Treurnis

 Vanochtend vanuit Dieren komende, richting Oranje Nassau plein, een onverwachte situatie.Helemaal onverwacht niet maar wel iets wat zich nog geen post heeft gevat in mijn werkelijkheid. Al lange tijd is er sprake van dat de twee huizen waarin ik als kind heb gewoond worden afgebroken en nu lijkt het zover. Het huis waar ik het langst heb gewoond staat in de bouwhekken, klaar om binnenkort gesloopt te worden. Een raar gezicht en nu de huizen allemaal leeg staan denk je; zo slecht zijn deze woningen helemaal niet. Een goede renovatie zou ook goed kunnen en dan gaan ze nog jaren mee. Of dat ook geldt voor het eerste huis in Eerbeek wat door mijn ouders betrokken is weet ik niet; Mijn vader noemde dat altijd houtrijke woningen; het karkas was deels uit steen opgetrokken maar de rest was hout. De voor- en achtergevel deels hout en de vloeren, allemaal hout. In tegenstelling tot het andere huis, wat om de hoek stond maar al van veel betere kwaliteit is/was. Grotendeels betonnen vloeren, geheel uit steen opgetrokken en een kelder waarin je net niet kon staan, met mijn lengte. Maar wel een kelder die lekker koel bleef. En wat een grondstuk hoorde erbij. Heel groot eigenlijk en bij ons was er een garage opgetrokken en dan nog ruimte zat, hoekwoning, dat wel. De kwaliteit van deze woningen zijn echt nog behoorlijk maar het doet er niet meer toe, de sloop is al deels begonnen en dus gaat alles plat. Alleen de huizenblokken waar de woningstichting vroeger huizen van heeft verkocht blijven staan en zijn wel opgeknapt. Een hele serie goedkope huurwoningen gaat plat, en ja, er komen wel weer nieuwe woningen maar die zullen niet de huurprijs hebben van de huidige. Dat steekt mij toch een beetje want goedkope huurwoningen worden steeds schaarser in Eerbeek en dit helpt zeker niet. Nu ken ik wel de redenaties; nieuwe woningen zijn meer van deze tijd, zijn duurzamer, zuiniger en zo verdient een wat duurdere huurwoning zich terug voor de toekomstige huurder. Het zal allemaal best maar de sfeer en het straatbeeld wordt nooit meer hetzelfde. Natuurlijk ben ik ook nostalgisch want dit gaat afgebroken worden en komt niet meer terug. Niets wat erop lijkt althans. Deze buurt is in die zin verloren. Machteloos en een beetje ontdaan toch dat het allemaal aan het gebeuren is en dat voor mij alleen de herinneringen blijven aan deze, in mijn jeugd zeker, mooie buurt. Het voelt een beetje treurig want nu kon ik er altijd nog even langs rijden en kwamen de gedachten vanzelf; over vroeger, over de buurt en over de mensen die er woonden. Die een gemeenschap op zich vormden want iedereen was arbeider, soms wat meer geleerd en soms

wat minder. Mijn vader die door de buurt trok op zaterdagmiddag om de contributie op te halen voor de Partij ( die ook al niet meer bestaat) en voor de vakbond.  Allemaal arbeiders die werkten in en of ten dienste van de papierindustrie en hoe het daarmee staat in Eerbeek hoef ik u ook niet te vertellen. Treurig, ja wel treurig maar Eerbeek zal zich ontworstelen aan de negatieve spiraal en zichzelf weer uitvinden. Dat is mijn overtuiging en bij jezelf opnieuw uitvinden hoort ook vernieuwing en dus jammer van de betaalbare huurwoningen maar nieuwe, duurzame en zuinige woningen zijn ook belangrijk, al denk ik dat een goede renovatie wonderen zou hebben gedaan.