Optocht (2)

Daar stonden we ( in elk geval mijn ouders en ik), de auto ergens in de buitenwijken geparkeerd in een soort winkelstraat, ergens begin jaren zeventig. Het was heel druk, op de weg er naar toe maar ook later lopende door de straatjes om er te komen. Staande tussen heel veel mensen die allemaal kwamen kijken naar de optocht. Veel lol geloof ik, en veel (bier/alcohol) drinkende mensen op straat. Kijk dat zagen we in ons zo rustige en gezapige dorp niet waar de carnavalsoptocht pas in 1979 werd uitgevonden. Met een paar gammele caravans en boerenwagens werd iets opgetuigd wat nu inmiddels wel een traditie is en, gelukkig, ook iets meer voorstelt. 

's Heerenbergh, optocht 2005

Jaren later kreeg ik een collega ( toen college, tegenwoordig refereert hij graag als vage kennis) die in 's Heerenbergh ( Waskupenstad) woonde. “Kom een keer kijken, leuk” vroeg mijn maatje van toen en nu. Leuk, doen we en we gingen, maar echte carnavalsvierders zullen we nooit worden. Je moet toch in het bezit zijn of komen van een bepaald joie de vivre waar ik teveel Noorderling ben of me voel. Die hebben natuurlijk ook lol in het leven maar uitten dat niet op carnavaleske wijze. Dat gaat veel meer ingetogen en bedachtzaam. Waar in onze contreien het geld vooral op ging aan het vieren van vakantie en kermis ( niet te vergeten), daar zijn ze wat zuidelijker van ons gewend dat in het carnaval te steken.

Waar ik veel waardering voor heb is de manier waarop mensen maanden bezig zijn om een mooie wagen af te leveren. Dat daar de nodige avonden en weekenden voor nodig zijn geweest is soms heel duidelijk. Dat moet heel veel lol en leuke avonden hebben opgeleverd, dat zie je soms en merk je vaak. Met een vriendenclub of een buurt is dan een wagen voor het carnaval afgeleverd waar de rest van het jaar over gepraat kan worden. In die zin heeft het natuurlijk veel meer in zich dan alleen die paar dagen, meestal in februari. 

's Heerenbergh, optocht 2005

Nog twee dagen en dan is de lol weer voorbij want dinsdag om 00.00u begint aswoensdag en dan begint de vastentijd. Dat is ook meer het religieuze deel van de carnavalstijd. Interessante weetjes aan deze periode die duurt tot Pasen. 

Daar zullen de carnavalsvierders van dit moment weinig boodschap aan hebben, zij vieren een feest dat eindigt op dinsdag middernacht. 

Het hoe en waarom zal ook hier aan veel mensen voorbij gaan.

 Alaaf naar Waskupenstad, hopelijk nog een beetje nuchter, en anders maar niet, proost.

Optocht (1)

Dit weekend is carnavalsweekend, met optochten en morgen Rosenmontag. In vroegere tijden toen er nog niet zoveel televisie was als nu, keken we op maandag naar de Duitser; Rosenmontag. In Keulen, Mainz en Düsseldorf als ik me goed herinner. Zelf begreep ik er uiteraard niets van want je kunt wel horen wat ze zeggen maar daarmee weet je nog niet wat ze zeggen. Een mondje Duits was ons niet vreemd. Ten eerste omdat we vijf televisiezenders hadden, Nederland 1 en 2, en dan ARD, ZDF en WDR. Daaruit moesten we kiezen en dat was dan ook de keus. Toch bewaar ik er wel goede herinneringen aan, Op zaterdag was het eerst grasmaaien of de auto wassen, dan sporten om vervolgens allemaal snel te eten, als het kon te douchen ( niet zo lang natuurlijk) en  dan de Sportschau op ARD met Bundesliga. Gek genoeg nooit geen Duits geleerd maar kon het goed volgen. Dat bleek later nog weer goed van pas te komen. 

Duitser kan niet, Heino

Rosenmontag dus; je kon woordelijk bijna verstaan wat de commentator zei maar waar het precies over ging, geen idee. Meestal waren het ook politieke grapjes die je alleen in de connectie met Duitsland kon begrijpen. Zelf vond ik het leukste om de wagens te kijken, hoog en met veel mensen erop. Prachtig hoe ze dat voor elkaar kregen, zo vond ik, onbegrijpelijk soms ook. Het ging bovendien om een feest wat bij ons helemaal niet gevierd werd en waar, over het algemeen, met enige minachting over werd gesproken. Groot was dan ook de verbazing toen er op een goeie zondag de auto gepakt werd ( volgens mij Symca 1000)  want we gingen naar 's Heerenbergh, daar was een mooie optocht. Wordt vervolgd.

Return of the banjo's

Mumford and Sons, wat een heerlijke muziek zo ineens. Een lekkere verrassing voor mij, vooral door de banjo. Vroeger in mijn klas speelde een meisje de banjo, en af en toe mocht ze haar vorderingen laten horen. Nu was het voor ons, kinderen,een beetje een rare.  U begrijpt de redenatie vast wel, meisje niets en dus was een banjo ook niets. Dat heeft ook lange tijd voor mij aan de banjo gehangen. In mijn muzikale onbegrip dacht ik werkelijk dat de banjo vooral voor suffie’s was en is, en dat vooral Country and Western muziek ermee werd gemaakt van de soort die ik erg veel minder, om niet te zeggen, niet waardeer.
Wat ook niet bijgedragen heeft aan de populariteit van de banjo in ons land is de bijdrage van Jasperina de Jong en het liedje “ de Wandelclub” maar beter bekend als; “Jo met de banjo”. Hierdoor de banjo nog veel oubolliger makend dan ie al was.  Wat een vreselijk lied, later nog eens uitgebracht door Sugar Lee Hooper, erger kan bijna niet. Heel af en toe kom je ‘m per ongeluk tegen, op de radio of als achtergrondje bij een documentaire.
Sprekende over eind zestiger jaren, begin zeventig, toen kwam het liedje uit,  waren akoestische instrumenten op hun retour.  Elektrisch moest het worden en was de toekomst. De synthesizer stond op het punt uitgevonden te worden en de Hammond orgels konden bijna naar het antiquariaat.  
Het meisje van toen schiet er niets mee op, het onbegrip voor haar wezen had niet alleen met haar banjo te maken. Dat lag vooral aan de opstelling van haar ouders in de buurt waarin ze woonde en die direct in de nabijheid van de school lag. De familie had zich niet populair gemaakt, waarom weet ik niet meer. Wel dat zij van haar ouders in de laatste klas van de lagere school ( basisschool heet dat tegenwoordig) niet haar pasfotootje mocht geven aan één van de buurkinderen die ook in onze klas zat. Het zou bestemd zijn voor zo’n kaart die je je leven bij moet blijven en waarin alle pasfoto’s van je klasgenoten zaten. In de USA noemen ze dat yearbook’s, geloof ik. Een dergelijk idee was het denk ik.
Maar flink afgedwaald van de banjo terug naar Mumford and Sons en de banjo. De man die in deze groep de banjo speelt doet dat met zo’n energie en overtuiging, daardoor klinkt de banjo al direct honderd keer beter. Hij, de banjo, past vooral goed bij de muziek die ze maken, of is het juist omgekeerd. Hoe dan ook, een aanrader. Er wordt overigens op een hele mooie banjo gespeeld in dit nummer; Little Lion Man. Gekozen vanwege het samenspel, en om de energie te laten zien bij deze groep. Tekst; mwah.

Een dag na gisteren

Zit een beetje in of met de naweeën van een onverwacht rare periode. Vermoedelijk volgende week nog een gesprek over de toestand van de gemeente en dan hoop ik dat, ook door de carnaval en voorjaarsvakantie,  de extra vergaderingen over dit punt weer afnemen. Het punt waarom het allemaal tot een uitbarsting kwam is nog steeds blijven liggen. Onze echte politieke vrienden accepteren dat niet en eisen excuses en reparaties van acties en beelden die zijn opgeroepen. Als je met zoveel woorden beschuldigd bent van liegen ( met andere woorden geformuleerd) dan moet er eerst maar eens een goed gesprek volgen. Dat zit vooralsnog niet in de pijplijn, dat is zowel begrijpelijk als ook jammer. Het wordt, ook daardoor, een spannend jaar, zeker als de verhoudingen zo blijven als ze nu zijn. Dan wordt het voor menigeen nog nagelbijten, op de tenen lopen, zenuwslopend, peentjes gezweet, etc.
Tenminste zijn de verhoudingen zichtbaar gemaakt, dat is de grootste winst. Er is een bewustzijn gecreëerd waarin duidelijk is gemaakt dat er opgelet wordt, op andere personen en partijen. Er worden geen "geintjes" meer getolereerd. Er is niet alleen door ons gepolariseerd, dat komt van meerdere kanten. Opletten dus.
Dit soort dingen kan zich op een gegeven moment ook tegen je keren of zoals een oud-collega zegt; in je gezicht exploderen. Daarom is het een spannende, maar ook zeer uitdagende tijd, die we tegemoet gaan. Ik verheug me erop.

Vandaag niet

Te druk moet ik nog eens in dit plaatje passen, als ik er tijd voor heb, maar u begreep al, hij heeft het te druk.