Rare dag

Vandaag een vrije dag, heel mooi weer en het wordt nog mooier. Daar kunnen we alleen, in het altijd mooie Eerbeek, van genieten. We kunnen er jammer genoeg niet op uit om ergens te wandelen. Onze held van de dag heeft onze auto mee voor reparatie. Eigenlijk iets simpels waarvan ze in de garage zeiden: makkelijk te repareren want de pomp is stuk. Nieuwe pomp is niet zo duur hoor; 130€ en dan de montage dus dat valt wel mee. Nu, bij navraag en nazoeken, kan onze held een nieuwe pomp bestellen voor de prijs van 27€ ex BTW, en dan zet hij hem er ook nog in. Wat voor pomp moet dat toch wezen denkt u waarschijnlijk. Het is er een die je pas mist als ie het niet doet. Niet onoverkomelijk maar wel heel vervelend als je ruitenwisservloeistofpomp niet werkt. Geen schone ruiten op het moment dat jij dat wil. Erger nog, voor ons in ieder geval, is dat het in de winter, of winterse omstandigheden, in Duitsland verplicht is dat je een werkende pomp en gevulde vloeistoftank in je auto hebt. 'S lands wijs 's lands eer zullen we maar denken maar er zit wel iets in die regel. Net als het feit dat je in winters weer verplicht bent om winterbanden te hebben, bij controle van politie krijg je  er een bekeuring voor van 40€.  Als, vanwege het ontbreken van winterbanden je een verstoring van het verkeer veroorzaakt, dan krijg je een boete van 80€ en een strafpunt. Verstoring kan optreden als je net als uw schrijver lang geleden, als domme Hollander ( met culpa) een bergpas oprijd met diagonaalbanden en zonder kettingen. Halverwege nog net kan omkeren en heel beneden aankomt. Dan ontspring je net de dans maar er mankeerde niets aan, wat een stress. Niet meer doen dus. Pomp gerepareerd en met een gerust hart in het autootje. Nederland, Duitsland of ergens anders, het maakt niets uit, het is weer veilig.

Schuldig

Bijna voel ik me schuldig omdat ik weinig schrijf de afgelopen periode. Het is een beetje een tamme periode. Genoeg om over te schrijven maar geen zin, al gedaan, al gezien, bekend, niet leuk of al over geschreven. Dan wordt de spoeling dun over waar ik nog over wil schrijven en wellicht geldt het omgekeerde ook. Er zijn nog wel dingen waarover ik wil schrijven maar de tijd is er nog niet rijp voor. U merkt wel als het zover is.

Nog een keer

Gisteren het slot gezien van een lange periode waarin het steeds slechter ging met Oranje. Hoewel ik geen fan ben van dhr. van Gaal heeft hij de afbrokkeling van het Nederlands elftal weten uit te stellen en te verbloemen. Het is al wat langer mis en alleen de individuele klasse wist dat te verbergen. Tijdens het afgelopen WK hebben we de eerste wedstrijd tegen Spanje ook eerst op achterstand gestaan. Tot die geweldige goal ( individuele klasse) van Robin van Persie. Daarna liep het redelijk goed en hebben we ook veel geluk gehad ( Mexico). Is het een nationale ramp zoals de pers ons wil doen geloven? Waarschijnlijk is het voor een groot deel ook een zegen want de komende zomer zal er wel veel voetbal worden gekeken maar met een andere intensiteit. Goed voor de voetbalhaters, voor mensen met een hartprobleem, voor....... vul maar in. Slecht voor de winkeliers die ineens met hun Oranje zooi blijven zitten. Geen EK acties met televisies en wat al niet meer. Wat een rust. Toe gegeven, ik kijk graag naar voetbal maar het is voor mij en vele anderen goed dat we eens een Kerr overslaan. Met dit elftal is het ook maar goed dat we er niet zijn. Drie keer verlies op een rij in de poule en naar huis tijdens een EK geeft ook geen fijn gevoel. Van een afstand bekijken en beschouwen, voor een Kerr is het heerlijk maar wel weer erbij in Rusland heren, in 2018 wel weer graag naar het WK. Opnieuw beginnen dus eerst de hele stal schoon, echt schoon. Alles en iedereen eruit en nu eens goed opnieuw beginnen dan wordt het wel weer wat, talent genoeg bij de jonge spelers. Nu het talent erom heen nog tot en met de top van de voetbalbond. Schoon schip maken, iemand moet dat toch een mooie klus vinden en vooral het aankunnen. We gaan het zien de komende tijd; nieuwe start of pappen en nathouden. 

Rustig aan

Het is wat rustig aan het Blogfront. Gebeurd er nog wel eens iets in het leven van uw schrijver? Nou meestal gebeurd er genoeg maar is het iets om over te schrijven, met andere woorden is het voor de lezer interessant genoeg of is het paginavulling. Om dat te onderzoeken ben ik de laatste tijd wat Blogsites aan het bekijken en realiseer ik me dat, in vergelijking met anderen, mijn Blogs vaak wat aan de lange kant zijn. Er zijn er ook heel veel die ik gewoon niet interessant vind. Na tien zinnen weet ik het wel, niet leuk, oppervlakkig enzovoort.
Voor mezelf ben ik dus aan het nadenken wat ik moet met die Blogs. Is het nu zo interessant om van mij te horen wat ik vind van het vluchtelingenprobleem in Europa en wat ik vind van de wijze waarop Nederland daar mee omgaat? Moet ik daar de nodige Blogs aan wijden of is het leuker om te lezen over mijn werk. De wijkverpleging waar zo ongeveer alles weer op zijn kop staat omdat de zorgverzekeraars ( die 8 miljard teveel in kas hebben!, niet in 8 miljard in kas maar teveel in kas!!) waardoor er werk wordt gedaan wat niet betaald wordt en in de budgetsamenleving mensen geen zorg gaan krijgen omdat er geen budget is. Leg het maar eens uit en wat mij mening hierover is hoef ik u niet te vertellen, daarover hoef ik geen Blog te schrijven. Waarover dan wel? Dat de tuin door het andere Klinkertje een metamorfose is gegeven. Volière weg na het verscheiden en naar de eeuwige jachtvelden verhuisde Stompie en  de vijver gedempt omdat de laatste vissen door de veelvuldig aanwezige katten ( zo denken wij) eveneens naar de vissenhemel zijn verhuisd. Daarbij lopen onze kleinkinderen met teveel interesse richting vijver. Dus ook weg en dat schrijf je snel even op maar een tijd dat het kost. Zien dat we aan nieuwe klinkertjes kwamen, kopen, ophalen, transplanteren met oude klinkertjes zodat het lijkt dat de klinkertjes zo horen te liggen. Zand aanslepen, , na het leggen zand vegen en ga zo maar door. Nu moet ik eerlijk bekennen dat het andere Klinkertje dan veel volhardender is dan ik ben. Die is verantwoordelijk voor 90% van al het werk wat u in onze achtertuin. Heel fijne bijkomstigheid is dat al deze noeste arbeid tot gevolg heeft dat we de aanwassende familie beter kunnen huisvesten in onze, van afmetingen, bescheiden achtertuin. Het gaat volgende jaar vast veel beter met het barbecueën als we ook nog een mooie tuintafel van flinke afmeting weten te scoren. We gaan vast de uitverkoop in de gaten houden want zo tegen deze tijd moeten bij gewone mensen het tuinmeubilair of in de opslag of eruit; richting stort of tweedehands verkoop. Als we dan iets moois tegenkomen dan gaan we ervoor. Deze week hebben we vakantie en dus kon het weleens zo zijn dat ergens in het achterhoofd dat iets is waar we ons nog mee gaan bezig houden.

Nou, was het interessant genoeg voor u? Volgende keer zal ik het weer serieus aanpakken want naast alle ellende in deze wereld moeten we nu en dan ook maar genieten van wat we hebben. Dat doen wij, Nederlanders, veel te weinig, genieten van hoe goed we het eigenlijk wel niet hebben in vergelijking met heel, heel veel anderen.

Wat een druif

Druiven; een jaarlijks ritueel. Komt iets later dan de lente en het blad gaat voordat de herfst echt uitbreekt. Voor de sier; als zonnescherm, als sieraad voor de tuin op de pergola. Mooi is ie dit jaar; de druif, mooier dan andere jaren en is dit een voorbode van toekomstige mooie oogsten? Mooi is ie dit jaar, mooier dan vele andere jaren, veel vruchten die ook nog rijp lijken te worden.
Mooi is ie dit jaar, mooier dan ooit eigenlijk, geen verkleurde bladeren, geen parasieten en geen andere narigheid dit jaar. Het is eindelijk een keer genieten dit jaar en nu maar hopen dat de druiven een beetje suiker hebben zodat ze ook nog te eten zijn. Het doet er niet veel toe dit jaar; daarvoor was ie te mooi en vol van druiven. De aanblik was voldoende om te genieten, en dat nadat deze druif al meer dan twintig jaar in onze tuin staat. Mooi.

Wegwezen

Zo nu en dan is er even geen tijd om wat te schrijven terwijl de wereld om ons heen bijna in brand staat hebben we afgelopen periode veel in het autootje door gebracht. U vind het misschien schandalig of vind er een andere kwalificatie voor maar het is ons plezier. Door omstandigheden die ik hier niet uit de doeken doe hadden we gisteren ook een reisje te maken. Vanuit huis naar het nieuwe land van de polders naar het oude land in de richting van Friesland. En heel ritje te maken dus. Het andere Klinkertje helemaal blij. We waren nog niet de polder in, net 500 meter over de brug, of we moesten even stoppen en kon ze de eerste score van de dag noteren. Een groepje, niet vaak bij ons voorkomende eenden. Dat verder gereden om te doen waarvoor we onderweg waren en toch heerlijk genieten van het weer ( jawel, even een flinke bui gehad, rest van de dag droog) die nu en dan de zon goed op de te fotograferen objecten liet vallen. Op de terugweg zijn we door heel Salland gereden ( nou ja heel Salland) en mooie plekken tegen gekomen. Nu is Salland ook heuvelachtig en dat is voor ons natuurlijk helemaal mooi want daar houden wij wel van. Geaccidenteerd noemen ze dat in de wielrennerij en ik was blij dat de auto het werk deed en wij niet op de fiets naar boven moesten. Doordat beide magen begonnen te knorren, inmiddels al wat later op de dag, op zoek naar wat te eten. Zoals we vroeger nog weleens een sigaret deelden delen we nu 1 portie patat. En die was, in tegenstelling tot wat in onze residentie wordt geproduceerd, van 5 sterrenkwaliteit. Het kan ook door de enorme trek komen die we hadden maar het was opvallend dat we niet hoefden te herkauwen. Dat je soms van die oprispingen hebt waarbij je ineens weer precies weet wat je hebt gegeten die avond. Allemaal niet aan de orde bij deze pommes frites, excellent. Nu was er ook geen ontkomen aan want lekker zittende in het autootje de pommes opetend richtte zich een straatnaambord in onze richting ( niet letterlijk maar het voelde een beetje zo). Nu wordt de nieuwe haring en de oliebol en wat nog meer jaarlijks onderzocht door een landelijk dagblad. Als ze dat ook met patat ( pommes frites) gaan doen moeten ze deze vooral meenemen in de test, als standaard. Aan deze kwaliteit van patat moet iedereen voldoen. Om met u te delen wat we zoal gezien nog een paar foto's toegevoegd.

Vluchteling

Elke dag hoor ik er wel iemand over, vooral als ik aan het werk ben. Opmerkingen over de vluchtelingenstroom en dan vooral in relatie tot geld. Wat het allemaal niet kost en hoe erg het in Nederland wel niet is gesteld. Dan moet ik wel eens inhouden want zelfs bij ons is de klant Koning en kun je niet elk moment ertegen in gaan. Toch houdt het me wel bezig dat de mensen waar ik kom, meestal in goede tot zeer goede doen niet begrijpen dat die mensen aan het vluchten zijn voor oorlog en armoede. Het zijn bijna allemaal mensen die de Tweede Wereldoorlog, meestal als kind, hebben meegemaakt. Die mensen zouden toch beter moeten weten denk ik vaak. Soms vraag ik weleens hoe beroerd mensen het dan precies hebben dat die vluchtelingen er niet bij kunnen. Daarop blijven de meesten het antwoord schuldig. "U wil toch ook het beste voor uw kinderen": vraag ik wel eens. Dan kun je anderen toch niet verwijten dat zij hetzelfde willen. Die vraag vindt men meestal moeilijk te beantwoorden en meestal komen er wat dooddoeners. In mijn hart zou ik die mensen wel wakker willen schudden en in ieder geval mijn opvatting van de realiteit willen laten zien. In Nederland verdelen we de weelde en niet de armoede. De uitzichtloosheid van een bestaan in Syrië of andere landen maakt dat er een beter bestaan en vooral een veilig bestaan wordt gezocht. Mogen ze? 

Zoals de Amerikanen Europa hebben geholpen na de Tweede Wereldoorlog zou het Europa chique staan als zij nu hetzelfde zou doen voor die verscheurde regio. Voor een deel zijn we ( de Westerse wereld) er ook nog zelf schuldig aan dat het zo'n onrustige regio is geworden. Een ei van Columbus is er niet voor deze problematiek maar de onzinnige en vernederende manier waarop politiek Europa er mee omgaat doet me diep schamen voor Europa. De tijd zal leren wat deze enorme migratie gaat betekenen voor ons allemaal maar laten we er toch beschaafd mee omgaan. Zo zien we onszelf graag en laten we er dan ook naar handelen. 

Hoe ga ik dat al de klanten nu weer uitleggen? Toch maar even een nachtje over slapen en met een goed plan komen; ik lijk zelf wel een politicus?!

Lekker wandelen

Vanmorgen lekker gewandeld op het Deelerwoud. Soms nat, soms droog en soms zon. Mooi was het in ieder geval en door de luchtvochtigheid wel vermoeiend.

Vlaggetjes

Oranje verliest vanavond van Turkije. Dat betekent dat Nederland niet naar het EK gaat in Frankrijk. We hoeven de vlaggen, de vlaggetjes, de lampjes en de rest van de zooi niet op te zoeken. Geen EK koorts, geen EK acties van de middenstand. Geen spanning, geen tv schema's, geen niks niet. Opluchting voor een hoop hartpatiënten die de spanning niet aan hoeven. Het is tijd voor de grote schoonmaak, voor nieuw elan. De bezem erdoor en ik hou normaal niet van dit soort verdraaiingen maar een Blind als coach is vragen om moeilijkheden en ik was al nooit een fan van Blind. Nieuwe mensen in de staf en de begeleiding, zet alles maar eens opnieuw op, dat is de beste methode. Nieuwe bezems vegen schoon en dat zou ook moeten gelden voor de selectie van Oranje. Geen kwaliteit verzameld. Dus alles en iedereen weg wezen, nieuwe start; ik ben er voor.

Realiteit

Vakantie Vlll

Zoals alles zo hoopvol begint zo is ook een beetje het einde van dit feuilleton. Op het moment dat je een voet buiten de deur zet ( van je werk) dan ben je ook al bijna weer binnen. Met dit gezegde is eigenlijk alles gezegd want zo voelde de hele vakantie maar zeker deze week in Duitsland. Op zaterdag om 4 uur in de ochtend vertrokken, wij versterken dat moment door een mooie tijd en een goede reis te wensen en daarbij elkaar de hand te schudden. De zaterdag erop om 19 u waren we weer binnen. In een vloek en een zucht was het voorbij. Onvoorstelbaar. Dan te bedenken dat we de laatste twee dagen nog zoveel leuke dingen hebben gedaan en veel hebben gezien. Mooie foto's gemaakt van het Panorama dat ons onderweg geboden werd. Met uit de bergen trekkende wolken, met mooie vergezichten en mooie objecten. 

Even de draad nog oppakken; we waren dus in de Zoo geweest en onder genot van prachtig weer en een leuke speeltuin kwamen we te spreken over de terugreis. Onze oudste met aanhang wilden eigenlijk op vrijdagavond terugrijden, lekker rustig en de jongens konden dan al een heel stuk in de nacht slapen. Goed plan en dan konden wij, op ons dooie gemak, zaterdag de boel afsluiten, de sleutel inleveren en naar huis rijden. Dat betekende dat we nog 24 uur hadden en die moesten natuurlijk een beetje gevuld. Het bier moest nog op, we willen nog lekker eten etc. Waar we eigenlijk wel zin in hadden was een pizza maar waar vind je die. Dat was eenvoudiger dan het eerst leek. Bij terugkomst van de Zoo voor het eerst boodschappen gedaan bij de lokale Edeka ( supermarkt) waar ik nog een heel verhaal over kan vertellen, en dat doe ik ook maar even in verkorte vorm. Het was een supermarktje zoals je die bij ons op het platteland ook nog wel vind ( in Harfsen bijvoorbeeld). Alles hebben ze en tot onze grote verbazing ook nog een aparte afdeling voor brood en gebak en een aparte slager. Snel onze inkopen in een mandje en dan naar de kassa waar een mevrouw achter de kassa stond in een keurig Duits wit schort. Die mw. zelf is van de leeftijd waarop op mijn werk wel grappen worden gemaakt in de zin van; als wij pensioen krijgen hebben we de laatste cliënten achter onze eigen rollator geholpen. Van die leeftijd was die mevrouw maar helaas had ze ook een tempo waarmee de klanten vijftig jaar terug zeer tevreden waren maar nu toch echt niet meer, zo langzaam ging het. Voor ons was eerst nog een mw. aan de beurt met alleen een bak ijs maar degenen die aan de beurt waren, een moeder en zoon is onze inschatting, zorgde wel voor een komisch tafereel. De moeder had onvoldoende geld in de portemonnee en de zoon moest bijspringen. Dat kostte hem, gezien het gemopper en geknetter nogal moeite. Bovendien sprak de man met zijn kaken op elkaar geklemd, u weet wel,; zoals een typetje van Koot en Bie. Jaaaa moeeddeerrrrr; ggooeeddd moeeddeerrrrr. Weet u het nog en dat hadden wij, daar in een dorpje het Mittlere Schwarzwald, live voor ons staan. Er ontspon zich een onverstaanbaar gesprek tussen de moeder en de zoon waarbij ze elkaar voor rotte vis uitmaakten en nadat de zoon met heel pijn en moeite, in zijn hart en in zijn portemonnee, de rekening had voldaan vertrokken zij uit de winkel. U begrijpt; zodra het enigszins gepast kon zijn wij in lachen uitgebarsten.

We zouden dus pizza eten en die hebben ze diepvries genoeg maar wij wilden wel een echte. In het plaatsje zou er een zijn en de plek waar dat was leek toch enigszins merkwaardig want gevestigd in de voormalige Kneipe Gasthof Engel waar een Duits echtpaar van Turkse komaf de kroeg had overgenomen ( of gepacht?) en daar, in een van de zijruimtes, werden de pizza’s bereid en gebakken. Het is de enorme tegenstelling die een beetje op de lachspieren werkte. Het echtpaar heeft een kroeg gehuurd ( of gekocht) om er een pizzeria in te beginnen. Nu waren de stamgasten van de Engel hun plekje nog niet vergeten en die zaten aan de Stammtisch te drinken uit bierflesjes want de tap doet of deed het niet. Daar waren ze waarschijnlijk (nog) niet op bedacht. Dat behalve de pizza’s ook een andere inkomstenbron lonkte, wellicht tegenstrijdig aan hun opvoeding maar het was wel aandoenlijk. Heel hard werkende mensen die aan elkaar en aan hun nieuwe werkomgeving moeten wennen. Niettemin hebben we een geweldig lekkere pizza gehad die echt heerlijk smaakte. Nadat we lekker hadden gegeten zijn we er nog op uit geweest, zowel in de avond als de volgende dag. Gewoon lekker toeren door het landschap en nadat we de laatste dag, met alle restjes nog een maaltijd hadden gemaakt en de jongens de laatste Paula toetjes hadden gegeten werd de boel ingepakt en ging onze oudste, met de aanhang naar huis. De ouwelui, het andere Klinkertje en ik, achterlatend in een vakantiehuis die wel heel groot was voor ons tweeën. Maar u kent ons, niet getreurd en genietend tot het laatste moment hebben we nog een geweldig mooie tocht gemaakt tot in de avondschemering en het andere Klinkertje geen foto’s meer kan maken vanwege de invallende duisternis. Terug hebben we de laatste borrel en bieren op gedronken en pakken ook wij in om de volgende dag te vertrekken. Eenmaal onderweg pakken we de draad weer op nadat we toch enigszins uit ons doen Tennenbronn vaarwel hadden gezegd. We rijden binnendoor grofweg in de richting van Karlsruhe en komen onderweg, na Kaltenbrunn, een geweldig uitzocht tegen;

richting de Zwitserse grens, heel erg mooi en imponerend. Na wat verder gereden te hebben denken we ineens al bijna thuis te zijn. Eerst komen we Smurfit Kappa tegen om even verderop ineens Mayr-Melnhof te zien opduiken. Voor de mensen die er werken bekend terrein in Gernsbach, maar het was wel even een raar moment. Verderop komen we in het wijnlandschap langs de Rijn terecht. Heel mooi landschap en het blijft nog wat heuvelachtig. Uiteindelijk rijden we, als het ware, tussen Keulen en Venlo door naar het noorden waar we uiteindelijk uitkomen in Warbeyen; u komt het tegen als u van Emmerich am Rhein naar het mooie Kleve rijdt. Net een kwartier voor we dit dorpje bereiken begint het te gieten met een apocalyptisch karakter, wat een regen. Er zullen mensen zijn die dachten dat het einden der tijden was gekomen, in ieder geval de mensen die we even later op de A3 ( Duitsland) met motor en auto zien schuilen onder een viaduct over de Autobahn. Het werd ons ook te link, niet vanwege het weer maar door het gedrag van medeweggebruikers dat we de eerste afslag hebben genomen en zo waren we opeens weer in Nederland. Wat we niet vergeten is elkaar de hand te schudden; toch weer blij te zijn heelhuids in Nederland te zijn, dat wij het mooi gehad hebben, dat de auto ons weer thuis bracht en dat we gauw maar weer op vakantie mogen, zeker op deze manier, dat is een handdruk waard.