Beth

Het begint wel een soort van traditie te worden maar ik ben nu, op dit moment van schrijven al in relatieve tijdnood. De rest van de dag is al gevuld met activiteiten en u heeft gisteren een deel van de werkzaamheden kunnen lezen. 
Dat maakt dat de Blog niet alleen kort wordt maar natuurlijk wel gevuld met mooie muziek.
Over de zangeres zal ik u later nog eens bij lichten maar deze is zo mooi, vind ik dan.
Beth Orton is haar naam, veel plezier met deze mooie song.

Receptie

Het is de tijd van het jaar want na een betrekkelijke rust is het receptieseizoen aanstaande. Deze nieuwjaarsrecepties zijn soms leuk, soms verplicht en soms niks. Voor mij persoonlijk is, hoe groter de receptie ( en daarmee de locatie) hoe beroerder het wordt. Als het geluid alle kanten opspringt wordt het lastig om nog een normale conversatie te voeren. Als de organisator van de specifieke receptie ook nog bedacht heeft dat er muziek bij moet wordt het ronduit vervelend. Bij één van de receptie mag ik namens een deel van de club een nieuwjaarstoespraakje houden. Geen toespraken van Cubaanse lente maar liever wel één waar nog wat langer over nagepraat kan worden. Dat toespraakje, in nieuwjaarstermen heet het dan speech ( waarom eigenlijk?), heb ik de laatste dagen voorbereid, opgeschreven en uitgewerkt tot een speech van redelijk lengte. Dat broeden op waar ik het over wil hebben namens het deel van de club waarvoor ik mag spreken, dat broeden is eigenlijk het leukste van de hele klus. Dus als ik morgenmiddag die speech ga houden dan heb ik het leukste deel, voor mezelf, allang achter de rug. Zonde is dat wel want het is een beetje als met vakantie, je verheugen op de vakantie is één ding maar zodra je ermee begint is het voorbij voor je het weet. Het voorgenieten heeft dan veel langer geduurd dan de vakantie zelf, rekent u zelf maar na, het klopt. Ja zegt een goochemerd, hoe zit het dan met last-minute? Dat is ongeveer hetzelfde als een toespraakje uit de mouw moeten schudden, niet voorbereidt en het risico om iets of iemand te vergeten, net als last-minute; wat meer risicovol.

Wat is dan het risico van iets of iemand te vergeten? Nou groot wel want als je degene bent over iets gezegd zou moeten worden, in je eigen beleving dan, is het pijnlijk te ondervinden dat het niet gebeurd. Als je iets belangrijks of belangwekkends heb gedaan, gezegd of geschreven dan is het ronduit een ontkenning van je goede werk als niemand er iets over zegt. Nu ben ik in het laats jaar een paar keer niet in staat geweest om het woord te voeren, moet ik degene die de mooie taak heeft waargenomen bedanken. Dan loop ik het risico dat iemand die vind dat hij of zij ook een pasje sneller heeft gelopen door mij  afwezigheid niet voldoende erkend wordt in het extra werk. Ga het dus maar niet doen, dat geeft scheve gezichten als ik het wel doe en dat is iets wat je in een team, hoe gemankeerd ook, niet wil. Hoe je dat doet is heel eenvoudig. Je hebt het vooral over de anderen die zich buiten onze vertrouwde kring bewegen. De anderen die dom zijn, het niet weten en onze goede bedoelingen niet snappen, niet willen begrijpen en daardoor eigenwijs, stom en onbetrouwbaar zijn. Het kan dus een gezellige middag worden, u begrijpt het.

Verandering van spijs

Na een hele Top 2000 periode wordt het weer eens tijd voor andere muziek dan de populaire. Een beetje verandering en verdieping heeft nog niemand kwaad gedaan nietwaar? Die verandering bestaat er voor vandaag uit dat ik u kennis laat maken met andere dan de Top 2000 muziek, de muziek die iedereen kan meezingen dan wel neurien. Met een paar relatieve nieuwelingen ga ik u laten kennismaken. Met Top 2000 heeft het niet veel van doen al zouden sommige nummers zeker niet misstaan. Met haar wil ik beginnen; Ellie Goulding met het nummer; My Blood. Die vind ik zelf erg mooi, haar stem doet me soms wat denken aan Kate Bush, maar luistert u zelf.

That feeling that doesn't go away just did 

And I walked a thousand miles to prove it 

And I'm caught in the crossfire of my own thoughts 

The colour of my blood is all I see on the rocks 

As you sail from me 

Alarms will ring for eternity 

The waves will break every chain on me 

My bones will bleach 

My flesh will flee 

So help my lifeless frame to breathe 

And God knows I'm not dying but I breathe now 

And God knows it's the only way to heal now 

With all the blood I lost with you 

It drowns the love I thought I knew

The lost dreams I buried in my sleep for him 

And this was the ecstacy of love forgotten 

And I'm thrown in the gunfire of empty bullets 

And my blood is all I see 

As you steal my soul from me 

Alarms will ring for eternity 

The waves will break every chain on me

And God knows I'm not dying but I breathe now 

And God knows it's the only way to heal now 

With all the blood I lost with you 

It drowns the love I thought I knew 

And God knows I'm not dying but I breathe now 

And God knows it's the only way to heal now 

With all the blood I lost with you 

It drowns the love I thought I knew 

And God knows  I'm not dying but I breathe now 

And God knows it's the only way to heal now 

With all the blood I lost with you 

It drowns the love I thought I knew

OntKerst

Nog een beetje ziekjes vandaag toch aan de slag met het ontKersten. Alle, daarvoor bestemde, dozen weer van zolder gehaald en de spullen weer terug in de verpakkingen. Het blijft toch een rare hobby, ongeveer vier weken, zolang heeft de pret geduurd. Nu over en voorbij, weer terug naar het gewone leven. Als of de tijd stil staat tijdens de Feestdagen maar toch gaat de tijd ook heel snel., het is weer voorbij voor je het weet. Kunnen de zomerbanden weer onder auto, kan de buitenkraan weer open gedraaid, gaan we weer naar de zomertijd en hebben we, naar ik van harte hoop, deze echt behoorlijk sombere periode achter de rug. Somber in de het nieuws, alle ellende lijkt nu ineens over ons heen gestort te moeten worden en somber qua weer. De laatste tijd niet meer aan wandelen toe gekomen en dat wordt node gemist. Het dus allemaal weer voorbij en dus kunnen we dat soort dingen ook weer oppakken. 
Geheel tegen de verwachting in, en bijdragend aan het gevoel, vanaf nu wordt alles weer gewoon werd ik gebeld door het Antonius in Nieuwegein. Dat had al veel eerder gemoeten maar ja, ook bij een geolied onderzoek loopt er wel een wat mis. Het droeg alleen maar bij aan het gevoel dat alles weer naar de modus "gewoon"is terug verzet.

Deze mooie foto van Twitter wilde ik u niet onthouden

Rust, reinheid en regelmaat, de manier om gezond te blijven. Het zijn  relatieve begrippen en in mijn referentiekader is het, wat de drie R's betreft huilen met de pet op geweest. Nee, als het ergens aan ontbroken heeft is het rust en regelmaat, de reinheid mag u zelf over oordelen. De volgende dat ik u zie wijken voor mijn présence weet ik genoeg, te weinig reinheid. Dat deel de ik wat omfloerst en in andere woorden ook mee aan de interviewende mw. die van alles en nog wat wilde weten. Mijn interesse ging vooral uit naar de vraag; was het echt of nep. Of in die taal, was de medicatie bij de inclusie reëel of een placebo. Geen antwoord op de vraag want ze waren weliswaar vergeten mij te bellen maar het onderzoek was nog niet afgerond. Binnen drie maanden kreeg ik bericht, dan wel werd ik gebeld. Gezien de voorgeschiedenis begrijpt u dat ik er niet veel vertrouwen in heb, Dus of de vraag, echt of nep, ooit beantwoord wordt, misschien zullen we het nooit weten.
Zo kijk ik nu onze huiskamer in en zie echt geen enkel vertoon van de Kerstdagen meer. Het gewone leven is weer begonnen, jawel, heerlijk is het.

Vandaag even niet

Vuurwerkgoeroe

Het moet me van het hart, hoe ouder ik wordthoe minder ik heb met vuurwerk. Nu hebben sinds jaar en dag een vuurwerkgoeroein onze gemeente. Een man die als een moderne Don Quichotte strijd tegenvuurwerk met Oud en Nieuw. Meestal wordt ie zo rond de jaarwisseling wel weervoor een praatje, commentaartje of een reportage over vuurwerk benadert door deregionale pers. Dat is ook zijn bedoeling, zo is mijn indruk, hij geniet vandeze aandacht die hem wat meer gewicht en wat meer cachet en gezag moetverlenen.
Het is dit jaar weer wat ernstigerdan voorgaande jaren, er is nu een weekend voor de viering van Oud en Nieuw, ofdat er mee te maken heeft, het knalt in ieder geval meer. Vraag is alleen hoeje dat soort van indruk, dat gevoel, handen en voeten geeft. De moderne DonQuichotte ernaar vragend had hij ook geen antwoord, en buiten zijn ongetwijfeldnobele motieven is het ook het meest veilige onderwerp om iets van te vinden.In het dagelijks werk van deze moderne Don Quichotte wel zo handig om iets tevinden van een onderwerp waaraan niemand een buil zal vallen en die bovendiennogal vluchtig is, want na die paar laatste dagen van het jaar is de discussieweer afgelopen. Hooguit een aantal hoogwaardigheidsbekleders probeert in denieuwjaarstoespraak nog eens wat en dooft het weer, tot na de volgende Kerst.
Dat vind onze Don Quichotte ookniet erg, altijd weer een leuk onderwerp voor de lokale en regionale pers, enhet eindigt ook weer zo snel als het komt.

Waarom ik er toch een punt vanmaak is dat ie alleen maar waarschuwt, hij zegt niet iets van"tien jaar degevangenis in als je vuurwerk gebruikt" ( ik noem maar iets). Nee, datdoet ie niet. Hij is er er de man naar om, en dat gaat een keer gebeuren metsteeds zwaarder wordend vuurwerk, als de eerste dode is gevallen, gaat roepen:"ziet u wel, ik heb altijd al gezegd, het is veel te gevaarlijk". Hetgelijk achteraf wordt door deze houding een selfforfilling prophecy, een toekomstgedachtedie zichzelf ontvouwt en waarvan je dan hoeft te roepen dat je het altijd alwist. Ben dan eens wat moediger en eis levenslang voor elk rotje en elkevuurpijl die wordt afgestoken. Dan ben je, wat mij betreft, pas een echte Don Quichotte.