Kersten's Molentje

Dat we nogal aan de wandel zijn mag u niet vreemd zijn. Dat ik

daarover nu en dan schrijf is niet meer dan logisch want het omvat een groot

deel van onze wereld. En ik mag daar niet te somber over zijn, over onze

wereld, al was het maar om alle aandacht die anderen ons geven. Gisteren nog

een afspraak gehad voor een kopje koffie met de gemeentesecretaris van onze

gemeente en in zijn kielzog kwam, onaangekondigd maar daarom niet minder

welkom, de burgemeester mee. Een heel fijn en open gesprek die, zoals alle

gesprekken de laatste tijd, opent met een relaas van mijn kant wat de stand van

zaken is. Hoe we er gekomen zijn en wat het voor de naaste toekomst betekent (

wat we zelf ook niet weten). Dus daarover geen klagen en dan de dag erna,

vandaag dus, even heerlijk napraten met het andere Klinkertje, tegenwoordig

vooral tijdens het wandelen. Hoewel het praten in het rijdende Praathuis ( de

auto) ook nog regelmatig plaats heeft kiezen we er de laatste weken vooral voor

om te wandelen in plaats van te rijden. Wandelen in de eigen omgeving waaronder

de Loenermark maar ook al een paar keer in de naaste omgeving. Wandelend van

huis vertrekken en weer aankomen, dat is toch het leukste wat er is. Vandaag

zijn we een wandeling gelopen die we voor een deel al eerder hadden gelopen

maar nu toch weer anders. Na eerst de toestand van mijn oude buurt in

ogenschouw te hebben genomen zijn we via via naar de Doonweg gelopen. Die

hebben we tot de Coldenhovenseweg doorgelopen en gaat daar ergens over in de

Imbosweg. Die hebben we gelopen tot de asfaltering ophoudt en daar naar rechts

gedraaid en die weg afgelopen. Op een gegeven moment, na Landall het bos

ingelopen tot we uitkwamen bij een, potentieel, mooie parel van Eerbeek;

Kersten's molentje. Gelegen aan de Gravinnenbeek doet het al lang geen dienst

meer want de wateraanvoerende beek staat droog. Vanaf de sprengenkop tot een de

Eerbeekse beek, waar deze beek in uitmondt; zo droog als wat. Ook het

watervalletje wat veel van de wat oudere Eerbekenaren zich wellicht nog kunnen

herinneren staat droog. Terwijl het, indertijd, ook al een mooi en bijzonder

plekje Eerbeek is. Waar de tegenover gelegen weide in mijn herinnering eens

stuk kleiner was en er een soort van wei lag waar je kon recreëren. Dat

gebeurde vooral in het weekend en, zo hoorde ik deze week van een oude

kameraad, waar ook schoolklassen zich op een mooie middag wisten te vermaken

met een balspel, of anderszins. Maar buiten dat; de beek staat droog en het

watervalletje functioneert als gevolg daarvan niet meer en daarmee is een uniek

stukje Eerbeek niet meer functioneel. Nu ben ik misschien een sentimentele oude

man die terugverlangt naar sommige dingen van vroeger maar dat is dan maar zo.

Dit vind ik veel beschermenswaardiger dan een beeldje van Papiermakers op het

Stuyvenburgplein. Niet dat het onaardig is, helemaal niet, maar dat geld zou ik

liever besteden aan wat echt nodig is. Het herstel van de bekenloop in Eerbeek

en omgeving is erg nodig want als dat gebeurd gaat ook het watervalletje bij

Kersten's Molentje weer lopen. En waar dan iedereen, toeristen maar ook Eerbeek

en omgeving, van genieten kan. Na de enorme opknapbeurt van de Eerbeekse

beek, van de sprengenkop tot aan "de Korenmolen" ( die zoals we weten

een oliemolen is) kan de rest van het bekenstelsel, inclusief de sprengenkoppen

van de Gravinnenbeek een dergelijke opknapbeurt goed gebruiken. Dat is in 2017

al eens ter hand genomen zo lees ik bij de Bekenstichting maar, om voor

mij onduidelijke redenen nu gestaakt. De melding dat er machinaal werk moet

gebeuren ( en dus geld kost) zal daar vermoedelijk debet aan zijn. Waar water

is is leven, en dat geldt voor Kersten's Molentje evengoed als het centrum van

Eerbeek waar nu toch (opnieuw) de gedachte, na een opknapbeurt van 1,9 miljoen

van het centrum, weer rondwaart om de beek meer en beter zichtbaar door het

centrum te laten stromen. Dat zou tijd worden, net als mijn roep hier, om het

water te herstellen waar het kan. Dat een kilometer, delicaat, graafwerk dat in

de weg staat, dat idee staat mij tegen.

Tonto Ramos

Gisteravond haast niet durven kijken, naar Ajax, mijn favoriete voetbalploeg, al sinds de jaren zestig. Dat komt; mijn buurjongetje en vriendje had een oom, ome Rinus. En ome Rinus was Amsterdammer en inspecteur van politie bij de gemeentepolitie in Amsterdam, daardoor, of ondanks dat een enorme fan van Ajax. Dat was zo aanstekelijk dat mijn vriendje, en daardoor ik ook, met het Ajax virus besmet werden. Nu was eind jaren zestig eerst Feijenoord succesvol in Europa en na die periode een periode Ajax dominant is de Europese competities. Natuurlijk, alles is anders nu en echte Ajacieden spelen er nauwelijks meer bij Ajax maar de drang om van die club te houden is er niet minder door geworden. Ajax is een beursgenoteerde onderneming maar is vooral een club om van te houden. Net als sommigen onder ons een enorme fan van Feijenoord zijn ben ik dat al meer dan 50 jaar van Ajax. De dagen dat het niet goed gaat, er verloren wordt, ze door Feijenoord zijn afgedroogd in de Kuip, ze net geen landskampioen worden, er weer een wedstrijd tegen Heerenveen niet gewonnen wordt, er schlemiel gelijk gespeeld wordt; die dagen zijn na gisteravond vergeten. Pas toen het 0-2 voor Ajax tegen Real Madrid was volgens teletekst ben ik gaan kijken. De spanning kan ik soms niet aan en dan laat ik de start van wedstrijden zitten. Dan kijk ik pas op een later moment mee, zo ook gisteravond wat, uiteindelijk, een zeer memorabele avond bleek te worden. Wat een feest om naar te kijken, wat een acties, wat een mooie doelpunten ook, wat een geluk soms en vooral; wat een uitslag. Het mooiste vind ik eigenlijk nog de afstraffing van iemand die er gisteren niet eens bij was. Wat een ongelofelijke nitwit zal Sergio Ramos zich voelen. Nadat hij al eens door Oranje enorm is afgedroogd in het Spaanse nationale team was daar nu niemand anders voor nodig dan Sergio Ramos zelf. In Amsterdam, waar Ajax ongelukkig verloor van Real Madrid, besliste Sergio dat hij die wedstrijd een gele kaart zou pakken. Overtreding gemaakt die een gele kaart waard was en dat zou een wedstrijd schorsing opleveren. De volgende wedstrijd tegen het nietige Ajax was hij dan geschorst zodat hij er in de kwart finales ( na Ajax dus) gewoon weer bij zou zijn. Nu is Ramos waarschijnlijk niet al te slim want hij gaat erover in de social media berichten hetgeen ook bij Uefa terecht komt, die hem prompt voor 2 wedstrijden schorst in plaats van de gebruikelijke ene wedstrijd. Voor de wedstrijd in Madrid was Ramos dus al door het ijs gezakt en nu, door de nederlaag van 4-1 tegen Ajax, in het thuisstadion van Real Madrid; het machtige stadion Bernabeu al  helemaal. De arrogantie ten top om die gele kaart welbewust te pakken en dat, maar dat niet alleen, is genadeloos, en op een prachtige manier, afgestraft. U snapt wel; ik heb goed geslapen vannacht.

Das Endspiel

We hebben er al vaker over gehad; het gebruik van de Nederlandse taal. Soms mooi, soms lelijk en niet altijd doeltreffend. Zo is in het Duits “das Endspiel”, of in het Engels “the Endgame” niet of nauwelijks in het Nederlands om te zetten. Het eindspel klinkt dan toch veel minder indringend en wezenlijk anders dan zijn Duitse of Engelse variant. Het denken over deze woorden komt op een moment in mijn leven waarin ik het Endspiel letterlijk moet nemen. Hoe lang het duurt en waar de weg langs gaat weet ik nog niet maar dat ik ermee bezig ben is zeker. En natuurlijk begin je bij de geboorte al met het einde maar
normaal hoop je toch redelijk gezond 80+ te worden en dat, dat ga ik niet meer halen, dat is zeer onwaarschijnlijk. Bezig zijn met je Endspiel heeft ook iets van balans in zich, nadenken over vroeger en nu. Ik ben weleens jaloers op muzikanten of schrijvers die een oeuvre nalaten aan de wereld, en waar je kan teruglezen of terugluisteren naar de prestaties. Zelf Blog ik sinds 15 februari 2012, in meer of mindere mate, en langzaam nader ik de duizend Blogjes. Een geschreven woord van een onervaren schrijver die vooral verhaald over zijn eigen wereld, zijn eigen belevenissen en meningen. Zo nu en dan kwam er wel wat uit de rubriek nostalgisch en vroeger.
Dat ga ik nog voortzetten, zoveel als mogelijk mijn belevenissen in deze wereld aan het zwart/wit toevertrouwen. Een eigen biografie schrijven zo u wil, in de vorm van Blogjes. Zodat het nageslacht nog eens kan nalezen wat mijn belevenissen zijn geweest en waar ik me mee bezig heb gehouden. Zolang ze het over je hebben ben je niet dood, en daarvoor moet je of hele goede/mooie dingen of hele slechte dingen gedaan hebben. Daarom zullen we bijvoorbeeld Rembrandt, en al die schilders uit zijn periode nooit vergeten en daarom zullen Hitler, en in niet mindere mate Stalin nooit ver weg zijn als we ons de slechte kanten van de mensheid verbeelden. Schrijven dus, de enige vorm van kunst, met een kleine K die ik een beetje beheers. En dat na een toch niet al te succesvolle schoolcarrière. Zelf was ik meer iemand van de zesjes en net voldoendes dan van de negens en tienen. Dat gold ook min of meer voor taal waar ik wel meer talent voor had dan de exacte vakken op school. Dat alvast voor later.

IJkbasis Loenen

De afgelopen weken flink aan de wandel, om de conditie er een beetje in te houden, afgelopen week iets

meer dan 50 kilometer. Geen vlak terrein maar bijna, zonder uitzondering, gevoelige kuitenbijters. Heftige bultjes in het Nederlandse landschap. Zo waren we deze week op een plek vlak in de buurt waar je toch niet vaak komt en nog wel een nationaal monument, zo leerde ons het bord bij de entree. De
Nederlands IJkbasis , een ijkpunt voor lengtematen; gebouwd in de jaren vijftig met betonnen funderingen in de, nog net, Loenense bodem. Een bodem die zo stabiel is dat het punt er uitermate geschikt voor is. Sinds 2000 wordt hij niet meer gebruikt voor zijn eigenlijke doel en is het een monument geworden. Van het bestaan wist ik, als buurdorpeling, gewoon helemaal niets af. Een lengte van iets meer dan een halve kilometer ( is er een nog groter/langer Nationaal monument?). Om er te komen eerst een heuvel beklommen, en vervolgens nog een tot we , op de vochtige ochtend, de top van de Loenermark bereikten en over de rest van de Zuidelijke Veluwezoom, bij helder weer kun je vast Arnhem zien liggen. Hoewel ik wel precies weet waar we zijn, ben ik, bij mijn weten niet, of misschien heel lang geleden, een keer geweest. Dat maakt het plezier om de "nieuwe" ontdekking, er niet anders om. Wat een prachtig uitzicht vanaf zo'n 80 meter boven NAP, en zo dichtbij huis. Vreemd dat we er nu pas toe komen om de naaste omgeving zo te verkennen en de meest prachtige plekjes tegen te komen.  En omdat we er zo van genoten hebben gaan we binnenkort, bij helder weer nog een keer de tocht maken maar dan vanaf de sprengenkoppen in Eerbeek. Waarschijnlijk is dat nog eenvoudiger te belopen dan de route vanaf de parkeerplaats bij de schaapskooi. Het was zo wie zo een dag van ontdekkingen want we verdwaalden ( gelukkig genoeg, voor de ingewijden) op de Loenermark (haha), net een verkeerde afslag genomen, kan gebeuren. Toch weer prachtige dingen gezien maar ook hier heeft de droogte wel toegeslagen, waterpoelen en heiderand wel erg droog, dan wel droog gevallen, jammer

.