Duitsland

Kon het niet laten om even tussen de races door u te Bloggen. Een primeur voor om een Blog in het buitenland te schrijven. Dat er tijd voor is, zo verwondert u zich wellicht. Behalve de door mij gevolgde F1 races vinden vandaag ook nog races plaats met de namen GP2, GP 3 en de Porsche Supercup. Zo is er de hele dag wel wat beleven. Dan wil ik natuurlijk ook nog wat vastleggen en het is een heen en weer gaan met bril, zonnebril, verrekijker en vandaag de camcorder. Morgen vast meer.

Nürburgring

Letterlijk en figuurlijk want ik was vandaag in Nürburg, bekend van de Ring. De circuit is verweven met de geschiedenis van het dorp die leeft van dit circuit. Eigenlijk zie je niet wat het dorp en wat het circuit is, het loopt door elkaar. Wel zag ik, bijna bij het verlaten van het dorp, waarom Nürburg zo heet. Zie de foto. Een leuk gegeven en waar ik u al eerder berichtte over Spa kan ik u melden dat het circuit wel een beetje gelegen is zoals Spa. Dat ligt in de Ardennen maar eigenlijk is het internationaal de Hoge Vehnen. En daartoe behoort  Nürburg ook. Wij kennen het allemaal als de Eifel en de Ardennen en de Eifel zijn geografisch één gebied. Het kenmerkt zich door steile dalen en is zeer groen,  begroeid met grotendeels loofbomen. Een mooi en aantrekkelijk gebied en lekker dicht in de buurt. Voor wie er nog nooit geweest is, het is zo’n drie uur rijden vanaf de grens bij Beek.

We waren er voor de kwalificatie en morgen gaan we weer, nu voor de race. Het verschil tussen de Ring en Spa vertel ik later nog wel een keer maar de Ring wint het glansrijk, dat kan ik u wel verklappen.

Eimac

Gezeten achter een echte eimac ziet het leven eruit als elke dag. Het is als met elk nieuw toetsenbord, je moet eraan wennen. Het andere Klinkertje en ik passen even op in Dieren en daar hebben ze er een, en ik kon het niet laten u even vanachter de eimac een berichtje te schrijven. Nu is het apparaat wel een mooie en is meer dan een moderne typemachine, want zo gebruik ik de meeste tijd een computer. Deze schijnt vooral goed te zijn voor games en ander grafisch werk. Het is dan ook vooral de vormgeving die aanspreekt. De mogelijkheden die het apparaat bezit zou ik nooit benutten. Toch kan het maar zo wezen dat een volgend apparaat zo'n apparaat wordt. We zijn veel meer bezig met filmpjes, foto's en dergelijke dus het editen van filmpjes moet een feest zijn op deze computer. Dat is bij onze laptops wel anders. Die hebben veel meer moeite met laden van programma's, van filmpjes en dergelijke. Dat lijkt altijd een eeuwigheid te duren en je moet soms ook meerdere programma's gebruiken om tot het resultaat te komen zoals je voor ogen hebt. 
Bij twijfel niet inhalen is het motto en die twijfel heeft ons te lang bekropen. Deze, het apparaat waar ik nu aanzit is gekocht tijdens een actie van een bekende firma. We hadden toen moeten meedoen en daarover hebben we te lang getwijfeld. Overwogen of het wel de goede prijs-kwaliteitverhouding was, of het eraf kon, de andere laptops zijn nog niet defect, dus is het eigenlijk nog niet noodzakelijk. Het was wel een super aanbieding en de volgende keer zullen we minder twijfelen en sneller toeslaan, wanneer is er weer een actie beste mensen, wij zijn erbij.

Bewogen dag

Hoewel we ons best doen om vooral wat onderkoeld te zijn is het vandaag een bewogen dag geweest. Zoals gezegd zijn het andere Klinkertje en ik naar het verpleeghuis getogen en dat viel niet mee. Zonder er over uit te wijden was het, op de keper beschouwd, intens triest wat er gebeurd. Niet alleen vandaag overigens maar al lange tijd. Het overtuigd het andere Klinkertje alleen nog meer een andere wending in het leven te willen hebben. Een leven waarin we echt contact hebben met onze kinderen, ons daar zorgen om  kunnen  en willen maken. Mee kunnen lachen en huilen, mee ondersteunen en verder helpen. Dat leven is een doel op zich geworden. Dat zou toch normaal moeten zijn zegt u. Ja, eigenlijk voor veel mensen vanzelfsprekendheden maar niet voor iedereen kan ik u verklappen. Zoals u weet heb ik, en het andere Klinkertje ook, in een vorig leven veel van doen gehad met mensen die om allerlei redenen een mentale/psychische ziekte hebben of hebben gehad. Dat leert je kennismaken met de zelfkant van de samenleving en heeft ( foute of verkeerde)relaties bloot gelegd die een normaal mens niet voor mogelijk zou houden. 
Dat vormt en geeft wel en laagje eelt op de ziel en hoe anders is het als het jezelf betreft. In persoonlijke verhoudingen tellen dingen heel anders, komen ze anders over en anders aan. Dat vormt ook en maakt dat zaken anders gaan wegen op het moment dat je echt los komt van het gezin waar je bent opgegroeid.
We zijn nu in een situatie waarin ons eigen gezin voorrang heeft boven alles. Als er iets is met de kinderen of kleinkinderen dan is de mate van urgentie anders dan als het een broer of nicht betreft. Dit is van ons en dat gaan we zo goed mogelijk, en zo lang mogelijk als we kunnen, koesteren en beheren. Proberen te zorgen dat iedereen zijn of haar geluk vindt, dat vindt ik een mooie opdracht aan onze toekomst. Toekomst is een onzeker begrip en overmorgen kan de toekomst historie zijn. Daarop hebben we geen invloed maar wel op het hier en nu en misschien een beetje op morgen, daarvoor zullen het andere Klinkertje en ik ons best doen om dat zo goed mogelijk te laten zijn. Voor iedereen, maar vooral voor ons eigen gezin. “Eigen gezin eerst” klinkt raar, is ook niet helemaal zo, maar voelt wel goed om dat lekker naar u te roepen.

Woensdag alweer

Beetje rare dag vandaag, het is midden in de week en wat je gepland, daarvan weet je al wat wel of niet goed komt deze week. Het is al naar achter kijken maar ook naar voren. Wat staat er nog aan te komen deze week? 
In ieder geval heel hard aan het werken met de website en toch nu, voor de ontspanning, een Blog schrijven. Er wordt zo hard gewerkt dat we niet eens veel de deur uitkomen. Maar dat was tot nu toe. Vanaf vandaag wordt het wat meer uitgaanderig, voor mij dan. Morgen verjaardag, vrijdag komen de heren even te logeren en het weekend is het de bedoeling om naar de training en de race te kijken  in Duitsland, Formule 1 voor alle duidelijkheid.
Nu hebben we wel wat ziekte om ons heen en dus is het altijd maar de vraag of alles zo wordt als nu gedacht. Morgen naar het verpleeghuis om bij de moeder van het andere Klinkertje te kijken. Dan gaan we naar het vriendje van de jongste die morgen jarig is. Dan zien we vrijdag wel weer of het weekend kan gaan als gedacht, ach ja: woensdag is het alweer.

Go Go

Dit weekend ga ik naar Duitsland, had ik u dat al verteld? Voor de tweede keer in mijn leven a ik naar een Formule 1 race. De tweede keer en wat denkt u. De heren overwegen een boycot zolang de firma Pirelli zijn banden niet op orde heeft. 
De Italianen krijgen de schuld van vier geëxplodeerde achterbanden tijdens de laatste wedstrijd in Engeland. Vier waarvan tijdens de wedstrijd al werd gemeld dat in de diverse achterbanden cuts zaten. Sneden dus, het leek alsof erin gesneden was, dat duidt op een vieze baan waar nog kunsstofdeeltjes lagen te zwerven. Maar nee, iemand moet snel de schuld krijgen en dus was Pirelli het bokje. Dat waren ze al door een raar verhaal met onaangekondigde trainingen met de banden door Mercedes.
Dat was de eerste stommiteit waar het ze verder ook maar niet lukt om banden te maken die wat slijtvaster zijn. Zelf vind ik dat helemaal niet erg, dat brengt nog wat afwisseling.  Nog steeds vind ik het jammer dat er niet meer getankt mag worden. Als er oneerlijkheden insluipen dan spreek je sequences af. Tussen ronde 1 en 20 moet iedereen binnenkomen voor nieuwe banden en brandstof, tussen 20 en 35 nog een keer. Daar zijn allerlei variaties op denkbaar dus, geen probleem.
De tweede keer dat ik een F1 race ga kijken en nu dreigt de race niet door te gaan vanwege de banden. Wie geeft het goede voorbeeld en zegt; the race is on, go, go.

Johan P.

De telefoon gaat: "Met oe moeder, ik geef effe de telefoon aan Johan", is de mededeling. Johan is de buurman met wie ze goed contact heeft. Johan en Truus zijn van die onbetaalbare mensen die voor mijn moeder altijd klaar staan. Hoewel het andere Klinkertje en ik om de hoek wonen, en eigenlijk dat niet eens, leunt ze voor een deel ook op Jhan en Truus. Johan is een zwaar gebouwde man, mijn bouw zal ik maar zeggen die ook kampt met hartproblemen en dus rustig aan moet doen. Dat valt hem niet mee want hij wil nog zo graag van alles doen. Gelukkig hebben ze een caravan en een van de kinderen woont in Duitsland en daar gaan ze regelmatig op bezoek. Dan past mijn moeder nog op de plantjes, jawel. 
Nu komt er een moment dat u wellicht even wat fonetisch moet meelzen maar dat maakt het er wel leuker op.
Ja, met Johan, ik kriegge de telefoon zo in de hande gedrukte moar ik wil oe effe vroagen. Ie kunt wel printen of niet. Ja Johan tuurlijk kunnen we dat. Joa, weetie, het geet erum dat wielle margen naar het Land van jan Klaassen wult goan, samen met mien zoon. Die staat op de camping in Borculo moar noe kuj via de ANWB kurting kriegen. 
Ja Johan kom mar langs en dan kieken wie wel.
Vijf minuten later meldt Johan zich en het klopt, korting van drie euro per persoon en met zes man de moeite waard. 
Hij dacht dat er bonnen moesten worden geprint en dat had hij goed begrepen alleen moesten de kaarten ook direct betaald worden. Nou Johan, dan betalen wielle dat wel effe dan hei in ieder geval de entreebewieze. Joa das goed, en zo geet dat. Wie een goed hart hef voor een ander krig dat altied weer terugge.
Johan en Truus met kinder en kleinkinder; mooie dag toegewenst morgen.