in de zoveel jaren voorkomt dat de 24e december de eerste dag is van het kerstweekend; 24, 25, 26 en 27 december zijn daarmee de dagen van de kerst dit jaar. In vroeger dagen was de kerst, met vier dagen een ramp maar tegenwoordig is dat nauwelijks meer een bezwaar noemen hoewel daar wel verschillend over gedacht wordt. De zaterdag voor een dergelijk weekend, bijvoorbeeld zo’n veertig jaar terug, was rampzalig geweest. In die dagen brak er bijna paniek uit want je moest voor tenminste drie dagen eten in huis hebben, inclusief het eten voor het kerstdiner. een kerstdiner wat bij ons thuis steevast de eerste kerstdag werd gevierd want de tweede kerstdag gingen we naar het “Noorden”. Op die dag was mijn opoe jarig en dus gingen we in de Opel Rekord pll ( op de foto rechts nog net een stukje te zien) waarvan zowel de verwarming als de fan geen succes leken te zijn. Met vijf man erin was het een constant gevecht tegen de condens aan de binnenkant van de autoruiten. Eenmaal in de Symca 1000 werd het er niet beter op. Bovendien moesten we vanaf Coevorden een, nu toeristische, route volgen door de dorpen van de Oost Drenthe tot bij Emmen, dan Emmen door en een route die via Klijndijk en Valthe ons bracht waar we zijn moesten; Valthermond. Een veen-koloniaal dorp van ongeveer 10 kilometer lengte en waar halverwege we een dwarsweg in moesten om van  

het Zuiderdiep op het Noorderdiep te komen alwaar de finish lag van de reis. Maar daarbinnen was het wel lekker warm en de geur van de tussen de middag te nuttigen soep kwam je al tegemoet. Vlug wat te drinken en een stukje taart en dan naar familie in de buurt. Belangrijk omdat ze daar een kerstboom hadden met lampjes, en niet zo maar (elektrische) lampjes maar gekleurde. Dat was in een periode dat bij ons thuis de echte kaarsjes in de boom 1 of 2 werden aangestoken, met een emmer water ernaast, we mochten ook niet bewegen door de angst voor brand, Maar goed,in de tussentijd, daar in Noord-Oost Drenthe keek ik in de late middag circus Billy Smart, met lekker eten, warmte, gezelligheid en de sfeer is geschetst waarom ik nog steeds gekleurde lampjes in de kerstboom mooi vind. Het is niets anders dan nostalgie, ik weet het en ik hou ervan.

1e Sneeuw

Inmiddels halfweg december ontvangen we de eerste sneeuw wat direct leidt tot chaos en frustratie. Nu zijn in de loop van de ochtend een aantal mensen en scholen zo wijs om iedereen op tijd naar huis te sturen zo hebben we wel een hitteprotocol en ontberen we een koudeprotocol. Een betere naam schiet me zo even niet in de gedachten maar de achtergrond van de gedachte mag duidelijk zijn. Vanochtend was er een commentaartje op tv waarin het klip en klaar duidelijk wordt; in het weekend is het sneeuwpret ( voor diegenen die vrij zijn uiteraard) en op de eerste werkdag van de week, maandag, heet het overlast. Dat geeft maar aan waar het verschil ligt. We sturen nu van alles en iedereen op pad in een situatie die je op zijn minst overlast kan noemen. Een situatie welke mensen echt in gevaar brengt om reden van school en productie.  Nu valt aan sommige activiteiten niet te ontkomen, het zou goed zijn als daarover eens afspraken komen want, zo weten we inmiddels, de weersituaties gaan steeds extremer worden. In een Calvinistisch land als Nederland moet alles maar gewoon doorgaan en dat is eigenlijk niet meer goed te praten. In het, uit de EU uittredende UK zijn de scholen gewoon dicht vanwege de (verwachte) sneeuwval. Dat lijkt me een goede afspraak. Dan gaan we in Nederland die rare codes ook een echte betekenis geven, code geel is voor scholen thuis blijven, als voorbeeld. Code oranje; alleen bepaald vervoer nog de weg op ( melkophalers, levensmiddelen en ander strikt noodzakelijk vervoer) en de rest is verplicht een dag thuis. Code rood; alleen nog hulpverleners op de weg, personeel voor (thuis)zorginstellingen, politie, brandweer en ik vergeet er vast een paar; het gaat maar even om het idee. Dat zou nog eens duidelijkheid creëren en nu alleen nog een goed naam voor het plan.  Mijn voorstel wordt het Siberië protocol, lekker duidelijk.

Klusje

Sinds dit voorjaar heb ik er een klusje bij, een vraag die via een omweg aan mij gericht werd. Nu was ik al langzaam begonnen met wat bestuurlijk-achtige dingen te doen. Dit was echt een bestuurlijke taak en die met zich mee bracht dat ik in het bestuur van een stichting kwam, voor mij ook nieuw. Met die stichting ben ik veel drukker geworden dan eerst voor mogelijk gehouden. Waar gezegd werd dat een uurtje of twee per week voldoende zou zijn kost het me zeker een uur, en soms veel meer, per dag. De stichting in ernstige staat van ontbinding, vrijwilligers weg of met onduidelijke motivering en dan blijf je achter met de mensen die wel gemotiveerd zijn, en die maken werk van hun stichting. Zo heel langzamerhand klimmen we uit een dal; zowel financieel als organisatorisch. Dan merk ik ook pas hoe behulpzaam het is als je over een groot netwerk beschikt, en mensen kan aanspreken om dingen uit te voeren voor de stichting. Dan is er nog een ander fenomeen wat ik niet onbesproken kan laten; de gemeente is voor een groot deel, verplicht, financier van de stichting. Nu waait er in Den Haag een liberale wind die zegt dat groter beter en efficiënter is en dus moesten er stichtingen samen gaan of samen gaan werken.  Nu is dat in een wat meer oudere mannenwereld geen sinecure want door de wol geverfd weten we allemaal beter. De eerder bedoelde inkrimping van het aantal stichtingen is voorlopig van de baan. Het lijkt er zelfs op dat we stichting moeten continueren in een afgeslankte vorm waarbij vooral de lokale journalistiek een zware rol krijgt. Hoe dat gaat uitpakken is nog te onzeker om iets over te zeggen maar het spoort vooralsnog niet met het beeld zoals dat ontstaan is in de diverse gemeenten. Voor onszelf; we gaan ons best om een op de toekomst voorbereide organisatie neer te zetten. Een stichting die een taak moet gaan vervullen die anderen laten liggen. Hoogdravend wordt wel gezegd dat we een waarborg en waakhond moeten gaan vormen voor de lokale democratie bij gebrek aan anderen. Welke stichting bedoel ik toch? Een stichting met een inhoud waar ik totaal geen verstand van heb. Stichting RTV Veluwezoom in de gemeente Brummen, voorbereid op de toekomst.

Partij?

Nu en dan mis ik het wel, even zo de dingen van me afschrijven. Natuurlijk kan ik ook een dagboek beginnen want ik heb er nooit een gehad. Dat dan weer niet terwijl je daar meer in kan schrijven dan ik op dit podium. Hier moet je altijd schrijven met in je achterhoofd; kan dat wel in de openbaarheid. Of het nu om de politiek gaat of om meer persoonlijke dingen, altijd die afweging. De wereld gaat verder en wacht niet af tot ik eindelijk een beslissing heb genomen. Of ik zal schrijven over die man met het rare haar in de USA, over de man met het rare haar in Nederland die onverwacht veel concurrentie oploopt uit de zelfde rechtse hoek. Natuurlijk schrijf ik ook graag over de lokale politiek en die wordt in de komende periode wat dringender want we gaan weer richting gemeenteraadsverkiezingen. Moet ik nu de afweging maken of ik er wel of niet over schrijf en wat dan? Over mijn eigen club die eerder al eens herkende dat ik met bijna niet meer kan identificeren met die Partij. Met mij zijn er vermoedelijk veel meer mensen die de Partij niet meer herkennen, en dus, volgens de criticasters, achter zijn gebleven. Ze begrijpen de Partij niet meer en dat kun je natuurlijk met grootste gemak ook omdraaien en zeg ik dat de Partij zichzelf niet meer is. Dat kan ik ook makkelijk beweren, zoals ik al vaak heb gedaan, want de verkiezingen hebben dat uitgewezen. Er zijn heel veel kiezers die de Partij niet meer herkennen, is het dan alleen mijn visie op de Partij die maakt dat ik me vaak niet thuis bij de denkbeelden? Waarom dan toch nog bij die club? Waarschijnlijk worstel ik in dat op zicht met een soort gevoel van solidariteit; naar de lieve mensen die mij groot gebracht hebben met de denkbeelden die bij die Partij hoorden en zich daar, bijna, een leven lang voor ingezet hebben. Om dat te ontgroeien, en ik hoor dat bij meer mensen die in een zelfde positie verkeren, is moeilijk en geeft mijn geweten veel werk. Dan is er ook nog het andere dat er niet is. Buiten de Partij is er geen andere partij waarvan ik denk, dat past goed. Niet bij Groen Links en ook niet bij de SP, zeker niet de SP. Alleen al vanwege de partijstructuur en Groen Links is voor mij te elitair en in de sociaal economische paragraaf veel te behoudend. Want dat we uit de pas geschoten zijn mag duidelijk op dat punt. Als zelfs een man als Rutte de werkgevers gaat oproepen om de lonen te verhogen weet je als land, als werknemer en als mens dat je bij de neus genomen bent. Er durven nog steeds werkgevers en zelfs politici te beweren dat we de crisis maar net te boven zijn. Als Rutte een vent was had hij, als een van de grootste werkgevers van Nederland de hand in eigen boezem gestoken en al die ambtenaren en de werkers in de semi publieke sector een vorstelijke loonsverhoging gegeven. Helaas gaat dat niet door want de werkgevers ( diezelfde die geen loonsverhogingen betalen) hoeven veel minder dividendbelasting te betalen, kosten jaarlijks ongeveer 1,4 miljard Euro. Lekker belangrijk.