Warmteplan

Deze week wordt een kleine ramp voor mij. Het beloofd heet weer te worden en ik heb persoonlijk liever -20 dan +30 graden. De redenatie is dat je met koud weer jezelf warm kan houden door meer, en goede kleding aan te trekken. Bij warm weer kan je lichte en dunne kledingstukken aandoen en steeds meer uitdoen maar het houdt een keer op. Dan kan je in je blootje in, of op, bed gaan liggen maar het blijft warm. Je velletje kan nu eenmaal niet uit. Dan moet er ook nog gewerkt worden in wisselende omstandigheden. In het ene huis of appartement of huis is het warmer dan de andere. Dan ga je ook nog van het ene naar het andere, in de buitenlucht en er weer uit. Mensen douchen in die warmte, in soms warme douches, mensen die hun huis nog steeds verwarmen doordat hun lichaamstemperatuur zich niet aanpast aan de temperatuur buiten. Door ziekte of inactiviteit nog steeds koud voelen. Dat wordt deze week dus veel aanpassen en veel drinken want de regering heeft besloten dat het extreme warmteweer plan in werking treedt. Het Nationale Hitteplan, ik had er nog nooit van gehoord maar het gaat morgen gebeuren.

The place to be?

Niet elke dag maar wel steeds vaker kijk ik even hoe het weer ervoor staat in Schramberg. De plaats waar we onze vakantie gaan vieren. Meestal niets bijzonders maar deze week, op een ochtend, een raar fenomeen op de camera. Een schittering waardoor het net lijkt of er een bundel licht op het plaatsje gericht staat. The place to be, zo lijkt het licht te zeggen.

Gespot in Eerbeek

Wat een toevalligheid; Belg winkelt in Eerbeek

To Do

In mijn hoofd zit een lijstje; een to do lijstje. To do lijstjes zijn buitengewoon handig want ze herinneren je aan de dingen die je nog moet doen. Zo heb ik een to do lijstje voor de vakantie, jawel, heerlijk zo'n lijstje. Denken aan een nieuwe ID kaart check, de hond gaat mee en moet ingeënt, check. Zo kun je ook nog onderscheid maken tussen noodzakelijk en wenselijk. Een mooie reis maken en daarvoor een route plannen; staat op mijn to do lijst afdeling wenselijk. Wenselijk want voor hetzelfde geld gaan we de gewone snelweg en dan heb je niet veel andere keuzes dan; gaan links-  of rechts Rheinisch. Dus de 3 of de 61 nemen maar een andere route is ook mogelijk en dat uitzoeken hoort bij mijn voorpret. Een actie op mijn to do lijstje dus, en zo meer. Op mijn to do lijstje maar dan noodzakelijk; de auto moet in goede conditie worden gebracht. Hij doet het verder prima ( ja, ik klop af op hout) maar voor zo'n reis moeten alle vloeistoffen en de banden/ remmen worden na gekeken. Verder zijn er een paar zaken verplicht voor Duitsland. Voor brildragers is het verplicht om een vervangende bril in de auto te hebben. Het kan best maar je moet er wel even aan denken zoals je ook eraan moet denken om van die veiligheidshesjes te hebben en latex handschoenen in de verbanddoos. To do lijstjes dus want ze zijn niet alleen op de vakantie gericht. Ook in het werk en privé zijn to do lijstjes heel handig. Deze Blog's moeten ook nog op mijn To Do lijstje; wenselijk of noodzaak?

Olde Toeten

Ik wordt oud, denk ik weleens. Het is een gedachte die me af en toe overvalt. Dat alles niet meer zo makkelijk gaat als vroeger ( vroeguh, een running gag met Ben, wijkverpleegkundige collega) en alles en iedereen in mijn leeftijdscategorie begint wat te mankeren. Dan voel ik me onderdeel van de afdeling Olde Toeten, de ouwe lullen departement. Dit in tegenstelling tot de sociale omgeving van onze kinderen waar natuurlijk ook weleens wat is maar waar alles crescendo lijkt te gaan. ze hebben minder met ziekte en verlies te maken en dat hoort ook zo op die leeftijd. Lekker je gezin kunnen bouwen en onderhouden, uit eten met vrienden, het hoort er allemaal bij. 

Mijn broer belde gisteren; hoe is het bij jullie en de wedervraag afwachtend; hoe is het aan jullie kant van het land. Hij heeft, eerst even alleen en daarna met zijn eega, altijd in een andere regio van het land gewoond. Eerst in de buurt, en van ons af voorbij Rotterdam, en nu sinds een jaar of vijftien in de buurt van Wolvega wat in Friesland ligt en zij wonen aan de Overijsselse kant. Een goed uur rijden voor ons en daarmee een hele acceptabele afstand en een veel mooiere omgeving, in onze ogen dan. Hoewel we, na een midweek Zeeland, wel de zee anders zijn gaan beleven en er veel meer n zijn gaan zien dan ervoor. De zee bezocht ik in mijn kindertijd heel veel als we woningruil hadden met een tegen Den Haag aan wonende oom en tante. Vandaar uit waren we al snel in Kijkduin of Hoek van Holland om de dagen door te brengen aan zee. Eerst even een grote supermarkt in om broodjes en limonade( flessen Exota, jaja) te kopen, en goedkoop dat dat was, dat hadden we hier niet, dus mochten we een hele eigen fles, hmm.

Zonder helemaal af te dwalen; mijn broer belde dus en mijn obligate vraag beantwoordend zij hij; ik ga met vervroeg pensioen. Hij heeft 41 jaar voor de klas gestaan en is van het soort dat we natuurtalenten noemen. Hij is ook van het dure soort want als je 41 jaren voor de klas hebt gestaan breng je niet meer op wat je kost, zo is de redenatie, en dus willen ze je er liever uit hebben dan op de loonlijst. Dat schijnt een nieuwe sport te zijn bij schoolbesturen; op een gegeven moment is het genoeg en moet je eruit; goedschiks of kwaadschiks. Een stok om de hond te slaan is gauw gevonden en om na 41 jaren onderwijs nog gecoacht te moeten worden om je werk te kunnen doen noemen wij zoeken. Zoeken naar een stok en als bestuur en bestuurder van de school vinden dat hij gecoacht moet worden is het in mijn ogen een sterke actie dat hij daarvoor past. Dat is goed te begrijpen en de opvolgende actie ook. Erger nog is dat hij nog steeds bezig is om te recupereren van een ernstige ziekte en daarvoor nog steeds nabehandelingen ondergaat, schande zo'n bestuur en zo'n bestuurder; ver de fatsoensnormen voorbij maar het gebeurt. 

Hij gaat dus met pensioen, mijn broer. Laatste kind van een generatie baby boomers want velen zullen hem volgen in de komende drie tot vijf jaren en ook met pensioen gaan. Het is een bijzonder moment, vooral voor hem en zijn eega want het groot verlof is aanstaande en na een werkzaam leven wordt de structuur van het eigen leven wordt definitief anders. Maar meer dan verdiend en zwaar gegund maar ook voor mij een speciaal moment. Mijn broer gaat met pensioen en dat zegt ook iets over mij want hoewel we zeven jaren verschillen is dat nu ook weer niet zoveel. Hoewel ik nu weer graag aan het werk en ben en iets voor een ander beteken in concrete zin zijn het andere Klinkertje en ik de structuurloze jaren goed door gekomen en kwamen we nog vaak tijd te kort. Dat tijd tekort speelt nu nog meer op want ik werk zo vaak (en veel) dat er van een lekkere wandeling niet vaak meer iets komt. De waardering voor een lekkere wandeling neemt dan wel enorm toe evenals de waardering voor vrije tijd. En die krijgt hij genoeg, mijn broer. Als de storm in zijn hoofd is gaan liggen door dit toch nog snelle einde van zijn beroepsmatige carrière komt er vast ruimte voor iets anders. Was hij niet ook, ooit, een begenadigd schrijver en zou ik hem graag zien toetreden tot het kleine leger van Bloggers en scribenten. Het is maar een hint want er zijn nog veel meer leuke dingen om te doen en te beleven, nadat je los gekomen bent van de gedachte te moeten werken voor geld. Die tijd is zo dadelijk voorbij voor hem, wat een heerlijkheid.

Dilemma's

Vandaag had het andere Klinkertje de loodgieter op bezoek; de douche functioneert niet goed en dus even de specialist erbij. Het heeft nog niet genoeg geholpen dus hij komt eerdaags nog wel een keer. Een fijne man; heel betrouwbaar en een echte antenne voor het andere Klinkertje en mezelf. Iemand die de stand van zaken in de maatschappij op waarde weet te beoordelen; in zijn eigen woorden maar duidelijk. Hij had de afgelopen keer geen Partij meer gestemd, lokaal nog wel maar landelijk; nee. Ze zijn de weg kwijt en dat begrijp ik ook nog wel. Zo kom je toch onverwacht voor een klein dilemma, waar sta ik zelf nog in dit verhaal. Steunen doen we ze eigenlijk niet meer. Landelijk niet omdat de sociaal- economische paragraaf en de openbare diensten zoals politie en ik reken voor het gemak de zorg in brede zin daar ook bij, helemaal laten verliberaliseren. Ja, alweer een fout woord maar het neo-liberaliseren heb ik al zo vaak gebruikt dat ik er maar iets van maak wat dicht bij mijn waarheid komt. 

Voor het hardwerkend deel van Nederland, jawel Rutte citeert tegenwoordig maar direct uit die foute krant, dat is veel makkelijker dan het zelf verzinnen. Maar hardwerkend Nederland Mark heeft het voor een deel moeilijk met de neo-liberale gewoontes die jij en je vriendjes erop na houden. Het moet allemaal goedkoper uit de zak van de arbeider die tegenwoordig vooral ZZPer wordt genoemd. Dan doen we net alsof ie eigen baas is, gaan ze vast harder van werken, die arbeiders die geen arbeiders meer genoemd willen worden. Wat wordt ik daar treurig van wilde ik opschrijven maar ik wordt er vooral cynisch van. Want de toenemende rijkdom, tenminste volgens CBS zal weer eenzijdig verdeelt worden. Wie het goed heeft krijgt het nog beter en wie het slecht heeft mag op een fijn fooitje rekenen, daar gaan mijn cynische gedachten naar toe op dit moment. Maar vrienden van Mark die nog steeds van mijn Partij zijn; misschien valt er nog iets goed te maken maar doe het dan eens een keer goed. Niks dilemma's en ander neo liberale quatsch; het is tijd voor nieuwe wijn in nieuwe zakken en anders is de Partij gezien. Negen zetels volgens de Hond. De mensen begrijpen ons en we moeten het beter uitleggen; ik zou er niet meer mee aankomen. De boodschap bij mensen die aan de onderkant van het loongebouw zitten wordt het best begrepen met een flinke, structurele douceur, eh, eh ... meevaller is het juiste woord.

Lekker

Zijn jullie al aan het eten? De middelste belt en informeert. Nou, we staan op het punt om te beginnen met eten maken. Nee, geen goed Nederlands maar zo praten we met elkaar. Laat alles maar uit de handen vallen en kom deze kant op dan gaan we lekker barbecueën. Nou, dat laten we ons geen tweede keer zeggen en dus zaten we drie kwartier later lekker in de tuin. Het was lekker en voordat we het wisten was het rond de klok van tienen. Nu hoefde ik er vandaag niet vroeg uit maar de middelste en aanhang wel, dus op tijd weg. Gisteravond, teruglopend van de barbecue naar huis ,waren het andere Klinkertje en ik eigenlijk wel onder de indruk van onszelf. Zo weinig als we van de vorige zomer nog over gehouden hebben door alle gedoe en hoe lekker of we er nu van kunnen genieten, heerlijk.

Morgen hebben we alweer mazzel want er lag een uitnodiging om Spargel te eten op de Bergh. de asperges komen van onder aan de berg en zo lekker hebben wij ze niet. Maar goed; onze vage kennis meldde dat hij een beetje moe is na een dag werken aan huis en haard. Als je drie weken vakantie hebt kan je natuurlijk een ander moment kiezen dan vandaag waarop al anderhalve week voorspeld werd dat het tropisch zou worden. Een zomerse periode gaat aanbreken. Dat het precies 1 dag duurt is een ander verhaal.

Asperges eten; alweer een feestje, maar dat is lekker eten in goed gezelschap altijd, zo weten we weer na de laatste dagen.

Kuiken

Het stof is gedaald; Blatter gaat vooralsnog gewoon door en de eenvoudige menselijke problemen komen weer op ons af. Nu een gezin uit Angola wat dreigt te worden uitgezet. Een brief hebben ze gekregen van onze regering met een uitnodiging om te praten over hun terugkeer. Terugkeer naar wat is dan de vraag. Behalve vader en moeder gaat het om een gezin met een dochter die VWO volgt en een jongen van 13 die hier geboren is en waar dus geen sprake kan zijn van terugkeer. Hij is er nooit geweest, in het land van zijn ouders. Nu wil het geval dat zijn vader militair is geweest in Angola en daarom een verblijfsvergunning wordt geweigerd. Dat is een redenatie vanachter een Nederlands bureau waar alles zo goed geregeld is. Het is toch voor te stellen dat het in Angola iets anders gaat en dat hier zo geprezen "Vrije Wil" daar in een andere context geplaatst moet worden. Zelfs al heeft de vader van Glaucio in het Angolese leger gediend dan nog gelden dezelfde wetten als hier indertijd. Je kan wel weigeren en dan mocht je hier vervangende dienstplicht doen maar daar zullen ze in Angola toch nooit van gehoord hebben is mijn inschatting.

Het ergste van alles, voor mij en het andere Klinkertje is dat een gerenommeerd Partijlid ineens weer rare dingen gaat roepen. Nadat in de jaren 2011, 2012 en 2013 de Partij zich opvallend hard maakte voor de positie van kinderen van asielzoekers ( geen kinderen in detentiecentra, het kinderpardon, actie voor toenmalig probleem Mauro) is de neoliberale toon ook in onze Partij definitief gezet). Zij, in dit geval Attje Kuiken, wil geen uitbreiding van het Kinderpardon. Om reden de VVD niet op de lange tenen te stampen maar dat zegt ze dan niet. Net doen of je het inhoudelijk met die redenatie eens bent. Wat een afgang weer voor de minst rechtse Partij in de regering.

We gaan dus weer een nieuwe periode tegemoet waarin het opnieuw gaat om iemand die in de publiciteit gezet is en waarvan een groot deel van weldenkend Nederland zou moeten vinden dat zo'n jongen moet blijven. Het speelt zich, als saillant detail, af in de achtertuin van Wilders; Venlo. Wordt het een hete zomer en gaat de boel op de spits of komt er een onderzoek naar deze casus en wordt het over de zomer getild. Zoals het Spekman aan het hart ging hoe de situatie met Mauro zich ontwikkelde, zo zou het hem nu aan het hart moeten gaan hoe deze situatie zich aan het ontwikkelen is. Overigens is het wel zo dat degenen die in de publiciteit komen meestal een betere afloop kennen dan anderen.

Onlangs een bericht over de Winterswijkse Taida Pasic; kent u haar nog? Moest van Verdonk eruit; heeft toen in Sarajevo eindexamen VWO gedaan, daarna mocht ze terugkomen en in Leiden rechten gestudeerd. Dit jaar werd bekend dat ze stage gaat lopen in New York.

Mauro was natuurlijk ook uitgebreid in het nieuws, en in de Tweede Kamer waar zijn casus door toenmalig staatssecretaris Leers nog werd behandeld. Hij is inmiddels 22 en heeft een ICT opleiding gedaan en werkt als systeembeheerder op een MBO in Eindhoven. Hij verteld in een interview gelukkig te zijn ondanks alle ellende die hem is overkomen. Ik geloof hem op zijn woord.

En ja het gaat natuurlijk veel vaker mis dan we weten maar desondanks is het toch mooi te weten dat het goed gaat met deze bekende asielzoekers die inmiddels gewoon Nederlanders zijn. Misschien ten overvloede maar ik verwijs nog maar eens naar een Duits onderzoek die uitwijst dat in Duitsland, en waarom wij dan niet is mijn redenatie, arbeidskrachten tekort gaan komen vanwege het geboortetekort en de enorme hoeveelheid mensen, ook daar, die binnenkort met pensioen gaan. We kunnen het ons nog niet voorstellen maar met een paar jaar is het zover. Alle Baby Boomers zijn de 65 jaar gepasseerd en opvolging is lang niet altijd beschikbaar.

Voor de liefhebbers; Onderzoek arbeidsdeelname, Sueddeutsche Zeitung

Na een week

Zo heb je inspiratie om drie Blogs op een dag te produceren en nu is het alweer een week geleden. Dat komt en gaat bij vlagen. Er is weer van alles gebeurd waarbij het belangrijkste de 1e Kamerverkiezingen waren naast alle andere hoogte- en dieptepunten. Eerst die verkiezingen want dat begint nu rare vormen aan te nemen. Waar het kabinet leunde op drie partijen die vaak tot steun van het kabinet waren zijn nu zelfs die drie partijen niet genoeg voor meerderheden. Het lijkt wel alsof we geregeerd worden door een kabinet met steeds wisselende, en vooral verstandige, mensen/partijen. Het is als Obama die in zijn maag zit met een senaat die een meerderheid heeft van Republikeinen. Alles wat hij wil, en hier kun je ook gerust Rutte invullen moet gewheeld en gedeald anders gaat het niet door. Dat is een vreemde maar misschien wel pure democratie. Ben toch wel benieuwd hoe het zijn gegaan als Nederland naar de stembus had gemoeten voor de 1e Kamer, zou het dan anders zijn gegaan? We weten het niet; u niet en ik niet want ons stelsel zit anders in elkaar. Het blijft toch wonderlijk hoe de linkse en rechtse blokken in Europa uit elkaar waaien, hoewel het in Engeland; weliswaar niet mijn keus, maar Cameron gelukt is om weer een rechts blok te formeren.

Wat was er nog meer deze week; ach eigenlijk teveel om op te noemen maar een paar dingen springen er wel uit, voor mij dan; de relatieve rust rondom de bootvluchtelingen op de Middellandse Zee die onverwacht ineens collega’s hadden maar dan in Indo China. Hoewel dat ook niets nieuws is want begin jaren tachtig hadden we de Vietnamese bootvluchtelingen waarvan nog een behoorlijk aantal in Nederland eindigde.

Deze week in de sport natuurlijk een aantal opvallende zaken rondom de heer Blatter en zijn wereldvoetbal organisatie en dan was er de crash van Max. Zoals u weet volg ik de Formule 1 nauw gezet en sinds de komst van Max is een enorme dimensie toegevoegd. Niet alleen omdat deze halve Belg voor Nederlander doorgaat en ik dus van nationalistische sympathieën beschuldigd kan worden maar vooral door het fenomeen zelf. Dat is hij wel en zijn jeugdige onbevangenheid doet en durft hij meer dan de “chickens” die alleen maar inhalen met DRS of als het echt niet anders kan. Geen durf en geen ballen meer (of niet dan Felipe Massa die kritiek had op de inhaalactie). Gelukkig krijgt Max inmiddels support van niemand minder dan Mika Hakkinen.

Verder, en van een andere orde, was er meevaller van 2 miljard Euro in de zorg. Naast het geld dat de zorgverzekeraars overhielden vorig jaar is dat toch een enorm bedrag. De zorgverzekeraars houden zo’n twee miljard apart van de zorg en investeren dat geld in beleggingen. Voor de duidelijkheid; dat gaat om geld wat wij opbrengen met de premies,  niets meer en niets minder. Mijn gevoel over deze, minstens, vier miljard euro, laat zich raden. Het is krankzinnig dat er op deze manier wordt om gegaan met ons, verplicht verzekerden, want dat zijn we ook nog. Bij wet verplicht om ons bij een ziektekostenverzekeraar te verzekeren en dan gaan zij op deze manier met dat geld om. Het commentaar van minister Schippers laat zich raden en zal ongeveer deze trend gevolgd hebben; marktwerking. Ik leg haar woorden in de mond maar als het zo zou zijn, zoals ze deze week nog aan de huisartsen liet weten zou ik zeggen; deze minister moet zich dus ook eens grondig na laten kijken. Hier is helemaal geen marktwerking aan want, zoals ik al een eerder opmerkte; er zijn ongeveer nog vier grote en paar kleine verzekeraars over. De vier grote hebben 90% van de gezondheidsmarkt in handen en opvallend; ze hanteren ongeveer dezelfde maandbedragen voor hun verzekering. Suggereren doe ik niets maar leren we niets van de fouten in de omgang met monopolisten zoals een Fifa en zoals zorgverzekeraars? Leren van het verleden en lessen voor de toekomst trekken zo is het dogma van bestuurders die in aanraking komen met “foute” zaken of zaken die fout gelopen zijn.

Het geeft te denken.

Een week verder zijn we dus sinds de laatste en het kan weer even duren want er moet veel gewerkt worden de komende dagen, maar wie weet is er nog tijd voor een nieuwe.

Eurovisie ll

Blog van 8 november 2014, net nadat bekend werd dat Trijntje het zou gaan doen en Anouk zich zou

Hoe ironisch

bemoeien met het nummer. Het is gisteravond niets geworden en ik heb de neiging om te zeggen; I told you so”, maar dat is niet helemaal fair. Het nummer waar de bemoeienis van Anouk op geen enkele manier te merken was, is niet meer dan een doorsnee songfestivalliedje ( bewerkt door Tjeerd ?, zou me niet verbazen). Niets bijzonders mee of aan dit liedje; de stem van Trijntje zou de doorslag moeten geven, zo fantastisch. Nou dat was niet te horen gisteravond; ze ging over de top. Waar de vorige twee inzendingen, Anouk en the Common Linnets, uitblonken in het klein houden van het liedje, en daar succes mee hadden, begon onze Trijntje bijna te schreeuwen. Veel te veel gedoe in en met haar stem; en dat was dus twee. Het liedje deugde al niet en de uitvoering liet ook te wensen over, hoezeer de collega’s ook hun steun gaven aan het optreden van Trijntje. Dan blijft tenslotte over waar ik het in november al over had. Het was de treurigheid ten top dat de vaderlandse muziek scène dan na afloop geen kritiek durft te geven ( bang een optreden met Trijn mis te lopen), dat was nog wat mij het meest ergerde, kijkt u gerust Pauw van gisteravond nog eens terug. Favoriet na gisteravond is Rusland hoewel ik zelf meer onder de indruk was van Estland; een mooi lied. Een aanrader om volgend jaar ook iets moois te doen.

Blog 8 november 2014; “Weer genoeg ellende deze week; ik ga niet eens een begin maken met opsommen van alle treurnis. liever maar even een ander verhaal. Het is door tussenkomst, en eigenlijk de loslippigheid van Anouk te danken dat het Nederlandse volk weet dat Trijntje voor ons naar het Eurovisie songfestival gaat. Anouk gaat de song schrijven hetgeen ik al tekenend vind wat broer en zus Oosterhuis kunnen toch ook wel wat. Blijkbaar geen vertrouwen en dus Anouk; dat is maar vast een geruststelling want ik heb zelf ook niet zo'n hoge pet op van de creatieve kwaliteiten van de Oosterhuisen's. Maar er komt meer bij kijken dan alleen muziek en hoewel et vast een schat van een mens is (geen idee) heeft ze nu en dan als televisieverschijning wel een beetje een harde kop. Dat je eerst dekt; dit is een remake van Cruella de Ville; u weet wel; van de 1001 en 1 Dalmatiërs. Daarmee probeer ik maar te zeggen; het moet er een ook nog een beetje uitzien. Niet in de zin van wat mensen in zijn algemeenheid mooi uiterlijk vinden maar ik bedoel meer bijzonder. Het breekbare van Anouk in haar optreden en het aandoenlijke van zowel Ilse als Waylon in hun optreden hebben Nederland geen windeieren gelegd. Dat is wat ik me nu afvraag bij Trijntje; welke emotie gaat ze, behalve met het nummer, oproepen bij mensen en daarvan ben ik niet overtuigd dat het de goede kant opgaat.  Zij komt altijd, in ieder geval bij mij, “hard” over, ook als een ze mooi klein liedje zingt. Nou goed; het duurt nog even en ze al vast wel meer adviezen krijgen en na de nummer twee van dit jaar wordt het voor haar ook heel lastig dat te evenaren. Voorlopig eerst maar eens succes aan het adres van Anouk; maak er iets moois van.”

Thuis blijven

Nee, niet doen, niet mee doen zeg ik aan het andere klinkertje. Het is mooi geweest. Je bent er lang genoeg mee bezig geweest; zowel in doen als in denken. Laat ze het zelf nu maar doen. Nu zou u misschien denken dat ik het over de kinderen heb maar niets is minder waar. Vandaag is de ledenvergadering van de lokale afdeling van onze Partij. Vier weken geleden kregen we een mailtje dat er vanavond een algemene ledenvergadering is. Wij elke dag in de brievenbus kijken of er iets anders dan de gebruikelijke post in te vinden was, maar nee. Tot op vandaag is het bij dat ene mailtje gebleven; geen jaarverslag, geen clubblad, geen uitnodiging op papier; het is allemaal teveel om te realiseren of men heeft er geen zin of....vult u zelf maar verder in. En we weten allemaal dat een excuus om iets niet te doen is altijd snel gevonden zullen we maar zeggen, we vinden het in ieder geval. “Zal ik toch gaan”; vraagt ze nog. “Om met ter plekke uitgedeelde stukken die je dan ook ter plekke mag lezen dan wel bestuderen, om daar over te vergaderen? Doe maar niet, blijf lekker thuis”.

Even later via de mail een bericht dat het met de moeder van een vriendin slecht gaat en dat is belangrijker dan de vergadering. Ik ga haar bellen vanavond; dat lijkt me veel belangrijker en de dames kennende duurt dat zeker een halve avond.

Eurovisie Songfestival l

Zo langzaam wordt het wel traditie om het songfestival even te bespreken met u. Dat wil ik nu natuurlijk niet overslaan. Trijntje net geweest en de commentatoren zijn tevreden. Eerder heb ik met u al eens besproken wat ik van Trijntje vind en vond. Dat werd nu nog eens bevestigd; hard en het kwam niet over. Teveel ook een Songfestivalliedje in plaats van iets origineels. We zijn gearriveerd bij nummer negen en zeker drie nummers vond ik al beter dan ons Trijntje. Ik vermoed maar zo dat er geen finale in zit dit jaar. Morgen meer.