Jules

Gisteren was er een item op het journaal dacht ik over gedichten en spreuken op vuilniswagens. Het is uitgeroepen tot Nederlands erfgoed. Wat goed dacht ik nog. Zelf heb ik het over het algemeen niet zo met proza, gedichten en anderszins, ben ik er ook niet zo mee bekend. Het meest in het oog springend, voor mij, is nog wel het gedicht van Hendrik Marsman “ Denkend aan Holland”. Die werd erin gepompt door dhr van Duin zelf bij zijn optredens in een programma waarin hij per boot er in Nederland op uit ging. Er zullen vast in de schappen van mijn persoonlijke geheugen wel meer gedichten zijn opgeslagen maar ik zou daar zwaar over moeten nadenken. Het lezen van proza en of gedichten was in de tijd dat ik naar school ging niet echt een onderwerp. Meer ging het over de boekenlijst die je samenstelde en wat je gelezen moest hebben qua literatuur. De leraar keek, in mijn geval, alleen naar de namen die je oplepelde en dat moesten wel bekende namen uit diezelfde literatuur zijn. Geen Klaas Norel, dat was geen echte auteur maar een veel boeken schrijver, geen kwaliteit. Nee, Harrie Mulisch, Jan Wolkers of Reve moesten het zijn. Maar dichtbundels? Nee dat komt me niet bekend, er werd geen aandacht aan besteedt. Daarom zijn af en toe wat spreuken of korte gedichtjes van die eye-openers. Zo trof mij een prachtig zinnetje van wijlen Jules Deelder, en dus ook op de vuilniswagen; “Hoe langer je leeft, hoe korter het duurt”. Het is bijna Cruyfiaans te noemen, deze zin. Mooi en zo waar.