Licht

Een klein beetje licht aan het einde van de tunnel. Deze week x foto’s gemaakt van de elleboog, chirurg bezocht en eindelijk komt er enig schot in de zaak en mag er wat zwaarder geoefend

worden. Zoals ik de fysiotherapeut al liet weten, en eigenlijk aan iedereen die het horen wilde; 1e doelstelling is autorijden. Als dat kan ben ik weer heel blij maar daarvoor moet geoefend worden en dat is wat nu ook doe. Proberen met beide handen te typen om de kracht in de linkerhand te krijgen en vooral de motoriek te bevorderen. De nieuwe oefeningen zijn ook heel leuk; met een handdoek over de deur, met duim en de respectievelijke vingers een pen vasthouden, beetje rollen met de pols naast de oefeningen die ik al had en het mag een beetje pijn doen. De opioïden zijn gestaakt en beïnvloeden me ook niet meer hetgeen voor mezelf en de omgeving een aanzienlijk verschil maakt. Zelfs de thuiszorg zijn we een beetje aan het afbouwen, dat is ook fijn, beetje weer op jezelf. Wel geluk met heel veel Olympische sport overdag, kan veel tv kijken maar nu en dan ook een wandelingetje die we wat proberen uit breiden. Om alles maar kort samen te vatten; ik ben aan het revalideren, en met redelijk succes, het autorijden komt in zicht. Duurt niet zolang meer meldde de fysio, yes. 

Wat een fijn neveneffect is van de Olympische spelen is dat alle praatprogramma’s naar de achtergrond zijn verdrongen en we niet elke dag met de neus op het nieuws worden geduwd. Het klinkt misschien vreemd maar dat is ook echt een adempauze die helaas volgende week weer eindigt, jammer wel. Twee weken en een paar dagen alleen het journaal; dus weinig Trump, Poetin en aanverwante zaken, even niet over na hoeven te denken, in ieder geval veel minder. Bijna zou ik zeggen mooie tijden en straks komt de harde realiteit weer naar binnen. Had ik u al vertelt dat we in principe na 20.30u niet maar naar actualiteiten kijken om een beetje fris in het hoofd naar bed te kunnen, zonder de problemen van de wereld mee te torsen. En dat bevalt heel goed. Die routine gaan we straks weer terug brengen in ons dagelijkse leven, net als autorijden hoop ik zeer.

Wereldkankerdag

 

Gtst

Weinig verandering wilde ik u melden na mijn vorige berichtje dat Geert ziekjes is, het gaat zoals het gaat. Dat klopt niet helemaal want kleine stapjes voorwaarts is ook voorwaarts, en dat is wel het geval. Met hele kleine stapjes en voor mijn gevoel veel te langzaam, gaat het wat beter. Kan weer zelf naar het toilet, wat een overwinning, jawel. Zo zijn er steeds meer zaken die ik zelf kan doen en gisteravond voor het eerst, en eigenlijk een soort van per ongeluk, uit bed gekomen. natuurlijk allemaal veel te onzeker en daardoor risicovol maar toch. Nu is het volgende doel dat ik in bed weer op een zij kan liggen wat op zich al fantastisch zou zijn. Maar niets van dit alles is mogelijk zonder de niet aflatende hulp van het andere Klinkertje zonder wie ik naar een verpleeghuis/revalidatiekliniek zou zijn bevordert. En u begrijpt dat ik niet weet hoe ik mijn dankbaarheid kan tonen aan het andere Klinkertje en honderd keer per dag dank je wel zeg. Zij en ik zijn sinds de afgelopen maand 47 jaar bij elkaar, in lief en leed en in goede en slechte tijden en slechte tijden zijn in de laatste jaren wel genoeg aan bod gekomen. Hopelijk gaat het na dit akkevietje eens een poosje beter gaan, u begrijpt, ik hoop het zeer.