Hopeloos?

Moe en voldaan na (weer) een dag van telefoontjes en vergaderen. Het blijft noodzaak en we maken progressie, zo is mijn stellige indruk. Dat is altijd prettig om te merken en te zien. Deze week blijft nog een druk en van de ene ontmoeting naar de andere, van de ene vergadering naar de andere, maar ik vind het leuk en doe het met passie. Passie voor de goede zaak, daar ben ik van overtuigd, dat ik anderen niet altijd kan overtuigen heeft grofweg met twee dingen te maken; de andere heeft zich voorgenomen zich niet te willen laten overtuigen, of mijn argumentatie deugt niet. Beide kom ik natuurlijk tegen, vanavond was ik even onder partijvrienden, dan speelt dat minder want hoe verschillend ik ook over sommige dingen denk, in de basis hebben we hetzelfde mensbeeld, maatschappijoriëntatie en denken vrijwel hetzelfde over een begrip als solidariteit.
Dat maakt wel dat je je thuis voelt in een dergelijk gezelschap. Dat heb ik natuurlijk niet dagelijks en morgenavond gaan we weer in de ring met de coalitie over een aantal onderwerpen. Al met al zal het wel een rustige avond worden, zo verwacht ik. Dat verwachte ik ook een twee weken geleden en hoe anders liep dat.
Volgens mij doe ik er nu verstandig aan u na afloop hier nog eens over te berichten, nu past wel enige ingetogenheid.
Buiten dat, het ruim na 22u, het is mooi geweest, relaxen is nu aan de orde.

Groter groeien

Het zijn een beetje spannende tijden voor oma en opa. De kleinkinderen beginnen ineens spurten te maken en worden steeds minder baby maar meer kleine peuters. Met allen consequenties van dien uiteraard. Zo slapen ze vandaag voor het eerst op de daarvoor vrijgemaakte slaapkamer. Daar waar ik eerst een beetje kantoor hield zijn nu bedjes geplaatst, gordijnen gehangen en ligt het kastje vol met doeken, luiers en zo meer. 
Natuurlijk hebben we een goed apparaat aangeschaft waarmee we feilloos kunnen horen of een van de heren wakker is. Speen kwijt, net verkeerd gelegen of nog iets anders. Het gaat gelukkig heel goed en na een paar uur geslapen te hebben wordt 1 van de kleinzonen wakker en heeft zo diep geslapen dat ie een paar vouwtjes op zijn gezichtje heeft. Het peuterachtige zit hem ook in het spelen naast het eet- en drinkpatroon. De fles blijft nog heel belangrijk maar ten dele houden ze de fles nu zelf vast. Ook zijn de eerste fruithapjes begonnen.
Ze liggen nu op een kleed omringt met speelgoed, spelen zo nu en dan zelf maar blijven in alles nog vreselijk afhankelijk van jou. Hoelang nog is dan de vraag. Veel te kort zo denken wij, dat is alweer voorbij voor je er erg in hebt. Niet lang van nu lopen ze ons eerst voorbij, dan groeien ze ons voorbij.
Maar nu, ondanks dat het niet lang duurt, genieten we er elk moment van.

Bloggend

Voor de ontspanning Blog ik een eindje weg. Om even wat van me af te schrijven, om de gedachten op een rij te krijgen. Dat is gewoon heerlijk en lekker om te doen. Het is nu zo laat en ik moet zo vergaderen dat de Blog van vandaag een moetje wordt als ik niet oppas. 
Dan wordt het niet een kindje van me wat zeer gewenst is maar een moetje, dat kunnen we niet hebben. Met de mededeling dat ik nu echt geen tijd meer heb en dat Nederland Alert, de grote alertactie van de overheid, goeddeels is mislukt beloof ik beterschap voor de komende dagen. Wel een, vind ik zelf, mooi plaatje toegevoegd van de afgelopen winterweken. Het is wel fijn dat je weer zo weg kunt rijden in de auto, geen rekening hoeft te houden met wegrijtijden ( ruiten schoonmaken), ach ja; ieder voordeel hep zijn nadeel heeft een bekende Nederlander al vaak genoeg geroepen maar gelijk heeft ie wel.

Zwemmen

Vorige week wezen zwemmen met de oudste en de tweeling. Voor het filmisch en fotografisch vastleggen van de gebeurtenis was natuurlijk mijn eega sinds meer dan dertig jaar. In een zwembad waar ik al lang niet meer was geweest. 
In een vorig leven kwam ik er een poosje elke week om te zwemmen met een cliënt. Leuk werkje zo één op één met een cliënt zwemmen. Geen moeilijke man maar moeilijk in beweging te krijgen en veel lichamelijke klachten. Dat heb ik vaker tegenwoordig, kom je ergens of je hoort erover en ineens schieten allerlei oude verhalen me te binnen. Zou dat zo de rest van mijn leven zo blijven, leven met oude verhalen, ik weet het niet. Erg is het tot nu toe niet, ook nu niet want ik wel mooie gesprekken met de man gehad. een techneut die een eigen bedrijf had gehad en toen in het buitengebied van Lochem woonde. Hij had de neiging om zijn zwemspullen te "vergeten"zodat we niet konden zwemmen. Dat kan een keer gebeuren en ook twee maar de derde keer heb ik hem in de auto gezet en zijn we naar zijn huis gereden. Een mooi verbouwd boerderijtje, met zo'n biologisch dynamische moestuin. Op een enorm eenzame plek, en deze man had juist een sociale omgeving nodig om een beetje onder de mensen te kunnen zijn. Maar goed, allemaal in de marge van het verhaal; hij verhuisde later naar Zutphen en kreeg ik van doen mijn zijn antroposofische huisarts.
De man werd steeds zieker op een gegeven moment, vooral fysiek maar voor dat doordringt bij de omgeving dat het niet psychisch was deze keer was het eigenlijk al laat, misschien te laat, dat kon ik niet beoordelen. Met koperpasta werd hij op zijn zieke buik behandelt, het hielp niet. Integendeel; na een paar maanden intensieve behandeling waarbij de klassieke methode te laat kwam was het voor hem ook te laat. Hij was ook geen man die veel plezier in zijn leven meer had en ook zijn echte leven was tamelijk problematisch verlopen. Heel af en toe denk ik weleens aan hem, zoals nu bij het bezoek aan dit zwembad waar ik al menig baantje had getrokken. 

Daan en Geert

Nu in een andere capaciteit en mensen, wat moet je geconcentreerd blijven als met een baby zwemmen gaat, volledig afhankelijk van jouw oplettendheid. Vermoeiend ook maar wat vooral overblijft is het plezier, wat een lol in dat water. Goed en leuk begeleid door de zwemjuffrouw hebben we zo'n drie kwartier gesparteld. Tenminste voor mijn ene kleinzoon, de andere die onder de hoede van  mijn  oudste mocht zwemmen maakte er een sport van zolang mogelijk te drijven. Geweldig om te zien hoeveel ze op elkaar lijken en hoe verschillend ze kunnen doen en van hun voorlopige karakter zijn. Het was een feest om te doen en ik heb me voorlopig op gegeven als eeuwige reserve, ik wil altijd wel mee, als de tijd het toelaat. Heerlijk.

Blogloos

Time flies

Om te beginnen met goed nieuws; de Apache is weer vertrokken en komt hopelijk niet weer terug. De site van mijn eega sinds meer dan dertig jaar is weer online. Met een onbeschrijfelijke opluchting geven wij u kennis van, etc. Nou dat is maar weer klaar.

Wat staat er nog meer te doen vandaag en de komende tijd, eigenlijk meer dan er in tijd kan. Heb al wel eens eerder verzucht dat het jammer is dat er geen 48 uur in een dag gaan, de aarde niet een keer langzamer om zijn as gaat. Als mensen zijn we daar niet op ingericht natuurlijk. De evolutie heeft ons bepaald met een tempo van 24u en daarin komt geen verandering. Het maakt wel dat de dagen sneller voorbij zijn dan ik zou willen.
Tijd is een ongrijpbaar fenomeen, soms gaat tijd snel en dan weer heel langzaam. U zult het vast herkennen; als de tijd heel snel mag gaan ( bij de tandarts bijvoorbeeld) dan gaat het toch traag, alsof je al een hele dag in die stoel geparkeerd hebt gelegen. Op andere momenten; zoals tijdens de feestdagen of de vakantie, dan gaat de tijd toch snel. Op het moment dat je weg gaat ben je bijna weer terug.
Tijd heeft alles te maken met toekomst, je haalt je eigen toekomst in met de tijd. 
Time Flies van een oude bekende; één van Belgisch trotsen; Vaya Con Dios