Vaccineren

Het zijn nog steeds drukke tijden. Het andere Klinkertje is vanwege haar aandoening al twintig keer in het ziekenhuis geweest voor behandeling in de laatste drie maanden, en nog steeds niet klaar. Het dreigt wel een langdurig proces te worden en daarna nog een keer opnieuw want er waren twee plekjes gevonden. Zodra het ene geheeld is start er weer onderzoek naar het andere plekje en hopelijk voor het andere Klinkertje heeft dat niet zoveel nazorg nodig als de eerste. Mijn rots in de branding heeft het lastig momenteel want ze kan niet de dingen doen waar ze zo van houdt. Wandelen is momenteel bijna te inspannend en na een eerste poging viel het haar zwaar, de conditie is toch een beetje weg. Komt wel weer terug natuurlijk maar toch een beetje tegenvaller. Zelf kom ik er momenteel iets genadiger vanaf de laatste controle; ik mag weer van zes weken naar drie maandelijkse controle. Gek genoeg geeft dat een gevoel van vrijheid wat natuurlijk onzin is. De druk ervaar ik tenminste als een stuk minder doordat ik pas over drie maanden weer bloed hoef te prikken, tenzij, zegt de dokter dan; als u pijn krijgt; melden hè! Vooralsnog gaat het goed en hou ik de benen er nog steeds onder. Hoe het bij u is weet ik niet maar wij gaan het prikseizoen weer in. De komende week de Coronavaccinatie en twee weken erna gaan we de griepvaccinatie halen. Alles om maar een beetje beschermd te zijn. Nodig? Nou voor ons wel een noodzaak want tijdens bezoeken aan ziekenhuizen, en we komen er nogal eens, zijn de wachtkamers enorme bronnen van besmetting. De laatste keer zat er iemand uitgebreid te snotteren en natuurlijk geen mondkapje maar wel de bacteriën in de lucht verspreiden als de Piet van Sinterklaas pepernoten in een klaslokaal. Het is een vervelende bijkomstigheid van het ziekenhuis en daarmee de noodzaak voor ons aangetoond dat we ons moeten beschermen. Het vervelende van de drukke tijden is dat we soms zo vastzitten in de afspraken dat het sociale verkeer eronder lijdt. Behalve de drukte is er natuurlijk ook nog het potje met energie wat af en toe snel leegt. Geen ruimte meer, fysiek, om te socialiseren maar vooral geen energie om het contact met anderen goed te onderhouden. Het is even niet anders en hopelijk, verwacht eigenlijk niet anders, is ook daar begrip voor.